Outra historia con lobos

Este foi o ano no que descobremos a Radiohead. Con todas, non é que non os coñecéramos e non se me ocorre outra expresión menos ridícula. Para rematar, soubemos hoxe do responsable dos seus vídeos para o disco “Hail to the Thief”, Gastón Viñas, ilustrador arxentino do que colgáramos “2+2=5”. Dáselle moi ben traducir en imaxes esos estados de alienación que obsesionan a Thom Yorke. Poden ollar algo do seu traballo en grapevineindustries.

En “A wolf at the door” tiran de fábula infantil, de conto de nadal, para un pouco repetir, repicar, rapear o mesmo. A misericordia non é para os lobos, nin Greenpeace lles sacudirá a sona que arrastran polos montes pelados.
_

Ti paraches en algún sitio

Esa é a pregunta e-sen-cial, nada de quén somos de ónde vimos ónde imos, paraches en algún sitio? quén, eu? ollos grandes, bicicletas verdes, á horterada de facerse preguntas tópicas sobre a tópica existencia engadámoslle o matrimonio, o adulterio, os horarios de Iberia, as películas consideradas interesantes, o café e a prensa, os prexuicios propios e alleos, mentira, porque os prexuicios son sempre propios pero non se recomenda confesalo, xardín botánico de Bruxelas, un loiro longo, bueno, pero ti paraches en algún sitio, que te coñezo.
_

O novo autoproducto de P. J. Harvey

A P. J. Harvey gústalle máis arriscar que a unha nécora a auga salgada. Faltaría máis nunha Anti-Señora como Ela. Habería que analizar as similitudes entre o risco e a masturbación, co louvable que é o risco (e a masturbación, pero aplicada a outros usos). Acontece que hai xente que arrisca moito, mesmo en plan suicida; raras veces sae nas revistas e case mellor así.

Habería que analizar as similitudes entre o risco e a documentación, entendida esta última como un superficial poñer o dedo no mapa e qué boa e arriscada son.
_

Entrevista a Julio Cortázar en TVE no 77

_

Pánico en Roma

Ás 8.45 a.m. compareceu o alcalde da cidade, Gianni Alemanno, ante os medios para enviar unha mensaxe tranquilizadora a todos os romanos, logo de que se filtrara unha denuncia á Arma dei Carabinieri que os empurrou á histeria colectiva. Segundo datos aínda sen contrastar, a eso das 3 (a.m.) un viciño da Via della Gatta sorprendeu a dúas persoas de sexo sen identificar entregándose a carnais praceres ante un televisor no que nun primeiro intre puido recoñecer a Cristiano Ronaldo e Elsa Pataky, polo que lixeiro, inflado o seu peito polo sentido do deber, chamou para denunciar o flagrante caso de sexismo, quero falar co Papa, co señor Comisario e con Amnistía Internacional, hai dous sexistas fronte a miña casa, ah, e quero falar tamén coa Liga Norte Para Os Dereitos Dos Consumidores Indefensos, eu son liberal, pero este é un caso intolerable de desorde privada e exhibición pública, qué será de nós con esta xente en flagrante detonación reducindo a entullo todos os marcos da legalidade, ou, como dixo Dante, noi siam venuti al loco ov’io t’ho detto, che tu vendrai le genti dolorose, ch’hanno perduto il ben dello intelletto, qué horror, qué horror, mentras o alcalde agarda a que se esclareza a gravedade dos feitos para decidir se declara o estado de excepción, chegaron á nosa redacción inquietantes novas: un membro do partido Ecoloxistas Mediáticos En Acción tirouse dende un cuarto andar da Via del Plebiscito ás 8.55 a.m., minutos antes de que Nais Católicas Por Unha Televisión Sen Sexo se manifestaran diante da RAI. Está previsto un comunicado televisado do primeiro ministro da república ás 10 a.m., do que só podemos adiantar que fará un chamamento á tranquilidade, asegurando que el ás veces tamén olla na tele anuncios de dubidoso contido e aí o teñen, temos un primeiro ministro que é un exemplo para todos os italianos de fortaleza moral, que se monta orxías con menores? pois claro, eso non lle ofenderá nunca a un telespectador italiano, é o que facemos todos en maior ou menor medida. Despedimos aquí a conexión en directo ata as dez a.m. e voltamos aos nosos estudios, onde agarda Silvio Berlusconi para continuar coa teletenda.
_

Repetitivo adeus á liberdade

Como di Albert Pla, claro que sí, y es que ya estamos hartos de estar en contra, de ir a ver pelis en contra, de ir a manis en contra, de ir a conciertos en contra, a partir de ahora estaremos a favor, a favor hasta de ir en contra. Lean o sinxelo artigo de hoxe de Ignacio Escolar sobre a lei antidescargas, aínda que a nós alucínanos máis a lei que queren sacar adiante en Italia, de sumo agrado para o Tío Sam, que obrigará a un blogueiro a sacarse o carné de xornalista, disque para evitar a saturación de información non veraz, que empobrece a lingua e oculta as fontes. Recoñecen estas tres características na prensa maioritaria tradicional? Agás a ocultación das fontes, que máis que lexítima é imprescindible, as grandes cabeceiras levan toda a vida manipulando a información segundo intereses, a miúdo mentindo ou ocultando feitos sen cortarse e con total impunidade, e valéndose de libros de estilo que só serviron de amparo para ir degradando esa lingua da que agora se declaran fervorosos valedores.

O que non se entende é que a xente se trague tanta hipocrisía. Ou si, enténdese, vale. Y mañana, si amanesemos, ya veremos lo que haremos.
_

A publicidade xa é outra relixión

A cadea estatal RAI e Mediaset, que tamén é estatal, interromperon a emisión dun anuncio do novo Renault Twingo, onde se olla a dúas lesbianas, a lo menos lesbianas por un intre, coqueteando nun cóctel ata meterse nunha habitación; mentras a morena fica en roupa interior negra a loira véndalle os ollos cunha media de seda, aproveitando para roubarlle a blusa que fai xogo co seu novo Twingo. E xa está liada; uns que non se mencionan as características técnicas do vehículo, asociacións de gays e lesbianas que é un anuncio sexista, e Berlusconi non sei, queixaríase de non participar no anuncio.

Hai dous despropósitos manidos: o das características do producto e o de sexista. Se o telespectador lle fixera caso a estos novos puritanos (vale, o puritano son eu), anuncios como os de Danacol ou Activia habería que elevalos á categoría de rigorosa divulgación científica, un ben sen precedentes para a saúde do consumidor, e os anuncios de José Coronado ou Susanna con dous enes Griso non se apoiarían nun contido sexista, que por certo, eu xa non sei qué é sexista e qué non, pero non penso preguntar en ningunha asociación de gays e lesbianas.

Para redondear a polémica que ten a Italia sen durmir, sen mercar coches e ao mellor mesmo sen follar, os responsables do anuncio deféndense: “Queriamos crear un anuncio que fora orixinal, divertido e, asemade, non pecara de vulgar”. Poden estar contentos, porque sen facer nada orixinal, divertido nin... cool? gañaron unha nada desdeñable presencia nos medios, o cal, curiosamente, concederalles unha imaxe orixinal, divertida e nada vulgar.

Eso si, para a próxima que conten co presidente, coño.
_

Teño unha idea, Telmo

Iniciada a carreira pola alcaldía de Pontevedra, Telmo Martín estrea unha web para que os cidadáns aporten as súas ideas. Non para ser alcalde, obviamente, senón para que Telmo sexa un bo alcalde. Chámase quecheilusionadepontevedra (por qué algúns medios lle escamotearán o enlace?), e divídese en catro áreas: emprego, mobilidade, sociedade e servizos. Se alguén precisa axuda para propoñer unha idea pode chamar ao 986 84 38 04.

- Ola, eu chamaba para propoñer un par de ideas.
- Excelente, estimado ilusionado. Cóntenos esas ideas.
- Ese é o problema, que non se me ocorre nada.
- Entón para qué chama?
- Outro carallo, aí pon que se precisas axuda chames a este número.
- ... Oh, si... claro, estimado ilusionado, déanos o seu nome e enderezo e nós xa nos encargamos nós de facerlle chegar ao futuro alcalde as súas... os seus par de ideas, non se preocupe. Moitísimas gracias por chamar. A semana que ven chegaralle ao seu domicilio un bolígrafo asinado polo futuro alcalde, Don Telmo Martín.

A qué agardan para contribuír ao benestar dos pontevedreses, en 48 horas xa contan con 63 ilusionados (así lles chaman), dos que eu salientaría o que fixo esta seria proposta: medidas económicas para un estado de excepción.
_

Qué gañamos nós xulgando

Si, un debera calar a boca, non xulgar como outros xulgan, ata que olla no vídeo a Miguel Ríos lucíndose no papel de amigo afectadísimo, papel polo que se merece un Oscar, tres Grammys e 600.000 euros (prorrateando as perdas estimadas en concepto de piratería, que o rockeiro granadino vende moito no top manta).

E veña correndo todos ao despacho, que hai que ultimar o disco de homenaxe póstuma e anunciar o primeiro single, un dueto con Antonio Vega.
_

Trapicheando cunha dor que non é súa

En El País e Público, sempre á esquerda do PP, podía lerse o seguinte titular: “Estrella Morente canta a su padre y se derrumba ante su féretro”. En El País poñían o vídeo, de-ca-li-da-de, por-su-pos-to. Hai que tocarse os collóns. Estiven escoitando “Omega”; recoñezo que me atrapou a súa violencia, unha violencia que recolle os versos de Lorca dun xeito natural, para sacarlles unha violencia inédita, outra violencia, ou a violencia que os domesticados lectores do Lorca/Icona ignoran (pero non é un disco contra os idiotas, é unha búsqueda limpa e cega...). Créome eso de que o trataran como un apestado... os mesmos que agora escriben titulares nauseabundos como o citado, e que alí andan, de campeóns transidos de dor.
_

Unha persoa que vive da música (re)

Hoxe temos o pracer de facerlle unha reseña a Dirty Ray, alter ego de Kevin Weatherill. O cantante dos Immaculate Fools sobreviviu a un éxito moderado en España e Alemaña, a unha xira cos Rolling e a un cancro de intestino. En internet apenas circula material sobre a súa obra e a do seu antigo grupo, do que conservamos algún vinilo. Tanto Google do carallo. Ten un Myspace, eso si.

Adícase a tocar blues e folk, cancións vellas e novas, polos garitos de Europa, coa voz crebándoselle, un pouco como Tom Waits (oh, sacrílega comparación!), pero sen ningún eco mediático. Viviu en Guitiriz.
_

Dó no Albaicín

E inevitable capela ardente na sede da SGAE. Vaia plan máis chungo, que a SGAE che faga de tanatorio. Morreu Enrique Morente. Non teño ningún disco seu, non podo co flamenco por moi moderno e transgresor que sexa, pero o tipo sempre me caeu ben. Agora falan da súa bonhomía, e fixo que Teddy Flautista lle descobre unha placa de bronce, na sede da SGAE.

28 alxibes na cabeza voada do río. A cal é unha man que se protexe do sol. Alhambra puta, vomítao antes de que leamos a prensa de mañán.
_

Por qué se lembra un dunha canción como esta

Chámase pop cando os rocketas irreductibles ollan con desprecio. Unha definición como calquera outra. Porqué me lembro non o sei. Primeiro lembreime da canción, o que a canción me evocaba veu a posteriori; cada vez entendo menos da cabeza, a película esa dos neurotransmisores. O sistema nervioso parasimpático non ven con garantía. Parasimpático, a quén se lle ocorreu un nome tan enganosamente ortopédico.

Era un pub con xardín (non o Momo) onde descobriamos grupos novos. O vran sería eterno e eu atreveríame a entrarlle a aquela compañeira do instituto. Vinilos e casetes, quedando unha vez máis de brando.
_

Os cables de Evaristo

Habería que preguntarse polo criterio de Wikileaks á hora de filtrar información segreda e, asemade, polo criterio dos medios escollidos para ir publicando dita información. Pode entenderse como un recado ou agasallo presuntamente envelenado da organización ás cabeceiras privilexiadas e como un xeito de aproveitar a tirada das mesmas. Obama considera “actos deplorables” as filtracións.

Polas filtracións ou polos cables?

Antes recorrín a Morrissey esquecéndome inxustamente de Evaristo, da Polla Records. Unha personaxe menor para eles que ben lles daría para algún cable. A Abu Ghraib con el.
_

A urbanidade de Eduardo Mendoza

Cando o escritor di, medios diante, que non escribe segundo un plan estudiado para contar unha historia que se faga interesante, senón para saber cómo remata esa historia que el comenzou, non cae no patético exercicio de humildade no que outros caen. Quere contar unha historia entretida e entreterse, non ser un pesado nin reinventar as normas da narrativa. Ten certa retranca, sinceira, cando non se manifesta cáustico. Unha historia ben contada. As palabras non pesan. Os estilos trabállaos tan ao servizo do que conta que non se aprecian se un non se detén a buscarlle as costuras, maldade inútil porque non as ten.

Linlle un breve artigo sobre Poe que era unha aclaración do que el pensaba do autor norteamericano para un director de teatro ofendido. Segundo Mendoza, o mérito de Poe fica nos relatos detectivescos ou de aventuras, como Os crimes da rúa Morgue ou Arthur Gordon Pym, onde amosa un uso maxistral do tempo narrativo, personaxes perfiladas por si soas e, por suposto, unha linguaxe que é transmisora dos feitos, non unha demostración de cualidades. Literatura de xénero que transcende o xénero. A moitos, intrigas como Os crimes da rúa Morgue antollaránselle que estarían ben no seu día, pero que agora fanse infantís e acartonadas, exactamente o mesmo que pensa Mendoza pero aplicado aos contos de terror.

Intriga e aventura (mar): ben. Terror e fantasía: mal.

Na poesía non quere meterse, como se coincidiran o urbanita que teme unha linguaxe radical e o irónico comodamente refuxiado no seu bo facer como traductor da ONU que descobre que pode vivir da literatura. Ás veces son os mellores, como lembraba Montalbán de Chester Himes.

A poesía, o amor e o terror, para outro día.
_

Jack o destripador 2

Cando deixa de escoitar
as voces que manexan
                                               a súa vida
o deserto exténdese
como unha alfombra vermella
                                                                dentro do desexo
logo peliculeiras rúas
de néboa e carbón de millonario
                                                                    orzamento.
_

Raphael e os aseados mariñeiros marselleses

Non me gustan os heroes. Ás veces aínda soño cun mundo no que sobren. Mentras retrasamos ese día, os heroes están abocados a representar o papel de mártires cutres, porque Hollywood precisa tempo para reciclar unha biografía e convertila nunha mensaxe dixerible, inocua e entretida. E heroica, a maior gloria da democracia imperial. O heroe destos días, Julian Assange, debe pagar a súa ousadía.

Recorro por segunda vez a esta canción, preguntándome porqué a Morrissey non o meten en Guantánamo, acusado de violar a un sobriño de Obama. Se teñen problemas de espacio, poden construír en Europa.
_

Prescindamos de Dostoievski

Hoxe é o día das palabras tochas, polo que lles propoño un exercicio de honestidade. Cantos lectores renegados (hai moitos xeitos de renegar) coñecen de El Jueves? Hai que madurar, sen dúbida, pero, ai, hai moitos xeitos de madurar. El Jueves, Retranca, cousas así, están ben cando es novo, despois como que non pega e ao que importa, eu non penso quedarme aí!, pois non penses tanto, non che vaia saír unha hernia.

Comprázome en recomendarlles un xornal satírico en internet, elmundotoday (gracias a Óscar), onde poden ler novas non tan buscadas como esta. É prescindible, non se discute, como prescindible é rirse, como prescindible é un Forges.
_

O anacoreta e as súas ofertas

Aí vai de balde un calendario de mesa do 2011. Non fai falta subscribirse, nin encher un formulario nin visitar o perfil que non teño en Facebook ou Twitter. Imprímese nun papel groso ou cartolina (210 x 210, entra nun A4), dóbrase e xa fica operativo, óllese ou non. Sagaces deseñadores estrañarán o magenta dun troquel, pero é que este calendario é como esas tendas de campaña que as tiras dobradas ao chan e aparecen montadas (haberá casos de variñas asasinas?).

O fabricante non se responsabiliza do uso irresponsable do material, así como das posibles secuelas físicas ou mentais derivadas do mesmo, polo que lles encarezo a decantarse por unha Quechua e pirarse ao monte, a meditar entre os toxos.

Deixo dúas versións (non están a tamaño real, poden solicitalas dirixíndose ao departamento encargado): a orixinal e outra apedrada.

_

O fillo bastardo de Margaret Thatcher

Por qué considero a David Cameron un inimigo natural, criado nunha burbulla, sen outra preocupación que demostrar que non é unha persoa falta de carácter, e a Tony Blair un trepa, un pallaso fillo de puta? Voltamos a Morrissey, que en “Irish Blood English Heart” declama: I’ve been dreaming of a time when the english are sick to death of labour and tories and spit upon the name Oliver Cromwell and denounce this royal line that still salute him and will salute him forever, que é como dicir PSOE e PP a mesma merda é en fino.

Suponse que debido ao obsceno camaleonismo do que agora se denomina socialdemocracia, agrandado pola habilidade dalgúns para inspirar o máis profundo noxo. Ao marxe destos caprichos da percepción, si, son todos iguais.
_

Sintaxe contra o primeiro ministro

O primeiro ministro británico, David Cameron, declarouse fan dos Smiths. Jonnhy Marr escribiu no seu twitter: “David Cameron, por favor, deixe de dicir que lle gustan os Smiths. Prohíbolle que lle gusten”. Foi unha polémica branda, residual, unha polémica sen polémica á que contribuíu o propio guitarrista e compositor armado dunha razón que, non por obvia, deixaba de precisar unha explicación satisfactoria, explicación da que se encargou Morrissey logo de enterarse:

“Gustaríame, se mo permiten, ofrecer o meu apoio a Johnny Marr, quen falou aos medios de comunicación esta semana en contra de David Cameron. Para aqueles que expresaron a súa preocupación polas palabras de Johnny en vista de que David Cameron prometeu fidelidade inmensa á música dos Smiths. É certo que a música é unha linguaxe universal, a única linguaxe universal, e é de todos, dun xeito ou outro. Sen embargo, con crueza debo informar de que David Cameron caza e dispara e mata veados; aparentemente, por pracer. ‘Meat is murder’ ou ‘The queen is dead’ non se gravaron para esa xente; de feito, fixéronse como unha reacción contra ese tipo de violencia.”

É unha explicación tan restritiva (Morrissey e a súa interminable cruzada a favor das espinacas) como incontestable. Perdeu reflexos e veleno (a idade non entende de mitos), pero conserva a flema, a intelixencia e a boa letra.

Aproveitou, por certo, para dispararlle, máis gratuitamente, a outras iconas do poder, como o príncipe Guillermo, a súa prometida e a raíña. De Beckham dixo: “É tan idiota que aínda ten que aprender a manexar as súas primeiras palabras”.

Podemos achacarlle moitos defectos, pero dubido que a envexa hacia xente con diñeiro e influencia sexa un deles.
_

Activistas prosaharauís detidos no Congreso

[...] Funcionarios de la Policía que se encontraban en la tribuna de invitados cuando se produjeron los hechos escucharon que, además de las proclamas políticas, también gritaron contra los diputados. En concreto, utilizaron la expresión "¡Diputados, chorizos!", han asegurado fuentes parlamentarias. [...]

Diario Público, sempre á esquerda do PP.

Aivá lo que ma llamao, será...!
_

Os soños de Rosa Díez

A nosa adorada Rosa fashionvictim Díez está doente polos resultados do seu partido nas eleccións cataláns, superado nada menos que en 1.689 votos por Coordinadora Reusenca Independent, agrupación que presentaba como número 2 a un popular travesti, Carmen de Mairena. A nacionalista española, cráneo previlegiado e hime de ferro rosa, procura comprender a unha sociedade que prefire “cousas cutres” e “forzas antisistema e xenófobos”. Pode tardar en entrar no Parlament, pero entrará e porá orde na vida pública (e privada, se fora mester) de Catalunya.

Como oportunamente lembra Fernán Vello, aquí o único travestismo criticable é o travestismo político e ideolóxico desta loitadora da democracia, por non falar da súa linguaxe groseira e acomplexada. Vaia dous, ela e Savater. Só lles falta fichar a Ronaldo.
_