O rap de Tom Waits

Nun dos seus últimos discos Tom Waits rapea descaradamente. Agora escoita a música que escoitan os fillos e a recicla ao seu xeito, que máis que reciclar é desentrañar toda a fealdade e sacar unha canción nova. Se algunha vez a palabra “deconstrucción” tivo sentido, foi gracias a Tom Waits. Un fenómeno, o rapaz. Metereolóxico.

Mañán sol e bo tempo, sol como un banjo, un berro, caverna excesiva, lacasito, teatro sobre o teatro... e bueno, se quere Carlos Boyero tamén metemos o heartbreaker hotel e a rapaza de Jersey.
<>

A fisura

Outro aspecto que nos fascina do mundo de Emmylou Harris resúmese no que dixo nunha entrevista a Diego Manrique. Dixo que nos comenzos tomábase o country “con ironía”, como pedindo perdón por ter sido nova e arrogante, ou sexa que logo entregouse a esa música... non o explicariamos ben, moi poucas veces un artista solta algo tan fondo e asentado (que non fósil).

Os artistas polo xeral cumpren anos e seguen dicindo as mesmas parvadas destinadas a ser titulares do NME ou El País de las Tentaciones. Que ela dubidara e o recoñecera, eso é “a fisura” de Salvador Pániker.

- Joder, tío, estás encoñado, qué plasta coa vella esa de Marte!
- Eu sei o que lle fai falta a este...
- Para o que non lle guste, Google ofrece millóns de alternativas.
<>

Motivos de despido

Falando do retornado John Wayne, do outro, o fillo pródigo, o cowboy do 3D. Caiuse, da empresa queremos dicir. Non hai sitio para el coa crise (as inmobiliarias seguen sen gastar en infografías), pero coa mesma crise si haberá sitio para outro. Qué emotiva a aperta que lle deu Luigi, porque lla deu, non lla cobrou. Sabes que ante todo, AN-TE-TO-DO, soy tu amigo, ¿eh? Tu amigo, no lo olvides nunca, y aquí estaré para lo que necesites, y a ver si quedamos para corrernos una juerga, ¿eh, campeón? Ese... nuestro John Waynne, máquina, que eres un máquina!

O motivo real polo que o botaron: era un crío que comenzaba a estorbar, facía virguerías cun ordenata, e para qué? iKIF xa é unha empresa seria, o de axencia de deseño fica de escaparate (de deseño; non sei se nos explicamos).
<>

Anuncio de Evax

Fago voar o teu sexo. Ía pór “levitar”, pero é un verbo que se asocia demasiado coa relixión e as pelis de medo. As fantasías atléticas das que se gaban os que se machacan no ximnasio, campeóns namorados dun “concepto” de si mesmos. O concepto do carallo, postos a soltar chorradas.

Fago voar o teu sexo, cometa, escultura de sangue, unha flexión mínima. Ti alónxasme do “concepto”, pero non te follo por eso.
<>

Outra aproximación á liberdade (II)

O arume da liberdade, eso é o que respiras vagamente cando desistes da súa búsqueda obsesiva e infructuosa. O café é café. A liberdade non existe, como di Carlos Fuentes. Falamos, sempre, en termos de humanidade (quero o premio nobel xa), a liberdade coa que nacemos algúns non conta porque non se pode “transmitir”, é mala (e pérdese en canto se recoñece).
A radio.
Winston Churchill fumándose un puro.
Quérote porque non es miña.
A liberdade coa que nacemos algúns non conta porque non se pode “transmitir”, escribimos, e polo tanto é mala ¿Sáltámonos as clases de lóxica? Pode, pero debe ser así.
<>

Revista de vran

O que non comenta o sagaz, o intrépido xornalista de El País, é que a falsificadora vila de Sanxenxo está a sofrer unha grave carestía de bens primarios; o supermercado está cos estantes baleiros, as caixas saqueadas no chan, a factura dalgún proveedor pisoteada e xa perdida, como en Albania cando caiu o muro de Berlín. Dirixímonos a unha tía que leva o sueter da empresa.
- Desculpa, tedes tónica?
- No, ya se lo dije a otro cliente!
¿Unha histeria tapada, latente, non máis no inverno? Depende de ti, non do John Wayne da escola de xornalismo máis guapa e independente.
<>

E ela arrasa

Impresiona como comenza “All my tears be washed away”, no DVD de Emmylou Harris; o tipo do baixo fai un debuxo pequeno e algo que non é unha reverencia e que é un entre vostede agora, señora, que xa está a casa limpa.
<>

Reformas na urna de cristal

Tocou entrar na urna de cristal (reformada: metéronlle o Pompidou dentro, pero sen lienzos). A cadeira cambiara o semblante do Supremo, levemente.
-Pasa. Estuven repasando os informes de Luigi.
- Qué interesante...
- Algo si, pero xa sabes que a min me gusta o contacto directo. Mirar eu... soy el padre de esta familia, coño... Bueno, al tema: aquí pone que no te gusta el hip hop.
- Que non me gusta el hip hop?
- Las conversaciones se graban, ya lo sabes.
- Si, non o digo por eso, quero dicir que me sorprende que me sacara unha opinión sobre... o hip hop.
- Pues es representativa porque representa una actitud prejuiciosa y negativa ante los gustos y la forma de expresarse de una sociedad que evoluciona constantemente, un factor como comprenderás ca-pi-tal dentro de la empresa para la que trabajas. Además deso, resulta que o meu fillo ten un grupo de hip hop, son buenos!, ganaron el concurso de maquetas de la Radio Galega. Van a grabar un disco.
- E teño que escoitalo?
- Ou o escoitas ou estás despedido, jaja, no, joder, lo que tienes es que tener más cuidado con eso.
- ¿Con qué, co hip hop?
- No te hagas el gracioso. Con eso! Con lo de la sociedad que evoluciona y todo eso, tampoco es tanto esfuerzo, pero esta empresa necesita gente entusiasmada con su filosofía, ¿entiendes?, nada de perdedores de tres al cuarto.
- Aí, se es un perdedor, sé un perdedor ao grande!
- Pois si, y ese tipo de comentarios sobran aquí. A trabajar y con ojo. Creo que no tengo que explicarte nada más.
- Ok.
- Espera, una cosita más. Como che dixen, o meu fillo ten un grupo de hip hop... estuve pensando, lo de las rimas no es precisamente el fuerte de Alvarito, ganaron el concurso porque en fin, me preocupé de hacerle una buena promoción... pero eso, que tú le podías echar una mano, sería beneficioso para ambas partes, él igual aprende algo (aunque no sé pa qué porque eso es una mariconada que no sirve pa ná, pero bueno). Y tú... te “abrirías”, como dice Luigi, a la cosa moderna, tienes que poner de tu parte, claro. Aquí pone “La Importancia De Los Valores Intangibles”.
- Y la muerte súbita del capital vespertino.
- ¿O qué?
- Nada...
Ojo... y quedamos así. Ya le dije a Nati para que quedarais tú y Álvaro, tiene que ser informal, quedar en un bar y eso, al fin y al cabo tú te pasas la vida en un bar, y eso, espontáneo, positivo, ¿eh? Venga.
<>

Un sofá por valo

Os valos xa están moi vistos. Sustituamos o marco rectangular e plano por un sofá. A estructura dun sofá con medidas parellas, 10 x 5 ou así, moi vello, con ferros descubertos, do que lle vai caíndo o papel que vai amosando por partes o producto. Nun dos brazos pódese poñer un potente cu de muller, en branco e negro, e escrito en bermello con letra manuscrita, nunha nalga “desconto” e noutra “50%”; tirando hacia o outro brazo, no respaldo, unha casa con xardín; ao longo de toda a parte de abaixo un xogo de liñas sacado dos labios, negros e grises, e sobre eso, no bermello e con tipografía de pau, o enderezo e a web. Os rapaces poderían gabear e sentar nel, rir gracias obscenas e tirar pedras á estrada, o que axudaría a que conductores e viandantes se detiveran ante o anuncio e logo o comentaran.

A idea é moi boa, ou eso me dixo Luigi cando lla “espuxen” na derradeira entrevista, moi boa “en canto revela o xenio creativo dun empregado ao que se remunera precisamente por ser creativo”. Qué ilusión, a idea do sofá. Imaxinámolo por toda a península, arruinando ao touro de Osborne.
<>

A frase do presidente pop

O (bendito) presidente dos EE.UU. chamoulle hipócrita a Hugo Chávez. Dixo que se non quería inxerencias do seu país en latinoamérica, non podía criticar que se abstivera de tomar protagonismo algún no golpe de estado de Honduras, ou o que fora eso (porque xa é “pasado”, e no presente o que está misteriosamente en “situación irregular” é Zelaya); en plan ai, ¿non era o que querías? Ficou marabillado da súa oratoria, unhas cantas liñas retóricas e sesgadas que rematan sempre nunha frase sinxela, inxeniosa, cautivadora, tramposa, repetible, contundente e fora de contexto.

Cántos se sinten impresionados coa “intervención” deste presidente. Obama é icona, poster, dunha nova era que hai que vender, que agora as eras, as Eras, as que fican nos libros, costa vendelas, mesmo as atopas nos chinos tiradas de precio.
<>

A rapaza do pelo gris

Estamos a ollar un concerto de Emmylou Harris. Ademáis de love hurts tamén ten unha banda coa que lle pega ao rock’n’roll e de qué xeito, unha velliña cun corpo que xa quixeran moitas rapazas, toda a enerxía templada, porcelana, aceiro, flamencos de rímel nas pálpebras, celebramos a colleita do millo, pois veña, non é que se lle perdoe cando se pon en plan son de Nashville, vestindo e cantando, e que non hai nada que perdoar.

O DVD é unha edición das que sacan dende hai poucos anos as compañías, baratas tirando a cutres no formato, con grabacións sen trascendencia ningunha que ás veces flipas; a banda está solta, con ela, gózase.
<>

A persoa política

Desculpen o título, que é algo así como industrias e andanzas dun procurador da propiedade. O caso é que ven sendo eso, a persoa política (o rollo grego). A intelixencia, digámolo “en sentido profundo”, queima todos os conflictos e acepta “o que hai”. Por eso a única intelixencia está na dereita. Na dereita da política, queremos dicir; nin idea de se coincide coa dereita do hemisferio ese que temos.
- Por eso Rosendo non pinta nada en Sanxenxo: non hai público para el.
- Ademáis, o tío vai criticando o Sistema (a cursiva é nosa) e logo resulta que cobra por actuar, e fixo que non cobra pouco.
- Eso.
- Qué jeta...
- Bueno, en Portonovo trouxeron aos Enemigos na festa da raia e aínda houbo algo de xente.
- Bueno, si, ¿e quén pagou ese capricho? Porque eso foi un capricho dos do pub, que estaban na organización.
- Os enemigos da música.
- Jaja, eso, si, moi boa.
¿Quén fala? ¿Quén é “a persoa política”? Como dicía O Generalísimo, hágame caso, haga como yo y no se meta en política. Non lle foi tan mal.
<>

Tiro con arco

Estos de El País sempre descobrendo a pólvora. Demoledor artigo sobre a vila de Sanxenxo, onde o sagaz xornalista fai un repaso do feísmo urbanístico e do marujeo hipermegacutre, deténdose de paso nas reunións casuais onde se pecha algún negocio.

Dende que temos memoria, Sanxenxo sempre foi así, e nin sequera se perfeccionou a fórmula. En canto ao marujeo pijo, semella un tema no que hai que cebarse con saña. Qué fenómeno terrorífico, o marujeo pijo, como se non houbera marujeo trotskista ou marujeo na Real Federación de Tiro con Arco de Colmenar del Río.
<>

Empresa de prestixio

Sorprendentemente nestos tempos, iKIF está a crecer como empresa. A medida de tal crecemento adopta unha dimensión cabal coa creación do Departamento de Recursos Humanos (qué pedantería, señor!), e o nomeamento para a súa dirección do Sr. Luis Fonseca (un crack). A biografía de Luigi, como lle gusta que o chamen, un pouco para restarse importancia e seriedade, porque é un tipo enrollado, coma ti e coma min; a biografía de Luigi, diciamos, cheira a conto malo, pero é suficiente para impresionar ás dúas secretarias e ganarse o afecto do Supremo, ganándose así a admiración e a envexa baixa, insán e pequena de todos nós, os seus compañeiros. Só no comenzo xa atopamos unha morea de contradiccións: anos 60, un canteiro ourensán en Milán e unha vedette napolitana que tiña un programa na RAI, eso é comenzar con ganas. Sentimos non fomentar a curiosidade do lector, pero non imos narrar os miragres e a ledicia da súa vida (aínda que tamén o pasou moi mal, por suposto), centrándonos unicamente no seu novo cargo, Director do Departamento de Recursos Humanos de iKIF.
- Jo...
- Nati, babeas ollando para el, e ficas embobada cos seus contos, que non son máis que eso, contos...
- Bueno, ¿e qué?, polo menos conta cousas interesantes e divertidas, ten mundo, non coma vos. E ten ese punto picante, sempre...
O mesmo é un rapaz cojonudo e nós nada máis que eso, uns aldeáns revirados; pode ser. Conmigo amósase exquisitamente cordial, e lémbrame sempre que atopa ocasión o “satisfactorias e positivas” que son as nosas entrevistas mensuais. Malia eso, ou por eso mesmo, o único que penso é que estou a piques de perder o traballo. Os outros din que flipo, e que inda así, se me botaran, eles iríanse conmigo, pero para que esto último non aconteza tamén está Luigi aquí.

Xa lles tocará a eles, eso fixo. Como me dixera aquela vez o xefe: Miguel, métete na cabeza que nos adicamos á construcción.
<>

Instrumental

A versión instrumental de “Veneno en la piel” está de puta madre. Ventaxas da sesión aleatoria do iTunes. Extremadamente limpa. Non hai onanismo, qué hai; non di moito, nin sequera con letra di gran cousa, pero, qué é dicir “gran cousa”. Elefante, gran cousa dirixíndose a Roma. A res pública, qué cousa esa.
<>

There is a wild man in my head

E logo está a filla. Ana Botín, osos de ouro, mamadas de hiel. Todos os ficheiros na cona reventada, ordeada e limpa, cos debes e haberes. Icona da evolución do papel da muller na sociedade. A evolución do papel, descarallao. Esto dígoo porque son un macho fracasado que se fai vello, feble e anticuado.
<>

Libro de estilo: xogos de palabras, non

O marco. O marco é o impoprtante. Cando falamos de ser unha fiestra (aí es ná), referímonos ao marco. De madeira, de aluminio, en tres posicións reclinables, 12 cores a elexir e garantía antirroubo a pagar en cómodos prazos. Para esta indecorosa cuestión tamén é impoprtante escoller o Banco. Cómo non, amigo copto, sabia é a túa elección: ven ao Santander, queremos ser o teu Banco (a maiúscula é miña). Mañán temos congregación de coptos querellándose; qué facemos, Emilio Botín, qué facemos agora.
Colocarémoslle fiestras gratis. O patrón sempre leva razón. Boga-boga, mariñeiro. Cariño, pellízcame, deslizaremos a soga polo seu pescozo e seremos li(e.

Esto… ¿qué quería dicir?
Home, é un artristra.
Ah…
<>

Under the influence

Xogabamos ao fútbol, de críos, cantando esta canción, “Preguntas por Puerto Montt”. Supoñemos que Cristiano Ronaldo escoitaría “outra música” (vale, recoñecemos que non sacabamos as faltas como as saca el).
<>