Hainos que fuxen dos locais de moda (por eso están de moda). Por qué non imos ao Pink Flow, alí poñen boa música, estase tranquilo e pódese falar, para xente coma nós, de trinta-coarenta anos. Ese é un plan que te cagas, ir ao Pink Flow, non, gracias, prefiro ir á movida do porto, que “en realidade” é onde van eles sempre, de miróns.
- Mamma mía, qué culito.
- Yo es que soy infiel por naturaleza, siempre encuentro algo mejor que lo que tengo, lo que pasa es que con vos, que son unos boludos, no hay donde ir.
- Siempre nos quedará el Pink Flow, hombre, tu tranquilo.
- Bah, no me joder más, ¿dónde está el Pancho?
- Se acaba de ir. Pensó que yo me iba a la francesa cuando fui al baño.
- A la francesa?! No me joder, a este le pasa algo en casa, te lo digo yo... Mirá, mirá, la mina de donde el Peón! Esa me corresponde a mi, sólo folla argentinos, es una máquina de follar, lo sé.
- ¿Hay que echarle monedas?
Xa paro, semella que me estou a rir do arxentino-arquetipo e non: este tipo é así ou o autor o concibe así, que ao final ven sendo eso.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
setembro
(15)
- Morrissey en Varsovia
- O retiro dourado
- Eloxio do biógrafo rock
- Un continente para Miguel Bosé
- Rabiosa de Callobre
- A banda de Emmylou Harris (Born to run)
- Chipotle
- A bicicleta de papel de Valverde
- Anuncio de colonia
- A lata de alcriques
- O spleen do pobo turístico
- Nota do webmaster
- Nota do webmaster
- O presidente recibe no concesionario
- Animal gastado
-
▼
setembro
(15)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário