Apoio a túa causa

A cheminea fiestra regañada
quería o lume baixo o xugo
                                                         da estética
e o compromiso
crepita entre as piñas a foto
                                                           que enviaches
con aquelas bragas de corista
soviética renegando do partido
                                                                 en Fisterra.
_

A Guardiola non lle tocas ti un pelo

Eso semellan dicirlle os xogadores do Barça a Cristiano Ronaldo. Se queres pelexar pelexa comigo. O artista madridista non sei se abriu a boca despois do partido. O martelo percutor, adornado de olladas desafiantes e bicicletas gratuitas. Mourinho dixo que o seu equipo xogou mal e xa está. Qué vai dicir un fachendoso que, aínda podendo gañar Liga e Champions, debe rendirse á evidencia.

Nun xornal deportivo arxentino, Olé, escribiron con vicioso enxeño arxentino: “Manita en el culé”. Cristiano segue a facer amigos (para qué quere el o Facebook?).
_

Unha canción de Serrat

Había un vasco de orgulloso e traballado bigote branco que tocaba cancións de Serrat nos soportais do Vilar. Para nós non había moita diferencia entre Serrat e Madonna, ambos gozaban de renome e aburrían. Cantautores hoxe non, gracias. O vasco apreciaba esta interpretación de Juan Perro, que pertencía a un disco de homenaxe de resultado moi desigual. Aí coincidiamos. Aí, no estremecedor “Romance de Curro el Palmo” de Antonio Vega e no vomitivo do título: Serrat... eres único.

O vasco despois fixo de extra nunha peli española que rodaban na zona vella, interiores da catedral incluídos. Déronlle un bocata e unha Coca-Cola e perdémolo de vista, pero fixo que segue co mesmo repertorio.
_

As pelis de espías xa non son o que eran

Julian Assange, ese Robin Hood da información, xa se está pasando, estase a gañar un sopapo ou un tirón de orellas. O groso dos cables din que están relacionados con espionaxe, unha espionaxe branda e caprichosa (os temibles servicios segredos adoptan formas de prensa rosa).

Alguén os leu xa? Nin nos xornais escollidos para publicalos dan feito (The Guardian, El País, Der Spiegel, Le Monde e The New York Times); os de El País onte a noite aínda non chegaran a onde describen a Zapatero como un esquerdista trasnoitado.

Tamén ten que ser un curro miserable, pasarte noites enteiras lendo todo eso.

Os ianquis están mal, mal moi mal. Entre a evidencia e a paranoia, permiten descricións de dirixentes de moitos países que serían de escojonarse se mañán mesmo non te enviaran a U.S. Navy e fixeran do teu alboio unha desfeita.

Pero non pasa nada.

E a ONU, que non se pode espiar porque por natureza é transparente (lóxica perversa)? Supón entón un delito que a espiaran, e de ser así, acataría EE.UU. o conseguinte veredicto?

A ONU lembra a EE.UU. que é un organismo “inviolable”. Xa está.

A ONU condena enérxicamente a limpeza étnica levada a cabo polos serbobosnios. Xa está. É a mesma frase, só hai que cambiar os nomes e ás veces engadir algún adxectivo guapo.

Tranquilos. A ONU si é inviolable, porque non se pode violar aquelo que non existe. Existe, si, pero só a efectos dos soldos e dietas dos seus funcionarios, comenzando polo presidente, agora chamado Ban Ki-moon (xa lle cambiarán o nome).

Vou facer contraespionaxe ao moble-bar, a ver se me meteron un axente da CIA nun microchip dentro do tinto.
_

O recanto do presidente

Hai unha sección nas páxinas de cultura de El País que me encanta. Chámase El Rincón e consiste nunha foto comentada dos estudios dos artistas, escritores e intelectuais que lle confiren lustre e prestixio ao país (valga a redundancia). Este, como poden ver, é o recanto de José Ángel Mañas, aquel eximio novelista da Xeración X. Gustaríame ollar o recanto de Lucía Etxebarría ou Sánchez Dragó, de Pérez Reverte ou Juan Manuel de Prada, pero a miña preguiza, pecado capital polo que sen dúbiba estou condenado a un existir mediocre, impídeme buscalos. Mañas amósanos un xadrez (é un tipo intelixente), unha portada enmarcada do Marca (é un tipo do pobo, con afeccións normais e solidarias, nada rebuscadas), unha máquina de escribir e un teléfono de roda negro (é un tipo de fetichismos sobrios), un PC (é un tipo adaptado ás novas tecnoloxías) e libros, moitos libros.

Libros moitos libros moitos. Eu, de natural bruto, ignorante e, en consecuencia, escasamente recibido en fogares ilustrados, sei de persoas que atesouran esos interminables volumes que elevan o espírito e ennobrecen a intelixencia, vacinando contra as anacrónicas supersticións do poder e o costume. A unha viciña, por mercar a colección completa dos Premios Planeta e Nadal, agasalláronlle unha librería de formica con arabescos labrados e un forno microondas. Agora sae cun mozo ben parecido que traballa no rexistro do concello e quenta o almorzo nun minuto. Eso está ben. O que quero dicir, non sei se seguen o meu pobre raciocinio, é que poucos len os libros que acumulan nas súas bibliotecas e despachos para a fausta admiración das visitas; costume que acho, esta de non ler os libros, Diderot e D’Alembert desculpen a blasfemia, san e recomendable.

Vostedes que cren? Mañas leu (e conserva tras varias mudanzas) todos esos libros? Eu diría que si (é un tipo serio).

Vostedes leron algo de Mañas? Eu non (xa dixen que son un ignorante).

Chegados a este punto, feble como son en todo o que se refire ao exercicio e rigor do intelecto, e en xeral a todo o que supoña exercicio e rigor, e constancia, pregunto, pregúntome: cómo será o recanto do noso presidente, o presidente de todos os galegos e galegas? Afortunadamente, carezo da imaxinación necesaria para facerme unha idea.
_

Unha canción para o barón de Verulam

Carallo cos Cowboy Junkies. Os Cowboy Junkies, tan tranquilos, tan tradicionais, tan bucólicos e tan maiores. Os Cowboy Junkies, que por estes pagos foron coñecidos discretamente por aquela deliciosa reinterpretación do “Sweet Jane” de Lou Reed.

Agora son tan modernos como Tomás Fernando Flores.

Nunca pensei que os escoitaría en S.XXI. E Sir Francis Bacon fixo que tampouco. Ou si, a tecnoloxía avanza que é unha barbaridade.
_

A botica de Eilen Jewell

A vontade de estilos, en Jolie Holland, é máis evidente. Quere cambiar o mundo, amar ou morrer demostrando o moito que vale. Eilen Jewell non. En Eilen Jewell a música flúe. Non molesta. Podían chamarlle easy listening e non ofenderían a ninguén, sen ter nada de doada nin superficial. Fai música e vai vivindo. Nada máis, e ese nada máis pecha a unha muller supostamente fráxil e sen moito que contar. Todo o contrario.

A comparación digamos que se debe a que non son un entendido; son as mulleres que me cativaron no mundo da música actual, un pouco por casualidade. Holland escríbelle á morfina. Eilen Jewell á codeína.
_

Lao Tsé en Atenas

Ollaron a xogada na que Iniesta deixa pasar o balón para que reciba Villa e poida marcar, no partido contra o Panathinaikos. A progresión de Iniesta rematará cando se faga de todo invisible e xogue sen balón. Fútbol mental. Tao, se me apuran. “Goberna mellor quen goberna menos”, dicía Lao Tsé. Unha frase; como esa hai moitas outras do filósofo chinés que se axustarían ao que está a facer o manchego. Non se chega a ese estado doadamente.

Non é que Xavi sexa inferior, para nada; acontece que Xavi ten que facerse visible nese segundo que mete o pase mortal para Messi.

Messi é o balón.

O resto é superfluo (aínda que nada sexa superfluo nin importante).

Non pretendemos humillar a ninguén. Hai grandes xogadores tanto no Barça como en centos de equipos polo mundo adiante, pero non é o mesmo. Pensan que somos uns flipados? Pode ser, pero nós non contamos (e non somos modestos).
_

Este é o piano

"And the piano has been drinking
Not me, not me, The piano has been drinking not me"
_

A actitude pode ser un lastre

Mallorquina que comparan con pesadez coa pesada de P. J. Harvey, Maika Makovski con Havalina, grupo indie madrileño. Pensaba que o indie xa non existía, ou que a lo menos ninguén quería pasar a vergoña de considerarse indie. A venerada actitude, esa laca que deixa tesas todas as carencias. Digamos que neste caso o sentido do humor que osixenaría a actitude é un pouco forzado, que o discurso é pobre, pero a canción engancha.

Créditos oficiais:

Maika:

Voces, suspiros y jadeos varios
Coros satánicos distorsionados
Piano de película de terror
Contrabajo
Utensilio de percusión consistente en un bote de cristal lleno de cristales pequeñitos

Manuel Cabezalí:
DrumKit consistente en: funda de un banjo, bandeja metálica de un horno y una cacerola. Todo ello aporreado con una cuchara de palo y una baqueta con un calcetín alrededor.
Bajo acústico
Guitarra acústica (con una cuerda rota :)
Coros satánicos
Voces, suspiros y jadeos varios
_

A Caixa de Texto é un tabloide sensacionalista

Quen posa é Irina Shayk, a moza rusa de Cristiano Ronaldo. Non pensen en Soft Porn (é a moza de Cristiano!). Ela quéixase de que a revista incumpriu dúas cláusulas do contrato: quitarlle o tanga que levaba posto nas sesións co Photoshop e airear que é a moza do astro madridista. O director da publicación aduce: “É preciso mencionar este feito para situala, porque se ela aparece nunha portada é por ser noiva de quen é”. Cristiano aínda non se pronunciou, se ben a frase que acompaña a foto podía atribuírselle a el.

O lector debe pensar que caímos nunha amarela, ridícula guerra sucia. É o que queremos, eso e continuar escribindo sobre o Madrid, Cristiano e Mourinho. Certamente, non é tentador, é estúpido. Poden gañarlle ao Barça, poden gañar a III Guerra Mundial.
_

Os donos da linguaxe

“Cando as gaivotas perseguen ao barco, é que alguén vai lanzar sardiñas ao mar”

Aínda que é unha frase sacada de contexto, e que posiblemente o propio Cantona sacou de contexto naquela histórica rolda de prensa, máis adicándose a probar o seu enxeño que sendo tendencioso, non sei porqué repiten que é unha frase sen sentido, cando está sobrada de sentido, de varios sentidos. Ou si o sei, agora que volve á actualidade ao afirmar nunha entrevista en Presse Océan, xornal de Nantes, que unha revolución que cambiara o mundo sería posible se fóramos todos a retirar os cartos que gardamos no banco. Teñen que ridiculizalo, pero con sutileza. Coido que mesmo citando a Bertolt Brecht (“qué é o roubo dun banco en comparación con fundar un?”) non o tomarían en serio, porque Brecht non está de moda.

Adorado dianteiro francés do Manchester United que puido evolucionar ao colgar as botas en inxenuo histrión (dubido lle preocupe), Eric Cantona solta unha proposición, para os interesados xa concretada no Facebook. Non di a crecente clase media-baixa-baixando estar farta dos bancos? Si, pero só escoita a economistas, políticos e intelectuais responsables coas ideas claras.
_

Imprenta chinesa de tipos móbiles

Estase a elucubrar diariamente sobre o impacto que as novas tecnoloxías, resumidas no ordenador e o móbil, supoñen para o ser humano entendido como fenómeno cultural e social. Compárase o poder de computación destas tecnoloxías co invento da imprenta de Gutenberg; un salto cualitativo non exento de polémica. Dun xeito simplista, aínda hai quen pensa que o da imprenta foi un logro humanista, mentras o que vivimos nós agora non sería máis que unha revolución tan banal como perversa, un poderoso instrumento destinado a escravizarnos e deshumanizarnos, ao servizo do consabido consumismo. Alienación, berran, mentras os creadores da posmodernidade aducen que esta revolución significará a definitiva democratización integral dos homes, a verdadeira igualdade de oportunidades, a liberdade.

Pasan os séculos e o asunto da liberdade segue a inflamar mentes e corazóns. A liberdade, sempre dubidosa, como di Santiago Auserón neste artigo, “El lenguaje y los medios técnicos”. Nunca nos cansaremos de repetilo: a liberdade non é un atributo limpo e sólido que un poida adquirir como un ben de consumo. A liberdade é eso, sempre dubidosa, gozamos a súa procura, ás veces somos libres buscándoa, e cando pensamos que a atopamos perdémola. Mais non nos desviemos do que nos ocupa. Trouxo o invento de Gutenberg A Liberdade (maiúsculas)? Pode que potencialmente, pero si trouxo un pouco máis de liberdade (minúsculas). Dende logo, foi un paso brutal.

Damos por válida a comparación entre o S.XV e o XXI, polo de agora, mentras non se esclarece ese futuro do que falan os gurús, os visionarios, os profetas. Adaptámonos, uns con lentitude e receo, outros con alegría, pensando que estamos detrás do novo lume, do home novo, pero xa sabemos que o lume, a palabra, teñen propietarios, aínda que Richard Stallman proclame o contrario. Qué lle queren, sinto decepcionalos, pero como Albert Camus, escollo a intuición, e a miña intuición é alérxica aos sumos sacerdotes, chámense estos código aberto, Bieito XVI ou Steve Jobs.

Déixoos cun vídeo sobre o uso da imprenta chinesa de tipos móbiles de madeira, ao parecer inventada antes de que Gutenberg nacera, uso que se conserva no distrito de Rui’an, na provincia de Zhejiang. Estou encantado co Mac, pero non me disgustaría para nada traballar alí como traballan eles.


_

Mañuzo de grelos

As gaivotas descarnan
o retrato sen significado
                                                   a fiestra devólvelle
vimbias enfurecidas
vento escrito na man
                                            baba de caracol
sempre ese caracol
de presidiario 98477
                                            que agora queren quitarlle.
_

A tele e os marcos

O galego, como pobo, é pacífico. Como individuo é buscador de preitos, rosmón e desconfiado. Saía hoxe na tele unha aldea de Lugo con 9 viciños vivos e case 200 preitos incandescentes. Non é unha idiosincrasia que morra co rural; adáptase con naturalidade aos usos das nosas pequenas cidades. Si hai algo que cambiou, precisamente por mor da televisión, por mor de TVE, para ser máis concretos: suprimir a publicidade no medio dunha película impídeche saír da casa para mover os marcos.

Esto supón un impacto no comportamento social moi importante, tendo en conta que gozamos dun videoxogo incorporado ao maxín gracias ao cal, en alta definición, podemos mover marcos mentras ollamos a Angelina Jolie e Barack Obama salvar ao planeta dos malosmalísimos.
_

Lonxa de soidades

O gato procura defender
a porta urbanizada
                                         de bolsos de muller
chave funámbula
bigotes espiñas de prata na máscara
                                                                            transparente.
_

Escravos de Apple

Di un tío: Richard Stallman describiunos á perfección: Son "pioneiros en productos con esposas dixitais. Apple é o inimigo público número un, pero paga moito para dar outra imaxe. Engana á xente para que se sinta cool perdendo a súa liberdade".

Entón, se usas software libre es unha persoa libre? Guau!

Para min a liberdade vai por días, e nunca se me ocorre botarlle a culpa ao Mac.

Nin á lavadora. Por suposto, un é libre de rexeitar radicalmente o consumismo da sociedade e vivir sen mercar roupa ou lavala a man. Realmente é libre? Seguro?
_

A familia de Neko Case

Esta é só unha das miles de casas que leva pintadas Amy Casey. Todas máis ou menos no mesmo plan, suspendidas no ar por fíos que non semellan os da Parca. A ledicia estética é máis forte que o legado tráxico. Vexámolo así. Casas de Pensilvania, onde naceu a artista; fogares colgados da próspera industria da costa leste norteamericana.

A casa aparece no libreto dun disco de Neko Case (o único que non me gusta é o tratamento do texto). Como para chamarlle corta polos artistas que recruta para as súas movidas.
_

O Bernabeu non é sitio para xogar

Podían proclamar esta mesma noite ao Real Madrid campión de todas as competicións posibles, mesmo o mundial de Brasil do 2014. É o que importa. Non gañou no Molinón gracias ás xogadas de Ronaldo ou as declaracións de Mourinho á súa prensa, gañou porque o tempo, balanza avara, cedeu hacia o final do partido ao peso das moedas. O Molinón é un campo como calquera outro; xogan once contra once e ás veces alguén do público cágase na nai que botou ao árbitro.

O Bernabeu non; máis que un estadio, é un colector de trofeos, unha chatarrería de ouros e pratas, de copas e loureiros brunidos, na que se deixan fotografiar algunhas personaxes como ratas borrachas de gloria. Serei un pobre soñador, pero non infeliz.
_

O perdedor foi Webber

Ao final o gran premio de Abu Dabi resultou unha sentencia cruel. Era normal que Alonso entrara por detrás dos Red Bull e perdera o campionato. O éxito das últimas carreiras só convidaba ao optimismo ao comentarista da Sexta, porque a superioridade mecánica da escuadra austríaca ao longo da tempada foi incuestionable. O que ninguén imaxinaba era que o Ferrari rematara detrás do Renault de Petrov. Andrea Stella, enxeñeiro do ovetense, pedíalle por radio que tirara de talento para adiantalo, o que me lembrou aquel chiste do cura que asistía a un combate de boxeo cos amigos, un deles o adestrador do boxeador que estaba a levar unha malleira:

- Padre, rece por el.
- Eu rezo, pero como non dea máis forte lévaa clara.

Queda por esclarecer se a clasificación final foi consecuencia dunha estratexia de Red Bull (que presumían de non usar estratexias e deixar aos seus dous pilotos matarse entre eles) ou casualidade, porque o de Webber foi moi estrano, abondo máis decepcionante que o de Alonso.
_

O clavicordio de Bach

Segundo os modestos entendidos, Johan Sebastian Bach era un compositor aburrido, acomodaticio, conservador e cobarde. Os modestos entendidos son todo o contrario. Por qué era así está ben claro: sempre compoñía cun puto clave, e ás veces metíalle un violín (que sería dun sobriño, ou algo así, ao que non lle daría nin as gracias).

Sinceiramente, tanto lle costaba contratar a un productor de prestixio, Nigel Godrich, por exemplo (Radiohead, Paul McCartney), meter unhas boas bases, gravar un videoclip con Lady Gaga e abrirse un perfil en Facebook? Non, ao maldito luterano non o sacabas do clavecín nin a patadas. Como lle escoitei dicir unha vez a un, qué desperdicio de rapaz.
_

Territorio preocúpanos tanto El Aaiún

O do pobo saharauí é un escándalo infinito do que España é responsable directo. Dame polo cu que Marrocos expulsara á xornalista do Grupo PRISA Àngels Barceló para que nos vendan á súa heroica defensa das liberdades democráticas e a liberdade de información e blablablablablablablabla...

Se o traballo desa tía ten algo de heroico eu son o Papa (o Sáhara Occidental non precisa heroes nin heroínas, senón unha solución). Mater dei ora pro nobis peccatoribus e chúpame a polla.

Pensar que España abandonou ilegalmente aquel territorio. Nin a descolonización fixeron ben, e agora hai que encubrir as decisións da liña sucesoria que une a Franco con Zapatero, que para eso está El País dende a súa fundación. E coidar as relacións bilaterais con Marrocos, claro, non vaia ser que non poidamos pescar polbo nas súas medievais costas.

Tranquilos, dentro duns meses a Barceló (ou a calquera outro xornalista) daranlle un premio polo seu labor informativo, xogándose a súa integridade física, desafiando ás leis do réxime alauí e blablablablablablablablablabla...
_

Un culín á saúde de Manuel Preciado

O Sporting é un equipo de primeira, con xogadores de primeira e un adestrador de primeira. Obviamente, non pode competir con equipos millonarios como o Real Madrid ou o Barcelona, que xogan na súa liga particular. O adestrador chámase Manuel Preciado. Non lle chamo Manolo porque non me sinto con confianza para facelo. Por qué non lle chaman Pepe a José Mourinho, xa que está tan de moda o da proximidade? O caso é que en Madrid están indignadísimos, oe, polas declaracións do cántabro respostando a Mourinho. Mourinho pode soltar todas as sobradas que se lle antollen. Os demais teñen que acollerse a esa degradante linguaxe impersoal que o mesmo serve para falar do tempo que do presidente do FMI, sempre con deportividade, faltaría máis.

Afirma Preciado que o Sporting é un equipo de pobo, considerándose el, dedúcese, tamén de pobo. Non como Mourinho, que é un home de outra galaxia (o pobre non ten culpa de ser tan guapo e tan intelixente e con tanta clase e tan rico). Se eu fora edil no concello de Xixón, mandaba erguerlle unha estatua a Preciado no porto de El Musel; que o mar rompa no vaso.
_

O manifesto Marxophone

“España xamais adoptou a moderna moda francesa consistente en comenzar e realizar unha revolución en tres días”. Carlos Marx (New York Daily Tribune, 9 de setembro de 1854)

Imos logo con Marxophone, que se supón que non é unha discográfica. Nin multinacional nin independente. Asociación duns poucos artistas con I’m an artist, “grupo de profesionais” que se encarga da loxística: fabricación, distribución, promoción, xestión das xiras. O nome que lle puxeron é obvio. O manifesto co que se presentan, encabezado coa cita de Marx, pode lerse en jnsp.

Están Alfaro, Nacho Vegas, Christina Rosenvinge ou Refree, co que se estrean o 15 deste mes, mais non pensen que o mundo é marabilloso: saben quén anda por aí, chupando micro, horrorhorror: Julio Ruíz.
_

Fernando Alfaro e os críticos

O regreso de Fernando Alfaro chámase Fernando Alfaro y los Alienistas e data do 2007. Remexendo na rede atopei o disco, “Carnevisión”, que se pode baixar de balde aquí (ou mercar en Marxophone; capítulo seguinte), e moitas críticas para subnormais con pretensións. Basicamente, repróchanlle que montara un grupo novo para seguir a facer o de sempre, o que facía con Surfin’ Bichos e Chucho. É o que poderiamos chamar o síndrome toca para min, cando e como eu quero, unha doenza adolescente mal curada que eles disfrazan de teoría da creatividade: bah, xa non corre riscos co estilo. Se Alfaro non corre riscos asegúrolles que os sherpas que se precipitan polo K2 son aburguesados de sofá e mando a distancia; ten un estilo definido, pois claro, cómo non vai lembrar aos Surfin’ Bichos e Chucho? Qué queren, que se pase ao Hip Hop? Alfaro segue amosando inquietude e un discurso propio, como ten que ser.

Si é certo que está máis próximo a “Diarios del Petróleo” que a “Koniec”, pero non é o mesmo; postos a delirar cos arreglos ata meteu unha coral de mineiros asturianos, precisamente nun tema, “La mancha en el interior”, que remata así: “Hartos de protagonizar hazañas de usada rectitud, nuestros músicos recogen ya y marchan a un mundo mejor”.
_

Qué é a literatura

O facha enfant terrible das letras francesas, Michel Houellebecq, a quen lle concederon por fin o Goncourt, está acusado de plaxiar frases... da Wikipedia! Xa ten mérito o asunto, cos críticos rendidos.
_

Salitre solapa

A néboa é un gabán de mil ollos
os soños desbordan
                                           ao tempo
ondas detectives dobres
perdidos no porto
                                       alfándega
algas vermellas nos teus xeonllos
                                                                      de caramuxo.
_

Rexeita o Premio Nacional de Artes Plásticas

Velaquí a carta de amor que lle escribiu Santiago Sierra á ministra de Cultura. Como non o coñecía, estou buscando apresuradamente algo da súa obra en internet, máis preocupado, recoñézoo, en atopar a trampa da súa renuncia que en valorar o seu traballo. Non é que me caiga mal (xa digo que non o coñezo) ou que me desagrade o que fai; si ollara un fotograma do polémico vídeo “Los penetrados”, que me deixara indiferente.

Fillo aínda da educación, sempre sospeito de aquel que mete barullo. O artista semella supeditar a obra á denuncia (moderna, seria, conceptual); non é algo nin novo nin malo (levado con xeito). Calo, entón, deixándoos coas palabras á ministra.

_

Festa a golpe de luns

Xa que estamos co deportivo do asunto, imos con Basement Jaxx. Mencionámolos o outro día a raíz do concerto dos BellRays, pero non colgaremos a canción coa que se fixo famosa (e respectada) Lisa Kekaula; colgaremos “Red Alert”, outro pelotazo do grupo (foi a música dun anuncio de Coca-Cola) no que cantaba Corrina Joseph.

Antes do éxito mundial, pulían o dance nos almacéns e pubs do sur de Londres sen o fanatismo infernal polos BPM do house. A festa era humana.
_

Eloxio do pan e o allo (II)

Escribía Vázquez Montalbán que un día a lectura será deportiva (“...en tiempos mejores, que sin duda llegarán, no habrá otra posibilidad de lectura que la deportiva...”). Con lucidez e unha bondade non inxenua, chega a esta conclusión que inclúe ao oficio de escribir, porque nesos “tempos mellores” perderá sentido o patetismo que pretenda ir máis alá do xogo do libro, ou de calquera manifestación artística. Suponse que tamén desaparecerá a diferencia entre culto e popular.

Aínda que estamos no camiño, dubido que eu chegue ver esos tempos. Mentras tanto, qué outra saída hai que non sexa unha deportividade crítica? O fair play do que el fala, aínda que a fisura de Pániker sexa eterna.
_

Estrañando a un paisano

Agora somos de Fernando Alonso, para qué negalo. Collémoslle un pouco de simpatía ao longo de dous anos de perdedor, mentras os medios remitían naquela triunfalista cobertura asfixiante. O psicólogo que se preocupe de si mesmo. Este ano tamén leva as de perder (Alonso, non o psicólogo), porque o seu coche é máis lento que os dous Red Bull, pero conduce ben. Están disputándose o campionato en Brasil e xa retratou a Hamilton.

O asturiano perderá, se non pasa nada raro, deixando definitivamente claro que é un piloto dotado e serio, demasiado serio. Por eso seguimos estrañando a Räikkönen, que só era serio vendendo reloxos caros.
_

A campá epiléptica

Hoxe actúan The Bellrays na Nasa. Escoitei, dende que viñen a estudiar, queixas interminables sobre a fraca axenda musical da cidade, que si, non é Madrid, Barcelona, Valencia, Lisboa ou Bilbao; no concello saberán de dezasete pés negros, un romántico, dous punkis, o actor, catro rocketas e algún que non hai por onde collelo; antóllaseme xusto recoñecer o labor de salas como a Nasa ou Capitol, que non deixan de traer, co vento institucional en contra, a grupos interesantes. O que non poderán facer nunca será pagarlle a U2 (nin falta que fai) ou ao teu grupo favorito (se non cadra), ese que tanto te queima non poder ver.

The Bellrays fan rock de garaxe misturado con soul. Cando falan das súas influencias, non sabes se acreditan no que din ou se consultan unha enciclopedia por debaixo da mesa. A cantante é Lisa Kekaula, máis coñecida pola potente voz negra que lle prestou ao dúo electrónico Basement Jaxx en “Good Luck”. Se che gusta o rock’n’roll, non o perdas.
_

A zona vella é privada

Este é un vídeo da manifa de onte contra a visita de Bieito XVI. En case catorce minutos, o tempo que tardou o cámara de Galiza Contrainfo en ser agredido, óllase a desproporcionada resposta policial aos manifestantes. Non os deixaron entrar na zona vella e, cara o final, déronlle un pouco de uso ás porras, non vaia ser que un día perdan a súa función. Semella unha broma macabra que sexa a xente que se expresa na rúa considerada intransixente e violenta, cando todos temos que tragar a violencia que a visita do Papa trae. A represión do Estado non se limita a uns universitarios na procura de emocións; a policía chama aos pisos nos que, en fiestras e balcóns, se olla o estandarte coa mitra de Eu nom te espero, para pedirlles/esixirlles aos propietarios que o retiren; a todos os residentes da zona vella se lles reclamou a documentación pertinente.

Argallan unha guerra civil en miniatura, guerra que gañan pola vía militar, victoria que consolidan gracias á propaganda dos seus poderosos e serviles medios de comunicación. Abúrreme a retórica de moitas forzas de esquerda, pero é de sentido común darlles a razón. Eso si, se me permiten unha crítica constructiva, á hora de contrainformar eu escollería unha linguaxe máis neutra; non montaría as imaxes con heavy metal, nos discursos equilibraría as reclamacións obxectivas sobre o enaltecemento ideolóxico.
_

Jack o destripador

Vermello é o corpo
ferruxe que acho
esqueleto e piñeiro
                                         conciencia
da quenlla
no acuario
                        do teu corazón inútil.
_

Armas dun porteiro

Estamos ante a eclosión do pechacancelas do futuro. Abundan as crónicas no fútbol de videoxogo que practica o Barça. Eso vende moito, e non só entre a xuventude, non vaian pensar. Qué pasa, que xogar como nunha PlayStation é fascinante, pero para que o público maioritario se enganche hai que ofrecerlle uns efectos especiais convincentes e un serio grao de violencia. Os que desenrolan os xogos sábeno ben; as artes marciais, ou derivados modernos coma o Full Contact, nunca pasan de moda.

O exemplo é Víctor Valdés (antes falábase mal del, agora non se menciona, quizais por eso), espalládevos que vou sentrar, e ti sácate do medio que te fendo, porque podo convertirme en patada, catana, machada ou mazo de Taramundi.
_

Unha sinxela entrevista

O venres entrevistaron a Suzanne Vega en Carne Cruda. Gústame desta muller algo máis que o corte de pelo e esos ollos de mar simétrico onde bule unha cidade. Tópico. Tópico un pouco como as súas cancións, que nunca me dixeron nada. Magnetismo da voz e da letra pola voz e a letra mesmas. Carguei un disco no iTunes, que no xénero púxolle easy listening. Non é pexorativo.

Gústame sen chamarme; nin violencia nin apego. Como na entrevista, que podería ser a entrevista a unha decoradora de interiores. Por qué non, tamén vale.
_

Os políticos demostran un grande sentido do humor

Hoxe, máis que nunca, está en xogo a Democracia no Occidente.

A frase podería atribuírselle a Barack Obama (co permiso de ZP e de Feijóo, por suposto). Comicios nos EE.UU. para renovar na súa totalidade a Cámara de Representantes e un tercio do Senado. Os demócratas levan as de perder, o que non teño moi claro é o qué, van seguir no allo, a Obama déronlle o Nobel, xa fixeron Historia. Non aprenderon nada de Cánovas e Sagasta? Coido que si, abondo.

Estas eleccións confeccionadas polo maximalismo mediático non agochan guerras libradas segundo estado e interés económico particular (todo axuda), como a de California, onde o gobernador, Schwarzenegger, en compañía de James Cameron (o director de Avatar), pide o voto, directamente, contra os magnates do petróleo que queren botar abaixo a coñecida proposición 23 segundo a cal se priman as enerxías renovables. Un hippie, Arnold Schwarzenegger, e James Cameron (o director de Avatar), outro hippie. Así vai o país.

Déixoos co vídeo onde a James Cameron (o director de Avatar), se lle aparece sorpresivamente Schwarzenegger, e xuntos, como nunha sardiñada entre viciños, piden o voto para defender a súa proposición mentras rin un pouco.


_

Os Pixies rebentan a maratón

Os Pixies agasallan na súa web 20 pistas dun concerto que ofreceron no 2004. O eterno xuntarse outra vez do grupo de Boston é, posiblemente, o máis flagrante e honesto; o mesmo quedan cada dous anos, tempo estimado para pulirse as ganancias dunha xira. Xuran e demostran que non se soportan e que nunca máis, xamais gravarán unha mísera canción nova.

Como esas estatísticas coas que nos abafan nos xornais, cando se refiren á fame ou á reproducción dos insectos: cada 30 segundos regresa un grupo do pasado ao planeta. Ou regresan os Pixies cada 30 segundos? Sería unha plusmarca imbatible.
_