Chega á súa fin a bachata por entregas da dimisión de Francisco Camps, ata hoxe molt honorable president da Generalitat de Valencia. Os grandes medios demócratas ao enorme titular que colgaron esta tarde debían engadirlle un “Victoria da Democracia sobre a Corrupción”, aplaudan, queridos súbditos, lectores nosos, aplaudan, e lembren quén foi o que destapou a trama.
Agora hai que agardar ao xuízo; as canles de televisión pelexarán civilizadamente polos dereitos de retransmisión e o pobo burlarase de cómo sube vestido o mangante ao estrado, mentras nos estudios opinan os sisudos analistas.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
julho
(27)
- A metamorfose foi un invento
- Non dixera que o deixaba porque estaba queimado?
- Myolastan
- Verbena de pao, a escala
- Santiago Auserón escribe sobre a crise da SGAE e o...
- Agora en cómodas monodoses
- Cómo deixar sen curro aos humoristas
- Qué farías se che saíra un fillo socialdemócrata?
- Habemus papam, carallo
- Unha democracia ben vestida
- Valentino Rossi pásase ao ciclismo
- Deixade a lápida feita
- Os whiskys contrariados
- Ameaza de consulta ás familias
- O bombo aínda non fixo declaracións
- Traxes laranxas que se moven
- O meu pai sostén que o saber non ocupa lugar
- Cegos de salchichas
- Subnormal imparte leccións de ética
- Oscar de area
- O PSOE vaise radicalizar
- Os da Nasa son uns ladróns
- Confiando en que o vendedor non lerá estas liñas
- Non terá outra personaxe
- Nokia non vende teléfonos
- Película da semana
- Don Xerar Ilusión en eBay
-
▼
julho
(27)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário