Unha cafetería do centro. Os farois son esqueletos de baixo consumo. Discreción.
- Ola, son o cadáver político que lle chamou; sente, por favor. Camareiro! Olle, todos son cadáveres políticos, en realidade, os do meu partido e máis os do outro.
- E que quere?
- Quero que se me entenda, en realidade o único cadáver que hai aquí é a sociedade, nós non temos fallo, é todo unha película, estamos ben vivos, e traballamos e aforramos, hai moitos xeitos, pero non sei como explicalo, os que redactan os meus discursos non saben, en realidade...
- Non estará pedindo demasiado, en-rea-li-da-de?
- Lémbrolle que vostede é nosa, mercámola.
- Lea a Maquiavelo, inda que sexa tarde, a ver se entende algo básico. Non se moleste, non ten que pagarme o café.
- Camareiro!!! Estame a chamar parvo?
- Por un lado si, parvo abondo, como para invalidar calquera mérito que puidera atesourar. Boa tarde.
O camareiro baixa a persiana do local.
_
- Ola, son o cadáver político que lle chamou; sente, por favor. Camareiro! Olle, todos son cadáveres políticos, en realidade, os do meu partido e máis os do outro.
- E que quere?
- Quero que se me entenda, en realidade o único cadáver que hai aquí é a sociedade, nós non temos fallo, é todo unha película, estamos ben vivos, e traballamos e aforramos, hai moitos xeitos, pero non sei como explicalo, os que redactan os meus discursos non saben, en realidade...
- Non estará pedindo demasiado, en-rea-li-da-de?
- Lémbrolle que vostede é nosa, mercámola.
- Lea a Maquiavelo, inda que sexa tarde, a ver se entende algo básico. Non se moleste, non ten que pagarme o café.
- Camareiro!!! Estame a chamar parvo?
- Por un lado si, parvo abondo, como para invalidar calquera mérito que puidera atesourar. Boa tarde.
O camareiro baixa a persiana do local.
_
Nenhum comentário:
Postar um comentário