Entrevista de Diego Manrique a Javier Corcobado. Máis que non descobrernos nada novo, déixanos un pouso de banalidade: ao mellor, e que o artista nos desculpe a arrogancia, padecemos da súa mesma ansiedade.
Tampouco o País lles ía deixar extenderse en movidas interesantes (e non, non falamos de sexodrogas...).

Unha campaña dos Soprano, a serie de televisión. Tiveron que retirala porque a xente pensaba que era real, que o brazo que asoma polo maleteiro do taxi é real.

Tema para picoletos mentáis. Fantástica, dunha "ampla" validez :)

Escoiten o podcast de La Madriguera de hoxe, onde o Manrique non deixa de apabullarnos con toda a música que controla.
Billie Holiday, Django Reinhardt , Benny Carter... temas de Cole Porter.

Unha para rockeiros esforzados.

Este grafiti subastouse por 275.000 euros. A eso o comprador terá que sumarlle o coste de sustituir o anaco de parede por outro. ¿Ou se leva a parede enteira? O autor quizáis lle confira un significado importante aos grandes espacios en blanco que se supoñen á dereita. E logo está o tema do m2.
O autor, o grafiteiro, chámase Banksy e está de moda; pinta polas rúas de Londres e as súas obras mércaas
a xente guapa de Hollywood.

A famosa carta de Gomaespuma a Santa Claus :)

"Una modesta defensa del cd", por Diego Manrique. A opinión dun señor maior e tranquilo.

Nicolás Sarkozy, animal político de moda, tirou de comunicado oficial, dende o Elíseo para todos os franceses (incluidos os do extrarradio): estou namorado, vou casar e a Prensa que se coide de entrometerse no curso dos acontecimentos.
Carla Bruni, subespecie de cantautora progre moderna con pasado de top model afrancesada, confesou que a “monogamia” [sic] abúrrelle, pero que está namorada, etc.
O morbo que despertarán as súas intimidades, si, e de qué extremada importancia nacional e internacional: ¿se lles vai mal (ambos deben saber que o matrimonio é a primeira causa de divorcio), romperá Francia os acordos comerciáis con Libia?

Os franceses querían a un presidente que os sacara do seu longo soño decadente, e aí o teñen.

¿Cándo se nos liará un Zapatero ou un Aznar con Marta Sánchez ou Eva Amaral ou La Oreja de Van Gogh ou El Canto del Loco?

O de Sarkozy coa prensa é manía persecutoria.

O retrato que pintou Velázquez de Inocencio X, e, partindo do mesmo, o que pintou Bacon.

Sabíamos que Anguita andaba metido nun movimento pola terceira república. O que non sabíamos é que xa existe unha rede de concellos pola terceira república. Algo aínda residual, mais serio; non un adolescente excitado de alcohol para outsiders queimando unha foto, non unha portada do Jueves (que todo axuda, por outra banda).
Na Zarzuela están preocupados, proba delo é o protagonismo institucional que acaparan dende hai uns meses.

En Madrid e aquí mesmo temos un presunto goberno de esquerdas autoproclamado monárquico.
O pobo adora á princesa (xogada de manual) e respeta a un fantoche borracho designado polo mesmo Generalísimo como garante da tan loada Transición dun réxime ao mesmo réxime.

“Non entendo a obsesión británica pola familia real, un pouco de cianuro ceibaríanos desos parásitos”, Morrissey, hai moitos anos.

Publican unha biografía sobre Bill Evans, e o crítico aproveita para relatarnos todo o que el sabe e que ao mellor a biografía soslaia: por exemplo, a súa “lamentable” adicción ás drogas, que comenza cando se mete no grupo de Miles Davis (ese gran corruptor). O pianista era un tipo delicado, sensible e intelixente, ata que topa con Miles Davis, claro, e pasa a ser un quinqui e un putero.
A peña non é máis moralista porque non entrena. Logo aínda vai de perdoavidas, e se refire a figuras como esta con compaixón. Puajjjj!

Xa se pode escoitar un single do que será o novo álbume de Nick Cave and The Bad Seeds: "Dig, Lázaro, dig". Na súa web: nickcaveandthebadseeds.com.
Falan algo. En youtube hai algunha curiosidade.