Esta é unha entrada vella, levemente retocada. Alguén lembrarase dos Sundays, modesto grupo que gravitou arredor de Londres e desapareceu como apareceu, sen facer ruído. Sacaron o primeiro LP e foron entronizados coma os lexítimos herdeiros dos Smiths, o que demostra que os mass media, comenzando polo NME, tiran de drogas duras cando non saben qué facer.
Adoro aos Sundays ata non escoitalos; modestos, enganosamente eslamiados e con melodías alucinantes. Unha gozada redescubrilos tan puntualmente, exactamente por cuarta vez. Here’s where the story ends. Foi un pracer.
_
