Ryan Adams con Emmylou Harris (Unha de ciumes)

Que saibas, cabrón, que cantas coma o carallo. As túas cancións son malas e fedorentas. Retírese, chingao, puritita pena es lo que da, así nomás se lo cuento, pendejo, hijo de la gran chingada. Unha guitarra de culebras cegas e podres é o que tocas. ¿Sabes o que é a auga e o xabón? Qué vas saber, burro, animal, analfabeto, anacoluto, vergamorta, botarate, mofeta, fuck you, hostia, se te pillo déixote sen cobertura...
Voulez-vous coucher avec moi (ce soir)? Hostias en vinagre, anda e que te follen, el paseíllo, mequetrefe, mefistófeles de pacotilla, cago’napatronal, o sindicato vertical e o acento circunflexo, dehgrasiao, malnasío, saco de grasa, paquete de unto caducado, así gañes un concurso de OT e vendas un unplugged.


bastardo, mamón, capullo, meapilas

Ryan Adams, ex neno malo

Este tío foi enfant terrible da industria. Un compositor máis que prolífico, espídico, que chegou sacar tres discos (e un bo) en menos dun ano. Cando a fama, tirouse aos affaires e os speedballs. Subíase colocadísimo aos escearios e o público, para burlarse, pedíalle que tocara cancións de Bryan Adams.
Agora din que se centrou, pagando o precio estipulado para casos coma o seu: facturar unha música moi coidada, pero sen alma nin forza.

Tipografías galegas e chistes en Macuarium

Un foro do máis recomendable, o Macuarium. Aquí vai unha mostra.
Moi útil para dúbidas de software; aínda que a miúdo os profanos non nos enteramos de nada, sempre lle vas pillando algo.

O diaño aduaneiro

Esta foto é no Pazo do Pardo, co tema do Instituto Cervantes de fondo. Antóxasenos moi elocuente. Ou o é ou flipamos de máis, pero inclinámonos a pensar que o é. Vargas Llosa semella dicir:
- Que sí, mi querido ZP, que eres un fenómeno.
E entre o suspiro e a gargallada pensa: "ay, inocente, inocente, no te queda nada".
O de diaño aduaneiro é unha improvisada traslación do "diablo cojuelo" castelán.

Unha querella para Dostoievski

A proliferación de cidadáns ofendidos xa é unha epidemia. A hipocresía alíase coa falla de orgullo e coas leis que promulgan gobernos advenedizos, colosais operacións de cosmética que abranguen todo o espectro político.
- Víctimas do terrorismo esixen compensacións (depende de qué terrorismo).
- A Organización da festa da fabada de Monforte reclama indemnizacións polo que consideran un agravio comparativo os orzamentos destinados pola Xunta á festa dos callos de Chantada.
- Non me gusta o novo disco de Morrissey. Vou falar cos meus abogados: é posible que emprenda accións legais e interpoña unha demanda para que “o meu artista” saque un disco que me guste, ou, do contrario, carrexe cos gastos do psicólogo ao que terei que acudir por escoitar un disco que non me gusta.
- A miña noiva deixoume. Eso non é xusto. Eu son bo e alto e guapo e traballador e ata teño ese punto picante que fai que ela se derrita. Quero que entre en razón e volte comigo ou me verei obrigado a escribirlle unha carta ao defensor do pobo (que ademáis é amigo do meu pai).
- Ah, e os toreros. Non, non estamos a favor de matar aos toreros. Somos xente civilizada e repudiamos a lei do talión. O que pedimos é que se lles inhabilite para tan infame actividade e, non sei, que acudan a unhas charlas formativas de sensibilización para cos dereitos dos animais.
Final previsile: qué lonxe estamos dos “humillados e ofendidos” de Dostoievski. Vou querellarme coa familia do escritor ruso, que ademáis, polo que sabemos, era un putero e un ludópata empedernido, e eso non se pode tolerar (menudo exemplo para os rapaces!).

Foro de tradutores

h
traducción español-latín
es solución para la humanidad

Juan
Traducción español-latin
Buenas,
¿alguien sabría decirme la tradiucción al latín de VAGABUNDO ESPIRITUAL?
Mil gracias,
Juan.

Anonymous
traduccion español-latin
necesito saber una pagina web que pueda traducir español-latin y latin-español, y si tienes recomendaciones por favor, denme las paginas webs y programas por gavor. grazie!

liliana
Por favor me gustaria que dijeras quien eres
y para qué lo quieres, pues asi parece que no tiene ninguna importancia.

Anonymous
Traducción Español-Latin
Hola me gustaria traducir una frase del castellano al latín, a ver si hay un alma caritativa que me lo pueda traducir.Si alguien controla que me lo diga y le envio la frase por email.
Un saludo a todos ustedes.

carlos
Re: traduccion español-latin
eres muy guapa

h
te digo quien soy pero por favor traducímelo
Estoy escribiendo un libro (algo de historia) por eso quería traducir esa frase.
Espeero respuesta.

Julio
q??
acaso eres gay??

Furico
estaras siempre conmigo
estare siempre contigo

Inversión en publicidade

Un dos novos spots da serie Mac vs Pc.

Falando co mac

Onte fedellamos por primeira vez na Terminal do Trebello. Metemos un código i El respostounos: "true" (os oráculos e deuses de agora só manexan inglés, qué lle imos facer). Ficamos un pouco estranados, ollando para a xanela onde parpadeaba o cursor.
- ¿Eso é todo?
E o cursor non se movía do sitio. Vaia trapallada.

Queda unha carreira

Que Miss Hamilton gañe o campeonato de Fórmula 1 é inverosímil só en acepción popular. Ten que gañar porque é O Elexido. Para eso o prepararon. Unha vez conquiste o ansiado título, xa se preocuparán de darlle un curso acelerado (non é un xogo de palabras) para que lle caia simpático ao persoal. Ademáis, sabemos (a información é PODER, din) que é feliz, que conta cunha noiva marabillosa, unha familia que o apoia incondicionalmente e Ron Dennis, o humilde mecánico.
¿Para qué lles vou contar máis? Un ano desastroso: Fernando Alonso segue raiando, este gaña o mundial e noso heroe, Raikkonen, non cambia para os rallies. Teremos que cambiar nós de afección.

Valoración da música

"No vale esa simpleza de que la música se divide en buena y mala. En verdad, cualquier música, de la más sublime a la más abyecta, puede ser buena o mala, según el momento: resulta reconfortante si acompaña a la situación, odiosa si no encaja. Sirve o no sirve."
Diego Manrique

O ar fresco que trae a cantante norteamericana

Despois de escoitar a Emmylou Harris escoitas música sen máscaras nin prexuicios autoimpostos ou adquiridos, persoais ou colectivos, sen ironía (que diría a propia cantante), sen cinismo, costume nin sentimentalismo.

Unha luz máis

Imos colocar outro foco sobre Emmylou Harris coa entrevista/artigo de Diego Manrique, do xoves pasado. Todo o que temos que engadir non ten relación coa páxina. Comprobamos a entrada que tiñamos referente a ela e o vídeo que colgamos con Elvis Costello xa non vai. Se alguén está interesado en escoitar as súas cancións, de todos os xeitos, que pase do Youtube e das grabacións de televisión, e que busque os seus discos.

Por outra parte, esto non é un blog para escoitar música, nin moito menos. Damos conta de gustos e fobias, mais en absoluto é un lugar axeitado para desfrutar das cancións.
_

601.000 euros (Ao chillido de "Pe")

A J. J. Millás o ano pasado déronlle o Planeta por unha novela, e este ano concedéronlle o Premio Nacional de Narrativa pola mesma novela (avecíñanse malos tempos, e hai que gardar algún aforro debaixo do colchón e ir pensando na xubilación). E onte fallaron o Planeta de este ano, and the winner is... ¡Fernando Savater, por su heroica lucha en defensa de una lengua en peligro!
Aplaudan!

Un gran día

Baixamos un disco de Emmylou Harris, "Luxury liner". Moitas gracias ao Sr. Mondongo, responsable do blog Reino de Mondongo. Ademáis de novedades máis ou menos bizarras, este tío permite baixar música fascinante. De Emmylou Harris coido que ten cinco discos, e tamén ten de Gram Parsons, dos Flying Burrito Brothers, dixie, bluegrass...
O noso primeiro disco de Emmylou Harris, a quen adoramos. Xa lle poden ir dando a todos os cuarentas e a todos os indies que hai que tragar a cotío.

Ikea: música por pezas

Agora que nos interesan máis os entresixos da industria da música que a música mesma, e que os Cure xa non aportan nada novo (aínda que non fan o ridículo como outros, eso si), imos recuperar un clásico, ou, para ser precisos, un anaco descoñecido e espeluznante dun clásico, "A Forest".
O vídeo está cortado hacia o final, pero o interesante está xustamente antes, aquí a partir do minuto 7. Subídelle o volume todo o que poidades.

O mosqueo de Robert Smith

Outro asunto relacionado co novo material dos Cure é a venta no iTunes Store do EP cos catro singles de adianto, maniobra comercial da discográfica que sublevou ao propio Robert Smith, quen sacou un comunicado na páxina oficial do grupo pedíndolle á xente que non merque o que considera unha estafa.

O vello arrancacorazóns

A saída ao mercado do novo disco dos Cure posponse por segunda vez. Coméntase que Robert Smith quere grabalo de novo, e entregar dous discos (dobles) oficiáis: un producido por el e outro por non sei quen. Se a estas grabacións engadimos as previsibles caras b, bonus tracks, rarezas, remixes e bootlegs, o material non lle vai coller aos fans nun iPod de 120 xigas. Está ben eso de ofrecer “algo máis” aos amantes dos grupos, a vella e entrañable historia das caras b, pero tampouco hai que abusar; a algúns pasaralle o que lles pasaba a aquelas personaxes de Boris Vian: ela quería casar e el pulíase a pasta nos libros dun filósofo... ata que o filósofo anuncia que vai publicar unha enciclopedia, o que para ela significará a ruptura co seu amor, polo que colle e o mata (ao filósofo, claro, cando a quen debería matar é ao mozo).

"O capital" segundo Ferrín

A lectura de Ferrín sobre a crise. Será obvia, tanto ten.

A procura de osos

E xa que estamos co “sagrado” e coas tumbas dos mortos (ou dos vivos, eu xa me perdo). ¿Por qué este gran artista non saqueou, por exemplo, a tumba de Lorca? ¿Porque era famosa? ¿Porque lla cambiaron de sitio agora que andan a remexer camposantos e fosas comúns coa excusa da hipócrita lei de memoria histórica? ¿Porque dúas palabras de Lorca ían rechinar no eixo da canción como un porco no San Martiño?

Outro artista auténtico

Kepa Junkera, un músico que tamén tirou dos mesmos versos que Bunbury pero recoñecéndoo (nunca saberemos con qué resultado, porque non o escoitaremos), afirmou na primeira resaca da polémica, na televisión vasca, que non merecía controversia nin accións legáis, que eran asuntos superficiais de xente superficial.
Razón non lle falla, pero a modo, a ver se por tocar a trikitixa vai ser o Guardián das Esencias Sagradas (cando o tío saca un disco con Miguel Bosé, Ramoncín e o resto da tropa).

Mambo

Qué bo era

¿Ten vostede algún familiar morto que escribira parvadas? Non tire da cisterna, no fondo do wc pode haber papel do cu con anotacións, contrate un bo abogado inmediatamente.

Abogados e plaxio

¿Qué andan a enredar? O tema é moi sinxelo:
- Se non se recoñece nos créditos é plaxio: por omisión preténdese pasar por propio o que é alleo.
- Se é unha imaxe ou frase que queda forzada dentro do teu texto, “cantando”, aínda que a recoñezas nos créditos é plaxio. E máis que plaxio é necedade.
- Se a recoñeces, e queda ben dentro do teu texto, ou mesmo o “inspira”, pero sen renunciar xamáis ao teu propio discurso (que debera ser algo natural), non é plaxio (claro que para eso hai que ter un discurso propio: ¿hai unha asignatura chamada discurso propio nesos talleres fabulosos de escritura creativa? seguro que si).

No cabodano de Poe

Nontronte escoitamos unha lembranza “intelectual” da morte de Edgar A. Poe e ficamos estranados: botamos contas e facíanse 159 anos do seu pasamento; o mesmo eran fanáticos da súa obra e da súa figura, pensamos, pero onte puxéronse no mesmo plan con Espronceda, quen finou hai 200 anos. 200 anos non é mesmo que 159, é unha cifra redonda que se presta a que as autoridades solten algo de pasta: unha tataraneta descubre unha placa na rúa natal, en presencia dos reis e do presidente do goberno e do ministro de cultura, un estudioso da súa obra recopila, prologa e publica as cartas que lle escribiu a unha amante (que estaba liada co seu editor)… e os outsiders reivindican a súa influencia.
Luis Cernuda o di moito mellor ca nos:

BIRDS IN THE NIGHT

El gobierno francés, ¿o fue el gobierno inglés?, puso una lápida
En esa casa de 8 Great College Street, Camden Town, Londres,
Adonde en una habitación Rimbaud y Verlaine, rara pareja,
Vivieron, bebieron, trabajaron, fornicaron,
Durante algunas breves semanas tormentosas.
Al acto inaugural asistieron sin duda embajador y alcalde,
Todos aquellos que fueran enemigos de Verlaine y Rimbaud cuando vivían.

La casa es triste y pobre, como el barrio,
Con la tristeza sórdida que va con lo que es pobre,
No la tristeza funeral de lo que es rico sin espíritu.
Cuando la tarde cae, como en el tiempo de ellos,
Sobre su acera, húmedo y gris el aire, un organillo
Suena, y los vecinos, de vuelta del trabajo,
Bailan unos, los jóvenes, los otros van a la taberna.

Corta fue la amistad singular de Verlaine el borracho
Y de Rimbaud el golfo, querellándose largamente.
Mas podemos pensar que acaso un buen instante
Hubo para los dos, al menos si recordaba cada uno
Que dejaron atrás la madre inaguantable y la aburrida esposa.
Pero la libertad no es de este mundo, y los libertos,
En ruptura con todo, tuvieron que pagarla a precio alto.

Sí, estuvieron ahí, la lápida lo dice, tras el muro,
Presos de su destino: la amistad imposible, la amargura
De la separación, el escándalo luego; y para éste
El proceso, la cárcel por dos años, gracias a sus costumbres
Que sociedad y ley condenan, hoy al menos; para aquél a solas
Errar desde un rincón a otro de la tierra,
Huyendo a nuestro mundo y su progreso renombrado.

El silencio del uno y la locuacidad banal del otro
Se compensaron. Rimbaud rechazó la mano que oprimía
Su vida; Verlaine la besa, aceptando su castigo.
Uno arrastra en el cinto el oro que ha ganado; el otro
Lo malgasta en ajenjo y mujerzuelas. Pero ambos
En entredicho siempre de las autoridades, de la gente
Que con trabajo ajeno se enriquece y triunfa.

Entonces hasta la negra prostituta tenía derecho de insultarles;
Hoy, como el tiempo ha pasado, como pasa en el mundo,
Vida al margen de todo, sodomía, borrachera, versos escarnecidos,
Ya no importan en ellos, y Francia usa de ambos nombres y ambas obras
Para mayor gloria de Francia y su arte lógico.
Sus actos y sus pasos se investigan, dando al público
Detalles íntimos de sus vidas. Nadie se asusta ahora, ni protesta.

"¿Verlaine? Vaya, amigo mío, un sátiro, un verdadero sátiro.
Cuando de la mujer se trata; bien normal era el hombre,
Igual que usted y que yo. ¿Rimbaud? Católico sincero, como está demostrado."
Y se recitan trozos del “Barco Ebrio” y del soneto a las “Vocales”.
Mas de Verlaine no se recita nada, porque no está de moda
Como el otro, del que se lanzan textos falsos en edición de lujo;
Poetas mozos de todos los países hablan mucho de él en sus provincias.

¿Oyen los muertos lo que los vivos dicen luego de ellos?
Ojalá nada oigan: ha de ser un alivio ese silencio interminable
Para aquellos que vivieron por la palabra y murieron por ella,
Como Rimbaud y Verlaine. Pero el silencio allá no evita
Acá la farsa elogiosa repugnante. Alguna vez deseó uno
Que la humanidad tuviese una sola cabeza, para así cortársela.
Tal vez exageraba: si fuera sólo una cucaracha, y aplastarla.

Cáenos ben, eso si, o tío anónimo que todos os anos, o 7 de outubro, “deposita” unha botella de bourbon e unhas rosas na tumba de Poe. ¿Estará vivo aínda?

Pillan nun renuncio a Bunbury (II)

Joder, pillaron outra vez ao Bunbury plaxiando a un poeta, ¡na mesma canción! ¿Este tío senta algunha vez a escribir algo propio ou fai un continuo corta e pega? Se ademáis eso ten que dar un curro de collóns, para que as frases teñan unha continuidade e un sentido (que posiblemente non teñan, claro), e o refrito te quede minimamente natural. A Caixa de Texto recoméndalle que se apunte a un taller desos de escritura creativa (quizáis xa o fixo e de aí os plaxios...), ou que contrate a un negro.

David Eugene Edwards

Este tío, a través de Wovenhand, o seu último proxecto, vai ser laureado en breve como a nova icona da música "alternativa" internacional. Non o dicimos por ir de listos nin porque vaiamos facer del unha desas causas que otorgan un sospeitoso prestixio a quen as defende. É que cumple todos os requisitos. Se fora algo menos arisco podía ser portada do Times.
Os de Mondosonoro din que lle pega ao country, ao gospel, ao blues e ao folckore da Europa do Este. Non o sabemos, pero o tema está guapo.

O "swoosh" e o rap

E tamén están os rapeiros, claro, grandes consumidores da marca. Polo visto agora os únicos rapeiros que din algo interesante son os franceses (léase o artigo de Diego Manrique, no que fala das demandas do presidente da república a un rapeiro). En todo o mundo, incluido en España, imítase ao rap estadounidense, que pasou rápidamente de ser a voz dos marxinados ás proclamas non xa tipo “eu-son-máis-duro-ca-ti" ou “astetasdamiñababysonmáisgrandesqueasdatúababy”, senon ás máis sofisticadas “as miñas cadeas de ouro e as miñas zapatillas son máis caras que as túas”.

O "swoosh" e os nenos

Pódese dicir que o “swoosh” representa a sublimación do éxito dunha marca, xa que empuxa aos nenos ata o asasinato, se é preciso, por calzar unhas zapatillas con ese logo. Eso por un lado, por outro, representa tamén unha práctica empresarial mundialmente recoñecida e imitada, que goza de rendida admiración e que, sen embargo, inclúe na súa cadea de producción a escravitude de nenos do terceiro mundo.

O "swoosh"

Todo o mundo coñece o logo de Nike, ¿verdade? Algúns coñecerán tamén a exemplar historia da súa creación: modesta empresa de complementos deportivos contrata (1971) a unha deseñadora recén titulada, que “irradia ilusión”, unha tal Carolyn Davidson. O responsable de Nike, Phil Knight, cando lle entrega o traballo, dille: “non é que me guste moito, pero vivirei con elo”. Precisaba un deseño para a franxa das zapatillas e pedíralle algo que representara movimento e estabilidade. Pagoulle 35 dólares, o suficiente (?) para que ela montara a súa axencia de deseño, e en 1983, consolidado xa o éxito mundial da marca, recompensárona con accións da empresa (os ianquis son todos unhas persoas estupendas, non como aquí...).
O deseño ten un nome: “swoosh” (hai que pronuncialo como se leváramos toda a vida pronunciándoo). É indiscutible que “funcionou”, pero non nos fai falla ler outro tratado de xestión de marcas para saber que puido non funcionar, ou que “o responsable” puido rexeitalo, esixir outro deseño ben distinto ou contratar a outro profesional (bueno, nos EE.UU. eso non pasa, vale).
Repetimos: o deseño funcionou ata explorar límites de popularidade, aceptación e rendibilidade ata entón descoñecidos. Foi, pois, moi positivo para a empresa e para a autora. Agora ben, coidamos que lle fixo e lle fai moito dano ao deseño, non por malo, porque non é malo, todo o que en deseño funciona é bo, e se non che gusta é problema teu; o dano radica na cantidade de deseñadores que se matarán buscando o seu “swoosh”, como antigamente andaban detrás da pedra filosofal ou do santo grial.
Persoalmente non temos problema, somos anticuados e preguizáns, non irradiamos ilusión algunha e non vivimos na Terra da Liberdade e as Oportunidades. Ás 9 saímos do curro e tiramos para o bar.

Un placer soportable

Hai un hotel en Camboya cunha soa habitación, The One Hotel Angkor. Arquitectura colonial, “celestial nymphs”, unha rúa poboada de bares, cafés, restaurantes e galerías de arte, e todos os luxos, como por exemplo:
• Cama king size de deseño exclusivo
• Liño de Frette
• Televisor LCD de 32''
• iBook
• iPod con accesorios
• Bañeira de granito para dúas persoas
• Terraza no alto do hotel
• Jacuzzi
• Ducha exterior
• Internet Wireless
“You have our undivided attention”, aseguran. Nun sitio así, ¿para qué queres un iPod e un iBook?

Todos os dereitos reservados

Esta é dun hotel de Las Vegas. O primeiro que pensamos, con certa tenrura, foi o infantís que son os ianquis. E o segundo que ese humor doado e trivial non ten porqué molestarlle a ninguén, e que abonda xa de tanta faus-ta-crí-ti-ca-da-ra-zón-pu-ra e outras pesadeces.
O fotógrafo, sen embargo, debe ser un estirado: preocupouse de blindar a foto, se ben esquecendo algo tan elemental como as capturas de imaxe.

Venus en texto

Andabamos buscando fotos de hoteis guapas e atopamos esta. Como o xefe non nos vai deixar usala porque o único que lle vería de interesante sería o escote e esta empresa é tan seria como púdica, e porque ten todos os dereitos reservados (a foto, o escote non sabemos), pois a colgamos aquí.
O título é do propio fotógrafo, un rapaz parisino chamado Mockery, e que non se queixe que aínda lle facemos publicidade.

"God and Gun"

Non, non é o novo disco de Guns & Roses, é o novo libro de Sánchez Ferlosio. Temos mono.