Antón está de viaxe (III)

Petou na porta, Rosa abriulle descalza, pequena, de negro, medias, saia recta e blusa; café servido por mans vermellas e brillantes, mapas onde a crema tapaba a lixivia; o nariz romano rompendo unha ollada de ocres e auga, cántaros asimétricos sobre os que caía a noite do pelo, eso era literatura, joder, sorrí, veña, deixa de colocalo todo no seu sitio e sorrí e sobre o sorriso medraba un aceno que lle anoxaba porque sabía, sabía que ela podía evitalo, estragáballe o libro que estaba a escribir e eso, sen sabelo, era todo o que sabía. Ela ficou ollando pola fiestra, unha balea varada a este lado da ría, légamo azul como unha pesada nube de sangue e cordas, buratos coroados de mexillóns e caramuxos e sargazos, arpón espetado de cormoráns; colleuna pola cintura, curva transparente, e buscou unha ourella que o esquivaba, ti e as túas lideiras, abonda, quieto.
_