A metamorfose foi un invento

Unha mañá, despois dun sono intranquilo, Gregorio Samsa espertou e El País non existía, e agora qué carallo fago, preguntouse, teño que meterme co Mundo ou o ABC ou La Voz de Galicia? Tocaralle a lotería a Público? O Faro de Vigo é sagrado. Si, tombado sobre as súas costas duras e en forma de cuncha.

Antonio Orejudo, amigo incansablemente apuntado por Rafael Reig, semella un tipo de gracia forzada aburrida, cunha vaidade non recoñecida. Non sei nos libros.
_

Non dixera que o deixaba porque estaba queimado?

“Las relaciones sociales y políticas son relaciones de poder y el nacionalismo gallego es impotente.” Suso de Toro

Non se preocupen, non está sacado de contexto. Acordan? Eu non.
_

Myolastan

Si te tomas muchos te mueres.

Verbena de pao, a escala

Confirmado: Vetusta Morla é un bo grupo para pijos.

Á mañá pasamos pola Quintana; estaban a recoller o escenario da noite anterior, quitando a publicidade dos 40 Principales. Foi premonitorio.

Maqueta dunha noite de verbena. Semellaba unha maqueta a Torre da Berenguela, cuberta de estadas para a súa rehabilitación baixo un ceo anos 80; lúa de madeira; luz acesa nunha cela do convento de San Paio, como se tornara pop a ánima dunha monxa de clausura. O grupo, parte da maqueta, bonecos articulados que funcionaran a pilas, co volume limitado, moi limitado; os de atrás, onde a escalinata, deberon escoitalo como se tocaran en Portonovo, que non se escoita nada!, mentras rapaces e non tan rapaces coreaban e bailaban e gravaban cos seus guapos móbiles as cancións despreocupadamente, porque deso se trata nun concerto destas características, suponse, e nós estabamos de máis, criticando o son, estrañando os altofalantes da casa ou o coche.

Así nos largamos.

Se foi unha imposición de don Xerar Ilusión ou é que os tipos xiran con tan decepcionantes decibelios pouco importa. Comprendín porqué receaba deles cando se deron a coñecer; non lles atopaba diferencia con Mecano ou Extremoduro.
_

Santiago Auserón escribe sobre a crise da SGAE e os dereitos de autor

Poden lelo na súa web, La Huella Sonora. Reprodúzoo:

COMUNICADO SOBRE LA CRISIS DE LA SGAE Y EL DERECHO DE AUTOR
Santiago Auserón
El pasado 11 julio de 2011 se celebró una reunión en el Taller de Músics de Barcelona, convocada por Luis Cabrera, su fundador, con asistencia de un grupo de músicos y autores de los circuitos del pop, el rock, el jazz, el flamenco y la música clásica. El Taller encargó a Santiago Auserón la redacción del siguiente comunicado, para recabar adhesiones.

1. REACCIÓN FRENTE A LA CRISIS DE LA SGAE.

Los músicos autores estamos siendo dañados por la actual crisis de la SGAE en varios aspectos: el posible desvío de fondos en gran cuantía, la gestión orientada hacia inversiones distintas a los fines de la sociedad, el ejercicio de su influencia política en la aprobación de una legislación muy discutida acerca del canon digital. Todo ello está fomentando un peligroso resentimiento de la ciudadanía contra la obra artística, que deriva de los abusos acumulados por la industria cultural y mediática a lo largo de su historia.

La gestión de la SGAE, en vez de independizarse de dicha industria, se ha convertido en su aliada: mientras pactaba tratos de favor con las grandes corporaciones, buscaba apoyo legislativo para ejercer un control férreo sobre los usos particulares de la obras. Así ha conducido a un punto extremo el enfrentamiento de los autores con la opinión pública. Una parte de ella percibe a los artistas como favoritos del poder mediático y se alegra del cambio de suerte que conllevan las nuevas tecnologías.

Los músicos autores compartimos las ventajas de la tecnología digital, de las redes electrónicas, y reconocemos el papel que deben cumplir en la difusión de la cultura y del conocimiento. En aras del interés general, muchos queremos que sea debatido el significado del derecho de autor y el modo en que ha de retribuirse el uso de las obras, sin que haya que imponer a los ciudadanos un impuesto para precaverse de la copia privada.

No creemos, sin embargo, que la difusión de la cultura dependa exclusivamente del consumo masivo de aparatos, que permiten, a la par que una libertad operativa evidente, la posibilidad de nuevas formas de servidumbre. Consideramos que es necesario mantener la misma actitud crítica con los derechos de propiedad intelectual y con la aparente libertad que proporciona la copia digital libre.

2. EL DERECHO DE AUTOR DEBE DESLIGARSE DE OTROS INTERESES CORPORATIVOS.

Pese a su gravedad, el posible desvío de fondos de la SGAE y la participación del colectivo de autores en dichos fondos deben quedar en suspenso hasta que se den nuevas condiciones: una sentencia firme en el proceso en curso, una reforma profunda de los estatutos de la SGAE, nueva legislación acerca de los derechos de autor, de los procedimientos de recaudación y del control público de las entidades de gestión.

Para que el proceso se lleve a cabo de forma transparente, los intereses de los autores deben desligarse de otros intereses corporativos que han pervertido su naturaleza. Es necesario prestar atención al papel que juegan en la SGAE las editoriales, que controlan grandes catálogos de repertorio, hacer explícitas sus relaciones con las empresas discográficas –que durante décadas han captado derechos de autor en sus contratos– y con las grandes corporaciones de comunicación.

La tendencia a convertir el derecho de autor en objeto de especulación financiera ha llegado a un punto extremo al dedicarse la propia SGAE a la inversión en patrimonio inmueble, canalizando una parte sustancial de las recaudaciones en una dirección que tiene poco que ver con el objeto de la sociedad.

La dimensión del entramado financiero que la SGAE ha adquirido por esos procedimientos la ha convertido en pieza clave de la política cultural, llevándola a mantener con el Ministerio de Cultura unas relaciones que comprometen su independencia. El Ministerio, por ausencia de legislación efectiva, se declara oficialmente al margen, pero en la práctica ha pactado con la SGAE las líneas generales de su funcionamiento.

Es del todo necesaria una nueva legislación que preserve el derecho natural de los autores sobre su obra sin pervertirlo, cercana a los intereses generales de la ciudadanía, que mejore los procedimientos de registro de las obras, de recaudación, administración y reparto de los fondos, de los sistemas de representación dentro de las diversas sociedades de gestión de derechos existentes o de que las pudieran crearse a partir de ahora.

3. PUNTOS DE PARTIDA PARA UNA REFUNDACIÓN DE LA SGAE.

La SGAE debe ser refundada, o sus estatutos cambiados, discutidos en asamblea mayoritaria, directa o a través de internet, suficientemente a fondo como para asegurar no sólo que el daño causado se repare y no se reproduzca, sino también que se abran canales para que la gestión del derecho de autor se haga más participativa, para que la comunicación con la ciudadanía sea fluida y permita una evolución dinámica de los conceptos relativos a la obra artística e intelectual.

El sistema de representación actual tiene graves deficiencias que favorecen la especulación y la acumulación de poder. Concede votos a cada autor según el volumen de su recaudación. En la SGAE se acumulan cuantiosos fondos no asignables a una obra precisa, que se reparten proporcionalmente, según el número de votos. El sistema de representación está así viciado por el sistema de recaudación y reparto. Favorece los intereses de una minoría de socios, dejando en sus manos todas las decisiones.

Es cierto que una amplia mayoría de socios no son profesionales activos, que para ser socio basta con darse de alta y registrar una obra. Pero no hay razón para no reconocer el voto igualitario a todos los socios que puedan acreditar dedicación profesional, aunque sea a tiempo parcial, independientemente de los fondos que generen. Los intereses de quien registre una sola obra a lo largo de su vida también deben ser protegidos.

Es el derecho natural del autor sobre cada una de sus obras lo que debe contar, y no la acumulación de obras y de rendimientos a lo largo del tiempo. No hay razón para que las recaudaciones se sigan haciendo por sondeo y de forma genérica, cuando se podría controlar por internet el funcionamiento efectivo de cada obra precisa en medios de comunicación o salas de conciertos, y aplicar los parámetros de recaudación elegidos por cada socio para cada una de sus obras, incluyendo el respeto a la decisión eventual de la difusión libre.

El conflicto con usuarios privados, o cuya actividad principal no esté relacionada con la obra artística, no existiría si el usuario y el autor pudieran atenerse a una relación pactada. O si se recaudase solamente por usos mediáticos, de exhibición o difusión del repertorio que generen beneficio directo, por acuerdo de los socios y sus representantes con las empresas mediadoras.

4. NECESIDAD DE MEJORAR EL TONO Y LA CALIDAD DE LOS ARGUMENTOS EN LOS DEBATES.

Es necesario, por otra parte, eliminar de los debates, dentro y fuera de la SGAE, los insultos y las descalificaciones personales. Mientras aguardamos que los jueces cumplan con su cometido, los debates deben centrarse en proporcionar ideas libres de motivaciones parciales, con amplitud de miras, que equilibren los intereses del colectivo con los de la ciudadanía, y limpien la imagen de los autores de toda sospecha de mezquindad.

Un colectivo de artistas como el nuestro debe dar ejemplo de generosidad e inventiva, no de codicia, sin que ello suponga que renunciemos a defender una remuneración justa a cambio del uso de nuestro trabajo. Los diversos colectivos de debate hemos de comprometernos a sostener una reflexión respetuosa, que llegue hasta la raíz de los problemas que actualmente se plantean en torno al derecho de autor y a la propiedad intelectual.

Para alcanzar a compartir ideas limpias y claras acerca de estos temas va a ser necesario el trabajo de muchos, dada su enorme complejidad. Se trata de un reto histórico al que los artistas no podemos permanecer ajenos, sin creernos con más derecho a opinar que cualquier otro ciudadano.

Las polémicas que se vienen desarrollando en los medios, sobre todo en internet, a menudo bajo el anonimato, están saturadas de encono y resentimiento, bien contra la obra artística, bien contra las nuevas tecnologías. No podemos contentarnos con esos niveles precarios de argumentación.

En vez de sospechar que los autores o los usuarios de internet nos inclinamos a propagar el abuso de forma irresponsable, acojamos la aportación de los especialistas en uno y otro campo, situemos la polémica en un nivel que nos permita sentirnos orgullosos de compartir el arte, las tecnologías y la dignidad.
_

Agora en cómodas monodoses

O traxe de don Xerar Ilusión arrasou o Día de Galicia. Saíu da trastenda, das compulsadas sombras do Pazo de Raxoi, co bastón de mando por diante, tentando as pedras da praza, falsas dende a acampada dos indignados, e con ricto desafiante, abano duns labios que pechaban o triste, o rexio e o asasino. O xilófono non se comparte. Os fotógrafos botáronse a el como se da princesa ou Carla Bruni se tratara. O Correo enarborouno como bandeira dun galeguismo non excluínte, o de Feijóo e Castelao (poden preguntarlle), o bo.

Nunha redacción sen eruditos dispostos, o xornal compostelán recorreu aos comentarios dos lectores en internet para certificar as súas teses galeguistas e, cunha pluralidade que o honra, citou tamén a un que criticaba a indumentaria por incorporar gravata e prescindir da faixa; sectario ou purista? Xulguen vostedes.
_

Cómo deixar sen curro aos humoristas






















Inda por riba, o traxe de tradicional ten pouco; tuneouno cun mal gusto que semella conxénito a estos gobernantes.
_

Qué farías se che saíra un fillo socialdemócrata?

A qué rapaz de 15 anos lle pega por meterse nas xuventudes dun partido socialdemócrata? Non só a familia ten que estar moi mal. Anarquista, comunista, altermundista, enténdese, un póster de Muse ou Shakira ou Ronaldo ou Rosalía de Castro, nazi, enténdese, pero nunca socialdemócrata, nin democristián. Soldadiños loiros formando brandamente encadeados ao pescozo polos seus xerseis de marca, cando se xuntan.

Nazi ou nazis parecen ser os responsables da matanza de Oslo, aínda que, como sempre, de entrada deixaron correr a posible autoría dunha célula islamista.

A inmigración é un problema que non é un problema para os grandes partidos europeos, que así poden adicarse, entre outras gratas tarefas, a alimentar a máquina xeracional.

Respostando á pregunta do título, eu, logo de preguntarme cómo puiden deixalo chegar a esos extremos, probaríao todo: a psiquiatría, o tinto (para el e para min), a chantaxe, se deixas eso cómproche a moto, non me podes comprar así, papá, a min non me deas clases, mocoso, que te fendo, nin o tentes, a violencia ademais non conduce a nada, a ver, explícame eso de que non conduce a nada, déixao, por favor, e respecta as miñas ideas como eu respecto as túas, o que hai que oír, Carme, cómo criamos este monstro.
_

Habemus papam, carallo


_

Unha democracia ben vestida

Chega á súa fin a bachata por entregas da dimisión de Francisco Camps, ata hoxe molt honorable president da Generalitat de Valencia. Os grandes medios demócratas ao enorme titular que colgaron esta tarde debían engadirlle un “Victoria da Democracia sobre a Corrupción”, aplaudan, queridos súbditos, lectores nosos, aplaudan, e lembren quén foi o que destapou a trama.

Agora hai que agardar ao xuízo; as canles de televisión pelexarán civilizadamente polos dereitos de retransmisión e o pobo burlarase de cómo sube vestido o mangante ao estrado, mentras nos estudios opinan os sisudos analistas.
_

Valentino Rossi pásase ao ciclismo

As etapas non teñen que rematar obrigatoriamente en alto para brindarlle emoción aos telespectadores. O final de hoxe demóstrao. Baixando o Pramartino, nos Alpes italianos, un porto de segunda categoría estreito, de curvas pechadas e asfalto irregular, moitos lanzáronse borrando a liña que separa o valente do temerario. Primeiro os que loitaban pola victoria do día, con Bauke Mollema enteiro pero tentando arrancar a bici do cepo dunha silveira. Detrás os que pensaban na clasificación xeral.

Samuel Sánchez debeuse lembrar das nais de Alberto Contador, por levalo como o levou, e de Berlusconi, que ben podía ter europeizada a estrada. Ao mellor para o ano Valentino Rossi pásase ao ciclismo, e os irmáns Schelck ás motos.
_

Deixade a lápida feita






















Ou inclinádevos por un enterro distinto. O catálogo entre relixións é amplo, e nos EE.UU. fixo que atopas a sepultura que sempre soñaches, qué sei eu, vestido de Elvis debaixo dunha máquina comecartos que se acende de noite; Enterro Las Vegas, este mes cun 10% de desconto, aos tres primeiros en contratar este vistoso servizo non se lles cobrarán os mariachis do funeral, chame xa.

Fáganme caso, fáganllo a Alberto Montt, o ilustrador chileno que asina esta viñeta (máis en dosisdiarias). Sería imposible descansar eternamente cunha lápida escrita en Comic Sans.
_

Os whiskys contrariados

Quen se adique ao deseño gráfico, e máis nestos tempos nos que a figura do deseñador gráfico é despectivamente prescindible, suponse que asume que vai levar por moitos lados. Traballe por libre ou nunha axencia, será sempre o máis exposto a críticas que lle obrigarán a volver a empezar. Precisa paciencia e humildade para comprender a algúns clientes, non pode pensar que son uns burros que lle impoñen, impoñendo á súa propia empresa, unha imaxe errada, como facía un xefe que tiven, que logo de despachar servicialmente ao cliente viña correndo onde nós para contarnos que non tiña nin puta idea, o cliente, e que todo se faría segundo o que el tiña previsto.

O deseño, deseño gráfico, publicitario, comercial, non é arte, aínda que algo de arte poida beber. O deseñador non ten un estilo que protexer ante certos retrasos, a non ser que se chame Mariscal ou Stefan Sagmeister (este último, por certo, carece de un estilo, e o outro agradeceríase que do seu estilo prescindira).

Non hai outra; o deseñador, ás veces, ten que tragar e facer virguerías para contentar ao cliente sen despois volver á súa casa escondéndose de si mesmo. Mesmo para, unha vez na casa, abrir o correo e ler que o que ti fixeches facíao moito mellor o seu xenro, que para eso é un profesional que vive en Barcelona.

Por qué todos os xenros deste país son deseñadores gráficos instalados na Coruña, Barcelona, Madrid ou Nova York?

Qué ten de malo Burgos?
_

Ameaza de consulta ás familias

Adiantan os da CIG-Ensino que a Xunta prepara outra consulta sobre o idioma para o próximo curso escolar. Máis austeridade; só se gastarán unha pasta en manipularnos con propaganda e un cuestionario capcioso que lle entregarán aos nenos na porta o primeiro día. Despois din que hai que perseguir e castigar a venda de drogas nos centros.

Ata onde eu sei, non existe camello ou trapicheiro que obre con tanta premeditación, nocturnidade, veraneo e aleivosía, agora, agora que todos esos privilexiados están de vacacións e non se enteran.
_

O bombo aínda non fixo declaracións

Fontes gubernamentais confirman que, tras o consello de ministros desta mañá, o presidente da nación reuniuse co presidente da Federación Española de Fútbol para falar do ERE que as arcas públicas obrigaban practicarlle a Manolo o do Bombo. Tras un tenso e longo xantar, o presidente en funcións, o da nación, facendo gala da súa salomónica intelixencia, comunicoulle aos medios que Manolo o do Bombo, como único representante dos ánimos españois, era imprescindible, polo que decidía prescindir só do Bombo.

A medida, salomónica, si, máis ou menos, pero ferinte, foi acollida con receo por parte dalgúns sectores da sociedade. O presidente da Xunta de Galicia, Alberto I O Austero, sacou a todos os gaiteiros que tiña dispoñibles ao Obradoiro en sinal de protesta polo que considera unha flagrante amputación do Estado de Benestar.
_

Traxes laranxas que se moven

Este ano haberá dous triunfadores en Benicàssim: Primal Scream e Artic Monkeys. Alégrome por ámbolos dous. Non teño nada que angadir sobre os primeiros; sexo, drogas... e o que faga falta, sobran pastores para aburrir ovellas coas súas temibles fazulas gordas e rosadas, non cambiaron o rock pola electrónica, recuperárono, devolvéronlle e seguen devolvéndolle a vida con intelixencia e, como se pode deducir, sen esnobismo algún.

Os outros son uns críos decididos a ser unha banda de rock’n’roll británica como ten que ser, e o foron no seu debut, a quén lle importan as letras. Imaxinen a Francisco Camps e Rita Barberá cunha marea de hooligans que falan un inglés distinto ao seu.
_

O meu pai sostén que o saber non ocupa lugar

Hoxe tocaba o coloso Aubisque e uns corenta quilómetros para baixo ata chegar a meta, ao fondo á dereita. Tregua na clasificación xeral. Descendía escapado Jérémy Roy o porto, fogueado, e o seu director, dende o coche, semellaba dicirlle frena un pouco que te me vas matar, ao que o corredor galo debera replicarlle non me amoles, logo de subir esa montaña empinada retorcida insufrible vasme dicir que non podo correr.

Ao fondo á dereita, sen embargo, fastidiáronlle o triunfo de etapa, Hushovd e Moncoutie. Roy graduouse en enxeñería mecánica e automatizada no 2007. Obtivo a súa primeira victoria como profesional nunha etapa da París-Niza do 2009.
_

Cegos de salchichas

Tampouco pensen que nos adicamos aos doados brancos do outro bando. Aquí disparamos para todos os lados, incluídos os propios pés. Meterse con intelectuais como Savater é aburrido; unha vez está ben, pero repetirse é para mosquearse, para recear dos nosos motivos.

Conta Diego Manrique, crítico admirador de Morrissey, a anécdota dunha actuación do mancuniano no festival belga de Lokerse Feesten, nunha rexión de Flandes célebre polas súas salchichas de carne de cabalo, “cheiro carne queimada e espero que sexa humana”, o Bono do maltrato aos animais esixira para participar no evento que se prohibira a venda de carne nos postos das inmedacións, condición que a organización aceptara asumindo que algúns acudirían para escoitar a outros artistas e non necesariamente a El.

Hai uns días cantou en Glastonbury, considerado o máis prestixioso festival do mundo, sen impoñer condición algunha, permitindo á xente comer todas as salchichas e hamburguesas que quixeran.
_

Subnormal imparte leccións de ética

"No seas majadero, el problema es que sí te representan y por eso debemos buscar a quien mejor nos represente". Fernando Savater

Chamarlle aos rapaces do 15-M inxenuos ou utópicos non se pode considerar un insulto. É unha opinión tan discutible como calquera outra. Non fai falta vivir nunha democracia real para ser libre de pensar o que un queira. Chamarlle “majaderos” aos rapaces si é un insulto, e en boca dun filósofo é un insulto á filosofía. De qué ágora se alegra este energúmeno (que obviamente é un insulto) tan pagado de si mesmo e pagado por outros, cómico obxectivo de ETA, profesor, Premio Planeta á medida, UPyD, Ética para Amador, non, amigo, non é que estea en desacordo coas súas mediáticas opinións, é que só ollar como ri dáme arcadas, pode seguir rindo, tranquilo.
_

Oscar de area

Cada tempada que se incrusta como un cangrexo nas lentes de Florentino Pérez o Real Madrid perde un dianteiro. Non gaña para eles. Veña a fichar goleadores. Tanto valora o xogo vertical que podía deixarse de andrómenas; Casillas, Sergio Ramos e Pepe, e o resto para marcar goles; se non os marcan os outros antes e Mourinho dá o seu aguerrido e divino e anotado consentimento.

Despois a culpa é do Marca, claro, que ten que encher páxinas con algo durante o vran, xogando coa ilusión dos afeccionados e a economía dos fojeteiros. Todo sexa por paliar a fame no terceiro mundo, que sempre está ben.
_

O PSOE vaise radicalizar

Son palabras de Mariano Rajoy referíndose ao Candidato Rubalcaba, que se escribe con R de Radical. Segundo o paciente, coitado e avinagrado rexistrador da propiedade, radical significa contradiccións e demagoxia. Seguindo co diccionario, nin relativo á raíz nin partidario de medidas ou métodos extremos, pero si, porque contradiccións e demagoxia forman parte da raíz do PSOE (se aprendiches a ler con Pablo Iglesias).

Xa lle pasarei a factura por explicar algo tan sinxelo que el non soubo explicar. Acepto o carné do partido e un posto de amigo íntimo de Aznar. Foi o que dixo Umbral, cando Felipe González tirou o crucifixo de Marx pola fiestra.
_

Os da Nasa son uns ladróns

Roubaron o Códice Calixtino. A min que me rexistren. E ao vendedor tamén; aínda non ollei o catálogo pero coido que nel non saía nin de oferta. Décadas nunha cámara acoirazada e de súpeto voa. Os amantes da cultura sonche uns delincuentes de película. Don Xerar Ilusión, que debe ser dos que len máis de tres ou catro libros ao ano, amosouse compunxido e fixo un chamamento á calma; hai que deixar traballar a Scotland Yard e máis ao sarxento.

Asómbrame que non dixera nada dos da Nasa; roubar un libro turístico-relixioso do século XII entra cabalmente nos obxectivos dunha banda terrorista con ganas de asestar un golpe de efecto ás forzas represoras do Estado, para logo vendelo ben caro.
_

Confiando en que o vendedor non lerá estas liñas

Vender libros de porta en porta debe ser un dos traballos máis humillantes que coñeceu o ser humano, pero non para os vendedores, que timbran cunha fe inquebrantable no catálogo que te van amosar. Nin as testemuñas de Xehová. Chama un de Círculo de Lectores e di que agora a revista é gratuita (despois serían tres euros), que o único que hai que facer é botarlle unha ollada, e que o primeiro libro cho envían tirado de precio.

- ¿Cuantos libros lees al año, tres o cuatro?
- Eh... non, xa non leo como antes pero algún máis aínda leo...
- A ver, escojamos tu primer libro. ¿Te gusta la novela histórica?
- Eh... queres dicir esas do Código Da Vinci?
- Si, yo estoy leyendo una muy buena. A mi, no te voy a engañar, no es que me guste mucho leer, pero tres o cuatro al año aún voy leyendo. A quien le gusta mucho la lectura es a mi mujer, que no para de recomendar este libro que sale en la portada, ¿qué dices?
- Non o coñezo. Prefiro o do lado.
- ¿El del Premio Nobel, Vargas Llosa?
- Non, o outro, o de Eduardo Mendoza.
- Ah, si, ese es el Premio Planeta. ¿Seguro que no te gusta la novela histórica?
- Pois non sei porque non lin ningunha.
- Te recomiendo la que estoy leyendo yo. Muy buena, y te saldría a... 14,50. Una de las novelas del año... ¿Qué dices? Es cultura y sé que una persona como tú valora la cultura.
- Bueno...
- ¿Qué dices?
- Non sei, teño que falar coa miña muller, que é a que manda e a que le máis de tres ou catro libros ao ano.
- Lo entiendo, lo entiendo perfectamente, te voy a dejar mi tarjeta, ¿vale?, y la revista...
- Pero non teño tres euros...
- Es igual, te pongo como cliente recuperado, porque antes me dijiste que conocías la revista, ¿vale?, y sólo tienes que echarle un vistazo cada dos meses, que ahora es cada dos meses... y nada, encantado, ya nos volveremos a ver.
_

Non terá outra personaxe



Ao que poden ollar neste anuncio na miña terra chámanlle masoquismo ou andar necesitado de pasta. Non sei qué opinarán os doutos letrados. O guión da campaña de Trina (son varios anuncios) para este vran baséase en prescindir do superfluo: cortarrollos, tocapelotas, lerchas... e Ramoncín preguntando nun chiringuito se o disco que vai soar é orixinal. Xa son ganas.

El dirá que non ten ningún problema, que hai que saber rirse dun mesmo que é moi san, qué vai dicir, agasállanlle un billete de ida nun cruceiro cando comeza unha versión da sintonía de Vacacións no mar.
_

Nokia non vende teléfonos



Eso era antes de que o presidente de todos os galegos gobernase, alén da idade de pedra e o descubrimento da lareira. Chegou o presidente e mandou cambiar todos os teléfonos, móbiles e fixos; a Xunta non se podía permitir usar os custosos aparatos nin do bipartito nin da era Fraga. Mercou Blackberrys e iPhonescatros. Nokia deixou de vender.

Agora os finlandeses queren recuperar mercado, tarefa que comezaron encargando unha tipografía nova para a marca, Pure Nokia. Perden o tempo, a lo menos co noso presidente perden o tempo.
_

Película da semana

“Que a nadie se le ocurra apuntarme con el dedo por todo lo que está pasando con la SGAE, tomaré medidas legales contra el primero que lo haga.” Ramoncín

O que está a pasar coa SGAE atesoura os elementos precisos para unha película de éxito. Nun mundo tan enrarecido, un tira a pensar que todo resposta a unha estratexia comercial, electoralismo, distracción... A SGAE son os malos e Facenda manda á policía patearlles o cu das súas contas, cobertura mediática que se anticipa aos propios afectados, non sei se encausados, xúbilo e regodeo dos internautas, Teddy Flautista retido, medido artigo de Diego Manrique no País (o termómetro)...

Non serei eu quen defenda a SGAE, pero o affaire tampouco me ofrece motivos para a alegría.

Os autores tiñan que velar polos seus dereitos, aínda que algúns se alienaran case teatralmente nesa vela. Non só os internautas queren retratar a un chibo expiatorio.
_

Don Xerar Ilusión en eBay

Inicia o seu mandato o rexedor compostelán con convincentes promesas de austeridade. Baixarase o soldo de Bugallo un conmovedor 3% durante o primeiro ano; se cumpre os obxectivos que se marque, recuperará esa porcentaxe; se non os cumpre, reducirao un 1% máis. Ao fío desa política pretende rescatar a antiga distribución da alcaldía, de cando o arcebispo aínda alí paraba, máis espartana, máis severa, máis austera, e algúns mobles da época de Xerardo Estévez, que o mesmo andan en poxa por eBay.

Do mesmo xeito que estos cargos se adican agora a desbotar ou reivindicar vitrinas e aparadores, tamén poderiamos nós vendelos; democracia: vendo alcalde de dereitas en bo estado, unha lexislatura, austera oratoria, experto en sandeces e mentiras, amigo fiel dos seus fieis amigos.
_

Arquivo do blog

Outro

A seguir

ecoestadistica.com
Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet