Barry Adamson



Este tío tocou con Nick Cave e logo montouse unha carreira ben definida (ou non tanto...)

Unha wé sobre o motor

Esta non é unha wé máis adicada accidentalmente ao mundo do motó. É a wé do motó por antoniomasa e chicuelinas de augardente. Toda a actualidade relacionada: os coches de segunda man co quilometraxe falso que te deixan tirado en canto saes do confesionario, a iniciativa da xunta de organizar un gran premio de moto GP no circuito urbano de Sanxenxo, consellos para manter o teu motor a punto, como misturar a gasofa con bífidus activo de danone... E dende logo cubriremos en profundidade o circo da formula one:
- Seguiremos de perto a Toro Rosso, de lonxe o mellor equipo de toda a historia coas súas brevísimas carreiras e as súas interminables noites monegascas.
- E adiantarémoslle en exclusiva mundial a retirada de Fernando Alonso, que logo de visitar ao Dalai Lama asegura ter atopado a paz espiritual e xa non ter que ir correndo a ningún sitio.
Tó ná más arrancá. Esto é moito máis aquí, en www.omotodacabuxa.com. Ides flipar. Que Tráfico non vos pille lendo a edición impresa que imos sacar no coche.

Definición de deseño

Aprendemos a deseñar; familiarizámonos coas ferramentas, necesarias e innecesarias, nas que pouco a pouco quedamos pillados (alienándonos, por dicilo na vella linguaxe desprestixiada). Agora toca a aprendizaxe inversa, sacudirnos todos os patéticos coñecimentos para que, algún día, o deseño se faga a si mesmo, convertidos nós, por fin, nunha ferramenta transparente.

Estatua da liberdade

¿Liberdade creativa? Ja! Cómo se lles enche a boca falando de Liberdade, A-LI-BER-DA-DE! A liberdade está sempre noutro sitio, non onde se busca ou onde se persegue. Nós só a sentimos, e a sentimos como lonxana, como non nosa, cando nada queremos dela. A puta palabra.
A veces, currando, a sentimos. Nós que somos escravos continuos.
¿Esto é un exercicio de liberdade creativa? Quen o crea é un puto cretino.

Brandi Shearer (e III)

Está ben a rapaza de Oregón, con esa cara de axudar a mamá os domingos a preparar o pastel de moras. Algún día a música deixará de ser para ela un ideal de perfección, pasando a ser algo tan íntimo como profesional e espurio. Sofrerá como muller con coño e gusto, permitirase descoidar a técnica, ou "torcela", e entón teremos a unha gran intérprete.

¿Quedouse alguén co sitio onde tocaban? Unha barraca. Debía ser algo tipo a feira do queixo de Arzúa pero sen cartos municipais, sen fragas nin bugallos nin deluxes.
¿E co tipo do sombreiro de cowboy? A estrela local: tocaba a slide table guitar, ou como lle chamen a eso, como quen asa churrasco, “pero ben”; amenizou veladas ata no último puticlub de Arkansas; alí estaba, facendo o que sabía facer e pedindo aplausos (como quen lle pide sal a un viciño) para a nova cantante.

O barrio

O artista do barrio é un tipo intelixente e inquedo. Evita os centros comerciáis. El segue pillando o que precisa nas tendas do barrio. Sae en “Cuatro” para erixirse en voz da súa xente do barrio. Nas súas cancións fala de “situacións” cotiáns: non ter pasta para un tatoo, os estragos que fixeron as drogas nos seus coleguis do cole, o apoio da familia, o polvo que ten a nai de Federico. Agora mesmo escoita a un bluesman de Misssissssipppi que é a caña. Él é moi sinceiro, moi visceral; quizáis eso lle perxudicou nunha profesión na que ante todo prima a pose e a impostura (a palabra impostura é miña, tranquilos), pero non se arrepinte de nada. Ante todo hai que ser auténtico e manter a actitude nestos tempos de crise.
- E por qué hai que manter a actitude nestos Tempos de Crise?
- Joer, eu non son político, o meu é facer cancións, pero como cidadán, abres o xornal, e non podes quedarte… así como que non pasa nada.
- E qué é o que pasa?
- Tío, en qué mundo vives? No Mundo Real pasan cousas, sabes? Eu non sei se gañará Hillary ou Obama, nin me importa porque eu son anarquista (xa de pequeno), pero o outro día no meu barrio violaron no meu barrio a irmá da miña… da miña churri, sabes?
- E cómo xestionaste a crise?
- Cal… crise?
- A do barrio.
- Tío, estás quedándote comigo! Colega, quédante dous telexonáis. Quén coño te cres? Todos os críticos sodes iguáis, dades noxo.

Cando entrou un tipo da compañía para dicirme que se me esgotara o tempo, un sol xaponés, minimalista, e con texturas afroamericanas, poñíase sobre o skyline do barrio.

A sombra dos flying burrito brothers



Quedamos na norteamérica profunda. A rapaza é de Oregón e o rock'n'roll que se fai actualmente, sobre todo en España, é unha merda absoluta, así que agora imos cun desos duetos tan empalagosos: Elvis Costello e Emmylou Harris.
O tema coido que é do mítico Graham Parsons. Xa non se fai música así :)

Brandi Shearer (II)





Os vídeos da súa web escóitanse mal, pero hai algúns polo youtube e cancións para baixarse gratuitamente en mp3.

Brandi Shearer

O buscador de rarezas descubriu a esta tía nunha tenda de discos de California. On line, enténdese. Aínda non a escoitamos, pero ten boa pinta.
Aquí vai un vídeo, na súa web.

"Introducción á vida non fascista", de Foucault

Era o prólogo ao "Antiedipo" de Deleuze e Guattari. Unha gozada.



Durante los años 1945-1965 (estoy pensando en Europa) existía una cierta forma de pensar correctamente, un cierto estilo de discurso político, una determinada ética del intelectual. Había que codearse con Marx, no dejar uno vagar sus sueños muy lejos de Freud, y tratar los sistemas de signos -el significante- con el mayor de los respetos. Estas eran las tres condiciones que hacían aceptable esa singular ocupación que es la de escribir y enunciar una parte de verdad acerca de uno mismo y de su época.

Luego vinieron los cinco años breves, apasionados, de júbilo y de enigma. A las puertas de nuestro mundo, Vietnam, por supuesto, y el primer gran golpe asestado a los poderes constituidos. Pero aquí, al interior de nuestros muros, ¿qué era exactamente lo que sucedía? ¿Una amalgama de política revolucionaria y antirrepresiva? ¿Una guerra librada en dos frentes: contra la explotación social y la represión psíquica? ¿Una oleada de libido modulada por la lucha de clases? Posiblemente. Comoquiera que sea, ha sido por medio de esta interpretación familiar y dualista como han pretendido explicarse los acontecimientos de aquellos años. El sueño que, entre la Primera Guerra Mundial y el advenimiento del fascismo, extendió su encantamiento sobre las partes más utópicas de Europa -la Alemania de Wilheim Reich y la Francia de los surrealistas- retornó para abrasar la realidad misma: Marx y Freud bajo la misma luz incandescente.

Pero, ¿fue realmente eso lo que pasó? ¿Había sido reanudado el proyecto utópico de los años treinta, esta vez a escala de la práctica histórica? ¿O se trataba, por el contrario, de un movimiento hacia luchas políticas que no se ajustaban ya al modelo prescrito por la tradición marxista, hacia una experiencia y una tecnología del deseo que ya no eran freudianas? Es cierto que se enarbolaron las viejas banderas, pero el combate cambió y se desplazó hacia nuevas zonas.

El Anti Edipo muestra, en primer lugar, la extensión del terreno cubierto. Pero hace mucho más que eso. No pierde el tiempo desacreditando los viejos ídolos, aun cuando se divierte mucho con Freud. Lo más importante es que nos incita a ir más allá.

Sería un error leer el Anti Edipo como la nueva referencia teórica (ustedes saben, esa famosa teoría que nos han anunciado tan a menudo: la que ha de englobarlo todo, la que finalmente totaliza y tranquiliza, aquella que nos aseguran que tanto necesitamos en esta época de dispersión y especialización carente de ‘esperanza’). No debemos buscar una ‘filosofía’ en esta profusión extraordinaria de nociones nuevas y de conceptos-sorpresa: el Anti Edipo no es un Hegel ostentoso. Creo que la mejor manera de leer el Anti Edipo es abordándolo como un ‘arte’ en el sentido expresado, por ejemplo, en el término ‘arte erótico’. Al apoyarse en las nociones aparentemente abstractas de multiplicidades, flujos, dispositivos y conexiones, el análisis de la relación del deseo con la realidad y con la máquina capitalista aporta respuestas a preguntas concretas. Preguntas que no se preocupan tanto por el por qué de esto o aquello sino por el cómo proceder. ¿Cómo se introduce el deseo en el pensamiento, en el discurso, en la acción? ¿Cómo puede y debe desplegar sus fuerzas el deseo en la esfera de lo político e intensificarse en el proceso de derrocar el orden establecido? Ars erotica, ars theoretica, ars politica.

De allí provienen los tres adversarios a los que se enfrenta el Anti Edipo. Tres adversarios que no poseen la misma fuerza, que representan diversos grados de amenaza, y a los que este libro combate con medios diferentes:
1) Los ascetas políticos, los militantes tristes, los terroristas de la teoría, aquellos que querrían preservar el orden puro de la política y del discurso político. Burócratas de la revolución y funcionarios de la Verdad.
2) Los técnicos del deseo, lamentables: los psicoanalistas y semiólogos de cada signo y cada síntoma, que quisieran reducir la multiplicidad del deseo a la ley binaria de la estructura y la falta.
3) Por último, el mayor enemigo, el adversario estratégico (la oposición a sus otros enemigos es más un compromiso táctico): es el fascismo. Y no sólo el fascismo histórico de Hitler y Mussolini -quienes tan bien supieron movilizar y utilizar el deseo de las masas- sino también el fascismo que se halla dentro de todos nosotros, dentro de nuestras cabezas y nuestras conductas cotidianas, el fascismo que nos hace amar el poder, desear aquello mismo que nos domina y nos explota.

Yo diría que el Anti Edipo (con perdón de sus autores) es un libro de ética, el primer libro de ética que se haya escrito en Francia en mucho tiempo (tal vez eso explica por qué su éxito no se limitó a un público en particular: ser anti-edípico se ha vuelto un estilo de vida, un modo de pensar y de vivir). ¿Cómo evita uno ser fascista aún cuando (especialmente cuando) uno cree ser un militante revolucionario? ¿Cómo librar de fascismo nuestro discurso y nuestros actos, nuestro corazón y nuestros placeres? ¿Cómo descubrir el fascismo arraigado en nuestro comportamiento? Los moralistas cristianos buscaban las huellas de la carne asentadas en los repliegues del alma. Deleuze y Guattari, por su parte, están al acecho de las más pequeñas huellas del fascismo en el cuerpo.

En un modesto homenaje a San Francisco de Sales, podría decirse que el Anti Edipo es una Introducción a la vida no fascista.

Este arte de vivir, contrario a todas las formas de fascismo, estén presentes o a punto de aparecer, se acompaña de cierto número de principios esenciales, que resumiría de la manera siguiente si debiera hacer de esta gran obra un manual o una guía para la vida cotidiana:

Liberad la acción política de toda forma de paranoia unitaria y totalizante.
Desarrollad la acción, el pensamiento y los deseos por proliferación, yuxtaposición y disyunción, no por subdivisión o jerarquización piramidal.
Libráos de las viejas categorías de lo Negativo (la ley, el límite, la castración, la falta, la laguna) que el pensamiento occidental ha considerado durante tanto tiempo sagradas como forma de poder y modo de acceso a la realidad. Preferid lo positivo y lo múltiple, la diferencia a la uniformidad, los flujos a las unidades, los dispositivos móviles a los sistemas. Considerad que lo productivo no es sedentario sino nómada.
No penséis que haya que estar triste para ser un militante, aun cuando lo que se combata sea abominable. Es la conexión entre el deseo y la realidad (y no su retirada hacia las formas de la representación) lo que posee fuerza revolucionaria.
No utilicéis el pensamiento para basar una práctica política en la Verdad; ni la acción política para desacreditar una línea de pensamiento como si ésta no fuera más que especulación pura. Utilizad la práctica política como un intensificador del pensamiento, y el análisis como multiplicador de las formas y los ámbitos de intervención de la acción política.
No exijáis de la política el restablecimiento de los ‘derechos’ del individuo tal como han sido definidos por la filosofía. El individuo es producto del poder. Lo que se necesita es ‘desindividualizar’ mediante la multiplicación, el desplazamiento, y las combinaciones diversas. El grupo no ha de ser un lazo orgánico que una individuos jerarquizados, sino un constante generador de desindividualización.
No os enamoréis del poder.

Podría llegar a decirse que Deleuze y Guattari buscan tan poco el poder que han intentado neutralizar los efectos de poder ligados a su propio discurso. De ahí los juegos y las trampas desperdigados por todo el libro, que hacen de su traducción un verdadero desafío. Pero no son éstas las trampas familiares de la retórica, que buscan seducir al lector sin ser él consciente de la manipulación, y que terminan sumándolo contra su voluntad a la causa de los autores. Las trampas del Anti Edipo son las trampas del humor: invitaciones a dejarse expulsar, a despedirse del texto con un portazo. A menudo el libro lleva a uno a creer que no es otra cosa más que diversión y juego, cuando sin embargo algo esencial está teniendo lugar, algo de la mayor seriedad: el rastreo de todas las variedades de fascismo, desde aquellas enormes que nos rodean y aplastan hasta las pequeñas formas que constituyen la tiránica amargura de nuestra vida cotidiana.

REM



Hai moitos anos pensabamos que esta canción gustaríalle a Gilles Deleuze, por aquelo da semente antiedípica que agroma debaixo do que canta Michael Stipe: unha diatriba surrealista contra os homes que se cren elexidos pola Historia.
A bondade do lector saberá desculpar a pedantería. A día de hoxe aínda pensamos o mesmo.

A garabata do director de marketing

Hoxe estamos místicos, así que imos fundar unha relixión nova, a ver se abrimos mercado no fecundo mapa da fe estadounidense. Comenzaremos soltando na praza do pobo algunhas parábolas fundamentáis (mañán ás 8: o servicio de catering porá viño, empanada e tortilla). A primeira parábola di así:
“En verdade vos digo, irmáns: é máis doado que un Boeing 747 entre polo ollo dunha agulla que un director de marketing diga a verdade”.
Qué xeito de “derivar” responsabilidades! Teñen tanto morro que nin o ocultan! Nada, pillamos unhas alpargatas e a buscar adeptos e subvencións.

Foto de Víctor Jara (II)

Non é unha foto de Víctor Jara, que abundan, e a máis popular, equiparable á do Che, aquela que sae coa man, te recuerdo Amanda, os surcos da terra, e todo eso. A nostalxia é un gran invento: así logo xente “autorizada” como Vargas Llosa di que aquí en Europa algún aínda soña co “bo guerrilleiro latinoamericano”, un revolucionario que ven da clase media tan cultivado e noble como ridículo, que loita na selva, sen perder de todo os seus modáis, contra os intereses imperialistas dos EE.UU. e de paso alivia a nosa mala conciencia (qué “sibilinamente” empregan ese plural: mala conciencia terás ti, colega).
Non é unha foto de Víctor Jara, é a foto dun chileno con sangue indio esculpido na fronte (un xa se pode permitir certa linguaxe) erixido polas circunstancias en voz. ¿Cómo e dende ónde olla? Olla con desprecio, con noxo, orgullo, un orgullo brutal, sufrimento, impotencia e, tamén, si, con algo de pose, porque xa entón alguén como el manexaría esas movidas e a historia obriga.
En moitas outras fotos aparece sorrindo, como querendo demostrarlle “aos seus” que a ledicia de vivir está por riba de todo.
En fin, abonda.

Anuncio de Gadis

Os galegos aínda temos moito que aprender, di O Supremo. Terás ti moito que aprender. Os de fora son xente guapa e moderna, e nós uns mortos de asco.
Qué fartos estamos deste puto país; envexosos, acomplexados e listillos por todas partes.

Foto de Víctor Jara



O de repartimento lembrounos unha canción de Víctor Jara na que falaba de repartición de terras (en Galicia sabemos un cacho do tema, pero noutro sentido). Podemos asegurar sen medo a trabucarnos que citar hoxe en día a Jara non é nada fashion nin cool, agás en determinados ambientes, claro, nos que mencioar o seu nome é unha demostración de pedigrí (aí si es fashion e cool).
- Guau, guau, guau-guau.
- Así que coñeces a Víctor Jara.
- Guau! - afirmativo.
- ¿E en qué ano grabou “A Desalambrar”?
- Guau... - nin puta idea.
Así, cómo se vai pertencer a un clube tan (anti)selecto ("sácate de aí, lerdo": adxectivo que nunca deixarán de sobar).

Disfunción

Mira que escribir apartado en vez de departamento; un desos despistes que demostran a ignorancia e a torpeza dunha persoa (nós, neste caso) nos asuntos im-por-tan-tes (e nos que non o son, tamén).
- Apartado de marketing.
- Apartamento de recursos humanos.
- Compartimento de I + D.
- Repartimento de contabilidade e facenda.
Nada, que non valemos, que non nos enteramos de nada.

O fluxo de traballo na empresa actual

Fluxo é unha palabra ben chunga, pero a frase podía estar no escaparate de calquer librería. O caso é que xa non temos un mac, temos uha máquina de matar... inofensiva. A artillería é tan pesada que o pobre apenas se pode mover. Comprendemos como se debe sentir “por dentro” :)
Solicitamos (formalmente, claro) ao apartado de loxística (ou sexa o Supremo) 500 xigas de memoria, e contestáronos que había que mercar un ordenador novo. Joder, qué caro lle sae a unha empresa manter a un pringado!

Arquivo do blog

Outro

A seguir

ecoestadistica.com
Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet