Esto é o que opinan Diego Manrique e algún máis sobre o volume das grabacións modernas, pensadas para reproductores de mp3 e grandes almacéns. Dylan, no seu papel, asegura que son muros de son onde non hai espacio para a música nin os músicos, o que redunda no progresivo empobrecimento do consumidor etc. etc.
Así é a miúdo, pero non por subirlle o volume tes que perder “calidade”. O que está claro é que para almacenar 30.000 cancións nun reproductor tes que economizar recursos por algún lado.
Así é a miúdo, pero non por subirlle o volume tes que perder “calidade”. O que está claro é que para almacenar 30.000 cancións nun reproductor tes que economizar recursos por algún lado.
O PP agasalla aos xornalistas que cubren as súas actividades cunha tostadora que imprime o logo do partido no pan. Imaxinade que estades recén casados e que sodes xornalistas. Chegades ao piso que tanto vos costou amueblar pero que tan guapo vos quedou (sobre todo gracias á moza), de noite, coa tostadora debaixo do brazo.
- Olla o que me agasallaron, cariño.
- Oh, pero nós xa temos tostadora.
- Xa, pero ma agasallaron... e imprime o logo do PP nas tostadas.
Eu son ela e saio correndo do piso e pido protección policial e que encerren a ese tío, porque unha persoa “normal” non pode aparecer na casa cunha tostadora que imprime o logo do PP, e contarllo á muller tan tranquilamente.
- Olla o que me agasallaron, cariño.
- Oh, pero nós xa temos tostadora.
- Xa, pero ma agasallaron... e imprime o logo do PP nas tostadas.
Eu son ela e saio correndo do piso e pido protección policial e que encerren a ese tío, porque unha persoa “normal” non pode aparecer na casa cunha tostadora que imprime o logo do PP, e contarllo á muller tan tranquilamente.
"As redes P2P son éticas, polo tanto deben ser legalizadas..."
Entrevista con Richard Stallman, fundador do proxecto GNU e "ideólogo do concepto copyleft". O tipo é bastante simple, moi ianqui, e o xornalista subnormal (en Andalucía tenemos Guadalinex!), pero menciona algunhas movidas elementáis que nos conviría a todos ter claro.
Entrevista con Richard Stallman, fundador do proxecto GNU e "ideólogo do concepto copyleft". O tipo é bastante simple, moi ianqui, e o xornalista subnormal (en Andalucía tenemos Guadalinex!), pero menciona algunhas movidas elementáis que nos conviría a todos ter claro.
XUICIO A AZNAR
Hai unha plataforma cívica (creo que se chaman así) metendo presión para que encausen ao expresidente Aznar. Non sabemos se polo da guerra de Iraq, pois lembremos que este tío é moitos tíos. Igual que dixo que lía a Cernuda, igual que é texano, historiador e home de negocios.
Aquí podedes demostrar as vosas habilidades como grafiteiros. E logo visitar a páxina. Ata anda Julio Anguita por aí.
Hai unha plataforma cívica (creo que se chaman así) metendo presión para que encausen ao expresidente Aznar. Non sabemos se polo da guerra de Iraq, pois lembremos que este tío é moitos tíos. Igual que dixo que lía a Cernuda, igual que é texano, historiador e home de negocios.
Aquí podedes demostrar as vosas habilidades como grafiteiros. E logo visitar a páxina. Ata anda Julio Anguita por aí.
Esta finde escoitamos o “Ringliders of the Tormentors”. Entrounos! Segue a ser un disco plasta, pero lle pillamos movidas. “Life is a pigsty” resúmeo: comenza como unha canción pesada, gratuita e sobreproducida, ata que Morrissey se pon en plan Morrissey a declamar eso de life is a pigsty, crecendo, e te desarma.
É unha obra precipitada que só por desapegado fanatismo a desfrutas, pero cando a desfrutas xa paga a pena. :)) Falamos coma se fóramos amantes da ópera. Fáltanos o palco no Carnegie Hall.
É unha obra precipitada que só por desapegado fanatismo a desfrutas, pero cando a desfrutas xa paga a pena. :)) Falamos coma se fóramos amantes da ópera. Fáltanos o palco no Carnegie Hall.
DÍAS DE CEAS DE EMPRESA
Estaban tres nunha cafeta. Un engarabatado bonachón. Unha enfermeira preocupada porque todo o instrumental se dispoña debidamente hixiénico. Outro con pinta de garda de seguridade autónomo cunha cirrose ben levada (ou doutor House sen guionista). Falaban da cea cos do curro.
- Eu decateime de contado do mal rollo.
- Xa, é que eu quería que ti, sabes...? - dicíalle ela.
- Xa, non me digas nada. Decateime de contado.
- E claro, Arturo...
- Decateime de contado.
- Pero ti...
- Eu decateime de contado do mal rollo. Decateime...
Soltou a frase unhas vinte veces. Non é unha esaxeración literaria. O tipo era a hostia. Decatámonos de contado.
Estaban tres nunha cafeta. Un engarabatado bonachón. Unha enfermeira preocupada porque todo o instrumental se dispoña debidamente hixiénico. Outro con pinta de garda de seguridade autónomo cunha cirrose ben levada (ou doutor House sen guionista). Falaban da cea cos do curro.
- Eu decateime de contado do mal rollo.
- Xa, é que eu quería que ti, sabes...? - dicíalle ela.
- Xa, non me digas nada. Decateime de contado.
- E claro, Arturo...
- Decateime de contado.
- Pero ti...
- Eu decateime de contado do mal rollo. Decateime...
Soltou a frase unhas vinte veces. Non é unha esaxeración literaria. O tipo era a hostia. Decatámonos de contado.
Nósosqueconstruimosestepaís
A Salvador Pániker non se lle pode ler na edición dixital do País. Hai que ser socio e pagar. Continuamos así con esa mítica teima da élite da cultura ou a cultura da élite, e, o máis importante, privamos a unha maioría de ler o que non queremos que lea.
Deixamos ao vello e neno José Vidal-Beneyto comerse o tarro sobre as variantes dialécticas e históricas da vertebración e a desvertebración da esquerda en Holanda, por exemplo.
A Pániker non. Pániker é un lúcido e fala sen problemas de movidas como a eutanasia, ese tipo de movidas para as que esta sociedade non está preparada. Nos tamén estamos a favor da eutanasia, quede claro, pero primeiro temos que pensar na paz social.
Deixamos ao vello e neno José Vidal-Beneyto comerse o tarro sobre as variantes dialécticas e históricas da vertebración e a desvertebración da esquerda en Holanda, por exemplo.
A Pániker non. Pániker é un lúcido e fala sen problemas de movidas como a eutanasia, ese tipo de movidas para as que esta sociedade non está preparada. Nos tamén estamos a favor da eutanasia, quede claro, pero primeiro temos que pensar na paz social.
Aclaración dun tal Milko:
Futura, deseñado por Paul Renner en 1927 para a fundición Bauer, inspirado en caracteres sen remates da revolución industrial do s. XIX. Futura inspirou a súa vez todos os caracteres xeométricos sen remates do s. XX, e en especial a un dos más significativos: Avant Garde, deseñado por Herb Lubalin en 1962.
Futura, deseñado por Paul Renner en 1927 para a fundición Bauer, inspirado en caracteres sen remates da revolución industrial do s. XIX. Futura inspirou a súa vez todos os caracteres xeométricos sen remates do s. XX, e en especial a un dos más significativos: Avant Garde, deseñado por Herb Lubalin en 1962.
Temos un lector coreano. Aínda que o único que fixera fora entrar buscando “outra cousa” e sair inmediatamente, sen ler nin entender nada, emociona pensar que un oscuro vínculo se creou [toma fantasmada de lingüista progre :)!].
O mapa non aclara se é un coreano do sur ou do norte. Semella estar no mesmo borde-paralelo 38, o que o fai aínda máis interesante :)))))))
O mapa non aclara se é un coreano do sur ou do norte. Semella estar no mesmo borde-paralelo 38, o que o fai aínda máis interesante :)))))))
X
Ao crítico de Metrópolis o novo disco de Kylie Minogue fíxoo potear. Non porque o tipo vaia de profundo e desprecie productos prefabricados; vai de profundo, cómo non, pero di que os últimos discos de Madonna e de Britney Spears son moi bos (o de Britney, sublime!). No musical, o crítico profundo de Metrópolis non aclara porqué o disco é tan malo, aínda que aproveita para citar unha morea de estilos, que se vexa que hai nivel. O crítico profundo e enterado de Metrópolis resume a súa propia crítica asegurando que Kylie "perdió el tren", frase da que seguro escápasenos o seu máis profundo sentido.
Nós, que somos xente con pouco nivel e moitos prexuicios, preguntámonos qué multinacional lle paga, ¿quizáis a de Britney Spears? ¿Ou ao mellor é que ao crítico profundo e íntegro encántalle correrse esmorgas coa propia Britney Spears?, oh Britney, cómo me pone ese culo cuando estás toda mamada y puesta.
Xestacion dun libro de actualidade
O animal bifronte e togado, ribetes de almidón nos puños espidos, os ollos lacrados no teito da habitación, pensou, o mazo dunha antiga sentencia golpeoulle o sangue mentras a muller se afastaba un pouco, logo de arrincalo da súa soedade cunha furia apenas finxida, e comenzaba a contarlle os detalles do libro que quería escribir, non buscando unha aprobación que non precisaba, requerindo a súa complicidade, imbuindo de dereito a súa ansiedade cunha delicadeza, cunha transparencia da que só unha muller así era capaz, mentras el pensou, pensou e ficou calado, para finalmente erguerse a buscar un pitillo, a ver se no estudio lle quedaba algún de cando deixara de fumar.
Mariano Rajoy fixo 109 amigos en 5 días en Facebook, a segunda rede social máis importante do mundo despóis de MySpace. Un dato político de gran relevancia que se apresurou a súa servidume a colocar na cabeceira dun dos seus xornáis (por qué non agardaron 10 días, ou 7?).
- Hola, mi nombre es Mariano, y me gusta ver vídeos de Mónica Naranjo despues de "currar", aunque también leo libros profundos.
- ¿Libros profundos?
- Sí, Josemari, mi líder espiritual, dice que un hombre tiene que tener carácter y personalidad.
- Oh, tu líder piensa igual que yo, entonces...
- Ya ves...
- Ya ves... oye, podemos quedar un día, si te apetece...
- Claro...
- Claro...
Bueno, a linguaxe sería máis sms, e algunhas frases estarían resumidas en emoticonos que un universitario das novas xeracións lle iría explicando ao futuro presidente.
- Hola, mi nombre es Mariano, y me gusta ver vídeos de Mónica Naranjo despues de "currar", aunque también leo libros profundos.
- ¿Libros profundos?
- Sí, Josemari, mi líder espiritual, dice que un hombre tiene que tener carácter y personalidad.
- Oh, tu líder piensa igual que yo, entonces...
- Ya ves...
- Ya ves... oye, podemos quedar un día, si te apetece...
- Claro...
- Claro...
Bueno, a linguaxe sería máis sms, e algunhas frases estarían resumidas en emoticonos que un universitario das novas xeracións lle iría explicando ao futuro presidente.
Presentacion dun libro de actualidade
A muller do maxistrado que levou o peso do xuicio do 11 - M acaba de publicar un libro sobre o tema, “La soledad del juzgador”. A tía é xornalista e non nos parece mal o oportunismo; sería como pretender disuadir a un neno de que se tome un chupa-chups. O que nos parece mal é que el, o marido, realmente non a disuadira, demostrando ser, detrás dese animal bifronte e togado, un calzonazos cunha vanidade moi mal levada.
Xa o di o outro: “magistrates who spend their lives hiding their mistakes...”
O libro en si excusamos lelo ou recomendalo, con ese título non queremos nin imaxinarnos o seu contido.
Xa o di o outro: “magistrates who spend their lives hiding their mistakes...”
O libro en si excusamos lelo ou recomendalo, con ese título non queremos nin imaxinarnos o seu contido.
Portada do suplemento dominical do Correo: “España forxou en América os dereitos humanos. EVANXELIZACIÓN”. Foi o “impacto microbiano e viral” o que destruiu á poboación indíxena, non “o xenocidio do que fala Hugo Chávez”.
Retractámonos do interés parvo por escribir no EP3. Queremos escribir, moi agradecidos, en El Correo Gallego.
Retractámonos do interés parvo por escribir no EP3. Queremos escribir, moi agradecidos, en El Correo Gallego.
O novo disco de Radiohead está guapo. Ou eso ou acumulábamos demasiado apetito de algo novo. Na súa liña e sen aburrir (polo menos ao comenzo). Sorprender radicalmente para eles será xa tarefa imposible. Tiran da electrónica con personalidade (non como outros que van de modernos). Estilos distintos por todos os recunchos das cancións e un son moi limpo e homoxéneo.
E nada, seguiremos escribindo a ver se nos fichan dunha puta vez os do EP3 (xa de cativos soñabamos con escribir no EP3). E conseguir entradas para un concerto desta xente.
E nada, seguiremos escribindo a ver se nos fichan dunha puta vez os do EP3 (xa de cativos soñabamos con escribir no EP3). E conseguir entradas para un concerto desta xente.
Hai que ver o Zune, o reproductor multimedia de Microsoft. Acaban de sacar a segunda xeración e as tendas ficaron sen existencias, se ben non especifican o volume do stock. Ten máis capacidade, máis conectividade e o deseño procura desmarcarse do deseño de Apple.
Non é que non nos chame, é que semella un chisme de plástico barateiro para os críos. Eso si, ten FM, que o iPod non ten :)
Para a terceira xeración fixo que lle incorporan unha calculadora, e entón, buahhh, qué caña, colega.
Non é que non nos chame, é que semella un chisme de plástico barateiro para os críos. Eso si, ten FM, que o iPod non ten :)
Para a terceira xeración fixo que lle incorporan unha calculadora, e entón, buahhh, qué caña, colega.
radiohead.tv
Esto é do novo disco de Radiohead, de non tan polémica distribución. Pódese baixar da súa web ao precio que se queira, como se non se quere pagar nada. A súa antiga casa discográfica "contraatacou"... reeditando todos os seus álbumes!
O negocio cambia e a industria segue sen adaptarse, aferrada aos vellos privilexios.
Hai unha valla do Corte Ingés entre a casa e o curro que nos ten ob-nu-bi-la-dos. Estos días teñen a Nicole Kidman, de sofá e blanco ariel, case mordendo un lapis óptico, case zaphino o seu pelo, case esforzándose, cunha videoconsola para estimular a mente.
“Nicole Kidman está entrenando o seu cerebro.
E ti, que fixeste hoxe para entrenar o teu cerebro?”
Pensar en Nicole Kidman exercitando outras partes da súa anatomía comigo, mira ti. ¿Resposta válida? Mercaremos a Nintendo a ver se esta cabeza serve para algo.
Cómo coño se di valla?
“Nicole Kidman está entrenando o seu cerebro.
E ti, que fixeste hoxe para entrenar o teu cerebro?”
Pensar en Nicole Kidman exercitando outras partes da súa anatomía comigo, mira ti. ¿Resposta válida? Mercaremos a Nintendo a ver se esta cabeza serve para algo.
Cómo coño se di valla?
Pola morte dun actor
O mundo está de loito. Políticos, culturetas, xornalistas e famosos están de loito. Todos, toda a Extensa España Ilustrada está de loito. Esceas de dó público. Morreu Fernando Fernán Gómez, ese roxo que andaba sempre de mala hostia. Mensaxes, chamadas, telegramas, declaracións ante os medios:
- Con él muere un siglo del mejor teatro y el cine españoles.
- Es una gran pérdida para la Creatividad en nuestro País.
- Es una gran pérdida para la Cultura en nuestro País.
- Es una gran pérdida para su familia.
- Es una gran pérdida irreparable.
- La emoción, quiero decir el dolor, me impiden hablar.
- Recuerdo una anécdota, cuando rodábamos aquella película, que es un ejemplo de la persona sencilla y humilde que era...
- Sí, yo, yo que llevo el cine entre estas dos tetas que me dió Dios, me le insinué cuando ya era mayorcete, jeje, el abuelo salió corriendo, abuelo, pero dónde va, que se deja el bastón!
- El ministerio declarará este día Día Fernán Gómez del Teatro y descubrirá una placa con su nombre en la calle que lo vió nacer. Mis más sentidas condolencias a la viuda, mujer de coraje que lo dió todo al lado de este prohombre, de este proteico animal de las artes escénicas.
Todos coa Cultura engordándolles a boca, a mesma boca coa que se inclinarán, na capela ardente, para bicar a fronte fría e despexada.
- Con él muere un siglo del mejor teatro y el cine españoles.
- Es una gran pérdida para la Creatividad en nuestro País.
- Es una gran pérdida para la Cultura en nuestro País.
- Es una gran pérdida para su familia.
- Es una gran pérdida irreparable.
- La emoción, quiero decir el dolor, me impiden hablar.
- Recuerdo una anécdota, cuando rodábamos aquella película, que es un ejemplo de la persona sencilla y humilde que era...
- Sí, yo, yo que llevo el cine entre estas dos tetas que me dió Dios, me le insinué cuando ya era mayorcete, jeje, el abuelo salió corriendo, abuelo, pero dónde va, que se deja el bastón!
- El ministerio declarará este día Día Fernán Gómez del Teatro y descubrirá una placa con su nombre en la calle que lo vió nacer. Mis más sentidas condolencias a la viuda, mujer de coraje que lo dió todo al lado de este prohombre, de este proteico animal de las artes escénicas.
Todos coa Cultura engordándolles a boca, a mesma boca coa que se inclinarán, na capela ardente, para bicar a fronte fría e despexada.
Devendra Banhart
Este tío está de moda. Todo aquel que se crea ou autodenomine "cool" o está a escoitar. Que se neofolk, se psycofolk, se toca todos os paus, se é inclasificable, se a orixe latina e as reminiscencias brahamánicas... Para nós, que somos insufriblemente burgueses, é unha flipada hippy.
Concedémoslle o beneficio da dúbida (apenas o escoitamos) pero o "Summertime" sempre o preferiremos na voz de Billie Holiday.
A Igrexa apúntase á publicidade moderna. Emocional, sae unha tía (moderna) cun bebé en brazos dicindo: “nesta Igrexa vivín os intres máis intensos da miña vida”. Tan modernos que son, no spot non aclaran se aqueles intres tan intensos, dos que sairía a criatura, llos debe ao cura ou directamente ao Señor (para facer partícipe ao espectador, guau!).
Tan modernos e coas tecnoloxías que teñen ao seu alcance ben podían sacar algún plano do seu enrollado deus; un vello apuesto e moderno, con gafas de sol de Armani.
Non terán ningún asesor de imaxe que lles explique que esa mercadotecnia está máis que obsoleta.
Tan modernos e coas tecnoloxías que teñen ao seu alcance ben podían sacar algún plano do seu enrollado deus; un vello apuesto e moderno, con gafas de sol de Armani.
Non terán ningún asesor de imaxe que lles explique que esa mercadotecnia está máis que obsoleta.
Xente de NY
Estos dous antes formaban Luna, un grupo neoiorquino que sempre nos gustou. Así como hai varios vídeos da parella no youtube, do grupo non damos atopado. Estaría ben voltar escoitar temas como "Superfreaky memories" ou "Flying to the sun".
Todo o imaxinario da cidade actualizado con bo gusto e sen facer ruído. O que fan agora xa non nos interesa tanto.
A nouveau cuisine nas Rias Baixas
Este bogavante semella apetitoso e “sofisticado” ou sinxelamente vomitivo. Códigos estéticos. Escasea o marisco na ría e semella que tamén na Rede. A foto era para a oferta dun hotel; cea a base de marisco, peixe e albariño + habitación con king size. Non é a típica mariscada, non se ve detalle de ningún local, e a receita semella currada.
Desestimada, claro. Convida máis a potear que a compartir coa parella. Non puiden evitar poñerlle nome: fósil de bogavante sobre risotto de ouro branco con euro transparente.
O segrel
Españolitos. Xente cos collóns ben postos rajando no bar (cómo nos envalentonamos e nos enchemos de razón criticando aos ausentes). Españolitos de merda. Súbditos todos, adoramos a Su Majestad. E se Su Majestad se indigna nós aínda nos indignamos máis. Coño, hPaña eh hPaña!
O segrel, aquí Albert Pla, era unha figura da lírica galego - potuguesa que se movía de corte en corte, trovando.
Unha frase de Onetti
“Sabés vos, Mario, tenés una relación conyugal con la literatura. Yo tengo la relación de un amante”
Esto foi o que lle espetou Onetti a Mario Vargas Llosa, que o lembra agora de paso que saca libro sobre a obra do uruguaio. Orgulloso, como se fora algo que lle outorgora “lenda”.
Coñecemos xente co mesmo “modus operandi” de Vargas Llosa, xente que se pasa a vida buscando arrimarse a aquel que lle dea algo do que eles nunca terán. Vampiros diurnos que se disfrazan de todo, de anarquistas, de comunistas, de cocainómanos, puteros, morriñentos, perdedores, bohemios, humildes... A mesma xente que logo despreciará e cubrirá de merda os presuntos despoxos das persoas ás que lle chuparon o que lle tiñan que chupar.
O propio Vargas Llosa deixou escrito que ao seu admiradísimo Cortázar atopouno unha vez en París e non viu nel nada máis que a un tipo moralmente degradado, co cerebro comido polos sandinistas e mercando revistas de putas.
A frase de Onetti é demostrativa: están chamándote capullo (para nada é facerse o interesante, non se concibe outra relación posible coa Li-te-ra-tu-ra que a de amante) e ti sorrís e aínda o comentas, ah, Onetti, yo tuve la suerte de haberlo tratado, era un genio, fíjense que agudo sentido del humor, y era siempre así con todo el mundo... Después se hechó a perder, el pobre, pero esa es otra historia, quizás escriba otro libro sobre ese lado oscuro y escabroso de su vida. Pero hoy no estamos aquí para eso, ¿verdad?
“Oh, the squalor of the mind”.
Esto foi o que lle espetou Onetti a Mario Vargas Llosa, que o lembra agora de paso que saca libro sobre a obra do uruguaio. Orgulloso, como se fora algo que lle outorgora “lenda”.
Coñecemos xente co mesmo “modus operandi” de Vargas Llosa, xente que se pasa a vida buscando arrimarse a aquel que lle dea algo do que eles nunca terán. Vampiros diurnos que se disfrazan de todo, de anarquistas, de comunistas, de cocainómanos, puteros, morriñentos, perdedores, bohemios, humildes... A mesma xente que logo despreciará e cubrirá de merda os presuntos despoxos das persoas ás que lle chuparon o que lle tiñan que chupar.
O propio Vargas Llosa deixou escrito que ao seu admiradísimo Cortázar atopouno unha vez en París e non viu nel nada máis que a un tipo moralmente degradado, co cerebro comido polos sandinistas e mercando revistas de putas.
A frase de Onetti é demostrativa: están chamándote capullo (para nada é facerse o interesante, non se concibe outra relación posible coa Li-te-ra-tu-ra que a de amante) e ti sorrís e aínda o comentas, ah, Onetti, yo tuve la suerte de haberlo tratado, era un genio, fíjense que agudo sentido del humor, y era siempre así con todo el mundo... Después se hechó a perder, el pobre, pero esa es otra historia, quizás escriba otro libro sobre ese lado oscuro y escabroso de su vida. Pero hoy no estamos aquí para eso, ¿verdad?
“Oh, the squalor of the mind”.
As mentiras funcionan na medida na que funciona a estupidez e a credulidade do/s outro/s. É un mecanismo semellante ao da publicidade.
A peña que se ri, que se vanagloria, cando cola unha mentira, é aínda máis estúpida, porque o único que está a conseguir é que lle perdoen a vida.
Claro que estas "disquisicións" (ea!) non lle interesan á peña, demasiado atarefada en mentirse a si mesma e pasalo ben ao grande.
A peña que se ri, que se vanagloria, cando cola unha mentira, é aínda máis estúpida, porque o único que está a conseguir é que lle perdoen a vida.
Claro que estas "disquisicións" (ea!) non lle interesan á peña, demasiado atarefada en mentirse a si mesma e pasalo ben ao grande.
Hoxe animeime a deixar un comentario no blog de Manolo Saco, que escribe para “Público”. O seu post de hoxe era moi divertido, e debaixo do post estaban os comentarios da peña, que se deixa a vida no tema. Algúns dan leccións de Historia, outros de Literatura, outros de Ética. Algún xa lle espeta directamente qué é o que fai ben e que fai mal...
Colega, se o que queres é un púlpito dende o que predicar a túa Verdade, mércate unha canle de televisión, e deixa de raiar.
Colega, se o que queres é un púlpito dende o que predicar a túa Verdade, mércate unha canle de televisión, e deixa de raiar.
As ensinanzas de Lao Tse
Imos colocar nos urbanos de Lugo uns cartaces promocionando unha "novedosa" técnica de masaxe chamada "masaxe estimuladora de esferas chinas" ou Kung Fu Chio, que aínda que se fai con bolas non se debe confundir coas bolas que aquí coñecemos (claro que se aúnan as propiedades de ambas as mulleres de Lugo flipan).
A masaxe ofértaa un augusto hotel, e a directora de marketing díxome que lle parecían patrañas pseudoorientáis. Podemos ambientarnos con este vídeo.
O Mexico de Juan Rulfo
O México que se aparecía nas páxinas de “Pedro Páramo”, un espacio (non un país) detido e desesperado, fantasmal e vivísimo, alegre e violento e cruel. Espíritos construidos a balazos, deuses desequilibrados, fame e sexo, humillación e orgullo, vientres preñados de morte e cans, miragre de osos que aparecen de cando en vez para definir os límites desa xeografía.
Libros como aquel eran guías de viaxe, e non toda a necedade comercial que te atopas agora nos escaparates (para que non te perdas e non te perdas nada).
Humm... deixámonos levar, váisenos a olla. Moito coidado co turismo intelectual. Sobran cretinos que se adican ao tema.
A peña pásase a vida mentindo, e as súas mentiras chámanlle ser maduro ou ser intelixente nun mundo de merda. Así non só xustifican os cornos que poñen, as pelas que ocultan e, en xeral, a falta de respecto ao outro; tamén se divirten e gañan algo de autoestima.
A nós danos moito polo cu, e divertímonos. E calquer día nos largamos sen máis a México, por exemplo.
A nós danos moito polo cu, e divertímonos. E calquer día nos largamos sen máis a México, por exemplo.
Mexico (II)
Qué teñen os chingados de Maná de mexicanos? Tanto coma nós (Café Tacuba si son mexicanos). Dádenos o xornal e unha guía turística de Veracruz e e escribímosvos 400 cancións mellores que as súas. Cando se poñen indixenistas semella que estás na Semana de México Lindo en El Corte Inglés.
• 30 % de desconto en menaxe.
• Descubra a rabiosa actualidade da cociña mexicana no noso restaurante: enchilada ou quesadilla + guacamole + Coca - cola: só 34,95 euros.
Cando se poñen sensibles dan gañas de chorar (do malos que son). Semella que escoitaron moito aos Cure a a Police. Nós tamén escoitamos moito aos primeiros e aínda non nos voltamos de todo idiotas.
• 30 % de desconto en menaxe.
• Descubra a rabiosa actualidade da cociña mexicana no noso restaurante: enchilada ou quesadilla + guacamole + Coca - cola: só 34,95 euros.
Cando se poñen sensibles dan gañas de chorar (do malos que son). Semella que escoitaron moito aos Cure a a Police. Nós tamén escoitamos moito aos primeiros e aínda non nos voltamos de todo idiotas.
O Pais (Sindrome de Estocolmo)
O País renovou a súa imaxe: lixeiros cambios nas tipografías e na distribución de contidos, fotos para os colaboradores, acento azul en riba do “i” de País e novo eslogan: de “periódico independiente de la mañana” a “el periódico global en español”.
Un artigo de Andrés Ortega, “La izquierda que no vota”, lembrounos a astucia e a delicadeza da que son capaces na súa liña editorial. O analista descríbenos o proceso de descomposición dos antigos ideáis da esquerda con marabillosa neutralidade. Un partido de esquerdas renovado, moderno, debe preocuparse polo “estilo de vida”, a obesidade, o alcoholismo, as videoconsolas... e esquecerse de todas esas reivindicacións obsoletas da vella clase obreira, desdibuxada no seo dunha clase social moito máis ampla cuio denominador común é un consumismo soportado con baixos ingresos.
Un artigo de Andrés Ortega, “La izquierda que no vota”, lembrounos a astucia e a delicadeza da que son capaces na súa liña editorial. O analista descríbenos o proceso de descomposición dos antigos ideáis da esquerda con marabillosa neutralidade. Un partido de esquerdas renovado, moderno, debe preocuparse polo “estilo de vida”, a obesidade, o alcoholismo, as videoconsolas... e esquecerse de todas esas reivindicacións obsoletas da vella clase obreira, desdibuxada no seo dunha clase social moito máis ampla cuio denominador común é un consumismo soportado con baixos ingresos.
Un respecto a Mao
Un catálogo noso vai viaxar a China, a unha feira en Pekín (Beijing, como lle chaman agora). Confiemos en que dita feira sexa un estrepitoso fracaso, porque se a empresa abre mercado alá eu búscome outro curro.
Son moitos millóns de chineses adorando o noso consumismo, o ritmo publicitario que xeraría a incursión sería letal para nós.
Son moitos millóns de chineses adorando o noso consumismo, o ritmo publicitario que xeraría a incursión sería letal para nós.
A nosa bandeira
O salario mínimo interprofesional en Irlanda, país co que compartimos un sometimento histórico e un catolicismo indestructible, está en máis do doble que o noso, o de España (hPaña!). Os galleguiños, moita retranca e moito I + D + I, pertencemos a España (hPaña!), e algúns chegamos a cobrar 666 euros (xa ten coña a cifra). Os nosos dirixentes din que non hai que interpretar os datos en bruto, que "a realidade" é outra, que a inflacción está aí e debemos ser cautelosos.
Que a realidade "é outra" ata o sabemos nós, que non temos estudios. Así que, sentíndoo moito, abrímonos. Que lle dean polo puto cu a hPaña e e a caterva de catetos e cabronazos que nos goberna.
Que a realidade "é outra" ata o sabemos nós, que non temos estudios. Así que, sentíndoo moito, abrímonos. Que lle dean polo puto cu a hPaña e e a caterva de catetos e cabronazos que nos goberna.
Ritual lubrico-progre no Auditorio de Galicia
SANTIAGO AUSERÓN CON LA ORIGINAL JAZZ ORQUESTRA TALLER DE MÚSICS
Algún cascaríase unha palla antes de saír de casa, como un adolescente que ten medo a correrse antes de tempo na primeira cita. Faltaban tan só dúas personaxes; estaba toda a progresía oficial da noite ilustrada compostelana, máis uns moteiros que se sentaron detrás de nós e a ver cándo tocaban “El tontiño Simón” (o libreto que pillabas ao entrar non era para enterarte da estricta orde do repertorio, se non para gardar como unha reliquia profana). Olladas alegremente furtivas na taquilla: ese é Miguel, véxoo “cambiado”, con quén está Miguel?
No patio de butacas había cámaras, pero non críticos, así que tócame a min o ingrato labor de reemplazalos. Como non me pagan polo tema collerei pola vía rápida e sintetizarei seguindo o folleto (que gardo como unha reliquia profana):
- Preludio (D’encanteris i bruixes): Será algunha canción popular catalana. Antes de que saíra a estrela. Aviso de intencións de 22 músicos que te cagas e un director que te cagas.
- El Joraique: Saiamos de aquí! Unha verbena con pretensións intelectuáis e a voz que non se acopla de ningún xeito. Silencio admirativo e demostración de saber estar por parte do público congregado. Primeiras mans que se perden na oscuridade.
- Obstinado en mi error: Sorpresa! Un tema “menor” na carreira de Auserón. Estivo ben. Ningún músico se desmadrou.
- El canto del gallo: a verbena elevada a concepto artístico contemporáneo. Moitos corréronse xa aí (sen un xadeo).
- No más lágrimas: música de cámara para unha telenovela.
- Charla del pescado: Indescriptible. Un pasodoble nunha tarde de toros o entendes, pero ¿esto? Faltaba Lola Flores.
Annabel Lee: A orixinal (brutal) remata cunha guitarra alucinante, que reproduce todo o tormento guapísimo da letra, aquí un admirador de Carlos Santana ou Pat Metheny púxose o mástil erecto e largou un solo de 5 minutos que todos agardaban que rematara coa boca aberta.
- La misteriosa: Non estivo mal. Mantivo o clarinete limpo, chulo. E como menciona aos barcos galegos o sector máis militante do Bloque aproveitou para desafogarse.
- El carro: Eu andaba pendente dun intre para largarme á cafetería por un gin tonic e un pitillo. Non o fixen. A orquestra desapareceu e o mestre Enric Palomar sentou ao piano para que Auserón se puxera emocionante e espido. Perseguían os osos de García Lorca e olé. Todos se puxeron emocionantes e espidos (agás os moteiros, a ver cando tocaban “El tontiño Simón”).
- El tontiño Simón: os moteiros dixeron que ao principio lles costou recoñecela pero que de puta madre, hostia, claro. A min tamén me costou recoñecela... pero xa non me doía o corazón.
- A un perro flaco: Sa-bro-su-ra. Ventos desatados. Etc.
- A cara o cruz: Case foi a mellor, non se saíron moito da orixinal (nestos casos a fidelidade é de agradecer). Sobraban 18 músicos pero bueno.
- La negra flor: Xa daba igual e era a última (cambiaron a orde do repertorio!).
- Semilla negra: As tías dos coros eran moi boas, outra cousa é para qué estaban alí.
Cando rematou La negra Flor xa estabamos na porta. Aos dous días entereime de que tocaron “Veneno en la piel” a modo de bis. Nunca me perdoarei que nolo perdéramos, seguro que foi un colofón apoteósico a tan exquisita bacanal.
Dende entón todo soa de putísima madre, comenzando polos propios discos de Radio Futura.
Algún cascaríase unha palla antes de saír de casa, como un adolescente que ten medo a correrse antes de tempo na primeira cita. Faltaban tan só dúas personaxes; estaba toda a progresía oficial da noite ilustrada compostelana, máis uns moteiros que se sentaron detrás de nós e a ver cándo tocaban “El tontiño Simón” (o libreto que pillabas ao entrar non era para enterarte da estricta orde do repertorio, se non para gardar como unha reliquia profana). Olladas alegremente furtivas na taquilla: ese é Miguel, véxoo “cambiado”, con quén está Miguel?
No patio de butacas había cámaras, pero non críticos, así que tócame a min o ingrato labor de reemplazalos. Como non me pagan polo tema collerei pola vía rápida e sintetizarei seguindo o folleto (que gardo como unha reliquia profana):
- Preludio (D’encanteris i bruixes): Será algunha canción popular catalana. Antes de que saíra a estrela. Aviso de intencións de 22 músicos que te cagas e un director que te cagas.
- El Joraique: Saiamos de aquí! Unha verbena con pretensións intelectuáis e a voz que non se acopla de ningún xeito. Silencio admirativo e demostración de saber estar por parte do público congregado. Primeiras mans que se perden na oscuridade.
- Obstinado en mi error: Sorpresa! Un tema “menor” na carreira de Auserón. Estivo ben. Ningún músico se desmadrou.
- El canto del gallo: a verbena elevada a concepto artístico contemporáneo. Moitos corréronse xa aí (sen un xadeo).
- No más lágrimas: música de cámara para unha telenovela.
- Charla del pescado: Indescriptible. Un pasodoble nunha tarde de toros o entendes, pero ¿esto? Faltaba Lola Flores.
Annabel Lee: A orixinal (brutal) remata cunha guitarra alucinante, que reproduce todo o tormento guapísimo da letra, aquí un admirador de Carlos Santana ou Pat Metheny púxose o mástil erecto e largou un solo de 5 minutos que todos agardaban que rematara coa boca aberta.
- La misteriosa: Non estivo mal. Mantivo o clarinete limpo, chulo. E como menciona aos barcos galegos o sector máis militante do Bloque aproveitou para desafogarse.
- El carro: Eu andaba pendente dun intre para largarme á cafetería por un gin tonic e un pitillo. Non o fixen. A orquestra desapareceu e o mestre Enric Palomar sentou ao piano para que Auserón se puxera emocionante e espido. Perseguían os osos de García Lorca e olé. Todos se puxeron emocionantes e espidos (agás os moteiros, a ver cando tocaban “El tontiño Simón”).
- El tontiño Simón: os moteiros dixeron que ao principio lles costou recoñecela pero que de puta madre, hostia, claro. A min tamén me costou recoñecela... pero xa non me doía o corazón.
- A un perro flaco: Sa-bro-su-ra. Ventos desatados. Etc.
- A cara o cruz: Case foi a mellor, non se saíron moito da orixinal (nestos casos a fidelidade é de agradecer). Sobraban 18 músicos pero bueno.
- La negra flor: Xa daba igual e era a última (cambiaron a orde do repertorio!).
- Semilla negra: As tías dos coros eran moi boas, outra cousa é para qué estaban alí.
Cando rematou La negra Flor xa estabamos na porta. Aos dous días entereime de que tocaron “Veneno en la piel” a modo de bis. Nunca me perdoarei que nolo perdéramos, seguro que foi un colofón apoteósico a tan exquisita bacanal.
Dende entón todo soa de putísima madre, comenzando polos propios discos de Radio Futura.
Agora McLaren recurre a victoria porque uns cantos monoplazas que andaban por alí "a estorbar" a Hamilton levaban a gasofa a unha temperatura non regulamentaria. Pois que a FIA falle ao seu favor, que lle concedan o título a Hamilton e á súa tropa de necios. Todo o puto ano metendo merda nos despachos.
¿Queredes a copa? Tomade a copa.
¿Vinte copas, todas xuntas e de fausto platino? Son vosas.
¿Unha mamadiña e unha oración? Tamén. No problem.
Nos voamos mañán a Helsinki. Tanto nos ten esa conducta, polo demáis tan familiar, e o trofeo. Raikonen é o máis rápido e nós imos de esmorga. Como se temos que armala no hotel.
¿Queredes a copa? Tomade a copa.
¿Vinte copas, todas xuntas e de fausto platino? Son vosas.
¿Unha mamadiña e unha oración? Tamén. No problem.
Nos voamos mañán a Helsinki. Tanto nos ten esa conducta, polo demáis tan familiar, e o trofeo. Raikonen é o máis rápido e nós imos de esmorga. Como se temos que armala no hotel.
O novo campeon do mundo
Ao final gañou Raikonen. Kimi Räikkönen, probablemente un dos pilotos menos admirados da historia da Fórmula 1 por preguizán (polo visto F. Alonso visitou máis veces esta tempada a central de McLaren en Inglaterra que el durante todos os anos que pertenceu a esa escudería), por inexpresivo dentro dos circuitos e nas roldas de prensa (non da xogo, pouca publicidade), por puteiro e por borracho.
Raikonen, “Iceman”, corre ou reventa. Se o motor aguanta non hai ninguén tan rápido como el. Como di un amigo co que compartimos un vello amor a Ferrari, esto é un coche de carreiras ou qué carallo é? Festa!
O peludo de Tele 5, a cargante sombra de Alonso, xa pode buscarse outro curro (ademáis a Sexta mercou os dereitos para retransmitir o circo coido que xa para o ano que ven), e Hamilton, tan “valiente e talentoso”, a estas horas aínda debe estar chorando en casa de mamá.
Nos chegamos de noite, pillamos tele e sofá, sacamos a botella de Möet & Chandon e gozámolo tranquilamente, gozamos o triunfo do noso campeón:)
E si, dende logo é moito mellor que todos os xigas de música que se trae o baboso e maleducado do "hacker" que traballa con nos! Tanta filosofía google.
- Avó, tápese, tape esas pernas non lle vaia coller o frío...
- Xa tomou á pirula?
- Ale, descanse, non se me sofoque,
Silencio, coño! Aquí é imposible concentrarse!
- Avó, tápese, tape esas pernas non lle vaia coller o frío...
- Xa tomou á pirula?
- Ale, descanse, non se me sofoque,
Silencio, coño! Aquí é imposible concentrarse!
Días de 1975
Esto sae dunha lonxana galaxia sepia da miña cabeza. Tiña 3 anos. Franco aínda vivía. Os maiores dicían que eran os Pink Floyd españois. Os pantalóns eran "de tergal" e non de campá. A primeira televisión era un aparato fantasmagórico.
Qué vellos somos, joder!
Para nada é un patético exercicio de nostalxia nin unha exaltación da pobreza dos tempos. Aquela xente dicía "algo".
_
Unha de bolsos
Hai unha corrente artística postmoderna chamada superflat, que critica a vacuidade e o consumismo da cultura xaponesa logo da II Guerra Mundial (guau!). O equipo de marketing de Louis Vuitton contratou ao seu gurú, puxéronlle música de Fantastic Plastic Machine e sacaron esta flipada de spot: o doado que é para unha marca fagocitar toda semente crítica (e perdón pola linguaxe).
Este nadal podiamos agasallar un bolso “Louis Vuitton” con disco FPM dentro á moza (se a nosa economía de pringados nos permitira a arroutada, claro). O que pasa é que o vemos moi hortera.
Este nadal podiamos agasallar un bolso “Louis Vuitton” con disco FPM dentro á moza (se a nosa economía de pringados nos permitira a arroutada, claro). O que pasa é que o vemos moi hortera.
O último disco dos Planetas é un pouco plasta. Aínda que, a verdade, todos os seus discos, enteiros, son un pouco plastas. Este vídeo semella moi oportuno coa expectación creada para a carreira de Fórmula 1 do domingo.
Temos unha timba montada e eu, invariablemente, aposto por Raikonen. Espalládevos que vai.
Confesions dende a pista de baile
Aquí con suspicacias por cómo se gasta os cartos a SGAE. Madonna fichou pola promotora Live Nation Inc., nunha operación financeira que ascende a 120 millóns de dólares e pola que a artista pasa a ser accionista da empresa. Ignoramos se tal cantidade de pasta abonda para mercar a cidade de Boston, pero dende logo a súa escola de música si. A tía confesou:
"Por primeira vez na miña carreira, o xeito no que a miña música pode chegar aos meus seguidores é ilimitado. Nunca me gustou pensar de xeito limitado e con esta nova asociación, as posibilidades son ilimitadas" .
Quedará de "ilimitada" profesora da escola, e será ela quen diga qué alumnos dan a talla, e mentras os examina soarán, obrigatoriamente, os seus discos.
CARTA AL TALLER DE MÚSICS DE BARCELONA, PARA SER LEÍDA EN SU
CONVOCATORIA DEL 21 DE JUNIO DE 2007, DÍA DE LA MÚSICA.
Queridos amigos y compañeros del Taller:
Dado que no puedo asistir a vuestra convocatoria de protesta contra lainiciativa de la SGAE de crear una delegación de la Berklee en Valencia, quiero haceros llegar esta carta de apoyo incondicional, por si creéis oportuno leerla en la rueda de prensa o hacerla pública de otro modo.
La información que me habéis comunicado al respecto me deja preocupado y confuso.
No entiendo cómo la SGAE puede tomar la iniciativa de una operación cultural y financiera de tal envergadura, en beneficio de una escuela privada norteamericana, afectando de forma directa a los intereses de nuestras Escuelas de Música y en particular del Taller de Músics de Barcelona.
Me resulta extraño que la sociedad de recaudación de derechos de autor a la que pertenezco, y a la que considero merecedora de respeto, pueda especular con un negocio así, trazando planes tan condicionantes para el futuro de la música española.
Parece defendible que la SGAE maneje con prudencia y acierto las rentas provenientes de los derechos de los autores, que invierta una parte de ellas en desarrollar la música y la creación en general, en España y en Latinoamérica.
Sería deseable que estimule el contacto, la colaboración y la competencia, en favor de la calidad del aprendizaje, con escuelas extranjeras de prestigio, como es la Berklee de Boston.
Pero es preocupante que se asocie con la Berklee antes de hacerlo con las escuelas que existen entre nosotros. Con ello se decanta por el estilo dominante en el negocio y la política cultural, poco dado a considerar matices y sensibilidades creativas, mostrando su preferencia por un modelo de enseñanza algo distante de nuestras músicas y de nuestro modo de hacer las cosas.
La situación de la música popular en España es enfermiza, de forma endémica, precisamente a causa del predominio de los criterios del negocio internacional sobre las necesidades de la creación autóctona, que en otras condiciones sería capaz de dialogar a menudo con la música de otros pueblos más conscientes de la relevancia social de su música.
En nuestro medio cultural, tan frágil, esos criterios de negocio resultan devastadores. Nos mantienen sometidos a la obligación de empezar una y otra vez desde cero la reconstrucción de un circuito musical que podría ser rico en ideas y materiales, que podría acabar por consolidar un mercado saneado y duradero, si la precipitación, la ambición de fortuna, la manipulación política de la cultura a través de los medios más poderosos, no lo echasen todo por tierra periódicamente, bloqueando toda posible evolución.
Desde mi punto de vista, la SGAE debería contribuir a mantener ese horizonte de fortalecimiento de nuestra creación musical, favoreciendo los proyectos que nacen de la sociedad con voluntad de durar, y no los inquietantes modos de capitalización que dirigen el negocio de la música sin conciencia pública suficiente, imponiendo un dudoso techo en la elaboración de contenidos y criterios artísticos, una losa que empieza ya a pesarnos demasiado.
La labor del Taller de Músics de Barcelona es un modelo de iniciativa musical independiente. Con tesón sostenido durante casi tres décadas, nos ha proporcionado un espacio único para la creación, capaz de renovar y dignificar su entorno urbano. Ha formado a dos generaciones de músicos, promoviendo el acercamiento entre géneros musicales, elaborando ideas y proyectos que se caracterizan por su coraje artístico, contribuyendo primero a elevar nuestras aspiraciones, y luego a hacerlas realidad.
No es comprensible que la SGAE intervenga en el medio de la enseñanza musical arrasando sin contemplaciones, sin respeto suficiente por la tarea del Taller de Músics y de otras escuelas de música españolas, que se mantienen como empresas solventes gracias a su trabajo y su pasión por la música.
Agradezco al Taller todas las sensaciones de estímulo que he encontrado en él: la acogida amistosa, las horas de estudio atento y charla lúcida, la puesta en marcha de proyectos ajenos a toda facilidad mediática o institucional. Para mí es un oasis poético amable, en un circuito frecuentemente hostil hacia sus propios creadores.
Y quiero contribuir a la convocatoria solicitando la atención pública, el debate necesario, reclamando como socio de la SGAE la colaboración de esta entidad para que la política cultural oportunista y las finanzas con poco escrúpulo no ahoguen las iniciativas musicales que nacen de la calle y se atreven a caminar por ella con orgullo.
Larga vida al Taller de Músics de Barcelona.
Con todo mi afecto.
Santiago Auserón.
CONVOCATORIA DEL 21 DE JUNIO DE 2007, DÍA DE LA MÚSICA.
Queridos amigos y compañeros del Taller:
Dado que no puedo asistir a vuestra convocatoria de protesta contra lainiciativa de la SGAE de crear una delegación de la Berklee en Valencia, quiero haceros llegar esta carta de apoyo incondicional, por si creéis oportuno leerla en la rueda de prensa o hacerla pública de otro modo.
La información que me habéis comunicado al respecto me deja preocupado y confuso.
No entiendo cómo la SGAE puede tomar la iniciativa de una operación cultural y financiera de tal envergadura, en beneficio de una escuela privada norteamericana, afectando de forma directa a los intereses de nuestras Escuelas de Música y en particular del Taller de Músics de Barcelona.
Me resulta extraño que la sociedad de recaudación de derechos de autor a la que pertenezco, y a la que considero merecedora de respeto, pueda especular con un negocio así, trazando planes tan condicionantes para el futuro de la música española.
Parece defendible que la SGAE maneje con prudencia y acierto las rentas provenientes de los derechos de los autores, que invierta una parte de ellas en desarrollar la música y la creación en general, en España y en Latinoamérica.
Sería deseable que estimule el contacto, la colaboración y la competencia, en favor de la calidad del aprendizaje, con escuelas extranjeras de prestigio, como es la Berklee de Boston.
Pero es preocupante que se asocie con la Berklee antes de hacerlo con las escuelas que existen entre nosotros. Con ello se decanta por el estilo dominante en el negocio y la política cultural, poco dado a considerar matices y sensibilidades creativas, mostrando su preferencia por un modelo de enseñanza algo distante de nuestras músicas y de nuestro modo de hacer las cosas.
La situación de la música popular en España es enfermiza, de forma endémica, precisamente a causa del predominio de los criterios del negocio internacional sobre las necesidades de la creación autóctona, que en otras condiciones sería capaz de dialogar a menudo con la música de otros pueblos más conscientes de la relevancia social de su música.
En nuestro medio cultural, tan frágil, esos criterios de negocio resultan devastadores. Nos mantienen sometidos a la obligación de empezar una y otra vez desde cero la reconstrucción de un circuito musical que podría ser rico en ideas y materiales, que podría acabar por consolidar un mercado saneado y duradero, si la precipitación, la ambición de fortuna, la manipulación política de la cultura a través de los medios más poderosos, no lo echasen todo por tierra periódicamente, bloqueando toda posible evolución.
Desde mi punto de vista, la SGAE debería contribuir a mantener ese horizonte de fortalecimiento de nuestra creación musical, favoreciendo los proyectos que nacen de la sociedad con voluntad de durar, y no los inquietantes modos de capitalización que dirigen el negocio de la música sin conciencia pública suficiente, imponiendo un dudoso techo en la elaboración de contenidos y criterios artísticos, una losa que empieza ya a pesarnos demasiado.
La labor del Taller de Músics de Barcelona es un modelo de iniciativa musical independiente. Con tesón sostenido durante casi tres décadas, nos ha proporcionado un espacio único para la creación, capaz de renovar y dignificar su entorno urbano. Ha formado a dos generaciones de músicos, promoviendo el acercamiento entre géneros musicales, elaborando ideas y proyectos que se caracterizan por su coraje artístico, contribuyendo primero a elevar nuestras aspiraciones, y luego a hacerlas realidad.
No es comprensible que la SGAE intervenga en el medio de la enseñanza musical arrasando sin contemplaciones, sin respeto suficiente por la tarea del Taller de Músics y de otras escuelas de música españolas, que se mantienen como empresas solventes gracias a su trabajo y su pasión por la música.
Agradezco al Taller todas las sensaciones de estímulo que he encontrado en él: la acogida amistosa, las horas de estudio atento y charla lúcida, la puesta en marcha de proyectos ajenos a toda facilidad mediática o institucional. Para mí es un oasis poético amable, en un circuito frecuentemente hostil hacia sus propios creadores.
Y quiero contribuir a la convocatoria solicitando la atención pública, el debate necesario, reclamando como socio de la SGAE la colaboración de esta entidad para que la política cultural oportunista y las finanzas con poco escrúpulo no ahoguen las iniciativas musicales que nacen de la calle y se atreven a caminar por ella con orgullo.
Larga vida al Taller de Músics de Barcelona.
Con todo mi afecto.
Santiago Auserón.
A cidade da neve
Xa temos unha solución para o Gaiás: o snowboard. Só hai que ollar a flipadura dos tellados. Dicían que o arquitecto, Eisenman, se comportara como un faraónico usureiro presupostando a obra. En realidade foi un visionario.
Logo presentaremos a candidatura da cidade para organizar os xogos olímpicos de inverno do 2024.
Cuestion demografica
Unha elevada porcentaxe de clientes coincide en dispor dun curmán ou cuñado que se adica ao que nós pero "a outro nivel" (coincidindo tamén no tacto á hora de confesalo). Acuden a nós por facernos un favor, por hu-ma-ni-ta-ris-mo, para que vexamos algo de pasta e ter de que comer.
O curmán ou cuñado ou amigo de móvese "a outro nivel"; xamáis lle verás o careto; vivirá entre Madrid e Londres, algún en París e o máis excéntrico en Milán. A estadística, contradictoriamente, non impide que nos fagamos algunhas preguntas:
- ¿Cántos curmáns, cuñados ou amigos de se adican a esto?
- ¿Ser curmán, cuñado, sogro ou amigo de é garantía de Éxito?
- ¿Quén coño curra no Xunta, no supermercado, na mercería, quén é xerente da sucursal do Banco Pastor, mariñeiro ou pediatra?
- ¿Tan "talentosamente" aumentou a natalidade neste país (segundo os medios de moda o mundo divídese entre os que son "talentosos" e os que non)?
Outra perspectiva que é a mesma: nunca compartas os teus coñecimentos nin o teu talentoso talento. Es o meu cuñado ou curmán ou amigo de e es un crack. Dígoche eu que vas saír no EP3.
A aristocracia deixou de selo en canto fixo accesibles as súas miseiras. Non cometas o mesmo erro.
Outra máis: vou casar cunha tía que teña un irmán talentoso, e xa lle mando a el todos os clientes coas súas películas. Eze arte! Arsa, Olé!
ADVERTENCIA: Esto está escrito dende a envexa, o resentimento, o medo, a debilidade, a vanidade mal curada e a estreitez de miras (que se di). Asimílise con moderación pero sen espíritu crítico (que se di), porque o que importa aquí é levarse ben con quen hai que levarse ben. Xa serás re-bel-de (porque ser talentoso "implica" ser un pouco rebelde) cando ninguén te vexa.
O curmán ou cuñado ou amigo de móvese "a outro nivel"; xamáis lle verás o careto; vivirá entre Madrid e Londres, algún en París e o máis excéntrico en Milán. A estadística, contradictoriamente, non impide que nos fagamos algunhas preguntas:
- ¿Cántos curmáns, cuñados ou amigos de se adican a esto?
- ¿Ser curmán, cuñado, sogro ou amigo de é garantía de Éxito?
- ¿Quén coño curra no Xunta, no supermercado, na mercería, quén é xerente da sucursal do Banco Pastor, mariñeiro ou pediatra?
- ¿Tan "talentosamente" aumentou a natalidade neste país (segundo os medios de moda o mundo divídese entre os que son "talentosos" e os que non)?
Outra perspectiva que é a mesma: nunca compartas os teus coñecimentos nin o teu talentoso talento. Es o meu cuñado ou curmán ou amigo de e es un crack. Dígoche eu que vas saír no EP3.
A aristocracia deixou de selo en canto fixo accesibles as súas miseiras. Non cometas o mesmo erro.
Outra máis: vou casar cunha tía que teña un irmán talentoso, e xa lle mando a el todos os clientes coas súas películas. Eze arte! Arsa, Olé!
ADVERTENCIA: Esto está escrito dende a envexa, o resentimento, o medo, a debilidade, a vanidade mal curada e a estreitez de miras (que se di). Asimílise con moderación pero sen espíritu crítico (que se di), porque o que importa aquí é levarse ben con quen hai que levarse ben. Xa serás re-bel-de (porque ser talentoso "implica" ser un pouco rebelde) cando ninguén te vexa.
Juan Perro no Auditorio de Galicia
Axenda cultural. O día 20 Juan Perro coa Orquestra Taller de Músics. A semblanza que dan do artista e dos músicos na páxina do auditorio chama á asistencia de toda a familia.
O programa no se que enmarca a actuación, Sons da Diversidade, fede un pouco a impostura municipal.
O programa no se que enmarca a actuación, Sons da Diversidade, fede un pouco a impostura municipal.
A publicidade no sexo
Este tío está considerado un gurú da publicidade. Curraba para Gucci ou unha desas marcas que crean tendencia (crear tendencia: qué redundante e valeiro). Agora vende os seus propios productos.
Aquí hai flashes da súa estratexia, que moita xente valorará por sofisticada, atrevida e glamourosa :)
Aquí hai flashes da súa estratexia, que moita xente valorará por sofisticada, atrevida e glamourosa :)
O anuncio de Volvo
Este é o anuncio do que falabamos o outro día. Un coche para Montañas Rocosas e banjo. O Stephen Merrit aínda se debe divertir.
Evaristo, con The Cagas, en plan oración rap. Sáese:
Vamos todos a rezar a la discoteque
El portero es un corto mental
que a veces deja pasar sin pagar
a cambio de algunos favores
a tías buenas y camellos
Justo detrás hay un segurata
que sabe judo, taekwondo y karate
para darle unas hostias a algún pringao
vigilar atentamente el water
poli de segunda mano
No dejes la chupa en el guardarropa
que la sala no se hace responsable
de la perdida o deterioro
de los objetos personales
que pagas pa que te guarden
Los camareros están todas muy buenas
pero no te vas a comer nada
porque no necesitan nada de tí
van más puestas que la hostia
pa aguantar toda la noche
A las que bailan les llaman Go Gos
se pegan una gran paliza
para algún día ser estrellas
hoy lo has hecho muy bien cariño
quieres que te acerque a casa?
El disjockey, es el pinchadiscos
es el cura de esta religión
está al día de las novedades
pero a parte de no hacer nada
nadie sabe lo que hace
El camello, está trabajando
es un autentico profesional
todos bailan al son que les pone
y según pasa la noche
va subiendo los precios
Quién es ese? es el rey de la pista
el más guapo el mejor bailarín
se conoce todas las canciones
pero no conoció a John Travolta
ni a la Olivia Newton John
El baboso, se mete de todo
va cayendo contra los demás
mientras deja resbalar sus manos
por las zonas más inconvenientes
de los cuerpos de las parroquianas
Quien es el dueño?
es un hombre importante
puede que hoy tampoco lo veas
porque tiene unos cuantos negocios
y a cambio de un porcentaje
le proteje la madera
A los hijos del bacalao
Bienvenidos!!
Bienvenidos!!
Vamos todos a rezar a la discoteque
El portero es un corto mental
que a veces deja pasar sin pagar
a cambio de algunos favores
a tías buenas y camellos
Justo detrás hay un segurata
que sabe judo, taekwondo y karate
para darle unas hostias a algún pringao
vigilar atentamente el water
poli de segunda mano
No dejes la chupa en el guardarropa
que la sala no se hace responsable
de la perdida o deterioro
de los objetos personales
que pagas pa que te guarden
Los camareros están todas muy buenas
pero no te vas a comer nada
porque no necesitan nada de tí
van más puestas que la hostia
pa aguantar toda la noche
A las que bailan les llaman Go Gos
se pegan una gran paliza
para algún día ser estrellas
hoy lo has hecho muy bien cariño
quieres que te acerque a casa?
El disjockey, es el pinchadiscos
es el cura de esta religión
está al día de las novedades
pero a parte de no hacer nada
nadie sabe lo que hace
El camello, está trabajando
es un autentico profesional
todos bailan al son que les pone
y según pasa la noche
va subiendo los precios
Quién es ese? es el rey de la pista
el más guapo el mejor bailarín
se conoce todas las canciones
pero no conoció a John Travolta
ni a la Olivia Newton John
El baboso, se mete de todo
va cayendo contra los demás
mientras deja resbalar sus manos
por las zonas más inconvenientes
de los cuerpos de las parroquianas
Quien es el dueño?
es un hombre importante
puede que hoy tampoco lo veas
porque tiene unos cuantos negocios
y a cambio de un porcentaje
le proteje la madera
A los hijos del bacalao
Bienvenidos!!
Bienvenidos!!
Os campos magneticos
Stephen Merrit, o de The magnetic fields, compuxo unha canción para un anuncio de Volvo. Quizáis o mesmo nome do grupo explique o porqué, e a publicidade teña devorada xa a distancia entre un fin e un medio.
Outro día parámonos co tema.
Unha mágoa non atopar esa canción que tanto nos gusta, "I think i need a new heart".
Outro día parámonos co tema.
Unha mágoa non atopar esa canción que tanto nos gusta, "I think i need a new heart".
Kabezabolo
Acabo de baixarme o disco de Manolo Cabezabolo, no que rinde homenaxe ao ínclito Loquillo, figura do rock'n'roll, un supervivinte, un tipo lúcido e con-ac-ti-tu-de (e ti, ¿todavía non tes ac-ti-tu-de? ¿a qué estás agardando, pringado?!). Quén se atrevería a sacar un disco co título de "Arte y Ensayo"; ninguén ten tanto valor.
Cando remate de grabar, vou sacar un disco que se chamará "Corte y Confección", só por parecerme a el.
Cando remate de grabar, vou sacar un disco que se chamará "Corte y Confección", só por parecerme a el.
O criterio dos xefes
Esta "estridencia" vale de banda sonora para o día de hoxe. Quizáis despidan a unha directora de marketing. Os xefes están trallados e lles sobra amabilidade cando falan entre eles. ¿Criterio? Chúpamela y cállate!; a feira é o luns.
E Morrissey, ¿de qué ruinoso casino de Las Vegas sacou a esa histérica con globos? Para o meu posto.
E Morrissey, ¿de qué ruinoso casino de Las Vegas sacou a esa histérica con globos? Para o meu posto.
Publico (O columpio de Freire)
O novo xornal brindounos a oportunidade de ler aos novos talentos mediáticos, como Espido Freire, quen superou as nosas espectativas: da estirpe de Lucía Etxebarría ou Juan Manuel de Prada: petardas, pedantes, asépticas, apolíticas, aburridas, anormais e cursis.
Quedámonos con esta nova sobre cómo compartir música en internet a través de blogs.
Quedámonos con esta nova sobre cómo compartir música en internet a través de blogs.
Tiza blanca
O crítico de Metrópolis que escribiu esta semana sobre o novo disco de P. J. Harvey debe estar na UCI. White chalk, si, white chalk sería o que esnifaron (artista e xornalista). Verían cabestros voando arredor do palacio de buckingham, onde arañas de xenebra se deslizarían por muslos saciados de sexo con púas de ouro, e movidas así.
"Unha esteticista desolación victoriana a golpe de piano": si joder, claro.
"Catro estrelas e media que O Tempo convertirá en cinco": por suposto! Ea!
Adicarse a esto é o que ten. Podes ter unha mala viaxe e quedarte pillado. E soñar que te tiras a súa maxestade, tamén.
"Unha esteticista desolación victoriana a golpe de piano": si joder, claro.
"Catro estrelas e media que O Tempo convertirá en cinco": por suposto! Ea!
Adicarse a esto é o que ten. Podes ter unha mala viaxe e quedarte pillado. E soñar que te tiras a súa maxestade, tamén.
Qué día tan axetreado. A popularidade comenza a cansarme: ás doce entrevista na redacción de "El Sol de Sanxenxo", onde desfrutei da sempre aguda conversa da nosa amada Letizia Couto, grande xornalista que tristemente nos abandoará gracias a ese sentido do deber que agora a levará a cobrer as novas de Madrid como corresponsal da TVG. Xa digo que foi un gratísimo encontro, o que pasa é que a min eso de rguerme antes da hora do vermouth paréceme de países tercermundistas.
Despóis, na taberna de Manolo, eructo, perdón, reducto de costumes ancestráis onde revalorizar o valor da coversa ao redor do albariño, ese centro cenital de sol sagrado, prolongueime ata a hora do xantar, que tivo lugar na Casa Moderna, o milenario restaurante de Otilio que o seu fillo soubo adaptar á máis rabiosa nouveau cocine sen perder ese arrecendo a piorno e a nasa que o caracteriza: oh, efluvios de Carme detrás dos fogóns...
En fin, a sobremesa prolongouse ata que eu, xusto é dicilo, tiven que facer gala de improvisación para, ás 19 horas, partir a impartir a miña conferencia, versada nos usos afrodisíacos dos percebes nas culturas do deserto do Kalahari no século III A.C., lendo así ante un auditorio entregado o que non deixan de ser uns vagos apuntes que tan só pretenden arroxar unha modesta luz sobre civilizacións irmáns.
Permítanme usar un tópico porque só o tópico fará honor á verdade (si, admítoo, meus caros colegas, sei que me sobra inxenio!): ¡Qué marco incomparable, o Auditorio Emilia Pardo Bazán!
Logo dun maremoto minimalista de aplausos saímos a departir amigablemente no entorno do Auditorio (cathering inmaculado de vangarda de "La Mala Mola").
En fin, queridos amigos, eu debía partir para Peinador e subirme a un aeroplano da liñas aéreas españolas rumbo a Tenerife, onde o deber e a responsabilidade do meu cargo me agardaban, pero cómo darlle as costas a unha alcaldesa que me convidou a cear, cómo rexeitar o ofrecimento de tan insigne e portentosa dama. Todo o mundo coñece a miña filiación polas máis intemporáis esquerdas pero, como dixo O Sabio, a miseria dos demáis e a Miña Virtude. Bos días, queridos, caros, tan caros amigos meus.
Despóis, na taberna de Manolo, eructo, perdón, reducto de costumes ancestráis onde revalorizar o valor da coversa ao redor do albariño, ese centro cenital de sol sagrado, prolongueime ata a hora do xantar, que tivo lugar na Casa Moderna, o milenario restaurante de Otilio que o seu fillo soubo adaptar á máis rabiosa nouveau cocine sen perder ese arrecendo a piorno e a nasa que o caracteriza: oh, efluvios de Carme detrás dos fogóns...
En fin, a sobremesa prolongouse ata que eu, xusto é dicilo, tiven que facer gala de improvisación para, ás 19 horas, partir a impartir a miña conferencia, versada nos usos afrodisíacos dos percebes nas culturas do deserto do Kalahari no século III A.C., lendo así ante un auditorio entregado o que non deixan de ser uns vagos apuntes que tan só pretenden arroxar unha modesta luz sobre civilizacións irmáns.
Permítanme usar un tópico porque só o tópico fará honor á verdade (si, admítoo, meus caros colegas, sei que me sobra inxenio!): ¡Qué marco incomparable, o Auditorio Emilia Pardo Bazán!
Logo dun maremoto minimalista de aplausos saímos a departir amigablemente no entorno do Auditorio (cathering inmaculado de vangarda de "La Mala Mola").
En fin, queridos amigos, eu debía partir para Peinador e subirme a un aeroplano da liñas aéreas españolas rumbo a Tenerife, onde o deber e a responsabilidade do meu cargo me agardaban, pero cómo darlle as costas a unha alcaldesa que me convidou a cear, cómo rexeitar o ofrecimento de tan insigne e portentosa dama. Todo o mundo coñece a miña filiación polas máis intemporáis esquerdas pero, como dixo O Sabio, a miseria dos demáis e a Miña Virtude. Bos días, queridos, caros, tan caros amigos meus.
Ferrin ou a sinxela vinganza do estudiante
Un artigo onde pon no seu sitio a doña Emilia Pardo Bazán, aos Franco e aos idiotas da Xunta que agora queren recuperar o Pazo de Meirás como patrimonio dos galegos. Cando nos estudiábamos dicíannos que doña Emila Pardo Bazán, máis que importar o naturalismo de Francia, case o inventara ela. E como éramos uns saídos e nos sentíamos culpables e buscábamos disciplinarnos, asentíamos, e tentábamos convencernos de que si, de que a señora escribía ben e escribía de Galicia e o naturalismo estaba guapo, guapísimo!
Zorra e plasta, flatulenta e pesadísima, rancia e mala con gañas, eso era; intuíamolo pero tiñamos que convencernos do contrario. Puta educación.
En canto a Ferrín, supoñemos que o Faro estará agardando a que a palme ou gañe o Nobel: calquer outra posibilidade será engorrosa para o xornal.
Zorra e plasta, flatulenta e pesadísima, rancia e mala con gañas, eso era; intuíamolo pero tiñamos que convencernos do contrario. Puta educación.
En canto a Ferrín, supoñemos que o Faro estará agardando a que a palme ou gañe o Nobel: calquer outra posibilidade será engorrosa para o xornal.
Manic Street Preachers
O ano pasado foi Morrissey quen perpetrou a xuntanza dos New York Dolls (tres cadáveres, un guiri e o manager). Agora voltan os Sex Pistols, o que non debe sorprender nin escandalizar a ninguén.
Estos, aparte de ser máis novos e modosos, e malia machacalos en A3, semella que o levan mellor.
Estos, aparte de ser máis novos e modosos, e malia machacalos en A3, semella que o levan mellor.
Cafe Tacuba
Este si é o o grupo de rock máis grande de México, e non esos babosos que venden pola radio. O único que nos jode é a etiqueta que lle colgaron de "os radiohead latinos". Supoñemos que lles fará gracia.
Candy
Cando un tira de duetos é que anda tocado. Non o digo por Iggy Pop, dígoo por nós mesmos: con toda a música que hai por aí e ter que conformarse con arquivos lamentables. De calquer xeito pasarán outros 20 anos e este tema seguirá fascinándonos (se é que chegamos alá, que non somos Iggy Pop, nin gañas).
Kate Pierson coa súa inconfundible voz de comic [sic] (aínda que o de inconfundible sexa unha redundancia).
Kate Pierson coa súa inconfundible voz de comic [sic] (aínda que o de inconfundible sexa unha redundancia).
Ilegales
Unha mágoa que estea o final cortado. Xa dicía Josele o dos Enemigos, que nesta bitácora o sacamos como se fora doutor emérito ou algo así, que esta canción está guapísima.
Que a poñan para que retumbe no ceo artesonado do paraninfo de Belas Artes, na entrega de diplomas:)
Ata ese toque "standard" do comenzo lle queda ben.
Que a poñan para que retumbe no ceo artesonado do paraninfo de Belas Artes, na entrega de diplomas:)
Ata ese toque "standard" do comenzo lle queda ben.
Imos reproducir o mail intimidatorio que recibimos dun cliente que é un artista, un rapaz aplicado (aplicadísimo) e un compañeiro encantador para os seus (imposible evitalo):
Soporte digital para hacer mailing con la información y tarifas del centro. Ha de ser un documento de carácter gráfico, uniforme en su diseño y cerrado en su conjunto. Sirva de referencia una guía corporativa. Su peso no debiera exceder los 2 megas. En cuanto a la documentación que se ha de incorporar, todo figura en la carpeta "paquete de información", complementado con "ofertas definitivas otoño". Es importante recalcar o presentar las areas del centro como zonas independientes. Gimnasio, Restaurante y Spa.
Impresionante. O de documento de carácter gráfico, uniforme en su conjunto y cerrado en su diseño, é que é para correrse.
Soporte digital para hacer mailing con la información y tarifas del centro. Ha de ser un documento de carácter gráfico, uniforme en su diseño y cerrado en su conjunto. Sirva de referencia una guía corporativa. Su peso no debiera exceder los 2 megas. En cuanto a la documentación que se ha de incorporar, todo figura en la carpeta "paquete de información", complementado con "ofertas definitivas otoño". Es importante recalcar o presentar las areas del centro como zonas independientes. Gimnasio, Restaurante y Spa.
Impresionante. O de documento de carácter gráfico, uniforme en su conjunto y cerrado en su diseño, é que é para correrse.
Concurso de outono
Se coñeces alguén na bisbarra que non sexa un bo chivato, chívate e obsequiarémoste cunha botella de Chivas*. Serás o noso Edgar Allan Poe. Xogaremos cos teus fillos de paso que os educamos, follarémonos a túa muller e irás borracho a votar.
Chámanos xa: marca o 902 555 777 e chívate. Formarás parte do clube chivas máis caladamente guapo do país.
*Impostos hidrosolubles derivados non incluidos.
Bebe con responsabilidade; nos non sabemos nada do tema.
Bebe, coño, bebe!
Chámanos xa: marca o 902 555 777 e chívate. Formarás parte do clube chivas máis caladamente guapo do país.
*Impostos hidrosolubles derivados non incluidos.
Bebe con responsabilidade; nos non sabemos nada do tema.
Bebe, coño, bebe!
O segundo nacimento de Venus, nunha oficiña
As infografías son estupendas. Esquécete das fotos. Esquécete do deseño. Suxerir, ¿qué é suxerir? Mariconadas. Angelina Jolie claro que está boa, hostia, pero non serve de imaxe para o que nós facemos aquí. Queremos unha cobertura guapa das nosas instalacións ou dos nosos apartamentos; habitacións, baños, piscinas, estudos, parques... A infografía é seria, nela ves non o que vai ser o teu piso, se non o que “é” (que ao final vai ser xustamente eso, una puta infografía, pero tampouco lle vas amargar a vida a todo o mundo).
Sketchs para switchers
Hai moitos e todos traducidos xa ao castelán. Non tiven tempo a ollalos, así que nin sequera sei se son realmente divertidos. Percíbese no entorno mac unha minoritaria lexión que lle fai o traballo creativo e publicitario a Apple. Sobre todo switchers, claro.
Pode ser a fe do converso, o caso é que non paran; convencen nos foros, colgan wallpapers, algún imaxinamos que ata escribiría unha canción.
Pode ser a fe do converso, o caso é que non paran; convencen nos foros, colgan wallpapers, algún imaxinamos que ata escribiría unha canción.
O partido de baloncesto de onte
¿Quén pode identificarse coa selección de baloncesto de Israel? Disciplina de porcos temerosos de Deus e nacionalización de afroamericanos de saldo. En Jerusalén e Tel Aviv agroman grupos neonazis, deixando claro que a pureza da raza non é invención nin consecuencia de Hitler.
Partido feo: un equipo moderno ao que lle gusta o deporte (a primeira xeración española sen complexos) contra unha pandilla de matóns temerosos de Deus.
Partido feo: un equipo moderno ao que lle gusta o deporte (a primeira xeración española sen complexos) contra unha pandilla de matóns temerosos de Deus.
Google, o gran irman
Mandou ao asesor de política de privacidade de datos de xira por Europa, para tranquilizar aos gobernos: voltan anónima toda a descomunal información que almacenan cada dous anos.
Á moita xente e a algunhas asociacións de consumidores o tema preocúpalles, non nos explicamos porqué, pois dende sempre bancos, telefónica, cuartéis, comisarías, xulgados e viciños abusaron e abusan alegremente da información á que acceden, e a letra pequena das empresas que te aseguran que os teus datos non llos van pasar a ninguén máis que unha mentira é un vacile.
Pretextos como a loita contra o terrorismo son pretextos malos. (Á Intelixencia das primeiras potencias mundiáis non sabemos cómo aínda se lle chama Intelixencia; o Pentágono modificou hai pouco unha entrada da wikipedia: o preocupante non é que violaran as leis que a rixen, se non que esqueceran que a súa IP ía quedar rexistrada).
A peña é reservada por natureza con todo o que sabe, dende logo. O que pasa que as veces non pode resistir a tentación de preguntar, averiguar e mesmo inventar consumos e costumes de outros. Desinteresadamente, por suposto.
Á moita xente e a algunhas asociacións de consumidores o tema preocúpalles, non nos explicamos porqué, pois dende sempre bancos, telefónica, cuartéis, comisarías, xulgados e viciños abusaron e abusan alegremente da información á que acceden, e a letra pequena das empresas que te aseguran que os teus datos non llos van pasar a ninguén máis que unha mentira é un vacile.
Pretextos como a loita contra o terrorismo son pretextos malos. (Á Intelixencia das primeiras potencias mundiáis non sabemos cómo aínda se lle chama Intelixencia; o Pentágono modificou hai pouco unha entrada da wikipedia: o preocupante non é que violaran as leis que a rixen, se non que esqueceran que a súa IP ía quedar rexistrada).
A peña é reservada por natureza con todo o que sabe, dende logo. O que pasa que as veces non pode resistir a tentación de preguntar, averiguar e mesmo inventar consumos e costumes de outros. Desinteresadamente, por suposto.
Autorretrato de Nick Cave
Está sacado dun foro para culturetas. Debe andarse a modo, un lugar de encontro para miserables cuia vida depende das exhibicións dos artistas que adoran ou denigran con aviesa egolatría e nauseabunda modestia.
I look at you and you look at me and
deep in our hearts know it
That you weren't much of a muse,
but then I weren't much of a poet
:))))Terán que estudalo, psicoanalizalo... Pasando ampliamente. Escoitemos as súas cancións unha vez máis.
A imaxe dos musicos
O director dun spa mandoume unha foto na que aparece con Rosendo para que lla arranxe: está desenfocada e con partes queimadas. Rosendo bótalle o brazo polas costas na recepción do hotel. O que disparou debía estar fino.
- ¿Para qué é a foto?
- Para El Correo Gallego.
Se é para o Correo vale. Photoshop ten límites. En pequeno e en blanco e negro dará o pego sen problemas.
- ¿Para qué é a foto?
- Para El Correo Gallego.
Se é para o Correo vale. Photoshop ten límites. En pequeno e en blanco e negro dará o pego sen problemas.
AKI
Concurso de agosto: cómo se aborta [sic] un botellón dunha soa persoa? Envía BOTE ao 5555 e recibirás 2 hostias polo morro.
Publicidade viral
Chámanlle así. Este spot de Dove está feito, pensado xa, para youtube, como conta o director creativo (entrevista na bitácora Publicidad 2.0). Gañou o Gran Prix en Cannes e logo a compañía levouno a televisión. O "boca-ourella" funcionou maxistralmente.
Recomendamos levar un pouco de coidado con Photoshop: a unha tía na Playboy de Brasil deixárona sen embigo.
Recomendamos levar un pouco de coidado con Photoshop: a unha tía na Playboy de Brasil deixárona sen embigo.
Alphaville
Para que nos acusen de intelectuáis con propiedade. Qué tempos aqueles nos que fardábamos soltando frases ou diálogos do Calígula de Camus, diálogos como este, espectacular, que viña na contraportada do disco:
(O XOVEN ESCIPIÓN pasa por detrás de CALÍGULA e se achega, vacilante. Extende unha man hacia CALÍGULA e a apoia no seu ombreiro. CALÍGULA, sen volverse, cúbrea cunha das súas).
O XOVEN ESCIPIÓN
Todos os homes teñen algún doce consolo na vida. Eso axúdalles a continuar. A él recorren cando se sinten demasiado gastados.
CALÍGULA
É certo, Escipión.
O XOVEN ESCIPIÓN
¿Non hai, pois, na túa nada semellante? ¿A chegada das bágoas? ¿Un refuxio silandeiro?
CALÍGULA
Sí, a pesar de todo.
O XOVEN ESCIPIÓN
¿E qué é?
CALÍGULA (lentamente)
O desprecio.
TELÓN
Pasaron máis de 20 anos e non sentimos ningunha nostalxia, pero quén se atreve a sacar algo así hoxe en día.
(O XOVEN ESCIPIÓN pasa por detrás de CALÍGULA e se achega, vacilante. Extende unha man hacia CALÍGULA e a apoia no seu ombreiro. CALÍGULA, sen volverse, cúbrea cunha das súas).
O XOVEN ESCIPIÓN
Todos os homes teñen algún doce consolo na vida. Eso axúdalles a continuar. A él recorren cando se sinten demasiado gastados.
CALÍGULA
É certo, Escipión.
O XOVEN ESCIPIÓN
¿Non hai, pois, na túa nada semellante? ¿A chegada das bágoas? ¿Un refuxio silandeiro?
CALÍGULA
Sí, a pesar de todo.
O XOVEN ESCIPIÓN
¿E qué é?
CALÍGULA (lentamente)
O desprecio.
TELÓN
Pasaron máis de 20 anos e non sentimos ningunha nostalxia, pero quén se atreve a sacar algo así hoxe en día.
Un Smart para Jack O Destripador
Segundo este spot, "Backseat", todos os asasinos o terían difícil para facer o seu traballo. Gañou un León de Prata no Festival de Publicidade de Cannes. O Smart debe ser un coche malo, porque venden menos do agardado cando fan campañas de publicidade epatantes.
Eso si, debe ser moi cómodo para moverse polas angostas rúas de Londres que frecuentaba Jack O Destripador.
Eso si, debe ser moi cómodo para moverse polas angostas rúas de Londres que frecuentaba Jack O Destripador.
A publicidade de Intel
O follón que se montou. Toda a peña benpensante ficou indignada, e a peña benpensante, enrollada, non racista, debe ser o 99,9 % deste mundo. Non imos entrar no tema da hipocresía. Un tipo con pinta de executivo enrollado semella dicirnos con enrollado sorriso:
"Multiplique o seu rendimento informático e maximice o poder dos seus empregados".
Ollamos campañas anteriores de Intel. Cál será a axencia de negados (enrollados) que lle leva a publicidade? Para eso invisten tanta pasta.
Onte palmou Ingmar Bergman. Estarán os cinéfilos de todo o mundo de riguroso loito. Xirará a noria de haxiografías e retratos, de conspicuos análises da súa fonda obra. Reporán as súas películas na televisión. Programarán ciclos temáticos en cines e teatros, e nos cafés prenderán apaixoados debates sobre a contemporaneidade da súa Obra (ou algo así).
Imaxinámolo no seu retiro na illa esa de Farö (ou como se escriba); un vello escarallándose de risa mentras le os xornáis dos que é portada, todas as sandeces e todos os vomitivos eloxios que se poden soltar sobre unha persoa.
Os criticos tan caros
Díctannos o que debemos escoitar. Non podemos escoitar grupos como os Cowboy Junkies (lino o outro día). Hai que ser dinámicos e alegres. Deleitarse con algo triste é de lerdos. Podes escoitar cancións tristes de Amaral ou Shakira ou El Canto del Loco, pero eso o xustifican socioloxicamente. O que veñen aseverar é:
- Cómo escoitas eso? é deprimente! Qué clase de marciano es?
- Oh, Amaral, bueno, eu escoito outras cousas, pero hai que recoñecer que sacaron un bo disco. Están arrasando.
Un gremio sen vergoña ningunha (hai excepcións, dende logo). Nos citamos de novo a Josele o dos Enemigos: "yo no quiero ser feliz". Algún problema?
A canción que lle adicaron os da Polla Records, unha desas cancións que semella xamáis perderán vixencia (entre o servilismo para os "mass media" e unha vanidade de babosos):
"...tuyo es el poder
tuyo es el espacio en el papel..."
Que ata se pasaron; outorgáronlle máis importancia da que teñen. Son os últimos dunha pirámide.
- Cómo escoitas eso? é deprimente! Qué clase de marciano es?
- Oh, Amaral, bueno, eu escoito outras cousas, pero hai que recoñecer que sacaron un bo disco. Están arrasando.
Un gremio sen vergoña ningunha (hai excepcións, dende logo). Nos citamos de novo a Josele o dos Enemigos: "yo no quiero ser feliz". Algún problema?
A canción que lle adicaron os da Polla Records, unha desas cancións que semella xamáis perderán vixencia (entre o servilismo para os "mass media" e unha vanidade de babosos):
"...tuyo es el poder
tuyo es el espacio en el papel..."
Que ata se pasaron; outorgáronlle máis importancia da que teñen. Son os últimos dunha pirámide.
O monstro da banalidade
O fundador do partido socialista luso arremeteu contra José Saramago (comunista) por "vaticinar" que Portugal rematará anexionándose a España, aclarando ademáis que o escritor atópase en débeda coa lingua de Camoes, pois gracias a escribir os seus libros en dita lingua outorgáronlle o Premio Nobel. ¿En qué quería que escribira? Podes facelo en mandarín, e mal, e o mesmo optar ao premio.
Pola miña parte, eu que xa dende pequeno quixen ser Nobel (do que sexa), mañán mesmo comenzo a escribir en portugués. Dígoo moi en serio, que eu son desos avispados que aprenden dos que saben.
Pola miña parte, eu que xa dende pequeno quixen ser Nobel (do que sexa), mañán mesmo comenzo a escribir en portugués. Dígoo moi en serio, que eu son desos avispados que aprenden dos que saben.
Unha desas cancions "perfectas"
Imperfectas e inspiradísimas. Non entendo como alguén tan listo como Bowie se impón recuperar este xeito de facer cancións; é unha tarefa condeada ao fracaso. A Auserón non se lle ocurre facer agora discos como "La ley" ou "De un país en llamas" (un pasote de discos!).
Que se deixe estar. Só por facer algunhas cancións como esta xa cumpliu. (Descúlpeseme o ton de profesor, hai que dicilo).
Que se deixe estar. Só por facer algunhas cancións como esta xa cumpliu. (Descúlpeseme o ton de profesor, hai que dicilo).
Radiohead
O tema do vídeo é abondo tópico: sexo, poder, producción, dominación, rebelión, riqueza, morte... Góstanos a enganosa austeridade da técnica. Radiohead, icona en declive do pop rock de vangarda, grupo obrigadamente fagocitado polo sistema e despedazado e valeirado de contido por fanáticos e esnobs.
Xa falamos como fantasmóns filósofos dunha posmodernidade á que non lle vemos fin. Por favor, que alguén nos pegue un tiro xa.
Xa falamos como fantasmóns filósofos dunha posmodernidade á que non lle vemos fin. Por favor, que alguén nos pegue un tiro xa.
"Los Reyes", de Julio Cortazar
"Más que fuera, pero de otro modo, con la sutileza del prestigio. Yo tenía que encerrarlo, sabes, y él se vale de que yo tenía que encerrarlo. Soy su prisionero, a ti puedo decírtelo. ¡Se dejó llevar tan dócilmente! Aquella mañana supe que salía camino de una espantosa libertad, mientras Cnossos se me convertía en esta dura celda."
Quen queira unha dose de sublime literatura clásica que lea o texto enteiro. "Los Reyes", obra de teatro de Julio Cortázar que eu descoñecía e que se pode baixar en pdf de internet (por suposto, xa perdín o link, pois gracias a este tipo de pérdidas afortunadamente non metódicas atopa un estas movidas, pero por aí anda).
Quen queira unha dose de sublime literatura clásica que lea o texto enteiro. "Los Reyes", obra de teatro de Julio Cortázar que eu descoñecía e que se pode baixar en pdf de internet (por suposto, xa perdín o link, pois gracias a este tipo de pérdidas afortunadamente non metódicas atopa un estas movidas, pero por aí anda).
7.500
Esto é o que cobra un xornal de provincias por un anuncio de media páxina a cor en domingo: 7.500 euros. O que é ser perpetuos novos ricos (dende comenzos dos 80 suponse que nos dou tempo xa a ser un país "normalizado"). Veña a estafar! Veña pasta que co Audi que teño xa non me como nada e toca cambiar!
Un xornal onde non saben maquetar nin distribuir seccións con claridade, un xornal que vendeu a súa liña editorial do xeito máis flagrante (todos o fan, pero polo menos disimulan un pouco).
E agora que o penso, ¿non precisarán un subdirector adxunto?
Un xornal onde non saben maquetar nin distribuir seccións con claridade, un xornal que vendeu a súa liña editorial do xeito máis flagrante (todos o fan, pero polo menos disimulan un pouco).
E agora que o penso, ¿non precisarán un subdirector adxunto?
O Artista Antes Dispoñible nas Tendas
A etiqueta non é nosa. Paul Quirk, presidente dunha nebulosa asociación de productores musicáis, endosoulla con toda a xenreira e frustración da que era capaz a Prince, quen vai agasallar o seu novo disco co Mail on Sunday (2 millóns de tirada cada domingo) e coas entradas aos seus 21 concertos londinenses. Pensabamos que aquela guerra que librara Prince coa Warner respondía máis á excentricidade da estrela que a un posicionamento respecto á industria, e quizáis nos pasamos de frívolos.
Prince sempre se nos antoxou un onanista incontinente, pero hai que recoñecer que o que fai está moi por enriba da media (non é que nos caia simpático agora polo simple feito de ir contra as discográficas).
Prince sempre se nos antoxou un onanista incontinente, pero hai que recoñecer que o que fai está moi por enriba da media (non é que nos caia simpático agora polo simple feito de ir contra as discográficas).
Unha das bondades de internet é que te esqueces do que ías buscar mentras atopas de todo (o que non queren entender moitos capullos, que a rede non ten gusto, nin criterio, nin estética nin ética, que é eso, unha rede, e que somos nós os que nos serviremos dela, ou ela de nós, dun xeito ou de outro).
O que diciamos
Este artigo non nos descobre nada novo. Nin nos impacta polo seu estilo nin pola súa mordacidade (da que carece). E para pretender ser unha información "veraz" coido que lle faltan cifras e axustes (si, as verdades tamén hai que axustalas).
Redunda no que vimos falando sobre o rock'n'roll, un vehículo para trasegar votos novos, por exemplo.
Redunda no que vimos falando sobre o rock'n'roll, un vehículo para trasegar votos novos, por exemplo.
O que fica dos Clash é un reclamo turístico para Londres. A portada do London Calling forma parte xa do imaxinario comercial de Beefeater. Saco a cámara que hai que deixar constancia de que estivemos aquí e de que a miña guitarra mide metro e medio.
Ten razón Josele Santiago: doume de baixa do rock'n'roll: unha merda para vender moda. Voume tirar á xenebra.
Ten razón Josele Santiago: doume de baixa do rock'n'roll: unha merda para vender moda. Voume tirar á xenebra.
Frank Black & Placebo
Qué postos estaban os de Placebo. Entre eso, que tocar con Frank Blank debía ser para eles un soño de adolescencia e a multitude coreando ese tema que é un himno explícase esa sensación de éxtase que transmiten.
Unha canción moi guapa, si, e o dos Pixies no seu papel, pero qué postos e subidos que estaban os nenos.
Unha canción moi guapa, si, e o dos Pixies no seu papel, pero qué postos e subidos que estaban os nenos.
Os novos ingleses xa non son airados
Inglaterra ten unha facilidade pasmosa para exportar grupos de "teenagers" con máis ou menos talento que se perden na nada ao teceiro disco. Esos rapaces levan o de montar un grupo e facer melodías no sangue. Aquí, agás fantásticas excepcións, ou se imitan ou se montan fusións aberrantes (e aparte temos a Loquillo, que fai "rock adulto", a Ramoncín, a Ana Belén e El Canto del Loco, a Amaral que din que escoitan o "Marquee Moon" coidado!...).
En fin, estabamos cos británicos: sinceiramente un bota de menos aos fillos de Margareth Thacher; berraban, privaban, follaban, saían á rúa, eran detidos, eran incómodos... Agora todo está ben.
-Papá, voume de marcha a Ibiza.
-Vale, fillo, non tomes moito éxtase que xa sabes que te senta mal.
En fin, estabamos cos británicos: sinceiramente un bota de menos aos fillos de Margareth Thacher; berraban, privaban, follaban, saían á rúa, eran detidos, eran incómodos... Agora todo está ben.
-Papá, voume de marcha a Ibiza.
-Vale, fillo, non tomes moito éxtase que xa sabes que te senta mal.
Outra de disciplinas
Estou convencido de que máis de unha e de un cumpliu algunha fantasía sexual con esta canción de fondo. Préstase. Dirán que non, claro (bueno, eu dende logo non!).
O orgullo dunha raza
A facilidade que teñen os militares españóis para espetarse en misións humanitarias é asombrosa. Continxentes, chámanlle. Envíanos a África (un sitio rarísimo, vai de Libia a China e son todos moros). Pilotan tanques ou helicópteros aos que non se lles pode chamar helicópteros porque se chaman blue thunder ou black spy. Espétanse o mesmo.
O retrato dun español medio é un tipo privando a morro e conducindo a toda hostia: Pamela, pónteme o tanga de pantera que estou aí en cinco minutos!!
O tío esnáfrase, o seu peito queda atravesado por ferros informes, pero ninguén lle pode quitar xa ese orgullo de ter burlado un control da Garda Civil. O que se aforraría o Estado se nos matáramos todos á entrada do puticlub, sen manter onerosas embaixadas e repatriacións.
O retrato dun español medio é un tipo privando a morro e conducindo a toda hostia: Pamela, pónteme o tanga de pantera que estou aí en cinco minutos!!
O tío esnáfrase, o seu peito queda atravesado por ferros informes, pero ninguén lle pode quitar xa ese orgullo de ter burlado un control da Garda Civil. O que se aforraría o Estado se nos matáramos todos á entrada do puticlub, sen manter onerosas embaixadas e repatriacións.
Os Enemigos
Xa aquela noite lembrárame dunha canción dos Enemigos, "Animal", ao ver o despliegue de mediciñas/drogas. Como non a atopo polo youtube meterei outra, "La carta que no" (sentimentalismo). En "Animal" Josele destilaba tranquilidade e agudeza:
"Deja ya de buscar en los demás
lo que hubieras podido encontrar
en una farmacia, chaval"
Cantos teriamos que aplicarnos o conto (eu tamén, si, por qué non). A xente empúxanos á xente e somos febles:). Brindemos por elo.
"Deja ya de buscar en los demás
lo que hubieras podido encontrar
en una farmacia, chaval"
Cantos teriamos que aplicarnos o conto (eu tamén, si, por qué non). A xente empúxanos á xente e somos febles:). Brindemos por elo.
De "Agrio Beso"
Esta foto está sacada da obra de teatro que armou Corcobado cun disidente de La Fura dels Baus. ¿Obra de teatro? ¿Ceremonia en busca do impacto emocional e a catarse? ¿Experiencia na que interactuar? Cada quen que se quede coa definición/parvada que máis lle guste. Nos quedarémonos agora co esceario; ese despliegue farmacolóxico no chan e o tío co micrófono.
Non imos contar nada da obra; está moi guapa e saimos como reconciliados da Nasa. Temos que buscar algo do vello poeta que actuaba con eles (escarallábaste) e lembrar o que dicía Salvador Pániker: un respecto aos suicidas.
Que extraordinaria personaxe
Cánto hai de "personaxe" que se alimenta de si mesma en Tom Waits é o de menos. Case ninguén pode gabarse dunha traxectoria tan radicalmente creativa, pero non imos poñernos a soltar loubanzas baratas. El presume ao seu xeito:
-¿Por qué non tocaron en NYC?
-Bueno, en Alabama había un tipo que me debía pasta...
Quería subir un anecdotario do que D.A.M. fixera unha escolma para o Pais, pero é de pago asi que nada. Gracias pola foto, meu amor.
Un spot violento
Hai xa tres anos os da tele censuraron este anuncio "porque incitaba á violencia". Pensas que si, que vives nun mundo de necios onde todas as liberdades colectivas son ficticias. O caso é que o pensas e logo te esqueces, ata que te enteras de sucesos como este. É entón cando sintes unha vertixinosa e kafkiana claustrofobia.
É que rematan a hostias, claro:) O mundo da publicidade, mentor do outro, do real. ¿Quén se vai atrever a facer un spot "orixinal"? Un comité de idiotas dictará sentencia e o spot desaparecerá sumariamente.
É que rematan a hostias, claro:) O mundo da publicidade, mentor do outro, do real. ¿Quén se vai atrever a facer un spot "orixinal"? Un comité de idiotas dictará sentencia e o spot desaparecerá sumariamente.
Entrevista a J. Corcobado
Unha comunidade mexicana mandoume ao mail esta entrevista. Pola vez que entrei no seu foro para saber da canción aquela, "si te matas". É do estilo "preguntan os lectores" ou "os oíntes" ou "os fans". Aínda que non o saiba apreciar porque este tipo de movidas seméllanme unha cursilada para quinceañeir@s e culturetas (que son irmáns), gracias.
Algúns descifrarán agudisimamente as claves segredas da filosofía íntima do artista. E outros pediranlle que se baixe os pantalóns. Eso, gracias.
Algúns descifrarán agudisimamente as claves segredas da filosofía íntima do artista. E outros pediranlle que se baixe os pantalóns. Eso, gracias.
En cumprimento do establecido na Lei Orgánica 15/1999, de 13 de decembro, de protección de dados de carácter persoal e na Lei 34/2002, de servizos da sociedade da información e de comercio electrónico, informámoslle da posibilidade do exercicio dos dereitos de revocación do consentimento prestado así como de acceso, cancelación, rectificación e oposición dos dados de carácter persoal incorporados no devandito ficheiro, a través do envío dun correo electrónico a onde todos sabedes.
Unhas movidas levan a outras. Comenzo a ver esto como un palimpsesto infinito e transparente (algo semellante ás capas de photoshop) onde eu, ledamente, non teño nada que ver. Lembreime do célebre poema de Tsing Tsing Ming (S. XI a.C.):
"Se un obra coa súa mente
sobre a súa mente
cómo poderá evitar
unha inmensa confusión"
Jodidos chinos qué bos eran. Pensar que agora adícanse a imitarnos en todo o que temos de salvaxes con algo de pasta para gastar.
"Se un obra coa súa mente
sobre a súa mente
cómo poderá evitar
unha inmensa confusión"
Jodidos chinos qué bos eran. Pensar que agora adícanse a imitarnos en todo o que temos de salvaxes con algo de pasta para gastar.
Unha vez máis cúmplese a máxima de que os que nos adicamos a algo máis ou menos creativo non somos máis que uns tristes bufóns. Divirtamos pois, que para eso nos pagan e nos perdoan a vida. Qué desexa o señor para esta campaña:
-Unha frase enxeñosa?
-Un catálogo de 1.300 páxinas sobre o edificio que está a erguer en Portonovo?
-Non? Unha Coca-Cola, quizáis...?
-Oh, eso de ahí... lo veo muy "plano".
Eso escóitollo moito a un dos meus xefes (teño 3, qué pasa). Eu xa lle digo que é o que ten o papel, que é plano.
-Unha frase enxeñosa?
-Un catálogo de 1.300 páxinas sobre o edificio que está a erguer en Portonovo?
-Non? Unha Coca-Cola, quizáis...?
-Oh, eso de ahí... lo veo muy "plano".
Eso escóitollo moito a un dos meus xefes (teño 3, qué pasa). Eu xa lle digo que é o que ten o papel, que é plano.
Hoxe estivéronme contando algúns ledos costumes de xente vinculada á construcción por aquí (arquitectos, aparelladores, xefes de obra, promotores e axentes inmobiliarios). Unha familia unida. Entendín por fin o que sempre me repite o xefe de que nos adicámonos a construcción. Sempre se me quedaba cara de non entendelo ben, de parvo, ao dicirmo e non era eso, é que eu son parvo, directamente.
Por outro lado non está mal saber que un tamén forma parte desa familia que non para de medrar por detrás da súa modestia e o seu recato. Aínda que só sexamos o rapaz dos recados, o que vai polos refrescos (publicista, jajaja).
Por outro lado non está mal saber que un tamén forma parte desa familia que non para de medrar por detrás da súa modestia e o seu recato. Aínda que só sexamos o rapaz dos recados, o que vai polos refrescos (publicista, jajaja).
Encontrar una cosa es siempre divertido; un momento antes no está. Pero encontrar a un gato: ¡es inaudito! Porque ese gato, han de reconocer, no entra nunca totalmente en su vida, como haría, por ejemplo, un juguete cualquiera; mientras les pertenece, se queda un poco fuera, y eso es lo que hace siempre:
la vida + un gato,
lo que resulta, les aseguro, en una suma enorme.
Perder una cosa es muy triste. Podemos suponer que será difícil recuperarla, que se ha roto en alguna parte, que termina en la basura. Pero perder a un gato: ¡No! no está permitido. Nunca nadie ha perdido a un gato. ¿Es posible perder a un gato, una cosa viva, un ser vivo, una vida? Si perder una vida: ¡es la muerte!
Sí, es la muerte.
Encontrar. Perder. ¿Acaso han reflexionado detenidamente acerca de qué es la pérdida? No es la simple negación de ese instante generoso que vino a colmar una espera que ni siquiera ustedes mismos sospechaban. Porque entre ese instante y la pérdida hay siempre lo que se llama –reconozco que con bastante torpeza- la posesión.
Ahora bien, la pérdida, por muy cruel que sea, no puede nada contra la posesión, termina con ella, si quieren; la afirma; en el fondo, no es sino una segunda adquisición, ahora interior y de una intensidad distinta.
Tú lo has sentido, Baltusz; al no ver más a Mitsou, has llegado a verlo aún más.
¿Vive aún? Sobrevive en ti, y su alegría de pequeño gato despreocupado, después de haberte entretenido, te compromete: tuviste que expresarlo con los medios de tu laboriosa tristeza.
Por ello, un año después, te he encontrado crecido y consolado.
He compuesto la primera parte –un poco caprichosa- de este prólogo para todos los que, sin embargo, te verán para siempre desconsolado al final de esta obra. Para poder decirles: "Estén tranquilos: yo soy. Baltusz existe. Nuestro mundo es sólido.
No hay gatos."
En el castillo de Berg-am-Irchel,
Noviembre de 1920
Rainer Maria Rilke, Balthus (1921), Mitsou, Histoire d’un chat. Seuil/Archimbaud, 2004, pp. 17-22.
Versión en castellano: Marta
la vida + un gato,
lo que resulta, les aseguro, en una suma enorme.
Perder una cosa es muy triste. Podemos suponer que será difícil recuperarla, que se ha roto en alguna parte, que termina en la basura. Pero perder a un gato: ¡No! no está permitido. Nunca nadie ha perdido a un gato. ¿Es posible perder a un gato, una cosa viva, un ser vivo, una vida? Si perder una vida: ¡es la muerte!
Sí, es la muerte.
Encontrar. Perder. ¿Acaso han reflexionado detenidamente acerca de qué es la pérdida? No es la simple negación de ese instante generoso que vino a colmar una espera que ni siquiera ustedes mismos sospechaban. Porque entre ese instante y la pérdida hay siempre lo que se llama –reconozco que con bastante torpeza- la posesión.
Ahora bien, la pérdida, por muy cruel que sea, no puede nada contra la posesión, termina con ella, si quieren; la afirma; en el fondo, no es sino una segunda adquisición, ahora interior y de una intensidad distinta.
Tú lo has sentido, Baltusz; al no ver más a Mitsou, has llegado a verlo aún más.
¿Vive aún? Sobrevive en ti, y su alegría de pequeño gato despreocupado, después de haberte entretenido, te compromete: tuviste que expresarlo con los medios de tu laboriosa tristeza.
Por ello, un año después, te he encontrado crecido y consolado.
He compuesto la primera parte –un poco caprichosa- de este prólogo para todos los que, sin embargo, te verán para siempre desconsolado al final de esta obra. Para poder decirles: "Estén tranquilos: yo soy. Baltusz existe. Nuestro mundo es sólido.
No hay gatos."
En el castillo de Berg-am-Irchel,
Noviembre de 1920
Rainer Maria Rilke, Balthus (1921), Mitsou, Histoire d’un chat. Seuil/Archimbaud, 2004, pp. 17-22.
Versión en castellano: Marta
Unha ao azar dos "vellos" Pixies
Hai que recoñecer que nalgúns temas nos EE.UU andan adiantados. Na televisión, por exemplo. Vin no youtube unha actuación de Frank Black nun show de Henry Rollins. Ou sexa que Henry Rollins ten un show. Aquí nin sequera hai unha figura comparable a ese tío, e na tele se non te poñen o típico producto de consumo para toda a familia póñente a un friki ao que lle obrigan a largar bromas cada vez máis gordas e blandas.
Frank Black sempre me pareceu un compositor alucinante (songwriter ou como lle queiran chamar). Agora que se ve que o toma con calma recuperamos un tema da súa época máis excitante, Caribou. E estaremos pendientes de Henry Rollins.
Frank Black sempre me pareceu un compositor alucinante (songwriter ou como lle queiran chamar). Agora que se ve que o toma con calma recuperamos un tema da súa época máis excitante, Caribou. E estaremos pendientes de Henry Rollins.
O debate continua
Cómo lle gustan as vaguedades a esta peña, o que di Larry Kenswill, vicepresidente de estratexias de negocio de Universal Music Group, ven sendo algo así como el negocio es mío, es mío mío mío mío es mío y si no me enfado y no juego. Na edición impresa menciónase ao catedrático do outro día, que semella non cairlles moi ben:)
P. J. Harvey
Unha tía ante a multitude, sobre plataformas e con ese vestido. Poñámonos ao que hai que poñerse e deixémonos de aburrir como picapleitos. Chega un intre no que os chillidos fanse desagradables (ou non...), pero se así é qué importa.
"lick my legs I'm on fire
lick my legs of desire"
Ah, e cómo se volve ao escenario ao final, cómo remeda a súa estatura. "Don't you don't you wish you never never met her".
"lick my legs I'm on fire
lick my legs of desire"
Ah, e cómo se volve ao escenario ao final, cómo remeda a súa estatura. "Don't you don't you wish you never never met her".
Francesca
Hai un punto no que un desapégase e adícase á mera difusión de mensaxes polo valor desas mensaxes en si mesmo (e así debe ser, en calquer época e lugar; que llo pregunten a Nick Cave). Peñazo rollo cultureta, se se quere. Esto é unha lembranza de Ezra Pound e da adaptación que dun poema seu fixo Luis Auserón no seu primeiro disco en solitario:
You came in out of the night
And there were flowers in your hand,
Now you will come out of a confusion of people,
Out of a turmoil of speech about you.
I who have seen you amid the primal things
Was angry when they spoke your name
In ordinary places.
I would that the cool waves might flow over my mind,
And that the world should dry as a dead leaf,
Or as a dandelion see-pod and be swept away,
So that I might find you again,
Alone.
Ao Auserón faltáballe voz por todos os lados, pero a canción estaba moi conseguida, moi guapa. A ver se a topo e a poño aquí.
You came in out of the night
And there were flowers in your hand,
Now you will come out of a confusion of people,
Out of a turmoil of speech about you.
I who have seen you amid the primal things
Was angry when they spoke your name
In ordinary places.
I would that the cool waves might flow over my mind,
And that the world should dry as a dead leaf,
Or as a dandelion see-pod and be swept away,
So that I might find you again,
Alone.
Ao Auserón faltáballe voz por todos os lados, pero a canción estaba moi conseguida, moi guapa. A ver se a topo e a poño aquí.
Os nenos son criminais
Hoxe imos escoitar o que di Lawrence Lessig, catedrático de Dereito Constitucional na Universidade de Stanford e fundador de Creative Commons, a alternativa máis extendida ao copyright. Así o presentan. Quizáis o título desta entrada, sacado da entrevista, nos quede algo efectista e tremebundo: reflexo da criminalización á que somos sometidos dende pequenos polos lobbies creados arredor da industria cultural (entertainment). Este home o expón con desapaixoada claridade.
Unha postal de norteamerica
Se alguén quere mandar aos recaudadores sabuesos da SGAE xa adiantamos que esta foto pódese atopar en portfolios, "the online source for creative talent". Un portal interesante sobre todo para deseñadores e fotógrafos. Un escaparate no que colgar os teus curros.
Os da SGAE deben pensar que só eles son "artistas", que non hai nada que ver nin escoitar en todo o planeta. Co pouco que cobran, claro.
Velvet
O tempo, o famoso Tempo, redúceo todo a un riso valeiro, a unha discreta vergoña. Claro que hai peña que anda con estas movidas e se cre que vai "por diante" dos demáis. Máis dura, máis "cool". Duríssima, tío! :)
Supoño que Lou Reed pensará algo semellante, e se non o pensa coido que ten un problema. A canción sempre me gustou.
Supoño que Lou Reed pensará algo semellante, e se non o pensa coido que ten un problema. A canción sempre me gustou.
Un anuncio de Campofrío nun magazine. Perfecto. Xamón cocido baixo en sal. A foto dun carniceiro "familiar" a carón dunha fiambreira. A frase "el jamón que deseas" ou algo así. Méritos:
-A frase é patética pero comprobaremos que resulta seductora.
-O carniceiro inspira seguridade.
-Es ti quen vai ser desexad@ do ben (do buen@) que vas estar.
O producto non o anuncia unha estrela á que non te atreves a compararte e que te desmoraliza e acomplexa. Come.
Ademáis atrévense a tirar dunha tipografía non de pau, senon dunha semellante a esta Georgia e ¡máis gruesa! O xamón baixo en sal alimenta, quedas ben servíndoo no medio dun aperitivo e gozas de boa saúde. Pasou a época onde o fashion dominaba hexemonicamente a publicidade; agora a Saúde e o "normal" e o "real" e o "accesible" son valores moi buscados.
Ela que estea boa pero que sexa cociñeira ou neurociruxana. El que sexa premio Pulitzer e que o seu prato favorito sexa os ovos fritos con chourizo.
-A frase é patética pero comprobaremos que resulta seductora.
-O carniceiro inspira seguridade.
-Es ti quen vai ser desexad@ do ben (do buen@) que vas estar.
O producto non o anuncia unha estrela á que non te atreves a compararte e que te desmoraliza e acomplexa. Come.
Ademáis atrévense a tirar dunha tipografía non de pau, senon dunha semellante a esta Georgia e ¡máis gruesa! O xamón baixo en sal alimenta, quedas ben servíndoo no medio dun aperitivo e gozas de boa saúde. Pasou a época onde o fashion dominaba hexemonicamente a publicidade; agora a Saúde e o "normal" e o "real" e o "accesible" son valores moi buscados.
Ela que estea boa pero que sexa cociñeira ou neurociruxana. El que sexa premio Pulitzer e que o seu prato favorito sexa os ovos fritos con chourizo.
Un clasico
Hoxe lembramos ao Nick Cave de toda a vida. O Nick Cave & The Bad Seeds de 1994, qué pasada: semella que pasaron trinta anos. A canción sigue e seguirá incólume, por suposto. O vídeo, que nunca o viramos, é un vocacional exercicio de expresionismo.
Non creo que se preocupen polos vídeos. Os farán ou deixarán que llos fagan porque se convertiron en parte obrigada da promoción de discos.
Non creo que se preocupen polos vídeos. Os farán ou deixarán que llos fagan porque se convertiron en parte obrigada da promoción de discos.
Un exemplo de publicidade non conquerida. Os conceptos que manexa son claros: a velocidade da máquina, o verde aos lados dentro da máquina, as formas limpas, o i want tan contemporáneo ou tan sobado (eu, eu-os meus desexos, eu-o que eu quero, eu-o individuo que consume). Prescinde de soportes ou dunha historia superfluos. E non aporta nada (do mesmo xeito que tampouco aquí se aporta nada, non analizamos nada que non aventuraran hai xa moitos anos os que se adican ao tema).
Ten esa frase para frikis, think different, e digo para frikis porque un non sinte a máis mínima necesidade de pensar diferente, máis ben ao contrario, a un gostaríalle pensar como todo o mundo. Pero cun Mac na casa, eso si, porque eu sen o meu Mac non son ninguén:)
Juan Perro
Unha rareza de Juan Perro. Di que a canción e de J.J. Cale. Vale. É o Juan Perro máis intelectual, o que se divirte xogando coa bagaxe da súa música, dos seus músicos e de outros. "Me llaman el viento". Gústame esa tranquilidade con que se soltan, ese rollo vagabundo elegante.
O link é cortesía dun fanático granadino, dos que o saben todo da vida e a obra dun artista (que xa hai que ter gañas, a verdade).
O link é cortesía dun fanático granadino, dos que o saben todo da vida e a obra dun artista (que xa hai que ter gañas, a verdade).
Estaba sendo unha campaña electoral ben aburrida. A Telmo Martín loárono como o Sarkozy das Rías Baixas, si, pero é que esta xente carece do máis elemental sentido do ridículo (poñéndonos crípticos: as proxeccións do ser humano manéxanse ao revés do sistema de vínculos de Freehand MX). Telmo por moito que brame é un feble (e Sarkozy un oportunista). Tivo que entrar en escena o ínclito, o inimitable, o añorado José Mª Aznar.
O Gran Estadista, O Oráculo, A Sabiduría Personificada, O Lexítimo Herdeiro do Pensamento de Platón Feito Carne falounos. E díxonos, El: "estamos al borde de otra Guerra Civil, seguiré aquí mientras el País me necesite". Este Home é Un Xenio e a peña falsa, ignorante e traidora. Gracias por estar aí, Josemari.
O Gran Estadista, O Oráculo, A Sabiduría Personificada, O Lexítimo Herdeiro do Pensamento de Platón Feito Carne falounos. E díxonos, El: "estamos al borde de otra Guerra Civil, seguiré aquí mientras el País me necesite". Este Home é Un Xenio e a peña falsa, ignorante e traidora. Gracias por estar aí, Josemari.
Hai que pensar no fenómeno dos blogs. As comunidades de blogs. O outro día preguntáronme que para qué escribía un blog se non me lía ninguén e non amosaba interés por "captar" lectores. Unha resposta superficial sería que o meu curro é gratificante, "funciona", e que non preciso un blog para exteriorizar ningunha ridícula creatividade. Lembreime dunha canción de Morrissey, "Reader meet Author":
You don't know a thing about their lives
They live where you wouldn't dare to drive
You shake as you think of how they sleep
But you write as if you are my side-by-side
Reader meet Author
With the hope of hearing sense
But you may be feeling let down
By the words of defence
He says : "No-one ever sees me when I cry"
You don't know a thing about their lives
Books don't save them
Books aren't Stanley knives
And if a fight broke out here tonight
You'd be the first away
Because you're that type
And the Year 2000 won't change anyone here
As each fabled promise flies so fast
You'll swear it was never there
Oh, have you ever escaped from a shipwrecked life?
So safely with your software
All miles from the front line
You hear the way their sad voices
And you start to imagine things
Oh, any excuse to write more lies
Humm... non é interesante? Non, claro:) Películas!:) E esa frase lapidaria do final: "oh, any excuse to write more lies". Teño que agardar a que me madure na cabeza. Os blogs proliferan e haberá tantos como persoas.
You don't know a thing about their lives
They live where you wouldn't dare to drive
You shake as you think of how they sleep
But you write as if you are my side-by-side
Reader meet Author
With the hope of hearing sense
But you may be feeling let down
By the words of defence
He says : "No-one ever sees me when I cry"
You don't know a thing about their lives
Books don't save them
Books aren't Stanley knives
And if a fight broke out here tonight
You'd be the first away
Because you're that type
And the Year 2000 won't change anyone here
As each fabled promise flies so fast
You'll swear it was never there
Oh, have you ever escaped from a shipwrecked life?
So safely with your software
All miles from the front line
You hear the way their sad voices
And you start to imagine things
Oh, any excuse to write more lies
Humm... non é interesante? Non, claro:) Películas!:) E esa frase lapidaria do final: "oh, any excuse to write more lies". Teño que agardar a que me madure na cabeza. Os blogs proliferan e haberá tantos como persoas.
Jolie Holland
Hoxe andamos dun cultureta que mete medo. Qué preocupación. O caso é que atopei un vídeo de Jolie Holland interpretando ese tema tan desgarrador e narcótico, desmarcado do country ao que lle soe pegar, "Old fashioned morphine": viva o youtube e todo o lixo que se distribúe na rede!
A Holland non é que sexa unha rapaza guapa, pero mereceríase unha boa arrolada (que queda moi "country":) e un contrato multimillonario.
A Holland non é que sexa unha rapaza guapa, pero mereceríase unha boa arrolada (que queda moi "country":) e un contrato multimillonario.
A publicidade conceptual está de moda, e como todo o que está de moda, evoluciona en dúas direccións: por un lado perfeccióase, ábrese a que algúns arrisquen máis e popularízase; por outro dexenera. Aqueles primeiros spots de BMW supuxeron unha revolución. Estaban moi logrados e, indo por diante do seu tempo, encaixaron no seu tempo.
Agora todos se apuntan ao tema, con resultados dispares: hainos orixináis e "con sentido" (uns poucos) e hainos que son flipadas que non tragará nin a nai do director de marketing da empresa.
Aquí a publicidade conceptual impórtanos máis ben pouco. Parvadas para peña que vai de moderna e "interesante". O xefe é un tipo coas ideas claras e temas de candente actualidade interna reclaman todo o noso interés. Por exemplo: CÁNDO E CÓMO IMOS PILLAR VACACIÓNS?
Chamade a un afamado publicista, desos que asinan para Sony e Coca-Cola e Toyota, e a ver se é capaz de organizarnos as vacacións.
Agora todos se apuntan ao tema, con resultados dispares: hainos orixináis e "con sentido" (uns poucos) e hainos que son flipadas que non tragará nin a nai do director de marketing da empresa.
Aquí a publicidade conceptual impórtanos máis ben pouco. Parvadas para peña que vai de moderna e "interesante". O xefe é un tipo coas ideas claras e temas de candente actualidade interna reclaman todo o noso interés. Por exemplo: CÁNDO E CÓMO IMOS PILLAR VACACIÓNS?
Chamade a un afamado publicista, desos que asinan para Sony e Coca-Cola e Toyota, e a ver se é capaz de organizarnos as vacacións.
Rafael Sanchez Ferlosio
Hai que recoñecer que tanta lucidez tranquila resulta un pouco inhumana, pero lean, lean a Sánchez Ferlosio. Sen aplicarse sesudamente, sen necesidade de obras completas nin comunións exquisitas. A min non me importa, polo demáis, que se pense que estou suscrito ao grupo PRISA (xa me teñen chamado de todo).
Contan que andaba por aí rompendo os retrovisores dos coches aparcados co seu caxato de anfetamínico vello cascarrabias.
Contan que andaba por aí rompendo os retrovisores dos coches aparcados co seu caxato de anfetamínico vello cascarrabias.
Un é vanidoso xa dende pequeno. Nunha influinte revista de tirada nacional ollo unha publicidade de Estée Lauder e o primeiro que penso é que é mala con gañas:
Unha foto demasiado ampliada.
Demasiado texto.
Maquetación tosca.
Páxina saturada, en efecto.
Mercan campañas espectaculares (gordas inversións de cartos e talento) para logo descoidalas e afealas.
Unha foto demasiado ampliada.
Demasiado texto.
Maquetación tosca.
Páxina saturada, en efecto.
Mercan campañas espectaculares (gordas inversións de cartos e talento) para logo descoidalas e afealas.
Un servidor retráctase do que publicou esta mañán aquí. É o malo da velocidade á que permite ir o mundo contemporáneo. Aínda que máis delito ten soltar estupideces máis ou menos benintencionadas. Este blog arranca cun defecto grave que é o de non ser transparente. Ollei ese vídeo de Nic Cave e un par deles máis. Oh...
Se a peña puidera presenciar a través da banal información dun blogger a convulsión e a electricidade que quixera.
Por certo, os de Grinderman son Bad Seeds disfrazados. E o propio Nick Cave, de qué siniestra personaxe sacaría ese bigote, polo demáis tan amablemente debuxado no plató de televisión de mediana audiencia?
Se a peña puidera presenciar a través da banal información dun blogger a convulsión e a electricidade que quixera.
Por certo, os de Grinderman son Bad Seeds disfrazados. E o propio Nick Cave, de qué siniestra personaxe sacaría ese bigote, polo demáis tan amablemente debuxado no plató de televisión de mediana audiencia?
O colega australiano
Hoxe toca Nick Cave sen os Bad Seeds. Tanto ten con quen ande. Acadar sen o seu grupo o que acada de cando en vez con el é imposible, pero segue sendo Nick Cave. O home-que-sin-te-e-que-con-ta. Véselle maduro, sosegado e prolífico, e sen perder intensidade.
- A que semello un crítico desos?
- Atado a unha estreita máquina de escribir.
Hai que mandar á merda todo esta puta sintaxe. E que o colega veña tocar por aquí, porque eu paso de ir ata onde din que anda agora, no cu de EE.UU.
- A que semello un crítico desos?
- Atado a unha estreita máquina de escribir.
Hai que mandar á merda todo esta puta sintaxe. E que o colega veña tocar por aquí, porque eu paso de ir ata onde din que anda agora, no cu de EE.UU.
Esta foto é de Samuel Beckett, un pirado. Sacoulla Henri Cartier-Bresson, outro pirado, levando ao paroxismo esa máxima súa de pillar o Instante, de deixar que o Tempo se relaxe para logo sacarlle a navalla dos ollos. Aquí pasouse. Sempre que nos atopamos con esta foto ficamos como traspostos. Ou traspasados. Qué imos comentar.
Estou tentando convencer ao xefe de que os modelos publicitarios en boga esgótanse a toda hostia e que, sen prescindir deles, temos que abrirnos a outros. Olloume un pouco así, traspasándome.
Assinar:
Postagens (Atom)
Outro
A seguir
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.