Con todos vostedes... Frank Sinatra!
Este é o blog de "Luar". Eu son Gayoso, ese presentador que preservaremos como patrimonio artístico nacional. Sábado pola noite. Todo o país está a verme. O superaxente Feijóo, tamén. Teño un par de azafatas que ademais de estar cachondas pagan o café (coñecemos a un carpinteiro que curra na TVG, e Gayoso non paga nin convida).
Josele Santiago, que está aí en fronte (bifronte), en Beluso, recibe a miña chamada, a chamada de Gayoso. E todos cantamos a canción do superaxente.
<>
Etiquetas:
música
"O home orquestra"

Captura do corto de Pixar "One man band"; non da para apreciar as cores (perfectas), pero si a composición. A continuación irá o vídeo.
Nós tamén faríamos algo semellante: só nos levaría uns 500 anos (sen comer nin durmir).
<>
Etiquetas:
animación
Primeira pedra do manual de identidade corporativa
A Georgia é unha Garamond con botas. Mentras non cambiemos de idea.
<>
<>
Etiquetas:
deseño
Do "mande usté" ao "non sabe usté con quien está hablando" en 0'
O "non sabe usté con quien está hablando" adopta moitas formas, non vaian pensar. Os galegos (e os españois e outros) aprendemos moi rápido a esixir dereitos baratos. Non se trata dos cargos fetén da Xunta ou doutro goberno, nin da Garda Civil, por poñer algún exemplo: son todos uns mandados (coma nós).
<>
<>
Etiquetas:
f1
Que volte o Sah de Persia
Houbo fraude nas eleccións de Irán. Os apóstolos da Democracia velan pola nosa información e polos intereses da poboación iraniana. Infatigables e insobornables. República islámica de Irán: os malos malísimos dende a revolución de 1979. Lémbrese que estadounidenses e británicos restituiran ao Sah en 1953, para explotar os recursos petrolíferos da rexión sen problemas, e mesmo lle axudaran a montar un dos máis noxentos servicios de intelixencia da historia, o SAVAK (un de cada tres iranianos mantiña algún tipo de conexión coa organización, así fora como informante ou como axente).
"Ayatollah, no me toques la pirola", cantaban Siniestro Total. "Puedes cortarme las manos sin piedad y llevarte a mi chiva ye-ye..." Os aiatolás non son precisamente simpáticos, pero que os políticos (e os reis, que aínda os temos) de Occidente vaian impartindo leccións de Democracia é un vacile macabro.
<>
"Ayatollah, no me toques la pirola", cantaban Siniestro Total. "Puedes cortarme las manos sin piedad y llevarte a mi chiva ye-ye..." Os aiatolás non son precisamente simpáticos, pero que os políticos (e os reis, que aínda os temos) de Occidente vaian impartindo leccións de Democracia é un vacile macabro.
<>
Etiquetas:
política
Postal do pobo con moito photoshop
Halo de gaivotas seguindo ao pesqueiro, nervioso trazo de grises no ceo branco. Alfinetes de ar. A ría, garabata ancha que se anudara o director da compañía de teatro, quen debía asistir co alcalde á recepción desa noite no consistorio.
- Ai, pero qué listiño nos saeu o rapaz, ten ese humor seu...
Tras o barco, un suco de escuma de palabras negras, e gaivotas sanguiñolentas coas cuncas baleiras e champaña.
<>
- Ai, pero qué listiño nos saeu o rapaz, ten ese humor seu...
Tras o barco, un suco de escuma de palabras negras, e gaivotas sanguiñolentas coas cuncas baleiras e champaña.
<>
Postal do pobo
Halo de gaivotas seguindo ao pesqueiro, nervioso trazo de grises no ceo branco. Alfinetes de ar.
<>
<>
Etiquetas:
literatura
Darren "talento" Hayman, ou o ukelele multifunción
Estos vídeos son unha sinxela escolma dos que hai colgados na súa web, que a súa vez son unha escolma imposible de toda a súa música. Este tío fai cancións redondas co que pilla ao seu alcance: ukeleles, cacharros electrónicos, so, coa tropa, aproveitando os estudios de grabación e en plan caseiro.
Un entendido diría que o seu abanico estilístico é tan amplo como natural. El só fai pop, o mellor pop. E himnos; ata lle escribiu un, hilarante, ao servicio postal.
Etiquetas:
música
A web de Darren Hayman
Algo de bluegrass. Darren Hayman con outro dos seus proxectos, "Hayman, Watkins, Trout and Lee", escapando do pop ("¿eso non é o que fan Beyoncé ou Blur?"). Da súa web, hefnet.com. Aí atoparedes todos os antídotos propostos polo rapaz contra tanta bobada solemne que temos que tragar (ai, se tan só foran Mariano Rajoy, ZP, Miguel Bosé ou o superaxente Feijóo).
Na tenda da páxina está dispoñible toda a discografía a prezos exemplares (¡claro que hai que pagar pola música!, pero dentro dun marco razoable e beneficioso para todos).
<>
Na tenda da páxina está dispoñible toda a discografía a prezos exemplares (¡claro que hai que pagar pola música!, pero dentro dun marco razoable e beneficioso para todos).
<>
Etiquetas:
música
Memoria dun educado canalla
Lembrando a Marat lembramos a un amigo que morreu hai moitos anos, e do que aínda nos jode falar, pero a curiosidade xa é máis forte que o respecto que si, aínda lle gardamos. Entregara este home a súa vida a catro paixóns, que nomeamos a continuación coido que na orde correcta de preferencias:
- A mediciña (era médico e profesor).
- A comida, a bebida, as alumnas e as camareiras suizas e austríacas (pero as vienesas non, en serio).
- A música clásica (concertos de ano novo incluidos).
- E a revolución francesa.
Nunca nos preguntamos, nunca lle preguntamos qué lle atopaba á revolución francesa, e podía narrala día por día, dende 1789 a 1794. Sabiamos que o seu pasotismo político, certo desprecio que amosaba hacia as persoas con “ideais”, especialmente ás de esquerdas, non eran máis que unha parte da fortaleza que se construira para ocultar (e ocultarse a si mesmo) a un home sensible de orixes humildes... Non, non, estamos montándonos unha teoría estúpida e non necesariamente certa, sabiamos como era por algunha vez que o fitamos aos ollos. E bueno, ¿qué lle proporcionaba estudiar a revolución ao longo dos anos? Dende logo, non era unha afección comparable a coleccionar selos; algo tiña que haber aí.
<>
- A mediciña (era médico e profesor).
- A comida, a bebida, as alumnas e as camareiras suizas e austríacas (pero as vienesas non, en serio).
- A música clásica (concertos de ano novo incluidos).
- E a revolución francesa.
Nunca nos preguntamos, nunca lle preguntamos qué lle atopaba á revolución francesa, e podía narrala día por día, dende 1789 a 1794. Sabiamos que o seu pasotismo político, certo desprecio que amosaba hacia as persoas con “ideais”, especialmente ás de esquerdas, non eran máis que unha parte da fortaleza que se construira para ocultar (e ocultarse a si mesmo) a un home sensible de orixes humildes... Non, non, estamos montándonos unha teoría estúpida e non necesariamente certa, sabiamos como era por algunha vez que o fitamos aos ollos. E bueno, ¿qué lle proporcionaba estudiar a revolución ao longo dos anos? Dende logo, non era unha afección comparable a coleccionar selos; algo tiña que haber aí.
<>
Etiquetas:
literatura
Marat e o iPhone 3G S
Está o famoso cadro de Marat morto na bañeira. Na man esquerda, que aínda sostén unha folla de papel (coido que unha lista de persoas ás que guillotinar), podía colocárselle, abrindo un pouco a palma, un iPhone 3G S; na dereita sustituiríase a pluma por un lapis óptico. ¿Qué facía o revolucionario co iPhone nese intre? Podiamos pensar, por aqueles días de propaganda e terror, que grabou o seu propio asasinato, para logo colgalo no Youtube, pero:
a) A cámara de vídeo que lle puxeron ao móbil din que é unha trapallada.
e b) Aínda ten o lapis óptico entre os dedos.
Ao final vai confirmarse que escribía a lista cos nomes dos girondinos que enviaran á súa asasina, a aristócrata Charlotte Corday. Ao iPhone tiñan que meterlle un espello e unha navalla suiza.
<>
a) A cámara de vídeo que lle puxeron ao móbil din que é unha trapallada.
e b) Aínda ten o lapis óptico entre os dedos.
Ao final vai confirmarse que escribía a lista cos nomes dos girondinos que enviaran á súa asasina, a aristócrata Charlotte Corday. Ao iPhone tiñan que meterlle un espello e unha navalla suiza.
<>
Etiquetas:
tecnoloxía
Preparando a defensa de Bunbury
Bunbury vai sacar outro disco (non debe facer nin seis meses que sacou o último). Atención, familiares e albaceas de poetas mortos ou no paro, aí tedes outra oportunidade de mandalo a xuízo e sacarlle unha pasta.
É certo que esta vez o puxo máis difícil (ou máis doado, segundo se vexa), titulando A Obra cun sinxelo, pobre (como as patacas ao pobre) “Las consecuencias”. ¿En cántos sitios estará escrito “las consecuencias”? Como se poñan todos a demandalo van deixalo sen unha peseta.
“las consecuencias de mi querer
una botella de ginebra
en el neceser
que te dejaste
y en wall street una quiebra...”
Ui... sentado o precedente, non nos parece o mellor xeito de evitar suspicacias. Lánzate, tío, escribe sen medo.
<>
É certo que esta vez o puxo máis difícil (ou máis doado, segundo se vexa), titulando A Obra cun sinxelo, pobre (como as patacas ao pobre) “Las consecuencias”. ¿En cántos sitios estará escrito “las consecuencias”? Como se poñan todos a demandalo van deixalo sen unha peseta.
“las consecuencias de mi querer
una botella de ginebra
en el neceser
que te dejaste
y en wall street una quiebra...”
Ui... sentado o precedente, non nos parece o mellor xeito de evitar suspicacias. Lánzate, tío, escribe sen medo.
<>
Etiquetas:
música
Propósito de emenda
Aquí criticamos como vellas beatas. Lembro que non hai moito chamabámoslle a non sei quen gardián das esencias sagradas, ou algo así, e ao mellor non nos faltaba razón, pero a mesma razón perdémola actuando constantemente do mesmo xeito, como gardiáns das esencias sagradas. En canto algo non se acomoda automaticamente aos nosos gustos, veña a despotricar.
A caixa de texto quere facer autocrítica. Non prometemos nada, pero si confesamos a nosa intención de cambiar esta conducta tan negativa (a ver o que nos dura).
<>
A caixa de texto quere facer autocrítica. Non prometemos nada, pero si confesamos a nosa intención de cambiar esta conducta tan negativa (a ver o que nos dura).
<>
Etiquetas:
bitácora
Eloxio dun presente nimio
Seguimos redescobrendo a Gabinete Caligari. Aos poucos, porque cadra. Despois xa nos dirán os-que-sa-ben que a música é para sentir, e para bailar e follar, e non para pensar, ou todo o contrario. A terceira canción da que nos facemos eco é esta: “La fuerza de la costumbre”. ¿Qué grupo de pop emprega, tensándoo, o refraneiro español e xiros emparentados, tirando de palabras como “cuitas”, “postrer”, “lumbre” ou “mordaz”?
Canción de non-rock:
“Sin norte ni mitos que seguir
al capricho del azar crecí
como las hojas secas que el viento esparce por ahí”
Estribillo:
“Si por costumbre amé
por costumbre olvidé
La fuerza de la costumbre es mi guia y mi lumbre”
E case ao final, con mala hostia moi ben integrada:
“Y si un día vuelves a llamar
te vas a desilusionar
vivo con la costumbre de no quererte nunca más”
Jaime Urrutia non é un poeta, tampouco é un Auserón (nin falta que fai), pero dalle cen mil voltas (como no disco, si) aos rocketas que pretenden vendernos actualmente, todos esos grimosos “poseurs”.
<>
Canción de non-rock:
“Sin norte ni mitos que seguir
al capricho del azar crecí
como las hojas secas que el viento esparce por ahí”
Estribillo:
“Si por costumbre amé
por costumbre olvidé
La fuerza de la costumbre es mi guia y mi lumbre”
E case ao final, con mala hostia moi ben integrada:
“Y si un día vuelves a llamar
te vas a desilusionar
vivo con la costumbre de no quererte nunca más”
Jaime Urrutia non é un poeta, tampouco é un Auserón (nin falta que fai), pero dalle cen mil voltas (como no disco, si) aos rocketas que pretenden vendernos actualmente, todos esos grimosos “poseurs”.
<>
Etiquetas:
música
O ano que ven toca emigrar
O superaxente Feijóo está inspirado, non pode perder un minuto do seu tempo como presidente. Nunca un gobernante do mundo tanto fixo nun par de meses. De seguir coa súa hiperactividade haberá que largarse, pero non os catro habituais que se fan os rebeldes, non, TODOS (case 3 millóns de habitantes, por moito do PP que sexas, descontando o equipo da Junta de Galicia, suponse). Podemos acudir á ONU, que nos dean un país, como aos xudeus. Os galegos non somos esixentes, conformámonos con ben pouco e a terra en seguida a parcelamos en diminutas e covizosas leiras. Non nos metemos con ninguén, traballamos arreo e non se nos ocurren ideas estrambóticas como a dos kibbutzs.
Os kibbutzs: decatáronse de que eran unha parvada e os desmantelaron case todos. Antes de que eles os inventaran nos xa tiñamos aquí cooperativas de albariño, que afortunadamente colleron o rumbo que tiñan que coller, qué carallo é eso de repartir equitativamente o traballo e que os beneficios se socialicen. Imos redactando a carta que leremos en New York.
<>
Os kibbutzs: decatáronse de que eran unha parvada e os desmantelaron case todos. Antes de que eles os inventaran nos xa tiñamos aquí cooperativas de albariño, que afortunadamente colleron o rumbo que tiñan que coller, qué carallo é eso de repartir equitativamente o traballo e que os beneficios se socialicen. Imos redactando a carta que leremos en New York.
<>
Etiquetas:
política
A los toros les da por morirse (unha crónica das súas)
Plaza: Vista Alegre, Bilbao
Terna: "Joselito"; Enrique Ponce; Jesulín de Ubrique
Toros: Torrestrella y Lamamié de Clairac
Fecha: 26 de agosto de 1995
A los toros les da por morirse, qué traviesos. Antes les daba a los toros por caerse -unos morrazos mayúsculos, unas panzadas de abrigo-, pero ahora prefieren irse muriendo poco a poco mientras los toreros se ponen farrucos y hacen como que los torean. Algunos son tan ansiosos, que se pasan y salen ya muertos. A otros, en cambio, les da por beber.
Toros de todos estos gustos y temperamentos salieron en la importante, mundial y mítica feria de Bilbao. Nadie podrá decir que la corrida de Torrestrella, a cuyo hierro pertenecían, no era variada. Desde los muertos vivientes al que se murió por las buenas, pasando por uno que apareció cantando La del soto del parral con una cogorza como un piano, hubo donde elegir.
Por haber, hasta irrumpió un salpicao capirote de bonita lámina, que embistió según recomendaban las antiguas tauromaquias. Ese toro hizo quinto y la faena que tuvo a bien instrumentarle Ponde duró más que Lo que el viento se llevó. Empezó con ayudados enjundiosos y siguió por derechazos, divididos en tandas surtidas: unas con enganchones, la siguiente sin ellos, otra destemplada. El molinete y la trincherilla sirvieron de transición para perpetrar unos naturales astrosos. Pero no había de quedar ahí la cosa: volvió a los derechazos, hasta agotar la paciencia de los más santos, acabó con un infamante bajonazo y le dieron una oreja de Bilbao.
¿Quién ha dicho que eso es torear?. ¿Quién ha dicho que torear consiste en ponerse a pegar derechazos a destajo?. ¿Quién ha dicho que merezcan una oreja diez minutos largos de monserga -fueron doce-, desesperante repetición del tema, la música tachín-tachín, el público callado a la espera de que llegara el pase de pecho para aplaudir, el trabajador poniendo posturas y marcándose contoneos?.
Torear, si el toro desarrolla encastada nobleza y hay en el redondel un diestro de arte y torería, ceñimiento y ligazón, es mando y templanza; es fundir la suerte con el toro encelado y embebido; son olés profundos, emoción; y a la docena de pases, acaso docena y media -tres o cuatro minutos de reloj bastan- ya está el público en pie, el toro sometido, ganada la oreja, un clamor en el graderío, entusiasmo, apoteosis.
Eso es torear; eso es ser maestro y ostentar la categoría real de figura del toreo. Estos otros que necesitan acumular pases hasta el agotamiento -cualquiera de la terna: Ponce, "Joselito" y "Jesulín", son ejemplos paradigmáticos- no pasan de ser unos aburridos pegapases, unos pelmazos insoportables que ocupan sin ningún derecho los altos puestos del escalafón. Los ocupan y permanecen inamovibles en ellos porque han logrado imponer allá donde vayan unos toros a los que les da por morirse, o que salen ya muertos del toril, o que se han mamado la cosecha del 93. Aparecen esos animales, apenas toman un pase ruedan por la arena, esbozan un rictus de contrariedad las figuras, van a cobrar, sus corifeos les disculpan poniendo el cazo, y hasta la próxima, que será mañana.
"Joselito" dio al primer moribundo de la tarde unos muletazos vulgarísimos quitándose de en medio, y el cuarto se le murió. Este torito cuarto le miraba con los ojos entreverados suplicando piedad. Evidentemente no podía con su alma. En cuanto le citó "Joselito" se desplomó y hubo que apuntillarlo. El segundo estaba tal cual y Ponce sólo pudo darle medios pases. "Jesulín" los instrumento más completos al tercero, con inclusión de espaldinas, parones, rodillazos y otros excesos, pues, aunque amodorrado, tomaba con franquía la muletaza ubriqueña.
El sexto apareció convulso, pegaba tumbos, hacía eses y fue devuelto al corral. El sobrero padecía invalidez y con sus medias arrancadas, unidas a sus batacazos, imposibilitó el lucimiento que pretendía "Jesulín" portándole pases hasta la extenuación. Dos horas y media duró aquel petardo de corrida. Dos horas y media tardaron las tres figuras en liquidar el saldo de toros borrachuzos, tullidos y cadavéricos. Dos horas y media de tostón y música maestro, con un elocuente balance final: cinco avisos y una oreja de Bilbao.
<>
Terna: "Joselito"; Enrique Ponce; Jesulín de Ubrique
Toros: Torrestrella y Lamamié de Clairac
Fecha: 26 de agosto de 1995
A los toros les da por morirse, qué traviesos. Antes les daba a los toros por caerse -unos morrazos mayúsculos, unas panzadas de abrigo-, pero ahora prefieren irse muriendo poco a poco mientras los toreros se ponen farrucos y hacen como que los torean. Algunos son tan ansiosos, que se pasan y salen ya muertos. A otros, en cambio, les da por beber.
Toros de todos estos gustos y temperamentos salieron en la importante, mundial y mítica feria de Bilbao. Nadie podrá decir que la corrida de Torrestrella, a cuyo hierro pertenecían, no era variada. Desde los muertos vivientes al que se murió por las buenas, pasando por uno que apareció cantando La del soto del parral con una cogorza como un piano, hubo donde elegir.
Por haber, hasta irrumpió un salpicao capirote de bonita lámina, que embistió según recomendaban las antiguas tauromaquias. Ese toro hizo quinto y la faena que tuvo a bien instrumentarle Ponde duró más que Lo que el viento se llevó. Empezó con ayudados enjundiosos y siguió por derechazos, divididos en tandas surtidas: unas con enganchones, la siguiente sin ellos, otra destemplada. El molinete y la trincherilla sirvieron de transición para perpetrar unos naturales astrosos. Pero no había de quedar ahí la cosa: volvió a los derechazos, hasta agotar la paciencia de los más santos, acabó con un infamante bajonazo y le dieron una oreja de Bilbao.
¿Quién ha dicho que eso es torear?. ¿Quién ha dicho que torear consiste en ponerse a pegar derechazos a destajo?. ¿Quién ha dicho que merezcan una oreja diez minutos largos de monserga -fueron doce-, desesperante repetición del tema, la música tachín-tachín, el público callado a la espera de que llegara el pase de pecho para aplaudir, el trabajador poniendo posturas y marcándose contoneos?.
Torear, si el toro desarrolla encastada nobleza y hay en el redondel un diestro de arte y torería, ceñimiento y ligazón, es mando y templanza; es fundir la suerte con el toro encelado y embebido; son olés profundos, emoción; y a la docena de pases, acaso docena y media -tres o cuatro minutos de reloj bastan- ya está el público en pie, el toro sometido, ganada la oreja, un clamor en el graderío, entusiasmo, apoteosis.
Eso es torear; eso es ser maestro y ostentar la categoría real de figura del toreo. Estos otros que necesitan acumular pases hasta el agotamiento -cualquiera de la terna: Ponce, "Joselito" y "Jesulín", son ejemplos paradigmáticos- no pasan de ser unos aburridos pegapases, unos pelmazos insoportables que ocupan sin ningún derecho los altos puestos del escalafón. Los ocupan y permanecen inamovibles en ellos porque han logrado imponer allá donde vayan unos toros a los que les da por morirse, o que salen ya muertos del toril, o que se han mamado la cosecha del 93. Aparecen esos animales, apenas toman un pase ruedan por la arena, esbozan un rictus de contrariedad las figuras, van a cobrar, sus corifeos les disculpan poniendo el cazo, y hasta la próxima, que será mañana.
"Joselito" dio al primer moribundo de la tarde unos muletazos vulgarísimos quitándose de en medio, y el cuarto se le murió. Este torito cuarto le miraba con los ojos entreverados suplicando piedad. Evidentemente no podía con su alma. En cuanto le citó "Joselito" se desplomó y hubo que apuntillarlo. El segundo estaba tal cual y Ponce sólo pudo darle medios pases. "Jesulín" los instrumento más completos al tercero, con inclusión de espaldinas, parones, rodillazos y otros excesos, pues, aunque amodorrado, tomaba con franquía la muletaza ubriqueña.
El sexto apareció convulso, pegaba tumbos, hacía eses y fue devuelto al corral. El sobrero padecía invalidez y con sus medias arrancadas, unidas a sus batacazos, imposibilitó el lucimiento que pretendía "Jesulín" portándole pases hasta la extenuación. Dos horas y media duró aquel petardo de corrida. Dos horas y media tardaron las tres figuras en liquidar el saldo de toros borrachuzos, tullidos y cadavéricos. Dos horas y media de tostón y música maestro, con un elocuente balance final: cinco avisos y una oreja de Bilbao.
<>
Etiquetas:
touros
Os touros de Joanquín Vidal
Din que están pesados os antitaurinos. Os taurinos non, os taurinos, que son os que manexan o negocio en contubernio coas autoridades e viven á sombra da prensa rosa, nunca foron pesados, se acaso nas comidas, pouco máis. Sen embargo, os que se están a cargar os touros, son os taurinos, non os antitaurinos. Á “sinxela” e intemporal lucidez de Joaquín Vidal remitímonos.
Fumos afeccionados fascinados pola prosa de Joaquín Vidal; dende que morreu, os touros non paga a pena ollalos nin “lelos”: colles a crónica de calquera xornal e non atopas máis que escritores malos, puretas que se chaparon o vocabulario de Cossío e opinan segundo quen lles paga.
Está José Tomás, si (”Y José Tomás regresó de una lejana galaxia”), pero reducido a carne de polémica, odiado polos taurinos, nun esceario enconado que desfigura o que debera ser o natural transcorrer da súa arte.
Touros sen caste, antitaurinos saídos, taurinos ceando en restaurantes que te cagas con amistades que te cagas; toureiros que casan e se divorcian nas portadas das revistas, mulleres e ex mulleres de toureiros que opinan nos platós de televisión; grandes tetas baratas, collóns de arabescos luminosos, reportaxes con dehesas acotadas polo pitón afeitado da lúa, micrófonos alazáns, sentimentos manufacturados como sombreiros cordobeses; fe, patria, pijerío e sobres en negro. E logo algo de guirigueo e os antitaurinos, que cada vez meten máis barullo.
Non pretendemos polemizar, nin “posicionarnos” nin dende logo “ser auténticos”. Só nos jode, maiormente polos touros.
Bueno, vémonos no museo de arte contemporánea.
<>
Fumos afeccionados fascinados pola prosa de Joaquín Vidal; dende que morreu, os touros non paga a pena ollalos nin “lelos”: colles a crónica de calquera xornal e non atopas máis que escritores malos, puretas que se chaparon o vocabulario de Cossío e opinan segundo quen lles paga.
Está José Tomás, si (”Y José Tomás regresó de una lejana galaxia”), pero reducido a carne de polémica, odiado polos taurinos, nun esceario enconado que desfigura o que debera ser o natural transcorrer da súa arte.
Touros sen caste, antitaurinos saídos, taurinos ceando en restaurantes que te cagas con amistades que te cagas; toureiros que casan e se divorcian nas portadas das revistas, mulleres e ex mulleres de toureiros que opinan nos platós de televisión; grandes tetas baratas, collóns de arabescos luminosos, reportaxes con dehesas acotadas polo pitón afeitado da lúa, micrófonos alazáns, sentimentos manufacturados como sombreiros cordobeses; fe, patria, pijerío e sobres en negro. E logo algo de guirigueo e os antitaurinos, que cada vez meten máis barullo.
Non pretendemos polemizar, nin “posicionarnos” nin dende logo “ser auténticos”. Só nos jode, maiormente polos touros.
Bueno, vémonos no museo de arte contemporánea.
<>
Etiquetas:
drogas
Assinar:
Postagens (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
junho
(23)
- Con todos vostedes... Frank Sinatra!
- Haiku
- O vídeo
- "O home orquestra"
- Primeira pedra do manual de identidade corporativa
- "Tengo que hacer (los deberes)"
- Do "mande usté" ao "non sabe usté con quien está h...
- Que volte o Sah de Persia
- Postal do pobo con moito photoshop
- Postal do pobo
- Darren "talento" Hayman, ou o ukelele multifunción
- A web de Darren Hayman
- "The hymm for the coffee", Hefner
- Memoria dun educado canalla
- Marat e o iPhone 3G S
- Vicio
- Preparando a defensa de Bunbury
- Propósito de emenda
- Eloxio dun presente nimio
- Haiku
- O ano que ven toca emigrar
- A los toros les da por morirse (unha crónica das s...
- Os touros de Joanquín Vidal
-
▼
junho
(23)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.