Estou por abrir unha conta en twitter. Se Hugo Chávez o fai, eu, que teño o cerebro lavado pola revolución bolivariana, tamén; aparcarei os meus prexuicios sobre as redes sociais para seguir ao comandante. Din que a oposición á “dictadura” exprésase na internet ante a imposibilidade de facelo a través dos medios de comunicación tradicionais; afortunadamente para dita oposición, alimentada incesantemente polos gobernos “democráticos” e compañías como Repsol e Telefónica e o Grupo PRISA, en Venezuela pouco menos que naces con ordenata e conexión ADSL 12 megas, e non gracias a Chávez, claro.
- Os membros do PSUV aprópianse de radios, televisións e prensa.
- O pobo venezolano crea contas en twitter e Facebook para derrocar ao tirano.
- ¿Algunha pregunta? ¿Non? Gracias.
Así de informados nos manteñen nos países nos que a liberdade de expresión é sagrada, coas súas radios, televisións e prensa. As mensaxes de twitter permiten ata 140 caracteres: se a chavezcandanga non lle chegan, pois irá por partes. Agarden a que se apunte Fidel; o xoguete vai quedar pequeno, ridículo.
<>
Carta a José Mourinho (e II)
Querido Mou, dous puntos:
Noraboa, campeón, manexaste o partido, dentro e fóra do campo, como só un crack pode facelo. O Barça bailou ao son que ti marcaches, mesmo se fixeron aquela camiseta horrible. E falando de cousas horribles, qué semifinal, gracias ao baixón do Barça e á túa filosofía de triunfador, foi imposible ollar un partido de fútbol decente. O valor da táctica, din "pragmáticos", como se un bo equipo de fútbol xogara sen táctica ningunha e pasara de defender.
En fin, éche así o conto, mesmo serás admirado por xente que, non sei cómo, olla algo máis que dez tipos pechados na súa área (¿alguén pensou que perder a un xogador sería un problema, cando na área xa non había sitio nin para o árbitro?).
Bueno, aquí me despido. Tes que perdoarme, pero non penso ollar a final; non é persoal, non é porque non xogue o Barça, que tamén, é máis que nada porque me gusta o fútbol.
P.D. Onte escribirías logo do partido, ¿non?, no teu diario: qué guapo e qué bo son.
<>
Noraboa, campeón, manexaste o partido, dentro e fóra do campo, como só un crack pode facelo. O Barça bailou ao son que ti marcaches, mesmo se fixeron aquela camiseta horrible. E falando de cousas horribles, qué semifinal, gracias ao baixón do Barça e á túa filosofía de triunfador, foi imposible ollar un partido de fútbol decente. O valor da táctica, din "pragmáticos", como se un bo equipo de fútbol xogara sen táctica ningunha e pasara de defender.
En fin, éche así o conto, mesmo serás admirado por xente que, non sei cómo, olla algo máis que dez tipos pechados na súa área (¿alguén pensou que perder a un xogador sería un problema, cando na área xa non había sitio nin para o árbitro?).
Bueno, aquí me despido. Tes que perdoarme, pero non penso ollar a final; non é persoal, non é porque non xogue o Barça, que tamén, é máis que nada porque me gusta o fútbol.
P.D. Onte escribirías logo do partido, ¿non?, no teu diario: qué guapo e qué bo son.
<>
O xornalismo galeguista non ten prexuicios
Informan da creación dun “selo discográfico dixital galego con vocación internacional”, Tullido Records, fundado por tres picadiscos galegos e con delegación en Suíza, non sabemos se por animar aos que emigraron ou porque se desplazou ata tan tranquilo país o epicentro das raves. Vale, este é un proxecto galego, pero non ten pinta de que, para comenzar, na súa web inclúan o galego. Tamén é certo que os picadiscos de proxección internacional ou ibicenca (ou suíza), co seu house, trance, breakbeat e ragga-jungle, non se distinguiron nunca por un compromiso político-social, non teñen ningunha obriga e case mellor así, non sei, eu teño demasiados prexuicios.
Lembran a La Voz ou ao Faro cando sinalan as fortunas de Amancio Ortega e sacan peito porque o pai de Jorge Lorenzo, o das motos, resulta que é galego (guau, qué galego-subidón!). Que fagan bailar á peña e que o fagan ben (vai colaborar con eles Guru Josh, coidadiño). Veña, a flipar todos á pista de baile. O mesmo Feijóo se anima coa actriz aquela.
<>
Lembran a La Voz ou ao Faro cando sinalan as fortunas de Amancio Ortega e sacan peito porque o pai de Jorge Lorenzo, o das motos, resulta que é galego (guau, qué galego-subidón!). Que fagan bailar á peña e que o fagan ben (vai colaborar con eles Guru Josh, coidadiño). Veña, a flipar todos á pista de baile. O mesmo Feijóo se anima coa actriz aquela.
<>
Suceso
carro de estrelas
tintín apagado ao
golpe da caixa
(vou facer cartos sen esquecerme de honrar o teu nome, Jesús de la Rosa Luque)
<>
tintín apagado ao
golpe da caixa
(vou facer cartos sen esquecerme de honrar o teu nome, Jesús de la Rosa Luque)
<>
Suso de Toro abandona o barco
No seu blog pódese ler a anticipada nota de despedida, nun artigo-entrevista en Vieiros ofrece algunhas claves para comprender a decisión. Ónde comenza e ónde remata a repercusión mediática da que é consciente. Deixa o oficio ao que se adicou durante os últimos dezaseis anos, recuperando a praza de profesor nun liceo do Barbanza. A un non lle queda claro se abandona a literatura (se é que a abandona de todo) porque está queimado, porque a internet está arruinando ao consumidor clásico de libros ou porque xa non ten nada que escribir, ou por todas estas razóns xuntas.
O de que as musas o deixaran tirado non cadra, e de feito el non di nada ao respecto, máis preto como está dun Vargas Llosa que dun Baudelaire (Vargas Llosa non deixará de publicar nin morto). Non se lle ve mentireiro nin fatuo, igual algo serio de máis: para quén se supón que o asunto é serio.
<>
O de que as musas o deixaran tirado non cadra, e de feito el non di nada ao respecto, máis preto como está dun Vargas Llosa que dun Baudelaire (Vargas Llosa non deixará de publicar nin morto). Non se lle ve mentireiro nin fatuo, igual algo serio de máis: para quén se supón que o asunto é serio.
<>
Crítica do voso primeiro disco a 20 euros
Non vos botedes a min, que non é unha iniciativa miña; é, ou era, porque xa tiveron que deixalo, de The Men From The Press (manía de poñerlle maiúsculas a todo), unha axencia de comunicación británica que funcionaba a través da internet (Internet, perdón, como Deus ou A Súa Graciosa Maxestade). Eles aforrábanvos pagarlle as cervexas ao Crítico Importante; por unha tarifas que variaban segundo a Influencia Da Publicación (The Times, Maxim, NME...), garantían que falaran do voso descoñecido disco (que falaran ben ou mal suponse que tamén sería negociable). Non vos escandalicedes, por favor, que tampouco facían nada que non se leve facendo toda a vida, dun xeito máis “oscuro” e non precisamente con grupos noveis.
Non está cientificamente demostrado que a fame agudice o enxeño, pero semella que a internet si, se non non se entende a irrupción de tantos emprendedores na rede (algúns fórranse nuns poucos meses). Neste caso podían presumir de certa transparencia e de evitarlle aos rocketas ter que achegarse a un pub para facerlle a pelota e pagarlle as copas ao Crítico Importante, o que non deixaría de ser un Logro Para A Humanidade.
Un Crítico De El País Asegura: “¿Funcionaría aquí? No hace falta. Nos queremos todos demasiado y nos caemos demasiado bien como para pensar en hacernos una mala crítica, eso se lo guardamos a los guiris, que tienen pasta y no leen en español. La mayoría de ellas se escriben por pasión por la música y no por algo tan poco comprometido con el compromiso personal como pagar el alquiler. Como si fuera el vino de Jumilla, siempre apoyamos el producto nacional, más si es joven y comparte barra VIP en el FIB.” Oh, Qué Potito.
<>
Non está cientificamente demostrado que a fame agudice o enxeño, pero semella que a internet si, se non non se entende a irrupción de tantos emprendedores na rede (algúns fórranse nuns poucos meses). Neste caso podían presumir de certa transparencia e de evitarlle aos rocketas ter que achegarse a un pub para facerlle a pelota e pagarlle as copas ao Crítico Importante, o que non deixaría de ser un Logro Para A Humanidade.
Un Crítico De El País Asegura: “¿Funcionaría aquí? No hace falta. Nos queremos todos demasiado y nos caemos demasiado bien como para pensar en hacernos una mala crítica, eso se lo guardamos a los guiris, que tienen pasta y no leen en español. La mayoría de ellas se escriben por pasión por la música y no por algo tan poco comprometido con el compromiso personal como pagar el alquiler. Como si fuera el vino de Jumilla, siempre apoyamos el producto nacional, más si es joven y comparte barra VIP en el FIB.” Oh, Qué Potito.
<>
O cartón redondo
Esta mañán chegoume “Adelante Bonaparte”, o triple EP recén editado de Standstill que podes adquirir na súa web. Saquei algunhas fotos, que o packaging meréceo (merecería fotos mellores, vale), e non por “sofisticado”, ou tan sofisticado como un bo deseño de toda a vida. Como din eles:
"Esta semana se acabó de tamponar y montar una a una las 5.000 primeras copias del artesanal packaging de “Adelante Bonaparte”. No hay dos copias iguales de esta primera serie. No hay nada impreso ni serigrafiado. Todo es manual, tamponado y troquelado. Cada copia es un objeto que, a la antigua usanza, ha sido realizado por manos, entre ellas las de los propios miembros de la banda. A medio camino entre un sofisticado objeto minimalista y un trabajo de pre-escolar, cada caja, y todas las piezas que contiene, son diferentes y únicas en su imperfección. Las ilustraciones corren a cargo de Rafa Castañer (autor del vídeo-clip de “La risa funesta”). La fecha de salida se confirma como el 8 de Marzo, y se podrá adquirir pidiéndola en la nueva tienda on-line de standstillband.com a partir del 1 de Marzo."
Á pequena entroulle á primeira a canción que dá título ao que eles chaman unha fábula circular. Non é para enorgullecerse; ela ten que raiar con cancións de Hannah Montana; eso é o que desexo, pasando do método Rafael Reig.
<>
O galego mata tranquilo
Segundo un estudio desos serios, en Galicia resólvense moitos máis delictos e crimes que en calquera outra comunidade española, o que pode deberse á pericia e obstinación das distintas forzas policiais que aquí operan, en plan C.S.I., ou a que os galegos sempre nos entregamos á Lei. Inclínome pola segunda hipótese.
- Manolo, matei ao cabrón do Lobo, xa estaba farto de que me movera os marcos pola noite.
- ¿Pero qué fixeste, home, qué fixeste? ¿E qué fas aquí?
- Como que qué fago aquí, se che parece fuxo como nas películas que botan na tele. Xa sabes que eu o coche só o collo en casos de extrema necesidade, que hai moito tolo na estrada. Ademáis, fun eu, se me dixeras que foi outro aínda bueno, pero fun eu...
Entón veñen do cuartel, toman declaración ao asasino e aos viciños, precintan o escenario do crime e as cámaras de televisión toman o lugar.
<>
- Manolo, matei ao cabrón do Lobo, xa estaba farto de que me movera os marcos pola noite.
- ¿Pero qué fixeste, home, qué fixeste? ¿E qué fas aquí?
- Como que qué fago aquí, se che parece fuxo como nas películas que botan na tele. Xa sabes que eu o coche só o collo en casos de extrema necesidade, que hai moito tolo na estrada. Ademáis, fun eu, se me dixeras que foi outro aínda bueno, pero fun eu...
Entón veñen do cuartel, toman declaración ao asasino e aos viciños, precintan o escenario do crime e as cámaras de televisión toman o lugar.
<>
Carta a José Mourinho
Querido Mou:
Qué tanto escribes no teu caderno, sobre a herba. Se un estratega, nunha guerra das de antes, tomara todos esos apuntamentos, para cando erguera a cabeza sobre o campo de batalla xa non ía quedarlle un soldado vivo ao que darlle ordes. O teu non é ser entrenador, non te enganes. O teu é aparentar, trepar e masturbarte. ¿Algún equipo teu xogou algunha vez ao fútbol? Se xogaron ou xogan ao fútbol eu son Santa Teresa de Calcuta (agora entrenas ao Inter, ¿a quén lle importa? aos flipados).
¿Qué é o fútbol, dime, un encerado onde trazas liñas “misteriosas” que ninguén pode ver? ¿Pensas vender encerados e cadernos como se foran bosquexos de Picasso? Pensarás que estou doído porque lle ganaches ao Barça; agarda á volta e non temas, porque terás o inxusto honor de que a ti e aos teus vos leven as Walkirias.
Segue a masturbarte ante as cámaras. Sentidamente,
miguel
P.D. ¿Qué tal a cea co árbitro? ¿Había algún dirixente da UEFA?
<>
Qué tanto escribes no teu caderno, sobre a herba. Se un estratega, nunha guerra das de antes, tomara todos esos apuntamentos, para cando erguera a cabeza sobre o campo de batalla xa non ía quedarlle un soldado vivo ao que darlle ordes. O teu non é ser entrenador, non te enganes. O teu é aparentar, trepar e masturbarte. ¿Algún equipo teu xogou algunha vez ao fútbol? Se xogaron ou xogan ao fútbol eu son Santa Teresa de Calcuta (agora entrenas ao Inter, ¿a quén lle importa? aos flipados).
¿Qué é o fútbol, dime, un encerado onde trazas liñas “misteriosas” que ninguén pode ver? ¿Pensas vender encerados e cadernos como se foran bosquexos de Picasso? Pensarás que estou doído porque lle ganaches ao Barça; agarda á volta e non temas, porque terás o inxusto honor de que a ti e aos teus vos leven as Walkirias.
Segue a masturbarte ante as cámaras. Sentidamente,
miguel
P.D. ¿Qué tal a cea co árbitro? ¿Había algún dirixente da UEFA?
<>
Catherine Murphy pásase á privada
En qué quedamos, mola ou non mola o inglés? Ónde queren chegar realmente co infantil, inviable e violento decreto do plurilingüismo. Están a demostrar que a eles o inglés non lles importa o máis mínimo (nin o francés, nin o vietnamita, nin o occitano, nin o galego...). Rectifico: están a corroborar o que xa se sabía. Os cartos, os nosos (seus) cartos. Na Escola Oficial de Idiomas adícanse a retrasar os pagos aos bolseiros que veñen a aprender e dar clases. 700 euros; un par de meses sen cobrar e xa non teñen nin para comer, e xa non digamos para visitar a súa terra. Facenda, que é a responsable, non o fai a mala fe: son os ordenatas, que se colgan. Catherine Murphy, que traballaba na escola de Vigo, fartouse e pasouse a unha academia privada, para aguantar ata o vran e logo voltar a Cambridge.
Manual rápido de cómo privatizar un servizo público que todos pagamos: abandonalo (os cartos para nós), desacreditalo, crear un clima de malestar crecente entre, neste caso, docentes e alumnos. Non é unha medida illada; están a universidade, a sanidade... e o maxisterio de mentes como a de Felipe González, Aznar ou Esperanza Aguirre. O inglés mola, pero o que importa é o que importa. Nin a súa lingua saben falar.
<>
Manual rápido de cómo privatizar un servizo público que todos pagamos: abandonalo (os cartos para nós), desacreditalo, crear un clima de malestar crecente entre, neste caso, docentes e alumnos. Non é unha medida illada; están a universidade, a sanidade... e o maxisterio de mentes como a de Felipe González, Aznar ou Esperanza Aguirre. O inglés mola, pero o que importa é o que importa. Nin a súa lingua saben falar.
<>
Que trema o Milan
Esta mañán parei en La Grey del Cubata, ¿e quén estaba alí apurando o café? ¿Roman Polanski? Non, José Mª Caneda, sen tocar o Marca e falando cun amigo mudo. É luns, ¿e qué? Caneda non precisa ler o Marca; contoulle o presidente ao amigo mudo que onte o equipo ofreceu unha lección de fútbol, nin o Barça nas súas mellores tardes, perdeu co Barakaldo por culpa do árbitro. Con eso máis ou menos resumiu o encontro, logo pasou ao que máis lle interesaba contar, que xa tiña o equipo feito para a próxima tempada. Florentino Pérez precisa o galáctico mercado de vran, Guardiola precisa aos rapaces da canteira, Caneda non precisa nada.
¿Sabían vostedes que os xuvenís son uns “montunos desagradecidos” (literal)? Algúns ata falsifican a partida de nacemento, mandacarallo. O que non sabía eu (tampouco) era que Caneda, o Guadiana en versión presidente de club de fútbol, se parecera tanto fisicamente, aínda que menos coidado, a Berlusconi; queixada firme e levita castaña. Non sei qué dirá o amigo mudo, pero en Milán tremen.
<>
¿Sabían vostedes que os xuvenís son uns “montunos desagradecidos” (literal)? Algúns ata falsifican a partida de nacemento, mandacarallo. O que non sabía eu (tampouco) era que Caneda, o Guadiana en versión presidente de club de fútbol, se parecera tanto fisicamente, aínda que menos coidado, a Berlusconi; queixada firme e levita castaña. Non sei qué dirá o amigo mudo, pero en Milán tremen.
<>
Antón está de viaxe (VI)
Tiña que chamar a Brais que algo sabería; Ouronovo, a adega de albariño que levaban os de Alex, ía presentar os caldos do 2010 no centro cultural, cunha exposición fotográfica do Negra Esmeralda que vivira o poeta do que sacaron a marca, manuscritos, servicio de catering, para os pinchos, a cargo do Restaurante Funesto (Estrela Michelín) e a presencia das forzas políticas e empresariais da rexión, medios de comunicación incluídos, por suposto. Remitía a choiva de dípticos dourados; auga de notas de cata, ámbar brillante con tonalidades de herba fresca e limón; o entorno, intenso e equlibrado, con aromas de flores blancas e ananás no nariz; a historia, un retrogusto elegante e persistente; Centro Cultural Poeta Quintáns, ás doce, o cabrón de Alex non lle comentara nada, voulle faser trajar o puto retrogusto, colle o teléfono, ostia!
- Oe, ¿fixeste ti o de Ouronovo?
- Antón, son as nove e media da mañán, é sabado.
- ¿Fixeste ou non?
- Non, qué importancia ten... fixéronos en Pixel 2.0, xa sabes, é a axencia de deseño do concello.
- Pois están de puta madre...
- Son caros, si...
- Ah, xa estás criticando... querido primo, alí traballan profesionais, e teñen máquinas de última generasión.
- Qué máquinas, home, teñen PCs e mandan todo a imprimir a Madrid, o que teñen é que son fillos de quen son.
- A Madrid era donde iba eu hoxe, pero xa non vou, deixa que fale con Alex... Oe, e qué merda falas de Pixel, aquelo lévao o fillo de Fernando, son tan primos meus coma teus, e o rapás ten o título, e é unha persona responsable...
- Pois que se meta o título e a responsabilidade no cu.
- ¡Brais, non digas eso!
- Antón...
- Qué, vas a desir que é malo, qué pasa, sólo hai sitio aquí para un artista e o artista eres ti, ¿non?
- Xa lle saiu o paternalismo familiar...
- ¿Qué dis?
- Nada...
- Bueno, esto do poeta, ¿está ben?
- Como se está ben...
- Se é unha boa estrategia comercial... de marketing, xa sabes.
- Hai precedentes que gozaron de éxito...
- ¿Por qué, porque escolleron un poeta bo?
- Non, joder, eso non é importante, ou non moito; hai que traballar a imaxe...
- ¿Non era bo, o tipo?
- Non sei, sei que foi unha “gloria nacional”, pero non lin nada del...
- Arrecarallo ¿non leiste nada del? ¿Entonses quen o leeu?
- ¿E qué interés tes ti agora no asunto? Pregúntalle ao alcalde, seguro que ten unha edición facsimilar das súas obras completas, ou aos de EA!
- ¿Quenes son esos?
- Antón, onde vives?, E-A: Esmeralda Alternativa, movemento cívico de acción directa para un desenrolo sostible das parroquias de Negra Esmeralda, ou algo así...
- ¿Quenes carallo son esos?
- Son comunistas.
- ¿Comunistas?
- Máis ou menos; eran comunistas, agora decláranse apolíticos, e agora que o dis, Fernando creo que está metido aí.
- ¿O pai ou o fillo?
- O pai o pai, o fillo é un rapás responsable, como dis ti.
- ¡No me jodas!
- En fin, ¿queres saber algo máis do teu pobo ou colgamos?
- Ala, xa che deixo, veña, sije durmindo.
- Chao.
_
- Oe, ¿fixeste ti o de Ouronovo?
- Antón, son as nove e media da mañán, é sabado.
- ¿Fixeste ou non?
- Non, qué importancia ten... fixéronos en Pixel 2.0, xa sabes, é a axencia de deseño do concello.
- Pois están de puta madre...
- Son caros, si...
- Ah, xa estás criticando... querido primo, alí traballan profesionais, e teñen máquinas de última generasión.
- Qué máquinas, home, teñen PCs e mandan todo a imprimir a Madrid, o que teñen é que son fillos de quen son.
- A Madrid era donde iba eu hoxe, pero xa non vou, deixa que fale con Alex... Oe, e qué merda falas de Pixel, aquelo lévao o fillo de Fernando, son tan primos meus coma teus, e o rapás ten o título, e é unha persona responsable...
- Pois que se meta o título e a responsabilidade no cu.
- ¡Brais, non digas eso!
- Antón...
- Qué, vas a desir que é malo, qué pasa, sólo hai sitio aquí para un artista e o artista eres ti, ¿non?
- Xa lle saiu o paternalismo familiar...
- ¿Qué dis?
- Nada...
- Bueno, esto do poeta, ¿está ben?
- Como se está ben...
- Se é unha boa estrategia comercial... de marketing, xa sabes.
- Hai precedentes que gozaron de éxito...
- ¿Por qué, porque escolleron un poeta bo?
- Non, joder, eso non é importante, ou non moito; hai que traballar a imaxe...
- ¿Non era bo, o tipo?
- Non sei, sei que foi unha “gloria nacional”, pero non lin nada del...
- Arrecarallo ¿non leiste nada del? ¿Entonses quen o leeu?
- ¿E qué interés tes ti agora no asunto? Pregúntalle ao alcalde, seguro que ten unha edición facsimilar das súas obras completas, ou aos de EA!
- ¿Quenes son esos?
- Antón, onde vives?, E-A: Esmeralda Alternativa, movemento cívico de acción directa para un desenrolo sostible das parroquias de Negra Esmeralda, ou algo así...
- ¿Quenes carallo son esos?
- Son comunistas.
- ¿Comunistas?
- Máis ou menos; eran comunistas, agora decláranse apolíticos, e agora que o dis, Fernando creo que está metido aí.
- ¿O pai ou o fillo?
- O pai o pai, o fillo é un rapás responsable, como dis ti.
- ¡No me jodas!
- En fin, ¿queres saber algo máis do teu pobo ou colgamos?
- Ala, xa che deixo, veña, sije durmindo.
- Chao.
_
O Correo modernízase (mal)
Un ladrillo de papel de dous quilos sacaron hoxe á rúa os de El Correo Gallego, para conmemorar 132 anos de historia e nova imaxe corporativa. Salvaxes. Prefería o deseño rancio que mantiñan dende o 2003, no logo e na maquetación. O responsable, Ferran Grau, que cobrará unha pasta, escolleu unha Omnes; susponse que desestimou unha Arial Rounded Bold para que a xente non asociara ao xornal compostelá con Cuatro, a cadea de televisión; en contratipo nunha caixa “Azul Correo”, a cabeceira, e sobre a cabeceira pegote de cor e foto, e os titulares hacia abaixo.
Qué alerxia ao branco, cando o branco nunca morde. Agora que o penso, o branco si morde, por eso prefiren saturalo todo de cores que non deixan de ladrar. E unha morea de persoeiros, como José Luis Baltar, louvándoo, teorizando sobre o xornalismo moderno.
<>
Antón está de viaxe (V)
Violíns violíns violíns violíns, escoito “Electrolite”, de R.E.M., violíns podrecendo no cerebro, tambor vermello e negro no peito, contrabaixo reverberando nas veas e un violín podrecendo entre as pernas. Teño que usar os violíns, fender algunha cabeza.
_
_
Os nenos van que se matan cun anaco de pan (II)
Tranquilos, non se preocupen pais e nais porque os sindicatos xa se enfadaron e van usar a súa forza para que todo volte á normalidade querida e as criaturas leven unha dieta equilibrada.
Por certo, o Lech Kaczynski este, o presidente polaco que faleceu o outro día nun accidente aéreo, que resulta que era un tipo cojonudo, europeísta e demócrata, tamén saiu do sindicato “Solidariedade”, esa mina de fenómenos; ¿qué porcentaxe de sindicalistas agacha un trepa ou, no mellor dos casos, un funcionario amargado?
<>
Por certo, o Lech Kaczynski este, o presidente polaco que faleceu o outro día nun accidente aéreo, que resulta que era un tipo cojonudo, europeísta e demócrata, tamén saiu do sindicato “Solidariedade”, esa mina de fenómenos; ¿qué porcentaxe de sindicalistas agacha un trepa ou, no mellor dos casos, un funcionario amargado?
<>
Os nenos van que se matan cun anaco de pan
A alimentación dos nenos públicos non ten ningunha importancia. Hai colexios (a cifra non debera significar nada) sen cartos para o servicio de comedor porque a Xunta “está pechando o exercicio anterior e abrindo o actual”, axustando os orzamentos. Aínda que fan virguerías, sacando de aquí e poñendo alá, algúns acumulan débedas aos seus provedores, pequeno comercio, maiormente; peixerías, carnicerías e panaderías que non andarán sobradas; outros xa tomaron a medida, como un xeito de protesta obrigado, de dar de xantar aos rapaces un bocadillo de xamón e queixo, e van que se matan.
- Pulirse un millón de euros en publicitar o bonito que é o decreto do plurilingüismo, eso é importante.
- Celebrar o primeiro ano triunfal da recuperación integral do Poder, eso é importante.
- Os nenos, sobre todo se reciben educación pública, non son máis que un estorbo con mocos (se puideran votar aínda).
- En Cuba, esa feroz dictadura asfixiada por EE.UU. e as democracias que gravitan ao seu redor, todos os nenos, sen excepción, ademáis de saber ler e escribir, teñen un vaso de leite garantido cada mañán.
Como se reproduciran a campaña de GADIS “Vivamos como galegos” (onte mesmo repartiron tortillas de patacas gratis no campus), os cociñeiros ou cociñeiras sacan dunha barra de pan bocatas para 400 alumnos; ¿chegará para todos? maloserá. Que se esquezan de letras e números, que se vaian enterando de cómo funciona a vida democrática.
<>
- Pulirse un millón de euros en publicitar o bonito que é o decreto do plurilingüismo, eso é importante.
- Celebrar o primeiro ano triunfal da recuperación integral do Poder, eso é importante.
- Os nenos, sobre todo se reciben educación pública, non son máis que un estorbo con mocos (se puideran votar aínda).
- En Cuba, esa feroz dictadura asfixiada por EE.UU. e as democracias que gravitan ao seu redor, todos os nenos, sen excepción, ademáis de saber ler e escribir, teñen un vaso de leite garantido cada mañán.
Como se reproduciran a campaña de GADIS “Vivamos como galegos” (onte mesmo repartiron tortillas de patacas gratis no campus), os cociñeiros ou cociñeiras sacan dunha barra de pan bocatas para 400 alumnos; ¿chegará para todos? maloserá. Que se esquezan de letras e números, que se vaian enterando de cómo funciona a vida democrática.
<>
O Camp Nou é unha merda de estadio
No Independent din que Messi non pinta nada xogando nun “cutreestadio” do século XX como o Camp Nou, que tiña que triunfar no Emirates Stadium. Outros florentinoperez da vida. Cansa esa imaxe que se vende do crack arxentino de rapaz tímido e modesto que o único que quere é divertirse coa pelota, pero eu prefiro aferrarme a esa imaxe que entrar no debate ridículo, grandilocuente, paleto, de quén é o mellor xogador do mundo e ónde "debe" xogar.
¿E a Xavi, sóbralle co Camp Nou?
E Iniesta, que non está en forma (agarden) debería xogar nun campo de terra (en Baltar).
<>
¿E a Xavi, sóbralle co Camp Nou?
E Iniesta, que non está en forma (agarden) debería xogar nun campo de terra (en Baltar).
<>
Antón está de viaxe (IV)
- ¿Qué hora é?
- Van ser as nove.
Antón estaba contento, metíase a saia da camisa no pantalón logo de voltar á barra.
- ¿Qué hora é?
- As nove...
- Podemos ir a Madrid.
- ¡A Madrid, hoxe, ahora!
- Alex, ¿non te acordas dos clientes dos que che falei?
- É sábado, e ademáis teño familia, vida propia.
- Vida propia, si, eu tamén, non te jode, pero é un bo día para ir, eu hasta mañán estou libre, podiamos ir, xa che dixen que non hai fallo, e á noite estamos de volta, máis ou menos... se non paramos no parque de atraccións que tanto che gusta. Pensa nun cabrón con bigote o lunes na oficina... ¡si, bingo! o teu jefe.
- Eres un puto liante.
- Vou chamar a Tirofijo, que nos fan falta provisións, ti espérame na de Carlos.
- Algo durmiremos...
- Mentras un conduce o outro durme... se pode.
Vamos no meu e saiu sen despedirse; mentras sacaba o A6 do aparcadoiro chamou a Tirofijo, que lle colleu como se estivera nun funeral, qué lle doía a ese pringao cabrón, enfilou hacia o barrio da Fincaseca, la velocidad es mi verdadera vocación, casas que perdían alturas, unha en ruínas, aberta ao ceo, tomada por xestas, gatos, graffitis (gatos de cores gabeando pola parede renegrida, gadoupas afiadas con aerosol) e pintadas: INDEPÊNDENCIA, ANARQUIA, CYNTHIA FOR EVER, REPUBLICA JA; buratos no piche, o pírrico chorro de auga da fonte asediada de estrugas e silvas. Aparcou na porta, timbrou, Tirofijo abriulle malencarado, desencaixado, cos ollos inchados de sangue e vinagre, Antón adentrouse na brétema amarela e gris, fedorenta, suspendida na habitación, e sentou no sofá crebado con lunares negros de costo; unha pranta de maría baixo un flexo, a televisión sobre unha mesa de po.
- ¿Qué horas son estas, tío?
- ¿Desde cándo te importa? ¿Qué carallo che doe?
- A Play, tío, a puta Playstation.
- ¿Qué lle pasa? Os meus fillos tamén teñen unha.
- ¿Cómo que qué lle pasa? Que a comprei onte, tío, 400 putos euros, e caeume o cubata encima.
- Pois sécaa.
- Tío, que non vai, xa a limpiei, e a puxen ao lado da estufa...
- ¿A garantía?
- Non, a garantía non, a Play, puxen a Play na estufa, de qué sirve a garantía... bueno, non sei, se lle boto colonia, ben limpia...
- Ramón...
- ¿Qué?
- Material.
- Teño de casualidade, onte non baixei.
- Veña, aí tes, que levo presa.
- ¡Joder, qué puta mierda!
- Ramón...
- Qué, tío, qué, toma, calidad, como sempre.
- Todo ten arreglo, mi querido Ramón Tirofijo, menos a morte, todo ten arreglo.
- Xa, no vaciles - Tirofijo abriulle a porta.
- Por certo, ¿de qué era o cubata?
- ¿Cómo?
- Que de qué era o cubata que lle tiraches enciba.
- Caeume, capullo.
- ¿De qué era?
- White Label, ¿por qué?
- Tira con ese trasto...
- ¡Será mamón, pero cómo te atreves, mamonazo, qué queres decir, mamonazo listillo! me parece que te vou a cerrar o grifo, e igual che dou un par de ostias, como quen non quere a cosa, ¿sabes?
- Veña, Ramón, ¿non tes sentido do humor?
- ¡Ti cres que estou para bromas, cabrón hijo de puta!
- ¡Eh, á miña nai, que en paz descanse, nin mencionala! foi unha santa... Es importante saber afrontar los problemas, Ramón, con inteligencia positiva...
- ¡Capullo!
- Veña, xa nos veremos.
- ¡Largo, joder, largo, largo de aquí!
- Vémonos.
_
- Van ser as nove.
Antón estaba contento, metíase a saia da camisa no pantalón logo de voltar á barra.
- ¿Qué hora é?
- As nove...
- Podemos ir a Madrid.
- ¡A Madrid, hoxe, ahora!
- Alex, ¿non te acordas dos clientes dos que che falei?
- É sábado, e ademáis teño familia, vida propia.
- Vida propia, si, eu tamén, non te jode, pero é un bo día para ir, eu hasta mañán estou libre, podiamos ir, xa che dixen que non hai fallo, e á noite estamos de volta, máis ou menos... se non paramos no parque de atraccións que tanto che gusta. Pensa nun cabrón con bigote o lunes na oficina... ¡si, bingo! o teu jefe.
- Eres un puto liante.
- Vou chamar a Tirofijo, que nos fan falta provisións, ti espérame na de Carlos.
- Algo durmiremos...
- Mentras un conduce o outro durme... se pode.
Vamos no meu e saiu sen despedirse; mentras sacaba o A6 do aparcadoiro chamou a Tirofijo, que lle colleu como se estivera nun funeral, qué lle doía a ese pringao cabrón, enfilou hacia o barrio da Fincaseca, la velocidad es mi verdadera vocación, casas que perdían alturas, unha en ruínas, aberta ao ceo, tomada por xestas, gatos, graffitis (gatos de cores gabeando pola parede renegrida, gadoupas afiadas con aerosol) e pintadas: INDEPÊNDENCIA, ANARQUIA, CYNTHIA FOR EVER, REPUBLICA JA; buratos no piche, o pírrico chorro de auga da fonte asediada de estrugas e silvas. Aparcou na porta, timbrou, Tirofijo abriulle malencarado, desencaixado, cos ollos inchados de sangue e vinagre, Antón adentrouse na brétema amarela e gris, fedorenta, suspendida na habitación, e sentou no sofá crebado con lunares negros de costo; unha pranta de maría baixo un flexo, a televisión sobre unha mesa de po.
- ¿Qué horas son estas, tío?
- ¿Desde cándo te importa? ¿Qué carallo che doe?
- A Play, tío, a puta Playstation.
- ¿Qué lle pasa? Os meus fillos tamén teñen unha.
- ¿Cómo que qué lle pasa? Que a comprei onte, tío, 400 putos euros, e caeume o cubata encima.
- Pois sécaa.
- Tío, que non vai, xa a limpiei, e a puxen ao lado da estufa...
- ¿A garantía?
- Non, a garantía non, a Play, puxen a Play na estufa, de qué sirve a garantía... bueno, non sei, se lle boto colonia, ben limpia...
- Ramón...
- ¿Qué?
- Material.
- Teño de casualidade, onte non baixei.
- Veña, aí tes, que levo presa.
- ¡Joder, qué puta mierda!
- Ramón...
- Qué, tío, qué, toma, calidad, como sempre.
- Todo ten arreglo, mi querido Ramón Tirofijo, menos a morte, todo ten arreglo.
- Xa, no vaciles - Tirofijo abriulle a porta.
- Por certo, ¿de qué era o cubata?
- ¿Cómo?
- Que de qué era o cubata que lle tiraches enciba.
- Caeume, capullo.
- ¿De qué era?
- White Label, ¿por qué?
- Tira con ese trasto...
- ¡Será mamón, pero cómo te atreves, mamonazo, qué queres decir, mamonazo listillo! me parece que te vou a cerrar o grifo, e igual che dou un par de ostias, como quen non quere a cosa, ¿sabes?
- Veña, Ramón, ¿non tes sentido do humor?
- ¡Ti cres que estou para bromas, cabrón hijo de puta!
- ¡Eh, á miña nai, que en paz descanse, nin mencionala! foi unha santa... Es importante saber afrontar los problemas, Ramón, con inteligencia positiva...
- ¡Capullo!
- Veña, xa nos veremos.
- ¡Largo, joder, largo, largo de aquí!
- Vémonos.
_
Cristiano Ronaldo e José Mª Aznar
Clásico do Milenio, ou como lle queiran chamar ao partido de onte entre o Madrid e o Barcelona. Temos un par de preguntas:
1ª) ¿É merecedor Cristiano Ronaldo de compaixón? Ou, por facer a mesma pregunta dende outro punto de vista: ¿Precisa, ou querería, Cristiano Ronaldo, compaixón, medicamento mortal para un triunfador?
2ª) ¿Por qué as cámaras de televisión, cando reparaban no mutismo do palco presidencial (Florentino Pérez, Esperanza Aguirre, Ana Botella, Enrique Múgica...), deixaban fóra os abdominais incorruptos de Aznar, que din que estaba alí?
<>
1ª) ¿É merecedor Cristiano Ronaldo de compaixón? Ou, por facer a mesma pregunta dende outro punto de vista: ¿Precisa, ou querería, Cristiano Ronaldo, compaixón, medicamento mortal para un triunfador?
2ª) ¿Por qué as cámaras de televisión, cando reparaban no mutismo do palco presidencial (Florentino Pérez, Esperanza Aguirre, Ana Botella, Enrique Múgica...), deixaban fóra os abdominais incorruptos de Aznar, que din que estaba alí?
<>
Urxente: que ninguén se mova do país
Esta finde que ninguén se mova do país porque a oferta musical non ten nada que envexarlle a ningunha capital do mundo. Hoxe toca Josele na Sala Karma, en Pontevedra, e o domingo na Nasa, e mañán Standstill no Capitol. Standstill están que se saen; o seu novo traballo, "Adelante Bonaparte" (vinte cortes distribuidos nun triple EP), é soberbio; falei deles hai nada aquí sen case escoitalos; agora xa podo afirmalo rotundamente: son alucinantes.
Non hai escusa; os concertos de Josele a 10 euros, o de Standstill, 14, e aquí; o que sexa de Santiago non ten que coller o coche se non quere. Podes voar a Berlín en low coast e pulirte 1.150 euros para verlle as gafas a Bono: vale, quizáis Berlín pague a pena.
<>
Non hai escusa; os concertos de Josele a 10 euros, o de Standstill, 14, e aquí; o que sexa de Santiago non ten que coller o coche se non quere. Podes voar a Berlín en low coast e pulirte 1.150 euros para verlle as gafas a Bono: vale, quizáis Berlín pague a pena.
<>
A banda sonora de Sharleen Spiteri
Hai novo disco dunha das nosas iconas sexuais, un traballo no que repasa temas de películas que por un motivo ou outro lle marcaron. No dos motivos mellor non entramos, e de paso esquecémonos do melosas dalgunhas eleccións tanto na lista como nos arreglos. É este un producto para toda a familia, un pouco como a serie esa de televisión “Cuéntame cómo pasó”, pero se lle quitamos o que sobra e poñemos da nosa parte, podemos gozar da amada voz e do oficio desta muller que se atreve, agárrense, con Billie Holiday e Tom Waits (e Simon & Garfunkel e Elliot Smith e Bowie).
Que cante "Pretty Woman" ou a de Top Gun semella unha decisión comercial, ou algo máis; Top Gun foi a segunda película que tiven oportunidade de ver no cine, logo de Superman, nunhas “xornadas” organizadas polo colexio na sala que só se usaba para os mitins, cando tocaban as primeiras eleccións. Deixámosvos con “What’s new pussycat”, de Tom Jones.
<>
Que cante "Pretty Woman" ou a de Top Gun semella unha decisión comercial, ou algo máis; Top Gun foi a segunda película que tiven oportunidade de ver no cine, logo de Superman, nunhas “xornadas” organizadas polo colexio na sala que só se usaba para os mitins, cando tocaban as primeiras eleccións. Deixámosvos con “What’s new pussycat”, de Tom Jones.
<>
Un goberno aforrador
Aquí seguimos, ¿tercos como mulas?, non, coma bois tirando do carro do atraso, coa valumada do ancien régime, se me apuran, da cultura acomplexada á que tan oportunamente se refire (non “referiu”, non en pasado, non palabras que matizar ou desmentir), ese home de mundo que é Roberto Varela, que traballou no consulado de España en New York e domina non sei cántos idiomas. E de dominar idiomas é do que nos imos ocupar agora, estimado o que gastará a Xunta en divulgar “o valor do plurilingüismo”: arredor dun millón de euros. Sae hoxe no Xornal.
Sorte temos nestos tempos de miseria disfrazada de eufemismos e tarxetas de crédito que o señor Feijóo prometeu austeridade. O presidente cumpre, cos coches e coa lingua; este gasto está xustificado, porque ten que convencer ata a Bruxelas, e unha páxina de publicidade en La Voz de Galicia aínda costa unha pasta.
<>
Sorte temos nestos tempos de miseria disfrazada de eufemismos e tarxetas de crédito que o señor Feijóo prometeu austeridade. O presidente cumpre, cos coches e coa lingua; este gasto está xustificado, porque ten que convencer ata a Bruxelas, e unha páxina de publicidade en La Voz de Galicia aínda costa unha pasta.
<>
Antón está de viaxe (III)
Petou na porta, Rosa abriulle descalza, pequena, de negro, medias, saia recta e blusa; café servido por mans vermellas e brillantes, mapas onde a crema tapaba a lixivia; o nariz romano rompendo unha ollada de ocres e auga, cántaros asimétricos sobre os que caía a noite do pelo, eso era literatura, joder, sorrí, veña, deixa de colocalo todo no seu sitio e sorrí e sobre o sorriso medraba un aceno que lle anoxaba porque sabía, sabía que ela podía evitalo, estragáballe o libro que estaba a escribir e eso, sen sabelo, era todo o que sabía. Ela ficou ollando pola fiestra, unha balea varada a este lado da ría, légamo azul como unha pesada nube de sangue e cordas, buratos coroados de mexillóns e caramuxos e sargazos, arpón espetado de cormoráns; colleuna pola cintura, curva transparente, e buscou unha ourella que o esquivaba, ti e as túas lideiras, abonda, quieto.
_
_
Coidado co que dis
Agora, no xornal Público, os domingos, escribe Luis García Montero. Este tío era catedrático de literatura española na universidade de Granada, ata que un xuíz o convenceu para que deixara o posto: multa de 1.800 euros e unha indemnización de 3.000 por un delito de inxurias graves con publicidade ao seu compañeiro de departamento Jose Antonio Fortes.
"Este señor decía barbaridades, se metía conmigo, con mi padre, decía que Lorca era un fascista y lo explicaba así en sus clases; el colmo fue cuando nos acusó de haber provocado el suicidio de un poeta amigo nuestro, Javier Egea, que según él se había matado porque nos habíamos vendido al capitalismo. Yo le llamé 'perturbado' y me puso una querella por injurias por la que me condenan a pagar 3.000 euros". Eso mantivo o poeta, pero o xuíz Miguel Ángel Torres foi “inequívoco” na súa resolución: "El señor García Montero está perfectamente legitimado para criticar las clases y las ideas de Fortes, para defender la imagen de Lorca y Ayala y para mostrar su abierto desacuerdo con su compañero de departamento. Por supuesto puede aprovechar sus artículos en EL PAÍS para defenderse a su vez de los ataques y críticas a él mismo y a su familia por parte del profesor Fortes, pero lo que no puede es recurrir al insulto y a la descalificación gratuita".
Esto demostra que: 1º, seguimos vivindo baixo as botas do fascismo (aínda que sexan botas de Gucci) e 2º, o fascismo é a expresión natural de persoas acomplexadas e cursis (¿chamoulle perturbado? se son eu, que cando me veñen insultos e tacos á boca atropélome, o douto letrado condéname a cadea perpetua).
Por certo, titulou o seu espacio "La realidad y el deseo"; non é orixinal, non, é unha proclama: Luis Cernuda vive!
<>
"Este señor decía barbaridades, se metía conmigo, con mi padre, decía que Lorca era un fascista y lo explicaba así en sus clases; el colmo fue cuando nos acusó de haber provocado el suicidio de un poeta amigo nuestro, Javier Egea, que según él se había matado porque nos habíamos vendido al capitalismo. Yo le llamé 'perturbado' y me puso una querella por injurias por la que me condenan a pagar 3.000 euros". Eso mantivo o poeta, pero o xuíz Miguel Ángel Torres foi “inequívoco” na súa resolución: "El señor García Montero está perfectamente legitimado para criticar las clases y las ideas de Fortes, para defender la imagen de Lorca y Ayala y para mostrar su abierto desacuerdo con su compañero de departamento. Por supuesto puede aprovechar sus artículos en EL PAÍS para defenderse a su vez de los ataques y críticas a él mismo y a su familia por parte del profesor Fortes, pero lo que no puede es recurrir al insulto y a la descalificación gratuita".
Esto demostra que: 1º, seguimos vivindo baixo as botas do fascismo (aínda que sexan botas de Gucci) e 2º, o fascismo é a expresión natural de persoas acomplexadas e cursis (¿chamoulle perturbado? se son eu, que cando me veñen insultos e tacos á boca atropélome, o douto letrado condéname a cadea perpetua).
Por certo, titulou o seu espacio "La realidad y el deseo"; non é orixinal, non, é unha proclama: Luis Cernuda vive!
<>
Centro de interpretación de Ézaro
Estivemos na fervenza do río Xallas, o único río de Europa que desemboca no mar en catarata. Espectacular, sobre todo o entorno. O entorno, xa saben, o marco incomparable, indispensable en calquera publicidade turística. A min o que máis me gustou foi a central eléctrica, e o centro de interpretación, claro, porque hoxe en día un espacio, sexa natural ou non, non existe se non está dotado do seu pertinente centro de interpretación.
Na miña casa teño unha habitación baleira, que non uso; vou aproveitala para montar un centro de interpretación, para que os que me visiten poidan informarse de cómo son e non se leven sorpresas, con folletos gratuitos.
<>
Na miña casa teño unha habitación baleira, que non uso; vou aproveitala para montar un centro de interpretación, para que os que me visiten poidan informarse de cómo son e non se leven sorpresas, con folletos gratuitos.
<>
Assinar:
Postagens (Atom)
Outro
A seguir
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.