Nós tamén somos humanos

O trailer en español do documental que lle adicou o fotógrafo Bruce Weber a Chet Baker, "Let's get lost". Outro exercicio de ficción. Hai que ter coidado coas boas intencións, sobre todo se estas encubren algunha obsesión ou medo. A cantidade de babosadas que temos que oir, asinadas ou vendidas por xente que-sa-be-do-que-fa-la.

No Youtube hai uns cantos minutos de película. Agardamos non topar co superaxente Feijóo contando sentidamente o moito que lle gusta Chet Baker, o que para el significa.
<>

O presidente manexable

Os países da UE debaten "entre Tony Blair ou alguén manexable", para presidente. En plan Ikea, que o poidas montar e desmontar sen problemas. Se o noso paso pola escola, de cativos, serviu para algo, desta frase que sae hoxe na prensa sácanse dous puntos innegociables:

1º. Quérese un presidente manexable.
2º. Tony Blair sería un presidente "con peso propio", aínda que manexable.

¿Qué entenden por alguén manexable? ¿Os monicreques de Canal +? Todo un carácter, Tony Blair. Winston Churchill ou Aznar, uns aprendices.
<>

Haiku

a celosía
da lúa de outubro
tece a muller
_

Haiku

onte deixeina
a estrada das pernas
corvos e auga
_

Un crooner dos de antes (re)

Pois non está tan ben, este Richard Hawley. Demasiado "estándar" para o noso gusto. Para eso o Señor xa puxo na Terra a Sinatra, a Roy Orbison e a Julio Iglesias. Soy un truhán soy un señor algo bohemio y soñador.
<>

Un crooner dos de antes

Este home chámase Richard Hawley e é un "crooner" dos de antes. A voz e a orquestación son de manual. No vídeo apréciase, afortunadamente, que ten sentido do humor, porque un crooner sen un pouco de sentido do humor, a día de hoxe, quédase patético.

As chiscadelas ao cine mudo son evidentes, como se colleran a Harold Lloyd e o colorearan, e empregando os subtítulos da época.
<>

Keith Richards sácase unhas pelas de canguro

O xoves 5 de novembro actúa James Hunter na sala Capitol. 20 euros a entrada (anticipada, 18); son cartos, dende logo, pero mellor invertidos que se vas ao espacio exterior a ver a U2, Madonna ou os Rolling Stones. O tipo non pode meter alí a unha big band, e ninguén llo pide: só con guitarra, baixo, batería, se cadra uns teclados, e as lámpadas do local, pode ofrecer un concerto memorable.

Se non lembro mal, o Capitol ten boa acústica, como din os entendidos, herdanza municipal do que era o cine. Só hai un problema propio das nosas edades: ¿con quén deixas a unha nena que ao día seguinte ten cole? ¿Con Keith Richards?
<>

Un equipo de fútbol contra o Barça

Temos algo así como unha teoría, alá para a segunha volta da liga e as próximas eliminatorias de champions. O Barça xoga contra outro equipo, que aliña á tropa arredor do porteiro, na súa área pequena. O que saia, maricón. O Barça móntase un rondo no seu lado do campo: Xavi abre o balón a Iniesta, que progresa pola banda, canea a Yaya Touré, achégase ao banco e faille un cano a Guardiola, canéase a si mesmo e larga un pase mortífero entre a tupida defensa a Ibrahimovic, que ramata a pracer ante un impotente Valdés.

O outro equipo observa a xogada coa boca aberta. O que mova un dedo ou un pe ou pestanee, maricón. Que a ninguén se lle ocorra celebrar o gol. Este é un equipo serio e competitivo.
<>

O equipo de Montalbán

Segundo os medios que orbitan arredor de Madrid, que son máis dos que se pensan e menos dos que se queren, o Barça vai descender nun par de semanas a terceira rexional preferente ou algo así. Xa quixéramos; poderiamos velo no campo de Baltar, xogando co Portonovo. O Barça perdeu onte contra o descoñecido Rubín Kazan, campeón da liga rusa; ou sexa, que perdeu contra unha peña de fontaneiros (qué fama teñen os fontaneiros!), porque se o Portonovo non gañou a liga rusa foi porque Vladimir Putin amañou o último partido.

Coido que xa o dixemos a tempada pasada: o Barça pode perder todos os títulos e todos os partidos que lle pete, sempre xogando contra equipos que se pechan cada vez máis miserablemente na súa área. Cruiff-Rijkaard-Guardiola. Algo máis que un club (¿o presidente é un necio? qué novedade!).
<>

O himno improbable

Hoxe na tele botaban imaxes do superaxente Feijóo. Estaba nun auditorio e unha filarmónica interpretaba o himno galego. Podía ser o de Santiago ou o da Coruña (o auditorio). Para min que o fenómeno andaba por Londres, non sei a qué, e de feito a garabata, sempre tan simbólica, anoábase raiada coas cores da Union Jack. Xa postos, podía entoar o "God save the Queen": encheríamos todos o peito de orgullo patriótico.

Para himno o de Cabanillas, como ben di meu curmán (algúns inda manterán que é unha postura trasnoitada, á procura de conflictos gratuitos):

¡Irmáns! ¡Irmáns galegos!
¡Desde Ortegal ó Miño
a folla do fouciño
fagamos rebrillar!
Que vexa a vila podre,
coveira da canalla,
a aldea que traballa
disposta pra loitar.

Antes de ser escravos,
¡irmáns, irmáns galegos!
que corra o sangue a regos
desde a montaña ó mar.

¡Ergámonos sen medo!
¡Que o lume da toxeira
envolva na fogueira
o pazo señorial!

Xa o fato de caciques
ladróns e herexes fuxe
ó redentor empuxe
da alma rexional!

Antes de ser escravos,
¡irmáns, irmáns galegos!
que corra o sangue a regos
desde a montaña ó val.
<>

Pesos e medidas

- ¿E cánto mide o señor?
- Pouco máis dun metro escaso, máis ou menos.
<>

Gloria Lago ya es mamá

Son declaracións de Gloria Lago, a presidenta desa plataforma cívica (que lle din) chamada Galicia Bilingüe. Se están sesgadas non as sesgamos nós, que nos limitamos a cortar e copiar a frase dun medio afín á súa Causa. Aí vai unha das súas frases cargadas de sentido e responsabilidade:

"Nos parece bien -que se manifesten-, porque están entretenidos", aseverou, pero engadiu que "es una pena que se gasten tantísimo dinero" se "son siempre los mismos", en alusión a A Mesa.
<>

A cifra da TVG

A manifestación de onte congregou a 50.000 persoas, segundo a policía, e a 100.000 segundo os organizadores. Máis ou menos. La Voz de Galicia, na súa liña, non se complica e da por boa a primeira cifra. Os da TVG, con outros métodos de contabilidade e moi astutos, ofreceron unha imaxe da Quintana empobrecida de xente. A multitude non cabía na praza, así que se baleirou dun primeiro grupo para que puidera entrar un segundo, repetindo a lectura do manifesto. Ese intre no que se baleiraba foi o que aproveitou a TVG para conectar en directo.

Listos como allos, estos da TVG. Ninguén se enterou, na Quintana desfilaban catro matados e esa é a impresión coa que debe ficar o telespectador. De feito, o que estamos a contar é inventado, porque somos tercos e malpensados e temos algo de imaxinación; alí non había case ninguén.
<>

Mr. Budweiser

Sobresaíntes as cores e as luces deste anuncio de televisión de Budweiser. É retro sen pasarse, obvio sen pasarse. Funciona. Moito mérito; non é nada doado saír vivo dunha empresa así; manter o equilibrio e extender un gancho guapo para o cliente actual sen cagala de antemán.

A compañía non pretende venderlle cervexa só aos amantes dos discos de vinilo e as discotecas dos 70. Primeiro paso dentro dunha campaña.
<>

O medio é a mensaxe

Pois a pancarta é esta. Xa ven que non ten nada, só a frase. Estaba por meterlle a bandeira da monarquía parlamentaria dentro da tipografía, pero antroidos co sentido roubado xa hai abondo. Unha letra que se lea ben e punto. Total, xa nos están tachando de progres.

O mesmo nos pasa o que dicía Morrissey que lle pasaba cando comenzaba, que a xente non entendía as letras: "será que son demasiado claras".
<>

Cousa grave

O outro día ollamos na tele a Rosa Montero; ¿saben a quén se nos asemellou, fisicamente? A Maruja Torres.
<>

O club da comedia

Hoxe falou o Ser Superior. Non sei, tratándose de El, quizáis sería máis axeitado dicir que se manifestou, como os espíritos, os deuses e demáis familia. Falar, qué vulgaridade, eso faino calqueira. Os Seres Superiores maniféstanse. Un vento misterioso axita as páxinas do Marca e Florentino Pérez maniféstase: "Vamos a dar un golpe en la Champions".

En qué raios maquinará. ¿Vai meter a Tejero no 11 inicial? Capás é, e ninguén se escandalisaría. Déjenle marcar goles al CR7, coño, o aquí vamos a tener un disgusto.

O oráculo de Delfos, ao seu carón, un cheiña.
<>

Manifa

Este domingo día non sei qué toca manifa. Hai que ir. Hai que ir inda que non teñamos ganas ningunhas. Non é para ligar, e ata o galego impórtanos pouco; é que odiamos ao superaxente Feijóo; é máis forte ca nós. Temos preparada unha pancarta:

YO YA SOY SUBNORMAL.
Gracias, Sr. Presidente.

Unha Arial Black, sen nada, nun 33x7,5 ou algo máis que non se poida despregar na praza da Quintana.
<>

6-3

xa cheiraba o gasóleo en altamar
cabos sen despertador
cabeza de Medusa sobre a barra
o medo recortado na perilla
radiofrecuencia
2 pendentes
2 anos para xubilarse
1 día para embarcar
<>

Premio Nobel, monicreque e drogas

Perdeuse o sentido do recato, si, así como soa. Premio Nobel da Paz para Barack Obama. Lean esto, dun que escribe en El País:

"Pasado un primer momento de sorpresa, la concesión del Premio Nobel de la Paz a Barack Obama tiene mucha lógica. El Instituto Nobel de Noruega premia así una visión del mundo -y del papel de Estados Unidos en el mundo- y no una obra. Obama no lleva ni un año en la Casa Blanca, por lo que aún no cabe juzgarle por sus resultados, pero en ese período ya ha cambiado radicalmente la música y la letra de la política internacional norteamericana. Y en un sentido que no puede ser más grato para los oídos de los escandinavos, los europeos y, en general, la mayoría de los habitantes del planeta."

Ou sexa que se lle premia por "unha visión do mundo"; coñecemos a un (que non é de El País) que se largou un mes ao deserto de Sonora a comer peyote, e andaba sobrado de "visións do mundo", e non lle concederon Nobel ningún.

En canto aos oídos dos escandinavos, pois non sei qué dicir, ¿cómo son os oídos dos escandinavos?
<>

O afillado de Van Morrison

Este é James Hunter, e non inventou nada, nin se lle ve con eso que os que van de profundos chaman "un mundo propio" (todo fillo de viciño ten un mundo propio, almas de cántaro). O de afillado de Van Morrison non é unha etiqueta que se nos ocorrera a nós, realmente o tipo está apadriñado polo vello monstro norirlandés (descoñecemos ata qué punto funciona eso, cáles son as cláusulas do contrato, ónde comenza a amizade ou a empatía e ónde rematan os intereses dunha discográfica).

Soul e outras lerias ás que lle saca lustre como a uns zapatos antes de ir á sala de festas (de entrada, a currar). Está moi ben. E The Raveonettes tamén, gustáronnos: Jesus and Mary Chain, Blondie, Ramones... e soan frescos, moi ben.
<>

The Raveonettes, "Candy"

<>

The XX, "Islands"

<>

O crítico perdido

Este é o novo proxecto de Jack White, famoso polos White Stripes e por un dueto con non sei qué boneca. Igual nos trabucamos, pero eso é o de menos. Ten boa pinta: blues-rock revisitado, que diría un crítico de manual, coas súas vacas, o tren, as habitacións abandoadas e todos vestidos para a ocasión.

- O "riff", non dixeste nada do "riff" da guitarra...

Non cadra. Esto é de 2006, e hoxe mesmo falaban do disco como unha novedade case vangardista. Debe tratarse doutro grupo, cun nome semellante.
<>

Diálogo de cine ibérico

- ¡Coma un can! –dixo el: era como se a vergoña debera sobrevivirlle.
- Vale, coma un can, pero qué hai da subvención da que falamos?
- ¡Oh, déixate de historias e faime o amor apaixoadamente, meu amor, antes de que te craven o coitelo!
<>

O presunto superaxente Feijóo

Alguén se lembra do que en dereito chamaban presunción de inocencia? Dubídoo. Todos somos Joseph K. Todos agás os amigos do PP e o PSOE, que poden ser inculpados por un feixe de delitos entre cómicos e nauseabundos e non pasa nada: ¿non foi reelexido hai pouco o presidente da comunidade valenciana? Claro que o deste home non é nada comparado con todo o que está a saír nos medios, unha serie baseada no mellor cutrecine español, como salienta hoxe Isaac Rosa.

En Galicia estamos tranquilos, ou mellor, temos a conciencia tranquila. O presunto superaxente Feijóo falou, dende Bruxelas. Falou e dixo, dixo que menos películas. En canto a Pablo Crespo, ata o propio nome non é máis que unha presunción, e lembren que Touriño ata lle debe dous cafés da cafeta do parlamento.
<>

William Faulkner, río

Estamos a ler ou reler (xa non sei) relatos "soltos" de William Faulkner. Qué pasote. Non é aquelo que te ensinaban en clase. O estilo indirecto libre, guau! Vargas Llosa sacou petróleo do famoso estilo indirecto libre, pero non era o mesmo, e agora todos se apuntan, para eso están os estudios, Lucía Etxebarría, Juan Manuel de Prada, o señor Alatriste e outras historias (coidado con metelos no mesmo saco!). Non era o mesmo: a audacia do escritor solapábase na narración da que se encarcaban as personaxes: nin rastro de ego, en moitos libros; o tipo era o puto Mississippi, o río que levaba ou asulagaba as historias. Que nos contratan como guionista en Hollywood? pois alá imos, dun estercoleiro a outro, pero esos son medos meus, e aquí o que queremos é (nada menos) recoller un testemuño máis da xente, para nada, só recoller ese testemuño e darlle vida.
<>

Artigo de Umberto Eco

Un artigo guapo, este de Umberto Eco sobre Saramago, o Saramago "bloguero". Non tragabamos a Umberto Eco "porque vendía libros", ata que no piso dun bo amigo descobremos un libro seu de semiótica, e xa tocaba abandoar posturas de belixerancia infantil. E con Saramago máis do mesmo: primeiro fumos lectores fervorosos (primeiro foi Pessoa e detrás foi el), logo chegaron a fama e o Nobel e como que non, e agora tocará recoñecerlle... pois o mesmo que lle recoñece Umberto Eco.
<>

Pactando co inimigo

Agora que somos "freelance" estamos a considerar o de afiliarnos a un sindicato, por aquelo de ampararnos ante os excesos contractuais que poidamos perpetrarnos a nós mesmos (desculpas pola reiteración, pero igual non se entende). 35 horas á semana e un soldo digno; tampouco pedimos tanto, Miguel. Os sindicatos están para eso, ¿non? para defender os intereses da clase obreira.

- Oia, usté non é máis que un flipado que non ten donde caerse morto. A vacilar a outro lado.
- Disculpe vuesa merced si le robo dos minutos de su precioso y sacrificado tiempo, es que yo quería saber...
- Que te largues, o llamo a Seguridad, coño.

O de buscar sindicato é como buscar relixión: un so deus verdadeiro e milleiros de pactos sociais, e Zapatero e Feijóo pelexándose a ver quén lle prende o puro ao señor importante.
<>

Nova bitácora: "O arqueiro finlandés"

Compracémonos en presentar nova bitácora, "O arqueiro finlandés", onde nos centraremos exclusivamente no deseño. Será un pouco taller e un pouco exposición e venta, no caso de que cheguemos vender algo. O que temos claro é que nin sequera queremos vender nada sen antes poder amosar un traballo do que non nos avergoñemos (sempre nos quedarán as barras dos bares, a un lado e ao outro). Mentras o sector pasa esta delicada época, adicarémonos a formarnos por segunda vez, abandoando paulatinamente o espectro de Freehand e volcándonos en InDesign e Illustrator, e afondando en Photoshop.

Sabemos o que queremos: deseño gráfico nun tempo no que se está perder o deseño gráfico; limpo e desprovisto de enxeños baratos. Racionaremos todos esos usos que se intercambian groseiramente entre Internet e as imprentas. Hai, por exemplo, virguerías en Flash que son de quitarse o sombreiro, pero un non pode pegarlle a todo e postos a escoller, escollemos deseño gráfico.

Como se dun tutorial para principiantes se tratara, comenzaremos polo máis elemental; viranos ben para quitarlle a ferruxe a máquina ("puedes descorrer los oxidados cerrojos de las puertas de tus sentidos", jeje). Tipografías, a lúa é branca, o sol, amarelo, e os coches teñen catro rodas. Dixen que iamos formarnos por segunda vez e a verdade é que nos sentimos como se non souberamos nada en absoluto, perdidos e esmagados por esta tarefa que nos impomos.

Do título falaremos noutro intre, e imos cortando que esto semella un discurso do presidente do goberno.

Este blog seguirá adiante, sen cambio de dirección ningún, escribindo como sempre do que nos peta.

Gracias a todos os que estades aí.

Ah, o enderezo é http://arqueirofinlandes.blogspot.com/ (está vinculado ao comenzo desta entrada).
<>

A envexa de todas as axendas

O carismático líder mundial fracasou no seu apaio á candidatura de Chicago. Certo que non se matou moito: mandou á primeira dama e logo apareceu El, en plan non vos queixar, vou agasallarvos unha hora da miña axenda, que será máis que suficiente para que gañedes.

Gañou Lula, Río de Xaneiro. Algúns cariocas, como Pelé, sacarán algo de pasta durante unha tempada.

Ficou a foto de cando empurraba o pesado e glamuroso cu da primeira dama polas escadas do Air Force One. Estos de Copenhague é que non teñen espírito olímpico ningún, anda, imos, que quero pechar dunha vez o da reforma sanitaria, e teño dúas entradas para a ópera, no Metropolitan, con Plácido Domingo e non sei quén máis.
<>

A chamada do espírito olímpico*

Non queda nada. Unha hora. Desculpen que acudira tan tarde á chamada do espírito olímpico, pero é que nos enteramos esta noite de que Sanxenxo podía ser subsede ou como se diga, polo da vela. Eso si que é unha vila olímpica, e ten máis posibilidades que Valencia, tan castigada pola corrupción. Só de pensalo pónseme dura: emprego sólido, infraestructuras modernas e unha foto cos nosos maiores mitos eróticos xuntos: Catalina e Esperanza Aguirre.

Catalina foi a semana pasada a Madrid a unhas xornadas gastronómicas: esas son habilidades de diplomático! Tengo una corazonada, Sanxenxo, e que me desculpen os viciños porque vai ser de mexarse. Sweet home, Chicago.

*Coste da chamada: 1,50 €/min (península do Grove e Ons). Para enlaces internacionais consultar no 5555 ou en www.timofonica.com
<>