EBLUL, European Bureau for Lesser Ussed Lenguages, axencia europea das linguas minoritarias, é unha entidade da UE promovida polo Parlamento Europeo e posúe rango de entidade consultiva ante o Consello de Europa e a Organización das Nacións Unidas (ONU). Agora sabemos para qué vale todo eso de Bruxelas; para sacarse fotos (en Bruxelas), que está moi ben; para chegar a acordos fabulosos en materia agropecuaria, que está ben, e para que mentes ociosas anden a enredar, que está mal. Esta axencia pegoulle un toque á Xunta porque "as medidas adoptadas contra a lingua galega dende o pasado mes de abril supoñen unha vulneración de tratados internacionais sobre dereitos lingüísticos suscritos polo Estado español" e contra a Carta Europea de Linguas Rexionais e Minorizadas. A nova completa pode lerse en Público.
A política lingüística emprendida pola executivo de Feijóo (¿voluntario, interesado refén de Galicia Bilingüe? ti flipas) desminte a resolución da EBLUB, que "desconoce la realidad lingüística de nuestro país" (ABC). A Secretaría Xeral de Política Lingüística está a impulsar unha "política activa y transversal de promoción" do galego. Ao fin e ao cabo, estamos a falar dunha resolución emitida por unha “entidade consultiva”, uns matados (transversais) sen Poder.
<>
A personalidade do Real Madrid
A frase que máis se escoitou onte logo do clásico Barça-Madrid foi que este último deu unha demostración de personalidade. Os medios madrileños hai décadas que calan acertadamente nos bares da periferia (anacronismo non).
O Madrid presentou as súas credenciais a aspirantes a TODO, no Camp Nou. Demostrou personalidade, gozando de incontables ocasións (aparte de que tivo Ronaldo a pase de Kaká, queremos dicir). De personalidade andan sobrados; non hai máis que pensar en Ronaldo ou en Sergio Ramos, ou en Kaká, que lle pasa o 10% do que cobra ao Señor.
Hai tempo que tememos pola integridade física de Iniesta, pero non só dentro do campo. Medio se salva porque é castelán vello (agora todos sabemos onde fica Fuentealbilla), porque de ser catalán, os da caverna, nunha demostración máis de personalidade, son capaces de meterlle unha bomba-lapa debaixo do coche e logo dicir que foron os de ETA (búsquenlle vostedes a conexión).
Nos telexornais podían cubrir a nova como nas películas do Padriño de Coppola. Iniesta dalle ao contacto do coche nunha escura garaxe barcelonesa. Mete primeira. Ronaldo marca un gol antolóxico no Bernabeu. O coche estoupa. Xúbilo nas bancadas.
<>
O Madrid presentou as súas credenciais a aspirantes a TODO, no Camp Nou. Demostrou personalidade, gozando de incontables ocasións (aparte de que tivo Ronaldo a pase de Kaká, queremos dicir). De personalidade andan sobrados; non hai máis que pensar en Ronaldo ou en Sergio Ramos, ou en Kaká, que lle pasa o 10% do que cobra ao Señor.
Hai tempo que tememos pola integridade física de Iniesta, pero non só dentro do campo. Medio se salva porque é castelán vello (agora todos sabemos onde fica Fuentealbilla), porque de ser catalán, os da caverna, nunha demostración máis de personalidade, son capaces de meterlle unha bomba-lapa debaixo do coche e logo dicir que foron os de ETA (búsquenlle vostedes a conexión).
Nos telexornais podían cubrir a nova como nas películas do Padriño de Coppola. Iniesta dalle ao contacto do coche nunha escura garaxe barcelonesa. Mete primeira. Ronaldo marca un gol antolóxico no Bernabeu. O coche estoupa. Xúbilo nas bancadas.
<>
Patrocinadores de penas
Logo do 3-1 que lle endosaron onte ao Celta lembramos ao equipo de cando Horacio Gómez. Non ganou nada, pero practicaba o mellor fútbol do continente, con Víctor Fernández de entrenador e xogadores como Mostovoi, Karpin, Gustavo López, Mazinho ou Haim Revivo. O mesmo presidente levouno a unha bancarrota da que safou, pero da que semella non recuperarse no deportivo (e no económico, ¿quén sabe cómo están as contas?, aínda que eso sexa algo común á maioría dos clubs de fútbol, e non só de primeira e segunda división).
Daquela todo o celtismo tiña na boca o nome de Agnus Dei e outras empresas emparentadas (vaiche ser o albariño). Empresas que medraban, equipo que xogaba sobre unha estructura económica especulativa que rematou índose abaixo, como así ten que acontecerlle a Lendoiro e o seu Depor.
<>
Daquela todo o celtismo tiña na boca o nome de Agnus Dei e outras empresas emparentadas (vaiche ser o albariño). Empresas que medraban, equipo que xogaba sobre unha estructura económica especulativa que rematou índose abaixo, como así ten que acontecerlle a Lendoiro e o seu Depor.
<>
Todos os domingos de novembro
Esta é unha entrada vella, levemente retocada. ¿Alguén lembrarase dos Sundays, un trío modesto, intrascendente, que gravitou arredor de Londres? Sacaron o primeiro LP e foron entronizados coma os lexítimos herdeiros dos Smiths, o que demostra que os mass media, comenzando polo NME, tiran de drogas duras cando non saben qué facer.
Os Sundays estaban moi ben; modestos, algo eslamiados e con melodías envolventes. Unha gozada redescubrilos tan puntualmente, exactamente por terceira vez (correxíndonos sempre).
<>
Os Sundays estaban moi ben; modestos, algo eslamiados e con melodías envolventes. Unha gozada redescubrilos tan puntualmente, exactamente por terceira vez (correxíndonos sempre).
<>
Eloxio do viaxante
O grupo PRISA acumula unha débeda de máis de 5.000 millóns de euros, o que costa adoutrinar aos súbditos. Por un euro, con El País, vende películas eróticas (xa ten que vender millóns se quere sacar algo de pasta). No mesmo xornal, casualmente, escribiu hai unhas poucas semanas Vargas Llosa un eloxio do erotismo, tema recurrente na súa obra ("Elogio de la madrastra") e para el barómetro que mide o refinamento da sociedade. Entendemos que pode ser o primeiro paso dunha estratexia de venda: a publicidade. O segundo: poñerlle unha furgalla chea de pelis ao escritor peruano, e asignarlle unha ruta, e como a outros viaxantes, incentivalo con comisións.
Xa o estou vendo pedindo as facturas nos restaurantes das estradas, para que logo llas abone a empresa. E por qué non, ollando o escote da camareira que se inclina para servirlle unhas ameixas á mariñeira, agardo que sexan do seu gusto, señor, bo proveito. O mesmo lle inspiraba para outro libro, sacándose un sobresoldo.
<>
Xa o estou vendo pedindo as facturas nos restaurantes das estradas, para que logo llas abone a empresa. E por qué non, ollando o escote da camareira que se inclina para servirlle unhas ameixas á mariñeira, agardo que sexan do seu gusto, señor, bo proveito. O mesmo lle inspiraba para outro libro, sacándose un sobresoldo.
<>
Man de Henry
Dicían que o fútbol, ademáis dun negocio, era un deporte. Dentro do deporte entraban a sorte e a picardía (que se trasladou malamente aos despachos), ademáis de intereses, entre moitos outros, da FIFA. Non negamos que a xogada de Thierry Henry é unha putada que se sae do regulamento, para os irlandeses, pero o tipo fíxoo ben. Aínda que minta, podemos crer que a súa acción foi instintiva: o balón ía rápido.
O de Maradona foi máis cantoso e chamáronlle A Man de Deus, e ata dubido que os ingleses lle garden xenreira. Os medios encárganse do resto; o deporte está moi ben, pero cada can co seu amo.
Platini podía ordear que se repetira o partido. Gañaría moitos puntos. Claro que os franceses non andan moi seguros da súa selección.
<>
O de Maradona foi máis cantoso e chamáronlle A Man de Deus, e ata dubido que os ingleses lle garden xenreira. Os medios encárganse do resto; o deporte está moi ben, pero cada can co seu amo.
Platini podía ordear que se repetira o partido. Gañaría moitos puntos. Claro que os franceses non andan moi seguros da súa selección.
<>
Chega o contrato alemán
Algún malpensado o mesmo cre saber como funcionan as negociacións entre goberno, patronal e sindicatos. A patronal presenta un escenario laboral en crise, que xustifica o abaratamento do despido e a caracterización dos empresarios como ogros. O goberno pide calma e paciencia. Os sindicatos ameazan e aseguran que non cederán (ui qué medo, olla como tremo). O escenario vólvese negro. O goberno admite que se afrontan meses ou anos (outra cifra difícil, que nin sequera o presidente da reseva federal ten clara) de “precariedade transitoria”, ou algo así. Sobre ese escenario, pactan “un gran contrato social” que non cubre os máximos propostos pola patronal, pero que son aceptables para esta. Aos sindicatos ofrécenlle saídas como a implantación do “contrato alemán”, ou absurdos sentidos como ese que apunta ao pagar por traballar, e non para Ferrán Adrià nin Toñi Vicente, e péchanlle a boca.
O contrato alemán consiste a grosso modo en que, en lugar de despedir aos traballadores, estos traballan menos horas, págaselle o correspondente e o Estado faise cargo do que falta para redondear unha nómina da que comer (paciencia a do responsable da cadea de montaxe da fábrica, que ten que contemplar como tres vagos se reparten o traballo que antes desempeñaba un so). Din que foi un éxito en Alemania, claro, onde “hai nivel”. Logo, a precariedade deixa de ser transitoria.
<>
O contrato alemán consiste a grosso modo en que, en lugar de despedir aos traballadores, estos traballan menos horas, págaselle o correspondente e o Estado faise cargo do que falta para redondear unha nómina da que comer (paciencia a do responsable da cadea de montaxe da fábrica, que ten que contemplar como tres vagos se reparten o traballo que antes desempeñaba un so). Din que foi un éxito en Alemania, claro, onde “hai nivel”. Logo, a precariedade deixa de ser transitoria.
<>
Cultura e ouropel
Concedéronlle o Premio Nacional de las Letras Españolas a Ferlosio (Francisco Umbral non debe estar tranquilo na súa tumba; tanto premio que recibe alguén que non anda aos premios). Ante os medios congregados na sede madrileña de Destino, soltou algunha frase sen importancia, como a seguinte:
“En todas partes la cultura ha sido siempre un instrumento de control social"
Non o mitifiquemos. Non nos queimemos, tampouco, por 40.000 euros. Dixo que con esos cartos ía "facer obras" na casa.
<>
“En todas partes la cultura ha sido siempre un instrumento de control social"
Non o mitifiquemos. Non nos queimemos, tampouco, por 40.000 euros. Dixo que con esos cartos ía "facer obras" na casa.
<>
Un vampiro para William Faulkner
Imos con dous vídeos dun mesmo tema, co que comenza unha serie con vampiros, tan de moda eles (non preguntaremos por qué). No primeiro escóitase unha versión recortada, que serve de intro, onde os créditos van aparecendo sobre unha sucesión de entrañables imaxes sureñas (quinqué: pantano de sexos familiares cosido por un crocodilo). No segundo soa a versión orixinal do autor, Jace Everett, que aparece por aí (esta canción é súa e non o mencionan, limítanse a dicir que a banda sonora está composta por un tal Nathan Barr).
Aínda que non achega nada novo, "True Blood" ten dous atractivos: un, que non pretenden ser máis orixinais que ninguén, e outro, que o protagonista é un vampiro chamado Bill Compton, que loitou polo Sur na Guerra de Secesión. Puro Faulkner, ata o apelido.
<>
Aínda que non achega nada novo, "True Blood" ten dous atractivos: un, que non pretenden ser máis orixinais que ninguén, e outro, que o protagonista é un vampiro chamado Bill Compton, que loitou polo Sur na Guerra de Secesión. Puro Faulkner, ata o apelido.
<>
O factor ADSL
Ao final semella que así foi, votaban en urna electrónica e houbo unha abstención do 60%. Todos contentos, ata os que estaban descontentos estaban contentos porque Rosa Díez era reelexida. Fetén.
O da abstención podemos achacarllo á conexión a internet. Culpa de Telefónica e a tramposa oferta dos 6 megas.
A prensa non podía entrar onde os relatorios. Qué transparencia tan opaca!
<>
O da abstención podemos achacarllo á conexión a internet. Culpa de Telefónica e a tramposa oferta dos 6 megas.
A prensa non podía entrar onde os relatorios. Qué transparencia tan opaca!
<>
Cuarteta da morte
xace na area negra
o espiñazo de ferruxe
logo a gaivota medra
entre a tuba que ruxe
_
o espiñazo de ferruxe
logo a gaivota medra
entre a tuba que ruxe
_
Poña un economista na súa vida
A economía está de moda. Non hai máis que ver a ese bondadoso Emilio Botín que aparece no anuncio de Repsol, soltando, cómo non, un acrónimo. RI, repostaxe intelixente, é unha estupidez, pero resulta que a di un señor envexablemente traxeado sentado nunha cadeira de brazos de coiro, que le o Wall Street Journal, e que solta acrónimos. Os acrónimos e os conceptos son importantes.
A economía que é orixe e fin de toda mascarada política, eso sábeo todo o mundo. Estamos en época de crise e gústanos manexar acrónimos, preguntarlle por detalles técnicos ao viciño que traballa na sucursal do barrio.
<>
A economía que é orixe e fin de toda mascarada política, eso sábeo todo o mundo. Estamos en época de crise e gústanos manexar acrónimos, preguntarlle por detalles técnicos ao viciño que traballa na sucursal do barrio.
<>
Hai que coidar o céspede español
Hoxe foi reelixida Rosa Díez como líder de UPyD, co 78% dos votos dos militantes (en calquera xornal poden acceder a todas as estatísticas). No seu primeiro congreso nacional, a agrupación deu un curioso exemplo de democracia interna; presumindo de voto por internet, arrastrando 14 expedientados e cunha porcentaxe de participación do 40%. O partido (Savater, Álvaro Pombo, Vargas Llosa e demáis “cráneos previlegiados”) quere retirar a protección ás linguas minoritarias da constitución española. A voceira do novo Consello de Dirección asegura que defenden o bilingüismo e que ningunha das dúas linguas precisa protección. Se así é, ¿por qué organizaron unha cruzada en defensa do español, contra as falas periféricas? En Galicia tiñamos unha política de mínimos (50%) que nin sequera se cumplía (a diglosia continuaba), aprobada durante o mandato de Fraga. Non estaban tranquilos. Non era unha campaña publicitaria.
A única explicación que se nos ocorre á súa postura e a cómo movilizaron a certos sectores da sociedade é que o galego, o catalán e o euskera son como a mala herba; podes arrincala, pero volve crecer, polo que o máis efectivo é fumigar, que non quede nada (e a esta medida chamarémoslle bilingüismo armónico). Pensemos que esa mala herba desluce e mesmo pode matar o primoroso céspede polo que camiñan entre 450 e 500 millóns de persoas.
<>
A única explicación que se nos ocorre á súa postura e a cómo movilizaron a certos sectores da sociedade é que o galego, o catalán e o euskera son como a mala herba; podes arrincala, pero volve crecer, polo que o máis efectivo é fumigar, que non quede nada (e a esta medida chamarémoslle bilingüismo armónico). Pensemos que esa mala herba desluce e mesmo pode matar o primoroso céspede polo que camiñan entre 450 e 500 millóns de persoas.
<>
Volve o trobador
En La Huella Sonora pódense descargar tres cancións do que será o seu próximo disco, que están como espidas, ademáis do pdf co texto de presentación da xira. A web inclúe o caderno de filosofía de Santiago Auserón (¿un pouco pedante?), tenda, descargas e enlaces relacionados con el, con Luis Auserón e Radio Futura, e unha radio na que escoitar a música coa que anda ás voltas (dj perro: un galgo). O texto de presentación da xira está guapo; lembra deliberadamente a "De un país en llamas", aínda que non se pode comparar; é este:
"¿Reconocerá el camino, las afueras del pueblo, el paisaje del entorno? ¿Podrá fiarse de la Vía Láctea o tendrá que guiarse por las vallas publicitarias? Hay marcas que duran una eternidad. En sus Aforismos para perros sin amo, rememora el trovador: "Había en el centro de mi ciudad natal un neón multicolor que anunciaba una marca de electrodomésticos. Se encendía y apagaba gradualmente, como un arco iris artificial. Me tenía fascinado, fue mi primera experiencia estética. Luego descubrí el fuego y observé en él otros matices. Como tampoco me he convertido en pirómano, deduzco que no tengo por qué ser fanático de los aparatos, aunque sea hijo de la era eléctrica."
En cualquier caso no hay vuelta atrás: Juan Perro se ha echado la manta al hombro y ha quedado con unos pocos amigos bajo la parra de una venta para montar el repertorio. Habrá una selección de cuatro álbumes históricos - Raíces al viento, La huella sonora, Mr. Hambre, Cantares de vela - que ampliaron el horizonte de la canción en español y se presentarán en público, con aires mestizos de la Habana y de Nueva Orleáns, las canciones que Juan Perro ha estado puliendo en los últimos años.
Hemos perdido la costumbre de escuchar canciones nuevas. Las canciones nacen hoy en día como cansadas de vivir. "¿Qué está pasando entonces - se pregunta Juan Perro en otro de sus aforismos -, acaso la sociedad contemporánea carece de arrestos para inventarse?" ¿Por qué renuncian a permanecer las canciones? ¿Por parecerse a los aparatos de usar y tirar? Desde los árboles, los pájaros nos observan pasmados.
Juan Perro vuelve de un país perdido en el fondo del corazón, aquel que un día estuvo en llamas. El país que tenemos justo al lado, al que solemos dar la espalda. Del trópico que borró la tormenta, del país de los pájaros cantores. Vuelve en el coche de agua negra en que se marchó el poeta, en un barquito que el viento empuja con silbo de mirlo. Si no hay viento, tira con un viejo motor de cuatro tiempos. ¿Se acabó el petróleo? No importa, es un motor reciclado, va con una gota de aguardiente."
<>
"¿Reconocerá el camino, las afueras del pueblo, el paisaje del entorno? ¿Podrá fiarse de la Vía Láctea o tendrá que guiarse por las vallas publicitarias? Hay marcas que duran una eternidad. En sus Aforismos para perros sin amo, rememora el trovador: "Había en el centro de mi ciudad natal un neón multicolor que anunciaba una marca de electrodomésticos. Se encendía y apagaba gradualmente, como un arco iris artificial. Me tenía fascinado, fue mi primera experiencia estética. Luego descubrí el fuego y observé en él otros matices. Como tampoco me he convertido en pirómano, deduzco que no tengo por qué ser fanático de los aparatos, aunque sea hijo de la era eléctrica."
En cualquier caso no hay vuelta atrás: Juan Perro se ha echado la manta al hombro y ha quedado con unos pocos amigos bajo la parra de una venta para montar el repertorio. Habrá una selección de cuatro álbumes históricos - Raíces al viento, La huella sonora, Mr. Hambre, Cantares de vela - que ampliaron el horizonte de la canción en español y se presentarán en público, con aires mestizos de la Habana y de Nueva Orleáns, las canciones que Juan Perro ha estado puliendo en los últimos años.
Hemos perdido la costumbre de escuchar canciones nuevas. Las canciones nacen hoy en día como cansadas de vivir. "¿Qué está pasando entonces - se pregunta Juan Perro en otro de sus aforismos -, acaso la sociedad contemporánea carece de arrestos para inventarse?" ¿Por qué renuncian a permanecer las canciones? ¿Por parecerse a los aparatos de usar y tirar? Desde los árboles, los pájaros nos observan pasmados.
Juan Perro vuelve de un país perdido en el fondo del corazón, aquel que un día estuvo en llamas. El país que tenemos justo al lado, al que solemos dar la espalda. Del trópico que borró la tormenta, del país de los pájaros cantores. Vuelve en el coche de agua negra en que se marchó el poeta, en un barquito que el viento empuja con silbo de mirlo. Si no hay viento, tira con un viejo motor de cuatro tiempos. ¿Se acabó el petróleo? No importa, es un motor reciclado, va con una gota de aguardiente."
<>
E Paco Vázquez regresou á Coruña
E no medio do seu profundo, intelixente e emotivo discurso de agradecemento por recibir o Premio Fernández Latorre, dixo:
Libertad se escribe con L y lo que aparentemente puede parecer una cuestión menor se convierte en paradigma de esa imposición e intolerancia que parafraseando a Muñoz Seca demuestran como siempre que «los extremos se tocan y también se reproducen».
¿Qué quixo dicir? ¿Eso de que os extremos se tocan e tamén se reproducen? ¿Son palabras do Espírito Santo?
<>
Libertad se escribe con L y lo que aparentemente puede parecer una cuestión menor se convierte en paradigma de esa imposición e intolerancia que parafraseando a Muñoz Seca demuestran como siempre que «los extremos se tocan y también se reproducen».
¿Qué quixo dicir? ¿Eso de que os extremos se tocan e tamén se reproducen? ¿Son palabras do Espírito Santo?
<>
Libro para editorial
Funesta manía de dicir que se le pouco. A xente le, claro que le (e a algúns habería que prohibirllo). Así e todo, sospeitamos que haxa máis escritores que lectores. A carón da casa abriron o mes pasado unha editorial, un baixo que debe andar polos 200 m2, con obrigado nome humanista e un Mac Pro con editora literaria de serie nunha mesa.
Estou por entrar un día destos (está pegada ao bar), a ver se queren publicar un "bestseller": teño un que vai dun narco da illa (¡qué fama teñen os da illa!), o típico cabrón sen escrúpulos nin moral, ao que Xesuscristo tira da planeadora, como tirou a Saulo do cabalo. Este Saulo do século XXI golpéase contra unha batea e convértese, e dende entón adícase a axudar aos máis necesitados, pero resulta que a Xustiza é implacable, e o procesa por unha morea de delitos pendentes de sentencia, e na tele sae a súa "compañeira sentimental", unha monxa hindú a piques de ser excomulgada polo Vaticano, e tamén saen os seus fillos e ata a ex muller e a veciñanza chorando, que un home con ese corazón non pode rematar no cárcere, etc.
Vale, igual non é coma "O código da Vinci", pero ten o seu aquel. Mañán mesmo pásome polo local.
<>
Estou por entrar un día destos (está pegada ao bar), a ver se queren publicar un "bestseller": teño un que vai dun narco da illa (¡qué fama teñen os da illa!), o típico cabrón sen escrúpulos nin moral, ao que Xesuscristo tira da planeadora, como tirou a Saulo do cabalo. Este Saulo do século XXI golpéase contra unha batea e convértese, e dende entón adícase a axudar aos máis necesitados, pero resulta que a Xustiza é implacable, e o procesa por unha morea de delitos pendentes de sentencia, e na tele sae a súa "compañeira sentimental", unha monxa hindú a piques de ser excomulgada polo Vaticano, e tamén saen os seus fillos e ata a ex muller e a veciñanza chorando, que un home con ese corazón non pode rematar no cárcere, etc.
Vale, igual non é coma "O código da Vinci", pero ten o seu aquel. Mañán mesmo pásome polo local.
<>
A Onetti non lle importa
Dixo Ángeles Caso, gañadora deste ano do Premio Planeta, que era moi mala titulando, en resposta á acusación de plaxio por parte de Xavier Alcalá (¿dise así?). Se o que quere o escritor galego son cartos ou publicidade, enténdese que demande á editorial Planeta e á escritora, pero debería ser consciente de que esta tirou dun título lamentable, máis sobado que unha puta retirada.
O que non se entende é por qué a novela de Alcalá, "Cárcere verde" (tamén é un título de carallo), tradúxose ao castelán como "Contra el viento".
Qué máis dá de qué vaia o libro, postos a copiar un título podían copiar o de Onetti, "Dejemos hablar al viento", aínda que se lles quedara grande (a modo, igual pecamos co noso título de frivolidade: lembremos que Muñoz Molina é un confeso admirador da obra do uruguaio, e xa a temos liada).
<>
O que non se entende é por qué a novela de Alcalá, "Cárcere verde" (tamén é un título de carallo), tradúxose ao castelán como "Contra el viento".
Qué máis dá de qué vaia o libro, postos a copiar un título podían copiar o de Onetti, "Dejemos hablar al viento", aínda que se lles quedara grande (a modo, igual pecamos co noso título de frivolidade: lembremos que Muñoz Molina é un confeso admirador da obra do uruguaio, e xa a temos liada).
<>
O parlamento é un ring
Moi cabal o que dixo Gaspar Llamazares: aos políticos sempre se lles atribúen virtudes como incompetencia, deixadez, enrequecemento ilícito ou nepotismo (non empregamos a palabra virtudes gratuitamente: cántos quixeran estar onde están esos políticos). Sen embargo, cada vez que acontece algo que non gusta, a culpa bótaselle indefectiblemente ao goberno. No caso do "Alakrana", ¿trátase sen máis dunha calamitosa xestión por parte do PSOE?
Tampouco importa, porque este home, que nin sequera é un Julio Anguita, predica no deserto. Non nos queda outra que contemplar, aburridos, como PSOE e PP, que son o mesmo partido, se lanzan a unha aldraxe patética, a unha comedia na que non deixan de vexarnos.
<>
Tampouco importa, porque este home, que nin sequera é un Julio Anguita, predica no deserto. Non nos queda outra que contemplar, aburridos, como PSOE e PP, que son o mesmo partido, se lanzan a unha aldraxe patética, a unha comedia na que non deixan de vexarnos.
<>
Os premios merecidos (II)
Falabamos antes do 99,9% moi ufanos esquecendo un feito que todo o sentencia: escribimos contra o señor Núñez Feijóo. O día que este señor abandoe a Xunta, dentro de 3 ou 16 anos, xa non teremos de qué escribir; sen el, musa invertida, estamos perdidos.
- Vas quedar sen Planeta. El vai chegar a Moncloa.
Os galegos somos así; din que usamos “humor defensivo”, a retranca. Tanto é así que imos escribir a autobiografía do señor Núñez Feijóo.
<>
- Vas quedar sen Planeta. El vai chegar a Moncloa.
Os galegos somos así; din que usamos “humor defensivo”, a retranca. Tanto é así que imos escribir a autobiografía do señor Núñez Feijóo.
<>
Un rapaz guiado
Estivo escoitando discos de Radiohead. Unha noite mala tena calqueira. Un repertorio “árido”, dicía o crítico, que non dicía nada de toparse a Begoña traballando para a competencia. Tiña algo máis que as mellores pernas de marketing, Begoña. O máis sorprendente e ferinte para el foi decatarse de que o que lle fodía era precisamente que se pasara á competencia. Cómo podía ser un calzonazos.
<>
<>
O artista ten un póster dos Sex Pistols no salón
Na prensa occidental enaltécese a liberdade de expresión. Algúns medios acollen sinaturas célebres pola súa incorruptible independencia. A sinatura incorruptible confire prestixio á publicación, e como incorruptible que é pode opinar o que lle pete sobre o que lle pete, sempre que non se meta onde non lle chaman, só jodería.
Non pasa nada; xa o temos interiorizado (autocensura). Para a sinatura incorruptible, ademáis, o máis importante e sobre o que volve cada poucas columnas soe ser:
1) Queixarse das obras na súa cidade.
2) Denunciar a inmoralidade da ficha de Cristiano Ronaldo.
3) Lamentar que non se fomente a lectura entre os novos e a clase política.
A defenestración de Rafael Reig é un asunto grave, en canto dá a medida da tolerancia permitida por un xornal de esquerdas (asubíen). Lembremos que Reig non era o incómodo redentor de ningunha causa, non ía de incorruptible, recoñecía abertamente que el o que quería era cobrar e a poder ser divertirse e estimular un pouco o pensamento. Pero bueno, ata aí podiamos chegar!
<>
Non pasa nada; xa o temos interiorizado (autocensura). Para a sinatura incorruptible, ademáis, o máis importante e sobre o que volve cada poucas columnas soe ser:
1) Queixarse das obras na súa cidade.
2) Denunciar a inmoralidade da ficha de Cristiano Ronaldo.
3) Lamentar que non se fomente a lectura entre os novos e a clase política.
A defenestración de Rafael Reig é un asunto grave, en canto dá a medida da tolerancia permitida por un xornal de esquerdas (asubíen). Lembremos que Reig non era o incómodo redentor de ningunha causa, non ía de incorruptible, recoñecía abertamente que el o que quería era cobrar e a poder ser divertirse e estimular un pouco o pensamento. Pero bueno, ata aí podiamos chegar!
<>
Fotos, non palabras
No libro ese "Vendrán más años malos y nos harán más ciegos" de Rafael Sánchez Ferlosio, hai unha entrada que reza así:
(Ante las fotografías de dos hermanos.)
No llorarán sus ojos,
porque son ya ellos mismos
lágrimas coaguladas en pupila,
el llanto hecho mirada;
¡grandes ojos judíos
de Ottla y de Franz!
Qué quere dicir; pode interpretarse a conveniencia, pero quere dicir o que di.
<>
(Ante las fotografías de dos hermanos.)
No llorarán sus ojos,
porque son ya ellos mismos
lágrimas coaguladas en pupila,
el llanto hecho mirada;
¡grandes ojos judíos
de Ottla y de Franz!
Qué quere dicir; pode interpretarse a conveniencia, pero quere dicir o que di.
<>
Unha frase que podería soltar calqueira
"Os banqueiros son uns señores que vos deixan o paraugas cando fai sol. Cando chove, é un pouco más difícil".
Franz Kafka
Recuperamos esta frase para entroncala, ou enrocala, se queren, co falecemento da condesa de Fenosa, Carmela Arias y Díaz de Rábago, a quen a prensa galega adicou notorias páxinas laudatorias. O que fixo esta muller pola humanidade en xeral e polo país en particular, "o seu inxente traballo como presidenta do Banco Pastor e a súa labor benéfica" (La Voz de Galicia) non se pode resumir nas perto de 50 distincións coas que a recoñeceron en vida.
Non, non era unha pega humillada polo peso das perlas. Non era a viúva de Pedro Barrié de la Maza, a quen Franco concedeu importantes privilexios por axudar a financiar a sublevación contra a república. E a frase, tan limpa, tan educada, só a pode soltar un xudeu corroído polo fracaso.
<>
Franz Kafka
Recuperamos esta frase para entroncala, ou enrocala, se queren, co falecemento da condesa de Fenosa, Carmela Arias y Díaz de Rábago, a quen a prensa galega adicou notorias páxinas laudatorias. O que fixo esta muller pola humanidade en xeral e polo país en particular, "o seu inxente traballo como presidenta do Banco Pastor e a súa labor benéfica" (La Voz de Galicia) non se pode resumir nas perto de 50 distincións coas que a recoñeceron en vida.
Non, non era unha pega humillada polo peso das perlas. Non era a viúva de Pedro Barrié de la Maza, a quen Franco concedeu importantes privilexios por axudar a financiar a sublevación contra a república. E a frase, tan limpa, tan educada, só a pode soltar un xudeu corroído polo fracaso.
<>
Bristol, trip hop
Estou aquí
son muller de carbón
o que ti queres
Bristol, cabrón
ofrecíchesme cereixas
bailando nas cadeiras
Bristol, fillo bastardo de Margaret
e Tony, ese novo rico
dame unha razón
dame un pico
só son unha muller
reducida a arquetipo
dame unha culler
para queimar o soño
fume negro
fume branco
ao meu propio fillo espanto
viñeron os de asuntos sociais
polo piso estanco
de paredes desconchadas
petróleo e servidume
Bristol, lume
de turba en cabezas prestadas
a tasa do paro
nas liñas da man
negro azafrán
Bristol, repito
dame unha razón
dame un pico
só son unha muller
dame unha culler
para queimar o soño
<>
son muller de carbón
o que ti queres
Bristol, cabrón
ofrecíchesme cereixas
bailando nas cadeiras
Bristol, fillo bastardo de Margaret
e Tony, ese novo rico
dame unha razón
dame un pico
só son unha muller
reducida a arquetipo
dame unha culler
para queimar o soño
fume negro
fume branco
ao meu propio fillo espanto
viñeron os de asuntos sociais
polo piso estanco
de paredes desconchadas
petróleo e servidume
Bristol, lume
de turba en cabezas prestadas
a tasa do paro
nas liñas da man
negro azafrán
Bristol, repito
dame unha razón
dame un pico
só son unha muller
dame unha culler
para queimar o soño
<>
A lavadora soviética
Este tipo, filipino-estadounidense, está considerado o mellor dj do mundo. Aquí o vemos posando co plato que el mesmo deseñou.
Lembrounos o que nos contaba un coñecido cubano: a vella tiraba na súa casa de Camagüey, dende o 78, dunha lavadora soviética; un modelo de dous tambores, un para lavado e outro para centrifugado, que non se lle averiou nunca. O aparello contrastaba con todos os que levaba mercados a súa irmá dende que casara alá polo 84, occidentais, como os que temos nós, dun so tambor, que hai que arranxar ou tirar cada poucos anos, obrigándonos a un consumismo frenético (¡qué redundancia!).
Algún aínda lle botará a culpa a Fidel por non permitir a comercialización de Calgonit na illa (na Caixa de texto tamén defendemos as Marcas, o pelo Pantene, ou Pantone, e a Nuria Roca). Compañeros, la Revolución nunca ha tenido problemas de cal, ¡Viva la Revolución!
<>
Música para o outro blog (II)
Cántos anos sen escoitar esta voz. Si, é Sinéad O'Connor cantando para Massive Attack (xa ten algúns anos, o tema). Esta é unha versión rara, como se le ao comenzo, pero máis rara é a que puxemos no reproductor do arqueiro finlandés, de menos de tres minutos e coa voz da irlandesa sampleada (¿pode dicirse así?).
Coido que lle pega á outra bitácora, para a que buscamos música moderna sen necesidade de que sexa vangardista, amablemente industrial ou de memoria fabril, flipa, colega, jaja. E a voz dura, prístina, cálida.
<>
Música para o outro blog
Esta vai ser "a música de ascensor" da outra bitácora, o arqueiro finlandés. Sen o vídeo, obviamente. Queremos que comence a soar en canto entres no sitio. Como non nos gusta atravesar nada aos lados, ao final da páxina, tirando de scroll, estará o reproductor para darlle a stop e que non soe. Ou eso ou quitarlle o volume ao propio ordenata.
Estamos buscando un reproductor que se acomode ao que queremos. O tema é de Thom Yorke, do disco que sacou sen o seu grupo, Radiohead, e coido que se axusta, ejem, ao que será o contido da bitácora.
<>
Celebra a caída do muro con Movistar
Estos días andan a conmemorar a caída do muro de Berlín, que simboliza o triunfo do capitalismo sobre o comunismo. Se eles o din, será Verdade, e a Verdade será así de simple. Goza da Verdade: contrata o plan de Telefónica para ánimas inquedas e tes 100 Verdades Gratis durante o primeiro ano.
- Xenial, pero ¿quén son eles?
- Chama ao servizo de atención ao cliente. Funciona as 24 horas.
- ¿No servizo de atención ao cliente diranme quén son?
- Pois claro, para eso están.
Nós xa o contratamos; agasalláronnos unha funda para o móbil con deseño de El Lissitzky por comerlle o coco aos colegas. En serio.
<>
- Xenial, pero ¿quén son eles?
- Chama ao servizo de atención ao cliente. Funciona as 24 horas.
- ¿No servizo de atención ao cliente diranme quén son?
- Pois claro, para eso están.
Nós xa o contratamos; agasalláronnos unha funda para o móbil con deseño de El Lissitzky por comerlle o coco aos colegas. En serio.
<>
Contra a opinión de Suso de Toro
Así de entrada non temos nada contra Suso de Toro. Como novelista non nos interesa, sen máis. Como articulista lemos a un profesional decente, traballador (ai, eche moi traballador, moi bo rapaz) e que olla por Galicia sen mesianismos. Ata aquí, ata onte, todo ben. Onte largou un eloxio do superaxente Feijóo polo que non pasamos.
Dixo de Feijóo que se retratara, co do “Alakrana”, como unha persoa “que coñece a administración e o sentido de responsabilidade que conleva”. ¿Cómo se retratou, pospondo o de Miami?
<>
Dixo de Feijóo que se retratara, co do “Alakrana”, como unha persoa “que coñece a administración e o sentido de responsabilidade que conleva”. ¿Cómo se retratou, pospondo o de Miami?
<>
Outro grupo con Johnny Marr
Este é o novo grupo no que anda metido Johnny Marr, The Cribs. (Deixamos o vínculo para o vídeo, que non o deixan insertar). Son máis ingleses que a Abadía de Westminster.
Alguén debería elaborar unha lista de toda a xente coa que colaborou Johnny Marr, xa dende a última etapa dos Smiths, claro que se corre o risco de que Morrissey a lea e entón barallaríamos dúas posibilidades: que se suicide (Morrissey) ou que organice o seu asasinato (o de Marr). Ganglord... tampouco é plan.
Aí vai outro, este si se pode insertar. Aínda non estaba Marr, suponse que daquela estaba tocando con outros, a saber, podía ser Marianne Faithful ou os fillos do seu viciño. O título da canción, "Our bovine public", a verdade é que non di nada novo; xa hai uns trinta anos que Kaka de Luxe cantaban aquelo de "Pero qué publico más tonto tengo".
<>
Alguén debería elaborar unha lista de toda a xente coa que colaborou Johnny Marr, xa dende a última etapa dos Smiths, claro que se corre o risco de que Morrissey a lea e entón barallaríamos dúas posibilidades: que se suicide (Morrissey) ou que organice o seu asasinato (o de Marr). Ganglord... tampouco é plan.
Aí vai outro, este si se pode insertar. Aínda non estaba Marr, suponse que daquela estaba tocando con outros, a saber, podía ser Marianne Faithful ou os fillos do seu viciño. O título da canción, "Our bovine public", a verdade é que non di nada novo; xa hai uns trinta anos que Kaka de Luxe cantaban aquelo de "Pero qué publico más tonto tengo".
<>
Agarda
Agarda, que o superaxente Feijóo está enfadado porque Patxi López recibe máis información que el sobre cómo evoluciona o secuestro do "Alakrana". ¿Quén goberna en Madrid? o PSOE, ¿quen goberna en Euskadi? o PSOE, ¿e quén goberna en Galicia? o PP. Vealí tes a explicación; veña que non é listo nin nada o noso líder.
Ademáis, enchido dun exemplar sentido da responsabilidade e o deber, cancelou a viaxe que tiña programada a Miami. Como na foto da mangueira e o incendio. Non o merecemos.
<>
Ademáis, enchido dun exemplar sentido da responsabilidade e o deber, cancelou a viaxe que tiña programada a Miami. Como na foto da mangueira e o incendio. Non o merecemos.
<>
Qué caro vai o peixe
Están a retransmitirnos un drama en directo, o do "Alakrana", con conversas telefónicas, gepeeses, imaxes tomadas por satélite, declaracións dos familiares e declaracións dos políticos, fragatas da Armada Invencible na zona. Que paguen o rescate: ¿quén son os piratas? ¿uns somalíes cun neboento sentido da xustiza e a riqueza ou flotas pesqueiras como a española que levan décadas esquilmando os caladeiros internacionais? Pois que paguen o rescate e entreguen aos dous que se trouxeron para Madrid. Pagamos nós. Ou que fagan unha operación militar desas que tanto gustan, en plan Putin; se morre alguén, ui, mala sorte.
Aínda hai que escoitar luminosas aberracións, como as palabras "deso" que puxeron de lehendakari no País Vasco: que devolvan ao seu país de orixe, "dentro de la más absoluta legalidad", aos piratas detidos en España (eso logo do esperpento de se un deles era ou non maior de edade). Ou se devolven ou non se devolven, e deixa aos xuristas no seu pazo de cristal.
<>
Aínda hai que escoitar luminosas aberracións, como as palabras "deso" que puxeron de lehendakari no País Vasco: que devolvan ao seu país de orixe, "dentro de la más absoluta legalidad", aos piratas detidos en España (eso logo do esperpento de se un deles era ou non maior de edade). Ou se devolven ou non se devolven, e deixa aos xuristas no seu pazo de cristal.
<>
Todos somos americanos
¿Qué lle dan de fumar aos guionistas das teleseries norteamericanas? Á noite ollamos dúas seguidas: capítulo de Flashforward (ou algo así) e capítulo de Perdidos. Qué flipada. Agora viaxar no tempo ou que toda a humanidade fique inconsciente durante uns minutos, agás os chineses, esos amarelos de ollos rasgados que queren invadir América (os EE.UU., suponse), é algo normal. Nós non o entendemos porque somos os clásicos europeos retrasados, anquilosados por tanto prexuicio, anticuados, reprimidos, resentidos, preguizáns.
Din que esa xente, que se reparte os premios Grammy ou Emmy ou como se chamen, atesoura un talento descomunal. Por qué, porque son ianquis; se fas algo semellante aquí chámante como mínimo ionqui. E o máis pavero é que os seus guións son un exemplo a imitar, un espello ao que enfrontarse.
<>
Din que esa xente, que se reparte os premios Grammy ou Emmy ou como se chamen, atesoura un talento descomunal. Por qué, porque son ianquis; se fas algo semellante aquí chámante como mínimo ionqui. E o máis pavero é que os seus guións son un exemplo a imitar, un espello ao que enfrontarse.
<>
Dostoievski apostaría polo Barça en bwin
A algúns de seguida se nos enche a boca de tacos, como un estropallo. Cajo na puta que botou ao Rubín Kazán e a todos os fillos de Putin. Empatou o Barça cos trepas eses que medran á dereita de Moscú. Como Napoleón cando quixo entrar na capital: non o detiveron os exércitos, detívoo o frío e a vasta alma rusa, cunha diferencia: Napoleón era un acomplexado con delirios de grandeza e o Barça xoga ao fútbol, e ningún equipo xoga ao fútbol coma o Barça.
Mañán, qué digo mañán, a estas horas xa hai crise. Unha pandilla de violinistas que falan coa voz en cursiva, por aproveitar a frase de Josep Pla sobre Eugenio d'Ors. Non te jode, a península é do Madrid, da "raza española" e dese anornal insufrible que é Cristiano Ronaldo (van gañar TODO este ano).
Acontece que o Barça SI ten un xogo ver-ti-cal, como din agora os que van de entendidos, pero veña todos pechados na área e somos uns campeóns. Pois vale; o título para vós, e o Barça que xogue en Portonovo.
Inciso: a institución non é diferente ao que se acostuma no fútbol nacional, rexional, internacional e o que se queira, moita UNIFEC e moita hostia, si, a quedar ben e a sacar pasta, pero a lo menos os que saen ao campo xogan ao fútbol, e seguirán xogando.
Non teño nada máis que dicir. Gracias.
<>
Mañán, qué digo mañán, a estas horas xa hai crise. Unha pandilla de violinistas que falan coa voz en cursiva, por aproveitar a frase de Josep Pla sobre Eugenio d'Ors. Non te jode, a península é do Madrid, da "raza española" e dese anornal insufrible que é Cristiano Ronaldo (van gañar TODO este ano).
Acontece que o Barça SI ten un xogo ver-ti-cal, como din agora os que van de entendidos, pero veña todos pechados na área e somos uns campeóns. Pois vale; o título para vós, e o Barça que xogue en Portonovo.
Inciso: a institución non é diferente ao que se acostuma no fútbol nacional, rexional, internacional e o que se queira, moita UNIFEC e moita hostia, si, a quedar ben e a sacar pasta, pero a lo menos os que saen ao campo xogan ao fútbol, e seguirán xogando.
Non teño nada máis que dicir. Gracias.
<>
A cabeza de Reig
Defenestraron a Rafael Reig, os de Público (ía pór en público, pero en público non foi). A lo menos é o que se deduce da columna de onte de Isaac Rosa, "A riesgo de equivocarme". Case non nos enteramos; podía estar de vacacións ou enfermo (somos tan inxenuos).
<>
<>
O dancehall e a liberdade de expresión
Tranquis, non é o título de ningún sesudo ensaio. O xoves actuou un tal Sizzla no Capitol. Unha proeza, dado que os do colectivo de gays e lesbianas non querían que actuara (ou a lo menos facerse ver). Un notas xamaicano que se gasta unhas letras tirando a homófobas, este Sizzla, e os do colectivo berran que a Sacrosanta Liberdade de Expresión pecha uns límites diáfanos. Diáfanos para eles, claro.
Os da caixa de texto pertencemos ao Colectivo Ético-Cívico pola Dignificación das Lavadoras Soviéticas (sobreviven a Stalin sen averiarse); levamos seis anos agardando unha subvención do concello e nada, nin un peso, nin un triste correo dicindo que non hai pasta para nós. Teremos que cambiar de estratexia e montar bulla tamén na entrada dalgún concerto. Na próxima asemblea ordinaria, decidirase o nome do artista ou persoa pública a agraviar.
<>
Os da caixa de texto pertencemos ao Colectivo Ético-Cívico pola Dignificación das Lavadoras Soviéticas (sobreviven a Stalin sen averiarse); levamos seis anos agardando unha subvención do concello e nada, nin un peso, nin un triste correo dicindo que non hai pasta para nós. Teremos que cambiar de estratexia e montar bulla tamén na entrada dalgún concerto. Na próxima asemblea ordinaria, decidirase o nome do artista ou persoa pública a agraviar.
<>
Espadas
Xa está na rúa o disco de Morrissey, unha escolma de caras b. O Morrissey máis clasicón e xenuino é infalible. Fresco, rico, directo, cativador. O último dicía que era moi forte, fortísimo, oe, e aburre e apenas di nada. O anterior ía ser unha Obra Magna, unha asoballante demostración de rexistros e personalidade, ficando nun artefacto pretencioso, pesado, sobreproducido.
Son 18 temas (3 xa estaban no directo "Live at Earls Court") sen case desperdicio (¡son caras b!). "Swords"; o cabrón ata escolleu un título perfecto.
Velaquí unha mostra:
<>
Son 18 temas (3 xa estaban no directo "Live at Earls Court") sen case desperdicio (¡son caras b!). "Swords"; o cabrón ata escolleu un título perfecto.
Velaquí unha mostra:
<>
O creativo é un divo ninguneado
Nunca presiones (premas), non lle metas presa a un creativo. Se ten unha boa idea, non a vai soltar. Se ten moito curro, demorará e non dará o mellor de si. Non porque lle afecte a presión, que lle resbala (ou escorrega ou esvara, se queren), non, porque el considérase un xenio e un xenio non pode tolerar que lle digan cándo e de qué xeito ten que facer un traballo.
¿O xefe, os clientes? Xente de formación deficiente e gusto lamentable e profesionalidade discutible. Tampouco é un xeito de reivindicarse, porque el non precisa parvadas desas, se ben ás veces quéixase do pouco que cobra e de que non lle poñan o estudio como a el lle corresponde, cunha mesa máis grande que a do Despacho Oval, que polo demáis non é tan grande, podes meter aí o iMac novo e pouco máis.
<>
¿O xefe, os clientes? Xente de formación deficiente e gusto lamentable e profesionalidade discutible. Tampouco é un xeito de reivindicarse, porque el non precisa parvadas desas, se ben ás veces quéixase do pouco que cobra e de que non lle poñan o estudio como a el lle corresponde, cunha mesa máis grande que a do Despacho Oval, que polo demáis non é tan grande, podes meter aí o iMac novo e pouco máis.
<>
Assinar:
Postagens (Atom)
Outro
A seguir
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.