Seguimos raiando con Dayna Kurtz, esta vez de xeito digamos oblicuo. A primeira, a orixinal, é de Sam Cook, i-ni-mi-ta-ble. Ela foi astuta (é a segunda) e, ao interpretala, evitou a comparación, inventouse outra canción, levouna ao blues, algodón deserto e negro, está vostede despedido, patético crítico.
_
_
Nenhum comentário:
Postar um comentário