Esta "estridencia" vale de banda sonora para o día de hoxe. Quizáis despidan a unha directora de marketing. Os xefes están trallados e lles sobra amabilidade cando falan entre eles. ¿Criterio? Chúpamela y cállate!; a feira é o luns.
E Morrissey, ¿de qué ruinoso casino de Las Vegas sacou a esa histérica con globos? Para o meu posto.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2007
(164)
-
▼
outubro
(30)
- O Pais (Sindrome de Estocolmo)
- Un respecto a Mao
- Hai memorias que son... bueno, deixémolo en compro...
- A nosa bandeira
- Ritual lubrico-progre no Auditorio de Galicia
- Sentencia de cabeceira de xornal: ¿por qué os porc...
- Agora McLaren recurre a victoria porque uns cantos...
- O novo campeon do mundo
- E si, dende logo é moito mellor que todos os xigas...
- Días de 1975
- Unha de bolsos
- O último disco dos Planetas é un pouco plasta. Aín...
- Confesions dende a pista de baile
- Os sketchs para switchers (II)
- CARTA AL TALLER DE MÚSICS DE BARCELONA, PARA SER L...
- A cidade da neve
- Os pistachos son os camaróns dos froitos secos.
- Cuestion demografica
- Juan Perro no Auditorio de Galicia
- A publicidade no sexo
- O anuncio de Volvo
- Evaristo, con The Cagas, en plan oración rap. Sáes...
- Your ghost
- Os campos magneticos
- Kabezabolo
- The Hives
- O criterio dos xefes
- Les Luthiers
- Publico (O columpio de Freire)
- 127.es
-
▼
outubro
(30)
Outro
A seguir
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
2 comentários:
morrissey should strangle kristten young with his microphone cord.
ya ves...otro que piensa como tu
A canción aínda ten forza, carallo. O que pasa é que é un pouco "kristten". Un pouco bastante. E logo ese acordeón de emigrante irlandés. E a tía dos globos. E cómo pechan a canción. Meten medo.
Postar um comentário