Tódolos domingos de xuño

Esta é unha entrada vella, levemente retocada. Alguén lembrarase dos Sundays, modesto grupo que gravitou arredor de Londres e desapareceu como apareceu, sen facer ruído. Sacaron o primeiro LP e foron entronizados coma os lexítimos herdeiros dos Smiths, o que demostra que os mass media, comenzando polo NME, tiran de drogas duras cando non saben qué facer.

Adoro aos Sundays ata non escoitalos; modestos, enganosamente eslamiados e con melodías alucinantes. Unha gozada redescubrilos tan puntualmente, exactamente por cuarta vez. Here’s where the story ends. Foi un pracer.
_

Non é unha subida de impostos

É unha innovación tributaria, lerdos!

(RAM: Lerdo: Insulto ou descualificación preferido polas persoas intelixentes, mesmo algunhas que falan galego).
_

Un título doutra época

Pasa Mariano Rajoy por un corredor do Congreso e o primeiro que che ven á cabeza é a soidade do poder. A soidade do poder, un título que tanto vale para un bestseller como para un tratado de política medieval dos de agora. O presidente camiña coa mesma cabeza alta coa que camiñan os fachendosos, nun xesto forzado por aparentar seguridade e orgullo. O maletín que porta con dedos grises, que como o de tódolos ministros está pensado para demostrar que carga cunha nobre e ímproba tarefa, mais cos papeis clasificados e adelgazados de eficiencia e o coiro brunido, aquí semella gordo, desgastado, case desfondado.

A soidade do poder, unha redundancia, porque o poder é senlleiro por natureza, non hai un poder de 7.000 millóns de persoas, a non ser que nos pegue a todos por unirnos para conquistar Saturno (insubmisión, Borussia Dortmund). Quedan os leóns detrás, Daoíz e Velarde, como logotipos neboentos, e sácaste os lentes cansos.
_

Presto estaba cando morreu Thatcher

Antes de deixalos coa carta de rigor que Morrissey enviou aos medios, unhas preguntas, porque puido chamarlle alguén en canto a ex-primeira ministra expirou, puido ser o primeiro en enterarse, ou xa tiña o artigo preparado, agardando o intre, como é costume nos de necrolóxicas, non, enteraríase como todos e si, púxose decontado e ao cuarto de hora xa tiña o texto. A súa xenreira hacia ela era máis profunda do que amosou en Margaret on the guillotine (unha canción frouxa). Aventuraríame a dicir que non se poden entender aos Smiths e a Morrissey, e a tantos grupos da época, sen ela.

Como Franco, como o seu amigo Pinochet e outros, morreu na cama. E tampouco se cumpriu o daquela entrevista, que era algo así (agora non o vou buscar):

- Se un fanático asasinara a Thatcher guiado polo que vostede di dela, sentiríase culpable?
- Culpable, eu? Eu buscaría a esa persoa na cadea e pediríalle que casara comigo.

Agora si, rebobinen, esquezan estas liñas e lean a carta-artigo de Morrissey; debulla os mandatos da finada (Irlanda, Malvinas, industria, mineiros, artistas...) antes de retratala como mellor sabe, categoricamente.
_

Os informáticos da Xunta sonche moi traballadores

_

Cumpríndose dez anos da súa morte en Bangkok

Hai tres puntos que quero salientar deste documental sobre Manuel Vázquez Montalbán:

1º O negativo. Teño as miñas reservas sobre as haxiografías, un contrapunto pode funcionar, mais escoitar a Juan Cruz “El Bueno”, en nome do SANTO GRUPO PRISA, dicindo que o protagonista lles cahamaba por teléfono preguntando se inda estaba en nómina, atribuíndolle unha inseguridade poñamos freudiana en lugar dun, poñamos, sarcasmo seguro, non é perverso, é de acudir ao psiquiatra. Mírate iso, amargado.

2º Cando fala do asunto da lingua, a través da súa muller e máis el:

A muller: Él escribía en castellano, me había comentado más de una vez y recuerdo que esto me lo comentó a poco de salir de la universidad: si este fuera un país normal, y normal quería decir si la república no hubiera sido abatida por la sublevación militar y si no hubiera habido cuarenta años de franquismo, si la república hubiera seguido su curso normal, me decía, yo sería un escritor en catalán.

El: Yo me doy cuenta de que esto es una nación, que tiene una exigencia histórica de existencia como tal nación, que es una nación ocupada militarmente siempre que ha tratado de levantar cabeza y que la ocupación no sólo ha sido militar sino que también ha sido una ocupación cultural e incluso en estos momentos en que ya se ha cedido la autonomía es evidente que si hay alguna hegemonía lingüística, la hegemonía lingüística sigue siendo la del castellano. Eso es un hecho objetivo, yo tengo que asumirlo, quizás sea una contradicción personal pero está ahí y por lo tanto yo creo que la principal obligación de un intelectual al menos es ser racionalista.

3º Seica parte das súas cinsas foron espalladas onde a taberna de Ferrán Adrià, en Cala Montjoi.

E agora, sen Pepe Carvalho, aquel programa de cociña.

Preferiremos outras receitas de bacallau que non levan mel, non importa, estivo ben.
_

Seria clásica

_

As perigosas amizades de Marcial Dorado Baúlde

Esta é unha das fotos de Feijóo que publicou un xornal no que se aburren, fotos do 95 no que sae a bordo dun iate cun coñecido narcotraficante. O artigo comeza así:

“Fueron amigos durante unos años, y uno acabó al frente del Gobierno gallego y el otro en la cárcel por narcotráfico.”

Dan gañas de non ler máis, e de feito, ao rematar a lectura, un pensa que con esa frase fica todo dito: o narco, unha figura á que o imaxinario colectivo (ese rapás jiado) lle supón ousadía e agudeza, era parvo e escollía moi mal ás súas amizades. Tampouco hai que ser moi listo para velo.

Dirán algúns que este básico razoamento é perverso, que Dorado traficaba con drogas, enriquecéndose ilegalmente e arruinando á mocidade, polo que é de xustiza que cumpra condena en prisión. Pódeselles replicar: que empurra a un tío a quedarse pillado coa coca, por exemplo, traspasando os límites do hedonismo e a experimentación (que fino me quedou), para consumirse de frustración? Non é a coca, a coca neste caso é unha consecuencia. De que? Obviamente, da (non xa tan silandeira) violencia do sistema, dunha sociedade artificial, inxusta, reprimida e máis drogada por vía legal que ilegal (despois cada un aporta o seu e alá cada un coa súa conciencia, tampouco debe empregarse como escusa). Os narcos prestan un ou máis dun servizo ao estado e este, de cando en vez, para lexitimarse, encarcera a algún. Matemáticas de primeiro, xa lles digo, nin sequera sei porqué os aburro con tan manido discurso, ah, si, xa me lembro, por Marcial Dorado Baúlde, que se deixou cazar no seu propio iate acompañado do sinistro Feijóo coas súas Ray-Ban e o seu protector solar.

Lápida: os narcotraficantes máis perigosos non son os que saen esposados nos telexornais.
_

O celtista anarquista

_

Evaristo é do Celta

Entrevista de Crudo, valéndose das frecuencias dos vencedores (paranoia, infantilismo, teima?). Tres modestos botóns:

1) A nai adoitaba dicirlle: no me amargues la resistencia.
2) É do Celta.
3) A Crudo doeulle/cortoulle o que dixo sobre o 15-M.

A min non me doeu; utópico, penso que estaría ben xuntar as dúas lecturas, como xa fixeron eles.
_

Entrevista a unha botella de leite galego

Escaneado de FOUCE, periódico labrego de información técnica e sindical. Clic para poder ler.

_

A morte de Iván Dmitrievitch (III)

O lugar era frío e húmido, quizais unha garaxe. Estaba amordazado e atado a unha cadeira de metal, cego ou cos ollos vendados; un misto abalaba difuso no teito da escuridade. Fea situación para un mariñeiro, que así tentaba escoitar gaivotas na cabeza doente. Non había xeito; o que si escoitou ao pouco foi como entraban varias persoas.

- Vaia vaia, aquí temos ao noso heroe, pode que o único home no mundo capaz de unir á Igrexa, ao Estado e á Mafia nun mesmo propósito. Extraordinario... Quitádelle a mordaza.

Cando lle tiraron da cinta americana o que sentiu foi que lle arrancaban a boca, mais sorprendeuse falando, cunha voz de lixivia seca, dende cando esos tres non teñen os mesmos intereses.

- Oh, que intelixente é o noso heroe! Patrón de barco, mestre de escola, fotógrafo... e vendedor de salchichas ambulante! Tesnos un pouco enfadados, Leonardo da Vinci, como comprenderás: as salchichas non valían nin para os porcos e a túa cámara non aparece. Misterio misterio.

Escoitou tacóns, tacóns altos, que ao deterse desprenderon un pesado recendo a perfume caro, Chanel nº 5, Christine Lagarde a castigadora, queremos axudarte, un carro de supermercado.

- Que traes aí, Víctor, unha batería de coche?

- Unha batería de coche rectificada, o detector de mentiras definitivo... mentras algúns gastan o tempo e os cartos coas cartas, eu invisto en I+D+i. Podo proceder, xefa?

Cando colocaba as pinzas os fluorescentes comezaron a pestanexar.

- Que raios pasa? Non terá moita carga ese trebello?

- Non é o trebello, burro, é a treboada.

- Caen pingas do teito.

- Xefa, estase inundando o baixo, hai que largarse!

- Onde levamos a este?

- A ningures, non ten a cámara, adiantáronsenos... deixádeo aí que afogue!

- Entón para que carallo o queriamos?

- Veña, ímonos, e ti deixa de facer preguntas estúpidas, Cholo.
_

Carta de Alberto Corazón

Está en Visual. Corto e pego:

Carta desalentada, de Alberto Corazón, a mis colegas diseñadores:

Queridos colegas: un diseñador nunca se jubila. Aunque el mercado esté desapareciendo tan rápidamente como el respeto y el aprecio social por nuestra profesión.
 A finales del siglo XX el diseño en España parecía estar superando ya la etapa adolescente para encarar el paso a la madurez. Las Escuelas de Arte incorporaban a un profesorado competente y profesional, aparecían nuevos centros de estudios y las universidades se planteaban desarrollar diferentes tipos de especialidades. Es decir, el diseño pasaría a ser una nueva disciplina del conocimiento y la sociedad demandaría los servicios del diseñador tanto para mejorar nuestra relación con nuestro entorno, en el más amplio sentido, como para crear una más responsable cultura del consumo.

Yo sigo creyendo que ahí está el valor de nuestro trabajo, o mejor dicho, estarán, porque esas esperanzas se desmoronaron arrastradas por el tsunami de la gran crisis financiera. Nuestro entorno se ha vuelto de pronto pobre y silencioso. Ni una sola voz gremial, de asociaciones o centros de diseño, se ha alzado ante el atropello chantajista de administraciones y empresas públicas y privadas. Fiscalidad, impagos, dilaciones infinitas de los cobros, apropiación fraudulenta del derecho de autor, concursos escandalosos, presupuestos y condiciones ofensivas… Lo preocupante no es la situación económica, que lo es, pero tenemos suficiente capacidad de adaptación a la realidad, lo preocupante es la arrogancia de la mediocridad de quienes deberían saber que el buen diseño es un servicio público. El buen diseño es un vector en los atributos de lo que llamábamos “calidad de vida”. El buen diseño necesita imperativamente de un buen cliente. Un cliente competente e implicado en el proceso. El trabajo del diseñador termina en un momento dado y, a partir de ese momento su futuro depende exclusivamente del futuro que sea capaz de darle el cliente. Esa es la piedra angular del proyecto. Una piedra que parece estar convirtiéndose en arenilla. No sé en la experiencia de otros colegas, pero en la mía, el nivel de los responsables de relacionarse con el diseñador, desciende año a año. En cualquiera de los sectores privados y públicos, la “cultura del diseño” está en el rango más bajo que he conocido en mi larga vida profesional. Y el comportamiento responde al axioma de que, en puestos de responsabilidad: cuanto más ignorancia más arrogancia.

Reacción que no parece extenderse a otros sectores, como por ejemplo en la arquitectura, que está casi en quiebra técnica. Pero lo que permanece incólume, a diferencia del diseñador, es la reputación del arquitecto. Esa pérdida es la que me crea un profundo desasosiego. Diseñar está dejando de ser una profesión para volver a ser un oficio.

Esa evidencia es lo que me ha llevado a replantear el ejercicio profesional. Dar de baja el estudio con otros profesionales y volver a ser un profesional liberal, como se decía antes, un consultor en diseño estratégico que puede organizar equipos de trabajo si las circunstancias lo requieren y si esa demanda aparece. Si no es así aceptaré el epitafio del inmenso poeta Gil de Biedma:
 “En un viejo país ineficiente, algo así como España entre dos guerras civiles, en un pueblo junto al mar, poseer una casa y poca hacienda y memoria ninguna. No leer, no sufrir, no escribir, no pagar cuentas, y vivir como un noble arruinado entre las ruinas de mi inteligencia”.
_

Compostela está no mapa

Imos cun dos mellores grupos dos últimos vinte anos, como dixo Gustavo Iglesias. Yo La Tengo estiveron este luns aquí, na sala Capitol. Xa é a segunda vez e un pensa que debían cambiarse os folletos publicitarios: Santiago de Compostela, cidade pequena con catedral e zona vella guapas, Yo La Tengo lémbranse dela cando veñen de xira por Europa. Máis nada. Sen asistir ao concerto nin ler críticas sábese que foi un concerto alucinante, impredicible, tranquilo e furioso.

Están a presentar o seu novo disco, Fade, como nesta gravación en KEXP, unha emisora de Seattle especializada en música independente. Boa xente, non van por aí de xenios para hipsters. Agárdase a súa vindeira visita.
_

Dúas lecturas sobre a morte de Chávez

A primeira do Granma, para solaz de todos os anticastristas do mundo (hoxe Yoani Sánchez, Vargas Llosa e Cebrián, logo do champán, móntanse un trío; saberán desculpar a grosaría):



























A segunda de Pascual Serrano; un artigo sereno, limpo, que ofrece datos incontestables: aquí.

«Por iso os venezolanos seguíanlle votando e a súa revolución seguirá adiante. Moitos españois quedaron sen saber todo iso. Ese é o crime mediático do que a historia non nos absolverá.»
_

Dimite o redactor de deportes

Agora síntese mal polo que escribiu a semana pasada mencionando a Paco Herrera. Non insinuaba a súa destitución, e a indignación por botalo e por como o botaron é máis poderosa que a culpa. Podía discrepar dalgunha decisión súa, mais nunca pensou que sabía máis de fútbol que el, eran opinións de seareiro que o respectaban, que valoraban e valorarán o compromiso do técnico barcelonés co club. A súa derradeira comparecencia ante os medios en Vigo non descubriu nada novo: non era un mercenario, e o Celta xogaba ao que nos gusta que xogue.

Miserable xeito de despedilo, por detrás e unha chamada de teléfono. Que merda se cren Mouriño e o resto? Semella que tódolos dirixentes do fútbol mundial rexen do mesmo xeito, uns hipócritas aos que se lles enche a boca falando de deporte limpo e exemplo para os nenos. Xa que tanto inciden nos resultados, nos “balances económicos”, podían deixar de pulirse unha pasta que non teñen (confío en que saberán desculpar a súa inxenuidade).

Se Mouriño dispuxera de cartos ficharía a Mourinho, como non dispón deles pilla a Abel Resino, que ha de ser bo cando pretendía traerse con el a ese iluminado fascista de Salva Ballesta. Quen carallo vai preservar a pequena idea do noso equipo, aquelo que nos define por riba dos malditos resultados?
_

Celeste cabeza de Medusa

Así a terán hoxe moitos celtistas, como ela, revolta de serpes e con gañas de petrificar ao primeiro que se poña diante. O empate na casa non era bo, perder no último minuto do tempo de desconto foi esmagador. Volveu Orellana para asociarse con Aspas e inda queda liga abondo. Non hai nada que perder, Paco Herrera, a túa responsabilidade estate a consumir a ti e ao equipo.

Segundo a mitoloxía, o sangue que brotaba do lado esquerdo da cabeza cortada de Medusa era un veleno mortal, e o do dereito resucitaba aos mortos.

Os corais do Mar Vermello, por outra banda, son algas que Perseo salpicou con ese sangue, ao tirar a cabeza nunha praia de Etiopía. Luis, pode ser unha de mexillóns e outra rolda?
_

Dead man walking entrevístase coa Fortuna

Unha cafetería do centro. Os farois son esqueletos de baixo consumo. Discreción.

- Ola, son o cadáver político que lle chamou; sente, por favor. Camareiro! Olle, todos son cadáveres políticos, en realidade, os do meu partido e máis os do outro.
- E que quere?
- Quero que se me entenda, en realidade o único cadáver que hai aquí é a sociedade, nós non temos fallo, é todo unha película, estamos ben vivos, e traballamos e aforramos, hai moitos xeitos, pero non sei como explicalo, os que redactan os meus discursos non saben, en realidade...
- Non estará pedindo demasiado, en-rea-li-da-de?
- Lémbrolle que vostede é nosa, mercámola.
- Lea a Maquiavelo, inda que sexa tarde, a ver se entende algo básico. Non se moleste, non ten que pagarme o café.
- Camareiro!!! Estame a chamar parvo?
- Por un lado si, parvo abondo, como para invalidar calquera mérito que puidera atesourar. Boa tarde.

O camareiro baixa a persiana do local.
_

Unha canción conmovedora dúas veces

Seguimos raiando con Dayna Kurtz, esta vez de xeito digamos oblicuo. A primeira, a orixinal, é de Sam Cook, i-ni-mi-ta-ble. Ela foi astuta (é a segunda) e, ao interpretala, evitou a comparación, inventouse outra canción, levouna ao blues, algodón deserto e negro, está vostede despedido, patético crítico.

 


_

Se marcho a Nova Orleáns

Recuncamos con Tom Waits, desta volta cantando con, ou para, a Preservation Hall Jazz Band, que o ano pasado cumpriu 50 anos (algúns membros, outros non sei se xa estarán no pantanoso ceo do delta do Mississippi). Toca entroido, toca Mardi Gras. Prescrición médica: búrlense e gocen.

O de martes graxo sabemos de onde ven e nin así cadra co espírito institucional-turístico da feira do cocido de Lalín. Búrlense, búrlense e gocen.
_

Micromanifa

Subindo Cacheiras atopeime unha manifestación da CIG diante do supermercado “El Árbol”. Eran poucos, a megafonía non daba nin para que se lles escoitase no bar do lado, mais repartían uns panfletos esclarecedores (porque hai panfletos esclarecedores e escurecedores, abundan os exemplos na prensa). Unha traballadora está a sufrir acoso por parte da empresa, que acaba de suspendela de emprego e salario durante 14 días. Por delegada sindical que defende os dereitos das súas compañeiras non, por suposto, porque a pillaron co móbil na man e, atención, empregando cristasol para limpar, seica un produto altamente inflamable prohibidísimo, categoría TNT.

Ao chegar ao Aroski (termo aceptado no disionario morrasense) puiden ollar como saían dalí dous sindicalistas que, previo paso por caixa, corrían armados cadanseu coa súa botella de cristasol con pulverizador, que debeu ser o que lle atoparon Bush, Blair e Aznar a Saddam Hussein. E Martiño non mandou aos antidisturbios.
_

A morte de Iván Dmitrievitch (II)

Escoitaba o látego de auga do vento azoutar as fiestras. Negra choiva escribindo sobre o seu corpo espido, nun costado, na man descansada sobre unha teta, entrando pola coxa, cunha caligrafía dura como disparos que logo esvaraba polo cristal morno da pel, mentres soñaba asomarse ao outro lado do espello, retrato de instintos, e cruzar por fin a ponte do desexo. Entón sooulle o móbil, Fernando, claro, escandalizado porque estaba tirada na cama a esas horas, pedíndolle que se erguera e se duchara, que era tarde, quedamos cos meus pais no Café Azul, lembras?

- Hai que fichar inda que haxa un terremoto?
- Ana, sabes que é costume inveterado na miña familia, que tamén é a túa.
- Por favor, quen di inveterado neste mundo?
- Vístete, por favor. Eu saio agora do despacho e xa aparezo alí.
- Non se pode recorrer, señor avogado?
- Que rara estás hoxe, Ana, estás ben?
- Ferpectamente.
- Vémonos agora, veña.

Ao meterse na ducha sentiu como a auga se levaba a tinta e sentiu tamén algo novo e inquietante, como se estivera a ser observada, mais non podía ser, raro, raro vendedor de salchichas, quería rematar decontado e cubrirse co albornoz.
_

Agasallamos a eliminatoria

Aquelo non era un equipo de fútbol, eran once tíos de provincias que aproveitaban que tiñan que xogar no Bernabeu para pedirlle un autógrafo a Cristiano Ronaldo. Doe dicilo: a culpa foi do adestrador. Doe porque é persoa á que se lle valora o traballo dende o primeiro día. Ten dereito a trabucarse, dende logo, o único que sinalamos é que o erro da formulación do partido impediunos tombar ao xigante revolto. A entrada de Aspas na segunda parte demostrou sobradamente que a eliminatoria era nosa. Detrás do lucimento de Ronaldo o Madrid non é máis que un equipo de estrelas divididas. Detrás de Ronaldo e diante de Casillas, que non tiña porqué parar o velenoso disparo de Augusto Fernández.

O marcador foi obscenamente mentireiro.

Non deixamos escapar unha lebre, deixamos escapar unha tartaruga de ouro podre.

A humildade está moi ben, Paco Herrera, e a prudencia, ás veces. Tamén hai que ter orgullo, autoestima e ganas. Todos aborrecemos a Mourinho (e el masturbándose), mais tampouco se pide perdón, nunca, por xogar en Madrid e gañar.
_

Crudo fasendo das súas

_

A canción de Hendrik Röver

Isto é un blues contemporáneo, que se di pronto. Los Deltonos, algún ou algunha mesmo se lembrará deles. O que se pode considerar un grupo de oficio, de curro, lonxe dos focos da fama. Foron relativamente coñecidos a raíz dunha sentenza xudicial. Eles, Hendrik Röver, nunca cambiaron, sempre perseguiron as cancións boas. A miúdo compareino con Josele Santiago, sen o seu talento á hora de escribir, mais sobrado no resto. Coherente e esixente.

A canción, que pertence ao seu novo dez polgadas, Saluda al campeón, trae unha mensaxe obvia contra o presidente do goberno, un tal M; con todo, como tódalas boas cancións, ofrece algo máis. Polo prezo de tres cervexas ben reverberadas.
_

Empesamos ben

Xa ollaron o discurso de fin de ano do presidente dende a casa de Padrón onde parou Rosalía? Non respectan aos nosos mortos. Se volvemos a Elías Canetti, isto é malo.
_