As babas do intre do ascensor (revés)

Esto é coller unha canción polos cornos e usala.


<>

As babas do intre do ascensor

Andaba buscando vídeos de Dean & Britta (Dean Wareham e Britta Phillips, parella que antes lideraba Luna), por ollar de novo a unha muller que me gusta, cando din cunha versión (sen vídeo) do “Friday i’m in love”, incluida nun disco de homenaxe aos Cure. Os discos de homenaxe a unha banda son aberracións perpetradas polas discográficas para sacar máis pasta; o concepto mesmo de homenaxe apesta (e non digan tributo, que en galego é o que paga o cidadán); mais de cando en vez escóitase a xente reinventando temas coñecidos con imaxinación e bo gusto, algunha meténdolle caña.

Neste caso, a canción non se pode dicir que saia gañando, aínda que tampouco dá excesiva vergoña (ejem). Fan o que máis lles gusta, que é montarse duetos naïf-fatais (xa a orixinal é alegremente inxenua); con Luna tocaban o “Bonnie and Clyde” de Serge Gainsbourg e Brigitte Bardot.
<>

O decreto revelado

O polémico decreto do plurilingüismo apareceu onte publicado no Diario Oficial de Galicia (DOG) e hoxe mesmo entrará en vigor. Así comenza a nova nun xornal. Apareceu. A Virxe María tamén aparece de cando en vez. As Escrituras están reveladas por un Ser Superior; Rafael Sánchez Ferlosio e Josele Santiago están de acordo: “viene en el libro y si está escrito es que es verdad”. Quén guía a man dos evanxelistas informatizados? Nin a Real Academia nin o Consello Consultivo nin o Consello da Cultura Galega. CIG-Ensino e A Mesa presentarán un recurso contencioso-administrativo, quita quita, déixate de cóxegas.

Era a noite das eleccións, domingo no pobo, ás veces pasaba un coche pitando e detrás a Garda Civil; un coñecido pensaba en alto taciturno, vou á farmacia por un bote familiar de vaselina; non llo publicaron no DOG e polo tanto era mentira, non vos deixedes enganar.
<>

A aplicación do trilingüismo pasa polo baloncesto

Aquí os da Caixa de Texto non é que sexamos boa xente, é que temos un corazón de ouro, por eso queremos ofrecerlle, doarlle, agasallarlle a Feijóo a solución para o seu trilingüismo. Baixamos ao bar, onde estaban cun partido de baloncesto; durante un tempo morto puidemos escoitar a un entrenador español, dun equipo español, nunha competición española, dirixíndose aos seus xogadores en inglés (son todos estranxeiros, é lóxico). Xa está. ¿Non están informatizando as aulas? Que lle pasen aos nenos polo ordenador vídeos cos tempos mortos da ACB; dende un punto de vista pedagóxico é unha método fantástico, porque aos nenos gústalles moito este deporte, todos queren ser como Pau Gasol ou Ricky Rubio.

Aforraríase tempo (un tempo morto por hora de clase, poñamos), gastos en libros, aulas e profesorado; aínda que recoñecemos que a idea non é perfecta (polo de agora) se temos en conta que os ordenadores van para os colexios privados e concertados, que, como dixo o presidente, son os que están preparados. A sentencia de Fraga: os fillos dos ricos é normal que saian mellor preparados, e que xoguen ao basket.
<>

Non hai contradicción ningunha

Tal como se agardaba, o Real Madrid ficha a Mourinho, aínda que sería máis axeitado dicir que Mourinho ficha ao Real Madrid. Esquézanse os madridistas da polémica que arrastraron esta tempada; o equipo, unha constelación de estrelas, gañaba; non gañou a liga porque se topou cun Barça si, menos inspirado e solto que o ano anterior, pero infranqueable; a afección estaba contenta cos números e non co xogo, malísimo, polo que se impoñía un cambio: que veña Mourinho, coñecido en todo o mundo polo amable fulgor dos seus equipos. O fútbol, coas paixóns e os mercados que arden ao seu redor, éche así de pavero; Valdano sábeo.

O contrato seica xa está case pechado, que por algo o entrenador portugués, logo de gañar a Champions no Bernabeu (Champions e Bernabeu, as únicas palabras que un madridista precisa para vivir) co Inter, nin sequera regresou cos seus xogadores a Milán para celebrar o triunfo. A súa nai, antes de querelo, debe admiralo e poñelo de exemplo; “ambición + motivación + equipo + espírito = ÉXITO”.
<>

Como darlle polo cu a un sobre

“Esas cartas serán ahora un libro que, según algunos entendidos, es mejor que esa novela en la que la gente descubrió el genio diverso (y divertido) de este solitario de París que ya había sido solitario en Buenos Aires.”

O título xa saben de onde está sacado. A frase é de Juan Cruz, bo tipo, de feito din que practica “el buenismo”, unha nova corrente literaria. Refírese o xornalista do Grupo PRISA, boa xente, ás cartas que escribiu Julio Cortázar cando armaba Rayuela. Cartas, cartas de escritores, sarampión, voitres brancos como cruños que selan edicións de luxo abelleiro, intimidades baratas (como a 50 euros) pero de valor intanxible, premios de escaparatismo, fomento da lectura, ministerio de fomento, a lectura é boa, varíola, a cultura nin che conto, Alfaguara (ou moitas outras). Farán unha exposición, unha presentación, unha rendición ao talento do escritor. Vargas Llosa “El BienDecepcionado” (lean “La Trompeta de Deyá”) fixo que se apunta.
As cartas dos escritores falecidos pertencen á súa familia e a aqueles a quen foron enviadas; non importa que foran cartas escritas dende unha vocación literaria. Editores, filólogos, ¿para quén traballades? ¿para o lector? É a industria omnívora, si. O lector le e entende o que lle peta, e goza, ou gozou, sen que lle veñan a vender nada (vale, os libros tamén son bens de consumo, pero a algúns gústanos pensar que houbo un día no que eran abondo máis, e ao mesmo tempo, menos; non sei se me explico).
Juan Cruz, ¿cres que coñeciches a Cortázar, a súa forma de ser? Eu non, nin o coñecín, nin se me ocorre pensar que o fixen a través da súa Obra, nin me importa. Algunha outra pregunta: ¿"genio diverso (y divertido)" paréceche... escribir con enxeño e axustarte á profunda realidade da persoa, que seguro que é o que pretendes? ¿E os entendidos qué tal, bos amigos?

Esto vale para todos, ao meu pobre entender, mesmo para os que “fan país”. Corto e pego:
Suplemento literario de Vieiros, Protexta, que se pode descargar en pdf. Nada interesante, agás unha entrevista con Xurxo Borrazás. Este carballés residente en Vigo vai por libre, mais, o que fala inda mellor del, non é un outsider ou un resentido. Simplemente, os círculos culturais-editoriais non son para el. Recoñece que o seu novo libro, “Arte e parte”, sería impensable escribilo en Compostela.
Fala e escribe en galego e punto, ningunha responsabilidade política ou social; non é un Manuel Rivas; Galicia non é o fabuloso embigo desprazado do mundo. Blasfemo, sacrílego, herexe, frívolo, apestado, cabrón, cómo te atreves... Si, moi ben, qué hai de pincho na presentación do teu libro.

Ao final vou admirar ás usureiras xudías que andan a trapichear co legado de Kafka.
<>

As bágoas iranianas de Juliette Binoche

Non sabemos se está a pedir clemencia por ela mesma ao chorar ou por Jafar Panahi, director de cine en folga de fame, preso político dende o 1 de marzo; nin Luiz Inácio Lula da Silva o vai sacar do marrón. Esto sucedeu en Cannes; Abbas Kiarostami, compatriota de Panahi exiliado, presentaba a concurso a súa nova película, na que Binoche encarna á protagonista, e no seu discurso aproveitaba para contar o da folga de fame, segredo que Ángeles Espinosa gardaba para El País.

Non son dos que adoran ás actrices francesas (como Boyero), nin o cine de medio ou extremo oriente (Boyero xamais!), pero tampouco son Carlos Boyero, que fixo da primeira persoa e a insensibilidade idealizada un método para medrar. Unha folga de fame non é cine.
<>

Atopa a túa vocación no Facebook

O descenso das vocacións no seo da Igrexa Católica hai anos que é alarmante; faltan curas para tanta misa e parroquia; os que aguantan superan os sesenta anos e teñen que desprazarse dunha igrexa a outra en bólidos que lles garantan o don da ubicuidade e o pluriemprego. En Francia non se resignan: lanzaron unha campaña de “recrutamento”, como se fora para o exército, dirixida á mocidade; orzamento dun cuarto de millón de euros con incidencia directa no Facebook. Et pourquoi pas moi? Deus, nunha semana, xa fixo 1.400 amigos na famosa rede social.

Na primeira Galicia autárquica, pobre e ignorante, a vocación descubríase por vías como a fame, a familia numerosa na que se sacrificaban a ver se un saía cura, o monaguillo que aprendía versículos en latín da man do crego. Na Francia que foi modelo de estado e sociedade laicos, o mesmo. O traballo é o traballo.
<>

Á vangarda da información e o entretemento

Ollaron as imaxes de Cuatro cando a final do Atlético de Madrid en Hamburgo. 952.856 visitas en Youtube (e subindo), un grupo no Facebook con 170.236 amigos (e subindo) reclamando o despido de Manolo Lama por “humillar a un mendigo”. Ao xornalista ocorréuselle animar, en directo, aos seguidores “colchoneiros” para que lle botaran unha esmola a un mendigo que atopou por alí tirado, ante a súa estupefacción. A idea é de mal gusto, si (como todo o que fan estos carallos), pero como xeito de ganarse audiencia é “normal” a día de hoxe. Acontece que a hipocresía e mojigatería imperantes ás veces din que non, que para eso saben o que fan. Opel, que patrocina os deportes da cadea, esixiu desculpas públicas e que “desvinculen á Marca desta lamentable acción”; qué boa xente, cánta indignación, queda xustiza.

Cuatro, moderna e con contidos “de calidade”: reallitys con drogadictos, con mascotas que lle ladran ás súas vetustas e asustadas donas, unha xornalista que se pasa 21 días cun gurú ou posta de maría ou vivindo como unha raíña, uau! Escándalo, publicidade, desculpas, audiencia. Vaia coas novedades.

E o deseño. O deseño estaba ben: moderno e atrevido (para o que nos tiñan acostumados), sinxelo, con forza comunicativa e moi doado de aplicar. Logo comenzaron o resto das cadeas a copialo, e os xornais, e as revistas dos xornais... ata tiven un xefe que o copiou, non lle puxo a mesma tipografía porque non sabía cal era, para o logotipo da súa axencia de publicidade. Os que agora son de Berlusconi comenzaron a pasarse de voltas.

O mendigo, por certo, dixo que se sentía “ferido e realmente molesto”; non sei se está moi enterado de cómo funcionan estas movidas, pero agora “o normal” (de novo) sería que, ademais de desculpas públicas, pedira unha cuantiosa indemnización por danos e prexuízos á súa imaxe e por violación de intimidade, e faría ben, porque co que lle deixaron no cazo ao final non sei se tería para un bocata ou un trago.
<>

Búscase comentarista deportivo

Para televisión. Imprescindible ser cursi e hortera. Sentir as cores da bandeira. Valorarase o uso fluído de algunhas palabras como rocha, fortaleza, sacrificio, furia latina, moral espartana e sinxeleza. Roger Federer é o number one porque Nadal non está fino, que senón non se comería nada con ese limitado e tosco tenis seu.

Xa nos pasamos de presuposto, con 53 palabras. É igual. Se está vendo o Ferrer - Federer e aposta polo español, chame xa, non agarde a que remate o partido. Soldo internacional.
<>

"O make me a mask", de Dylan Thomas

O make me a mask and a wall to shut from your spies
Of the sharp, enamelled eyes and the spectacled claws
Rape and rebellion in the nurseries of my face,
Gag of dumbstruck tree to block from bare enemies
The bayonet tongue in this undefended prayerpiece,
The present mouth, and the sweetly blown trumpet of lies,
Shaped in old armour and oak the countenance of a dunce
To shield the glistening brain and blunt the examiners,
And a tear-stained widower grief drooped from the lashes
To veil belladonna and let the dry eyes perceive
Others betray the lamenting lies of their losses
By the curve of the nude mouth or the laugh up the sleeve.

Unha traducción ao castelán:

Oh hazme una máscara y una pared que cierre a tus espías
De los agudos ojos esmaltados y de las garras con lentes
El ultraje y la rebelión en los semilleros de mi rostro,
Mordaza de árbol enmudecido para bloquear a los desnudos enemigos
La lengua de bayoneta en esta oración indefensa,
La presente boca, y la dulcemente soplada trompeta de mentiras,
Moldeada en vieja armadura y roble la expresión de un tonto
Para escudar el cerebro brillante y embotar a los indagadores,
Y manchado de lágrimas un dolor viudo caído de las pestañas
Para velar la belladona y dejar que los ojos secos perciban
Que otros traicionan las quejosas mentiras de sus pérdidas
Con la curva de la boca desnuda o la risa solapada.
<>

Volve a dereita lexítima

ZP está vendido. Recoñeceu por fin que estaba vendido, se afinamos un pouco máis. Quitouse a máscara social e podemos ollar a caveira que nos fita dende as privilexiadas cuncas baleiras dos seus ollos: por cadáver e ex presidente, que é mellor choio aínda que o de presidente. O da chamada telefónica de Obama non é máis que unha anécdota. Aos blandos cachorros de Aznar non lles dá chegado o día.

Hai que tranquilizar aos mercados, como di estos días Isaac Rosa. En toda Europa vivimos como rajás dende a Segunda Guerra Mundial, non pode ser. Hai que sacrificarse. Vou facer un tramo do Camiño con Feijóo.
<>

Como se non foran á cama

Esta mañán actuou Muchachito Bombo Infierno nun taller de serigrafía, dentro do programa “Hoy empieza todo” de Radio 3. Qué subidón, ás nove e no curro. Nunca me entrou o flamenco nin a rumba, pero ás veces saen personaxes, non sei, que te deixan pasmado. Jairo Perera, o rapaz, pode presumir dunha enerxía e unha alegría que lle debe cambiar o humor ata aos mortos. Todos a bailar.

Un furacán festivo con letras imaxinativas, intelixentes, cotiáns e coidadas para nada cargantes; unha imaxe de grupo coherente e suxerente; serios afeccionados ao cómic e a troula. Moi necesario, dixen.
<>

O macho alfa

Está de moda esa expresión, o macho alfa, prototipo de triunfador, seductor, forte, dominante e mesmo con talento. Velaí dou exemplos:




<>

Polbeiro

pota de cobre
almirante no barco
da fame negra
<>

O vinagre rápido de Alfaro

Hoxe estamos nostálxicos. Sen ningunha razón, porque si. Buscar e escoitar cancións sen motivo debe ser malo, como escoitar “boa música” ou “calidade” (un dos peores substantivos do diccionario). Atopamos algúns discos dos Church e dos Surfin’ Bichos. Internet, neste caso, ofrece unha curiosa perspectiva. As entradas sobre estos grupos son escasas. Os vinilos están gardados. As cancións non soltan un significado directo (igual aí está a nostalxia).

Por eso se refiren aos Surfin’ Bichos, o primeiro grupo de Fernando Alfaro, como un “grupo de culto”, etiqueta que non nos gusta nada; cando con Chucho soaba nunha película de Alejandro Amenábar. A ese que lle dean, o noso son os Surfin’ Bichos.
<>

Criatura

<>

Do lado de Blas de Otero

Onte escribía Luis García Montero sobre a Realidade Política, a Santa Transición e Blas de Otero. García Montero, profesor e poeta, ten verbo e boa fe, sabe do que fala, aínda que para o meu gusto nos seus artigos lle sobre algo de poesía barata: “la actualidad, como un rocío sucio en el vientre de los prados...”. Perdón, de listo troquei “verde” por “vientre”. Ao tema; contaba o poeta que lle entrara a Blas de Otero nunha homenaxe a García Lorca, confesándolle influencia e admiración, para que lle asinara un libro, e que o bilbaíno lle dixo: “Espero que algún día puedas perdonarme...”

Remataba o artigo dialogando co propio Blas de Otero: “Hoy comprendo sus melancolías, don Blas [...] no sólo está perdonado, sino que, además, merece la pena”. Ao final vai ser certo que o que conta é a Actitude, sempre maniquea, aínda que sexa unha cursilada para maior difusión de Mojo, o NME e o EP3 de Cebrián.
<>

Unha vaca chamada Borbón

Hai que ver cómo lle entrou o medo no corpo a España enteira coa operación á que foi sometido El Rey. Exceptuando a catro saídos de ultraesquerda, todos se preocuparon por ese tumor benigno, ou o que fora; ata El Mundo e Jomeini Losantos, que aborrecen ao Borbón por blando, politizado, sen aura algunha de todopoderoso e sagrado e español, se cortaron de desexarlle a morte, cando hai tan só uns días criticaban o trivial feito de que nas fotos oficiais do Príncipe de Asturias tiraran de Photoshop.

A morte inspira piedade, sentimento relixioso, e cautela, sentimento político. Sentimentos transitorios, en todo caso; ao da vaquiña polo que vale hai que sumar a esquizofrenia, mais non nos preocupemos os súbditos que todo é refundable, como o capitalismo.
<>

Antón está de viaxe (VII)

Alex sabíase impecable dentro do traxe; repetiu o costume de levarse as mans á gravata ao sentir a máis pequena ameaza ou incomodidade, gordas arañas loiras tecendo o seu eterno nó de seda. O lustre dos seus Church’s, Oxford semi-brogue, reflectía facianas secas, erosionadas, idas en décadas incesantes de nubes de augardente. A ver, Carlos, un café con leite, sin espuma e con sacarina; ¿ti tamén, Samuel? non me amolar, o médico vai acabar con vos e conmijo. Estaba a tempo de rectificar, pensaba Alex, o café era tan malo; non se explicaba porqué Antón seguía frecuentando ese bar que se resistía sen ningunha heroicidade á entrada da vila no século XXI e as ofertas das axencias de viaxes; que se o levaba o avó cando neno e lle mercaba unha Mirinda, que se era o único sitio que quedaba con tabaco de contrabando; entras, colles o tabaco e saes; Antón non era o que se di un romántico. Alguén mandou silencio, falaban no telexornal da visita do arcebispo a Negra Esmeralda para bendicir a igrexa nova: confirmada a asistencia do presidente da Xunta, o presidente da deputación, o superdelegado da provincia, o presidente nacional do PP, o alcalde e o arquitecto, que voaría expresamente dende a súa residencia en Nova York, así como o Presidente do Goberno e a súa familia, sete anos xa gozando das súas estreitas vacacións entre a hospitalidade esmeraldeña.
- Estás?
- Pues claro que estoy, o no me ves!
- Ben. Qué tal, Carlos? Xa me enterei de que este ano non che vai vir o rei a pola súa caixa de licor café.
- Quitaríallo o seu médico. Están todos...
- Bueno, ponme a min unha copiña rápida, que nos temos que ir, e dame un cartón.
- Piensas aprovechar –díxolle Alex– para vender un cartón de tabaco en Madrid?
- Je-je-jé, qué gracioso. Non, pasamos un momento pola miña casa, mentras me pego unha ducha podes ir traballando un pouco, para o viaxe.
- No puedes beber – lembrou Alex ao ollar como Carlos enchía contra as ganancias de calquera taberneiro unha copa basta, de esferas grises, opacas, sucias, que rompían arredor dun centro negro e viscoso.
- Ajías ti, Schumacher, ou prefires que te chame Schumi? Xumi, con x, ¿non? Ah, xa me olvidaba que ti eres de Fernando Alonso.
- Yo “ajío”, tú no te olvides cuando te hagas la toilette de cepillarte los dientes y enjuagarte la boca con Listerine Total.
- Cómo es, la “tualé”?
- Es en francés.
- Xa, xa... ahora traen putitas francesas al parque de atracciones? Ah, las francesitas, amantes expertas, guarras como ellas solas, una vez...
- Hay que irse, Antonio.
- Vale, te lo cuento durante el trayecto, fue un día y una noche muuuuuuuuy larga, jaja. Vamos. Vamoallá. ¿Deixas o teu coche na miña casa?
- O dejas tú el tuyo.
- No, vamos en el mío, la mierda esa del Bentley capaz es de dejarnos tirados.
_

Entrevista a Evaristo Páramos

Hoxe entrevistaron a Evaristo, o da Polla, en Carne Cruda, programa de Radio 3 con sona de transgresor e bárbaro. O guión sustentábase na historia do grupo, nas anécdotas dos seus inicios, cunha liña de teléfono habilitada para que os oíntes lle preguntaran o que quixeran. Antes que para preguntar, chamaban para eloxialo; agás o primiero, máis preocupado en que apoiara a folga dos xardineiros de Madrid. O segundo insistía en que era un intelectual, que era a puta hostia e o dicía de corazón.

- Vale, tío, porque se nota que lo dices de corazón, no voy a hacer ningún comentario. Un intelectual, un intelectual, yo...

O tipo non daba colgado pero si, era de corazón. Crudo, o presentador, quería algo máis “profundo”, contradictoriamente, porque non se saiu do previsible: punkis de postal, críticos, Igrexa... Estivo ben o, qué temos que andar sempre a pedir o sublime.
<>

José Rasca, Juan Perro

<>

Un crebafolgas chamado Emilio ou Miguel

Hoxe é o día internacional dos traballadores, xa saben, reivindicación da memoria dos mártires de Chicago. 1º de maio de 1886, folga, uns pirados anarquistas reclaman 8 horas de xornada laboral, loitas na rúa, revolta de Haymarket, 5 aforcados, todo controlado. Controlouse entón e segue controlado no modernísimo S. XXI, aínda que algúns non o crean. Quén vai acudir hoxe ao chamamento da UXT, CC.OO. e a CIG? O 15,46% de parados? Os que curran 12 e 14 horas por un soldo perfecto para endebedarse? Irán os propios sindicalistas, que son máis funcionarios que sindicalistas, algún profesor, o médico do SERGAS ao que lle toca o día libre e mesmo te podes atopar, na alameda festiva, ao director da sucursal bancaria do teu barrio.

Os mártires de Chicago? Aquí non nos lembramos nin da folga do metal de Vigo (uns vándalos) do ano pasado. Todo controlado; está todo pechado, o comercio, mesmo El Corte Inglés, pero non hai que preocuparse, que para compensar, e aproveitando que é o día da nai á que algo temos que agasallarlle e durante a semana non tivemos tempo, seguro que abren todos mañán domingo.
<>