ZP está vendido. Recoñeceu por fin que estaba vendido, se afinamos un pouco máis. Quitouse a máscara social e podemos ollar a caveira que nos fita dende as privilexiadas cuncas baleiras dos seus ollos: por cadáver e ex presidente, que é mellor choio aínda que o de presidente. O da chamada telefónica de Obama non é máis que unha anécdota. Aos blandos cachorros de Aznar non lles dá chegado o día.
Hai que tranquilizar aos mercados, como di estos días Isaac Rosa. En toda Europa vivimos como rajás dende a Segunda Guerra Mundial, non pode ser. Hai que sacrificarse. Vou facer un tramo do Camiño con Feijóo.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
maio
(23)
- As babas do intre do ascensor (revés)
- As babas do intre do ascensor
- O decreto revelado
- A aplicación do trilingüismo pasa polo baloncesto
- Non hai contradicción ningunha
- Como darlle polo cu a un sobre
- As bágoas iranianas de Juliette Binoche
- Atopa a túa vocación no Facebook
- Á vangarda da información e o entretemento
- Búscase comentarista deportivo
- "O make me a mask", de Dylan Thomas
- Volve a dereita lexítima
- Como se non foran á cama
- O macho alfa
- Polbeiro
- O vinagre rápido de Alfaro
- Criatura
- Do lado de Blas de Otero
- Unha vaca chamada Borbón
- Antón está de viaxe (VII)
- Entrevista a Evaristo Páramos
- José Rasca, Juan Perro
- Un crebafolgas chamado Emilio ou Miguel
-
▼
maio
(23)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário