Fernando Alfaro e os críticos

O regreso de Fernando Alfaro chámase Fernando Alfaro y los Alienistas e data do 2007. Remexendo na rede atopei o disco, “Carnevisión”, que se pode baixar de balde aquí (ou mercar en Marxophone; capítulo seguinte), e moitas críticas para subnormais con pretensións. Basicamente, repróchanlle que montara un grupo novo para seguir a facer o de sempre, o que facía con Surfin’ Bichos e Chucho. É o que poderiamos chamar o síndrome toca para min, cando e como eu quero, unha doenza adolescente mal curada que eles disfrazan de teoría da creatividade: bah, xa non corre riscos co estilo. Se Alfaro non corre riscos asegúrolles que os sherpas que se precipitan polo K2 son aburguesados de sofá e mando a distancia; ten un estilo definido, pois claro, cómo non vai lembrar aos Surfin’ Bichos e Chucho? Qué queren, que se pase ao Hip Hop? Alfaro segue amosando inquietude e un discurso propio, como ten que ser.

Si é certo que está máis próximo a “Diarios del Petróleo” que a “Koniec”, pero non é o mesmo; postos a delirar cos arreglos ata meteu unha coral de mineiros asturianos, precisamente nun tema, “La mancha en el interior”, que remata así: “Hartos de protagonizar hazañas de usada rectitud, nuestros músicos recogen ya y marchan a un mundo mejor”.
_