As perigosas amizades de Marcial Dorado Baúlde



















Esta é unha das fotos de Feijóo que publicou un xornal no que se aburren, fotos do 95 no que sae a bordo dun iate cun coñecido narcotraficante. O artigo comeza así:

“Fueron amigos durante unos años, y uno acabó al frente del Gobierno gallego y el otro en la cárcel por narcotráfico.”

Dan gañas de non ler máis, e de feito, ao rematar a lectura, un pensa que con esa frase fica todo dito: o narco, unha figura á que o imaxinario colectivo (ese rapás jiado) lle supón ousadía e agudeza, era parvo e escollía moi mal ás súas amizades. Tampouco hai que ser moi listo para velo.

Dirán algúns que este básico razoamento é perverso, que Dorado traficaba con drogas, enriquecéndose ilegalmente e arruinando á mocidade, polo que é de xustiza que cumpra condena en prisión. Pódeselles replicar: que empurra a un tío a quedarse pillado coa coca, por exemplo, traspasando os límites do hedonismo e a experimentación (que fino me quedou), para consumirse de frustración? Non é a coca, a coca neste caso é unha consecuencia. De que? Obviamente, da (non xa tan silandeira) violencia do sistema, dunha sociedade artificial, inxusta, reprimida e máis drogada por vía legal que ilegal (despois cada un aporta o seu e alá cada un coa súa conciencia, tampouco debe empregarse como escusa). Os narcos prestan un ou máis dun servizo ao estado e este, de cando en vez, para lexitimarse, encarcera a algún. Matemáticas de primeiro, xa lles digo, nin sequera sei porqué os aburro con tan manido discurso, ah, si, xa me lembro, por Marcial Dorado Baúlde, que se deixou cazar no seu propio iate acompañado do sinistro Feijóo coas súas Ray-Ban e o seu protector solar.

Lápida: os narcotraficantes máis perigosos non son os que saen esposados nos telexornais.
_

Evaristo é do Celta


Entrevista de Crudo, valéndose das frecuencias dos vencedores (paranoia, infantilismo, teima?). Tres modestos botóns:

1) A nai adoitaba dicirlle: no me amargues la resistencia.
2) É do Celta.
3) A Crudo doeulle/cortoulle o que dixo sobre o 15-M.

A min non me doeu; utópico, penso que estaría ben xuntar as dúas lecturas, como xa fixeron eles.
_

Entrevista a unha botella de leite galego

Escaneado de FOUCE, periódico labrego de información técnica e sindical. Clic para poder ler.



























_

A morte de Iván Dmitrievitch (III)

O lugar era frío e húmido, quizais unha garaxe. Estaba amordazado e atado a unha cadeira de metal, cego ou cos ollos vendados; un misto abalaba difuso no teito da escuridade. Fea situación para un mariñeiro, que así tentaba escoitar gaivotas na cabeza doente. Non había xeito; o que si escoitou ao pouco foi como entraban varias persoas.

- Vaia vaia, aquí temos ao noso heroe, pode que o único home no mundo capaz de unir á Igrexa, ao Estado e á Mafia nun mesmo propósito. Extraordinario... Quitádelle a mordaza.

Cando lle tiraron da cinta americana o que sentiu foi que lle arrancaban a boca, mais sorprendeuse falando, cunha voz de lixivia seca, dende cando esos tres non teñen os mesmos intereses.

- Oh, que intelixente é o noso heroe! Patrón de barco, mestre de escola, fotógrafo... e vendedor de salchichas ambulante! Tesnos un pouco enfadados, Leonardo da Vinci, como comprenderás: as salchichas non valían nin para os porcos e a túa cámara non aparece. Misterio misterio.

Escoitou tacóns, tacóns altos, que ao deterse desprenderon un pesado recendo a perfume caro, Chanel nº 5, Christine Lagarde a castigadora, queremos axudarte, un carro de supermercado.

- Que traes aí, Víctor, unha batería de coche?

- Unha batería de coche rectificada, o detector de mentiras definitivo... mentras algúns gastan o tempo e os cartos coas cartas, eu invisto en I+D+i. Podo proceder, xefa?

Cando colocaba as pinzas os fluorescentes comezaron a pestanexar.

- Que raios pasa? Non terá moita carga ese trebello?

- Non é o trebello, burro, é a treboada.

- Caen pingas do teito.

- Xefa, estase inundando o baixo, hai que largarse!

- Onde levamos a este?

- A ningures, non ten a cámara, adiantáronsenos... deixádeo aí que afogue!

- Entón para que carallo o queriamos?

- Veña, ímonos, e ti deixa de facer preguntas estúpidas, Cholo.
_

Carta de Alberto Corazón

Está en Visual. Corto e pego:

Carta desalentada, de Alberto Corazón, a mis colegas diseñadores:

Queridos colegas: un diseñador nunca se jubila. Aunque el mercado esté desapareciendo tan rápidamente como el respeto y el aprecio social por nuestra profesión.
 A finales del siglo XX el diseño en España parecía estar superando ya la etapa adolescente para encarar el paso a la madurez. Las Escuelas de Arte incorporaban a un profesorado competente y profesional, aparecían nuevos centros de estudios y las universidades se planteaban desarrollar diferentes tipos de especialidades. Es decir, el diseño pasaría a ser una nueva disciplina del conocimiento y la sociedad demandaría los servicios del diseñador tanto para mejorar nuestra relación con nuestro entorno, en el más amplio sentido, como para crear una más responsable cultura del consumo.

Yo sigo creyendo que ahí está el valor de nuestro trabajo, o mejor dicho, estarán, porque esas esperanzas se desmoronaron arrastradas por el tsunami de la gran crisis financiera. Nuestro entorno se ha vuelto de pronto pobre y silencioso. Ni una sola voz gremial, de asociaciones o centros de diseño, se ha alzado ante el atropello chantajista de administraciones y empresas públicas y privadas. Fiscalidad, impagos, dilaciones infinitas de los cobros, apropiación fraudulenta del derecho de autor, concursos escandalosos, presupuestos y condiciones ofensivas… Lo preocupante no es la situación económica, que lo es, pero tenemos suficiente capacidad de adaptación a la realidad, lo preocupante es la arrogancia de la mediocridad de quienes deberían saber que el buen diseño es un servicio público. El buen diseño es un vector en los atributos de lo que llamábamos “calidad de vida”. El buen diseño necesita imperativamente de un buen cliente. Un cliente competente e implicado en el proceso. El trabajo del diseñador termina en un momento dado y, a partir de ese momento su futuro depende exclusivamente del futuro que sea capaz de darle el cliente. Esa es la piedra angular del proyecto. Una piedra que parece estar convirtiéndose en arenilla. No sé en la experiencia de otros colegas, pero en la mía, el nivel de los responsables de relacionarse con el diseñador, desciende año a año. En cualquiera de los sectores privados y públicos, la “cultura del diseño” está en el rango más bajo que he conocido en mi larga vida profesional. Y el comportamiento responde al axioma de que, en puestos de responsabilidad: cuanto más ignorancia más arrogancia.

Reacción que no parece extenderse a otros sectores, como por ejemplo en la arquitectura, que está casi en quiebra técnica. Pero lo que permanece incólume, a diferencia del diseñador, es la reputación del arquitecto. Esa pérdida es la que me crea un profundo desasosiego. Diseñar está dejando de ser una profesión para volver a ser un oficio.

Esa evidencia es lo que me ha llevado a replantear el ejercicio profesional. Dar de baja el estudio con otros profesionales y volver a ser un profesional liberal, como se decía antes, un consultor en diseño estratégico que puede organizar equipos de trabajo si las circunstancias lo requieren y si esa demanda aparece. Si no es así aceptaré el epitafio del inmenso poeta Gil de Biedma:
 “En un viejo país ineficiente, algo así como España entre dos guerras civiles, en un pueblo junto al mar, poseer una casa y poca hacienda y memoria ninguna. No leer, no sufrir, no escribir, no pagar cuentas, y vivir como un noble arruinado entre las ruinas de mi inteligencia”.
_

Compostela está no mapa



Imos cun dos mellores grupos dos últimos vinte anos, como dixo Gustavo Iglesias. Yo La Tengo estiveron este luns aquí, na sala Capitol. Xa é a segunda vez e un pensa que debían cambiarse os folletos publicitarios: Santiago de Compostela, cidade pequena con catedral e zona vella guapas, Yo La Tengo lémbranse dela cando veñen de xira por Europa. Máis nada. Sen asistir ao concerto nin ler críticas sábese que foi un concerto alucinante, impredicible, tranquilo e furioso.

Están a presentar o seu novo disco, Fade, como nesta gravación en KEXP, unha emisora de Seattle especializada en música independente. Boa xente, non van por aí de xenios para hipsters. Agárdase a súa vindeira visita.
_

Dúas lecturas sobre a morte de Chávez

A primeira do Granma, para solaz de todos os anticastristas do mundo (hoxe Yoani Sánchez, Vargas Llosa e Cebrián, logo do champán, móntanse un trío; saberán desculpar a grosaría):



























A segunda de Pascual Serrano; un artigo sereno, limpo, que ofrece datos incontestables: aquí.

«Por iso os venezolanos seguíanlle votando e a súa revolución seguirá adiante. Moitos españois quedaron sen saber todo iso. Ese é o crime mediático do que a historia non nos absolverá.»
_

Arquivo do blog

Outro

A seguir

ecoestadistica.com
Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet