Morrissey en Varsovia

Aí vai o tema en directo ao que nos referiamos anteriormente. Non é en Varsovia, qué importa, entre o público o mesmo estaba Lech Walesa, electricista, sindicalista cofundador de "Solidariedade", Premio Nobel da Paz e presidente de Polonia, bailando abrazado a un cardeal. Acontece que agora xa non é útil, non está de moda, e por eso non sae na foto.

A orde de factores non altera o producto, certamente, ¿cambiaría algo se fora primeiro presidente de Polonia e logo electricista (Walesa, non Morrissey)?


<>

O retiro dourado

Para o programa de hoxe, Diego Manrique non debía ter moitas ganas de currar; ou eso ou quería rendirlle xustiza a Morrissey, logo de diatribas como esta (sen ter acceso a informacións verídicas, compartimos a lectura do xornalista; vaia por diante). O caso é que adicou a súa hora a pinchar o que será o novo disco do de Manchester: un recopilatorio de caras b dos seus últimos catro discos, e a min que me expliquen cáles son os seus últimos catro discos, porque logo do excelso "You are the quarry" ando perdido, entre directos, deuvedés, dous discos de estudio floxos (presuntamente fortísimos) e precipitados, e non sei cántos recopilatorios máis, eso si, recopilatorios editados por antigas discográficas do autor que o mesmo autor desautoriza; este de caras b está autorizado e bendecido por El.

E bueno, un fan sempre lle atopará cousas; vai, por exemplo, unha versón do "Drive in saturday" de Bowie, ao que lle cambia a letra para falar de David Johansen, dos New York Dolls, ou a escolma dun directo en Varsovia, onde canta unha das nosas preferidas, "Why don´t you find out for yourself".
<>

Eloxio do biógrafo rock

O cantante de Joy Division sufría ataques epilépticos, como Dostoievski. Cando adolescentes non sabiamos eso, e agora queren resumir o seu comportamento na enfermedade (aos "biógrafos do rock" había que matalos a todos). Tampouco é así, en todo caso será a pegada dunha enfermedade nunha sensibilidade de alto voltaxe.

Aquí andamos tranquilos, aínda que padezamos unha doenza devastadora, non temos unha sensibilidade desas; a nosa é normal e corrente, como as facturas de Fenosa.
_

Un continente para Miguel Bosé

Atópase no Youtube o arquivo de vídeo deste tema, do "unplugged" que Café Tacuba grabou para a MTV, pero pasamos del porque ten un son demasiado cutre. Subimos o mp3, que está ben, aínda que vaia coa introducción cortada. Non, van ambos arquivos, pola introducción. Lembrámolo co gallo do concerto que "ofreceron" hai uns días, na Habana, Juanes, Miguel Bosé e demáis cachorros da disidencia en Miami.

Concerto pola Paz, por qué Paz, ¿A Paz, así en abstracto e "maiúsculo"? E o Miguel Bosé de campeón, de valente, e logo todos a discutir a ver quén instrumentalizou mellor o evento, se Fidel Castro, Zoé Valdés, o cinematográfico cadáver de Guillermo Cabrera Infante ou eles. Preferimos as represións do réxime castrista a escoitar a estos "embaixadores da Paz e a Liberdade".

Escribiu Miguel Bosé nun artigo publicado en España que Pablo Milanés non puido participar na festa "por motivos de saúde", pero que tiña visado para EE.UU.: viña dicir que xa é un dos seus (a saber). De Silvio Rodríguez non dicía nada, e lembremos que hai uns poucos meses a Silvio negáronlle a entrada no país de San Obama para un concerto de homenaxe e Pete Seeger (estivo Emmylou Harris).




<>

Rabiosa de Callobre

Podería ser o nome de guerra dunha puta en París, pero non, é unha mazán galega (¿na Estrada?). Con esta e outras variedades, Estrella Galicia e un profesor da USC queren elaborar unha sidra de autor, acadar denominación de orixe e abrir mercado. Benvida sexa a iniciativa: levamos 20 anos indo a Asturias a beber sidra (comenzamos por outras historias, si; a sidra é o único que permanece).

O éxito empresarial de Hijos de Rivera é algo cargante; ollas as garimbas nos videoclips dos grupos "indies" españois (nin publicidade subliminal nin gaitas). A ver, sen embargo, se sacan a sidra. Escáncialle aí.
<>

A banda de Emmylou Harris (Born to run)

Esto é o que nós entendemos por música e unha banda de rock. Soltos e precisos, lanzándose a tocar uns detrás dos outros sen perder nunca de vista a canción, abraiando sen querer. O arquivo está moi comprimido, o orixinal soa mellor, pero é suficiente para observar o son e a complicidade do grupo.

De seguido imos cun par de temas máis, "Easy from now on", tan contida como emocionante, e "All my tears be washed away", cando o fenómeno do baixo lle fai aquel limiar do que falamos. Para gozar.




<>

Chipotle

Estamos de vacasións, cajo na patronal. Xa pode escribir o fillo de Nicolás Redondo, porque nos pasamos. Metémonos no corpo uns callos (jarbansos, nada da falda da vaca dos listos) limpos e fortes, moi fortes, porque ademáis do tousiño desfibrilado, o chouriso e a morsilla e os cominos e a nos moscada, levaban nada menos que un exótico, esaxerado chile chipotle.

"Frankly, Mr Shanky, since you ask
you are a flatulent pain in the arse
I do not mean to be so rude
but still, I must speak franky, Mr Shankly"

Para rematar, co café, unha copa de Torres 5, que non vai ser todo para o tiramisú. Esto é todo; o que busque emosións fortes que prenda a tele.
<>

A bicicleta de papel de Valverde

Coido que toca ler a Ezra Pound. Estamos intrigados. E a Valverde, tamén, Valverde o poeta que morreu hai poucos anos, Jose Ángel ou algo así, non Ernesto, o da Volta a España. Ernesto a ver se gana este ano. Bueno, ao mellor xa ganou, ou xa o prendeu a xustiza italiana polo do doping, e nos sen enterarnos.

Aos poetas do século xx costa velos como poetas; controlan demasiado; pero no fondo si, son poetas, vaia se o son. Veña Alejandro, que ti podes, cago na puta que pariu a Lance Amstrong.
<>

Anuncio de colonia

Hainos que arrasan co desodorante ou a colonia, como Luigi. O Supremo ri en exceso coa anécdota, pensa que as atrae e repéleas, di. Luigi ficha e sae escopetado a ducharse en colonia. Colonia no tanque de auga, colonia na camisa tesa, Axxe vía oral, coma os asmáticos.

Antes era Barón Dandy, ¿existe aínda? Todo home que quería ascender no escalafón social anunciábase a tres kilómetros (o de follarte á máis desexada ía aparte, non como agora).

Logo chegaron os que dicían que os perfumes eran unha frivolidade consumista, por principios, e usaban o roll-on do Sanex, rollo hospital, e agora decántanse por versións “alternativas” de Kalvin Klein ou Carolina Herrera.
<>

A lata de alcriques

Serrín non, salvado ou mesmo cebada, no chan da taberna. Papel de estraza, sacos de 50 kilos. Os vasos sobre o mármore verde.
<>

O spleen do pobo turístico

Hainos que fuxen dos locais de moda (por eso están de moda). Por qué non imos ao Pink Flow, alí poñen boa música, estase tranquilo e pódese falar, para xente coma nós, de trinta-coarenta anos. Ese é un plan que te cagas, ir ao Pink Flow, non, gracias, prefiro ir á movida do porto, que “en realidade” é onde van eles sempre, de miróns.
- Mamma mía, qué culito.
- Yo es que soy infiel por naturaleza, siempre encuentro algo mejor que lo que tengo, lo que pasa es que con vos, que son unos boludos, no hay donde ir.
- Siempre nos quedará el Pink Flow, hombre, tu tranquilo.
- Bah, no me joder más, ¿dónde está el Pancho?
- Se acaba de ir. Pensó que yo me iba a la francesa cuando fui al baño.
- A la francesa?! No me joder, a este le pasa algo en casa, te lo digo yo... Mirá, mirá, la mina de donde el Peón! Esa me corresponde a mi, sólo folla argentinos, es una máquina de follar, lo sé.
- ¿Hay que echarle monedas?
Xa paro, semella que me estou a rir do arxentino-arquetipo e non: este tipo é así ou o autor o concibe así, que ao final ven sendo eso.
<>

Nota do webmaster

Qué horror, é como Morrissey que agora din que fai música “Épica”. O ruido arredor, grande, este agosto, e grande tamén o noso propio ruido. Elefantes de ruido pisando o sol, unha balea na testa. Unha bala para o superaxente Feijóo, estanos a joder vivos, mentacato, mentideiro.

Pedir unha bala, qué frívolo, ¿verdade?, qué literario, pois non, PEDIMOS UNHA BALA PARA O SUPERAXENTE FEIJÓO! Inda vou ter que ir eu.
<>

Nota do webmaster

Cando non sinto a necesidade de escribir son a persoa máis feliz do mundo. Cando sinto a necesidade de escribir e escribo mal son verdadeiramente desgraciado. Cando sinto esa necesidade e escribo ben está ben. Tranquiliza, podiamos dicir; sabes que é un continuo aplazamento, ata a morte, un aplazamento de qué, é algo máis que o de ter a certeza ab-so-lu-ta de que o escribes é bo (máis importante que se está ben).
<>

O presidente recibe no concesionario

Onte saía no Faro unha foto do Audi de Touriño co que o superaxente Feijóo ganou as eleccións (¿estamos simplificando o asunto?). Cuberto de po, e escrito cun dedo no po do capó SE VENDE. Exemplo ferinte duns coñecementos en marketing patéticos. O superaxente Feijóo segue no vicio da oposición e quere degradar a imaxe do seu antecesor no cargo. Máis, moito máis que evidente, e por eso moito máis que pobre e desfasado.

Se alguén está interesado, eso si, no coche, xa sabe, din que está blindado e que pasa a ITV, tesnoloxía alemán, compadre, pasa a ITV e adianta a todos os Mclaren, voulle mercar un ao meu berberechiño.
<>

Animal gastado

O concerto de Van Morrison “A night in San Francisco” está moi ben. En breve agardamos colgar algún tema aquí. Colgar. Colgar é case exacto. Van Morrison, “o león de Belfast”, cólgase, non el, a música, cólgase, clarinete, memoria e columpio, guitarra de champaña, negritude.
<>