O Pais (Sindrome de Estocolmo)

O País renovou a súa imaxe: lixeiros cambios nas tipografías e na distribución de contidos, fotos para os colaboradores, acento azul en riba do “i” de País e novo eslogan: de “periódico independiente de la mañana” a “el periódico global en español”.
Un artigo de Andrés Ortega, “La izquierda que no vota”, lembrounos a astucia e a delicadeza da que son capaces na súa liña editorial. O analista descríbenos o proceso de descomposición dos antigos ideáis da esquerda con marabillosa neutralidade. Un partido de esquerdas renovado, moderno, debe preocuparse polo “estilo de vida”, a obesidade, o alcoholismo, as videoconsolas... e esquecerse de todas esas reivindicacións obsoletas da vella clase obreira, desdibuxada no seo dunha clase social moito máis ampla cuio denominador común é un consumismo soportado con baixos ingresos.

Un respecto a Mao

Un catálogo noso vai viaxar a China, a unha feira en Pekín (Beijing, como lle chaman agora). Confiemos en que dita feira sexa un estrepitoso fracaso, porque se a empresa abre mercado alá eu búscome outro curro.
Son moitos millóns de chineses adorando o noso consumismo, o ritmo publicitario que xeraría a incursión sería letal para nós.
Hai memorias que son... bueno, deixémolo en comprometedoras :)

A nosa bandeira

O salario mínimo interprofesional en Irlanda, país co que compartimos un sometimento histórico e un catolicismo indestructible, está en máis do doble que o noso, o de España (hPaña!). Os galleguiños, moita retranca e moito I + D + I, pertencemos a España (hPaña!), e algúns chegamos a cobrar 666 euros (xa ten coña a cifra). Os nosos dirixentes din que non hai que interpretar os datos en bruto, que "a realidade" é outra, que a inflacción está aí e debemos ser cautelosos.
Que a realidade "é outra" ata o sabemos nós, que non temos estudios. Así que, sentíndoo moito, abrímonos. Que lle dean polo puto cu a hPaña e e a caterva de catetos e cabronazos que nos goberna.

Ritual lubrico-progre no Auditorio de Galicia

SANTIAGO AUSERÓN CON LA ORIGINAL JAZZ ORQUESTRA TALLER DE MÚSICS

Algún cascaríase unha palla antes de saír de casa, como un adolescente que ten medo a correrse antes de tempo na primeira cita. Faltaban tan só dúas personaxes; estaba toda a progresía oficial da noite ilustrada compostelana, máis uns moteiros que se sentaron detrás de nós e a ver cándo tocaban “El tontiño Simón” (o libreto que pillabas ao entrar non era para enterarte da estricta orde do repertorio, se non para gardar como unha reliquia profana). Olladas alegremente furtivas na taquilla: ese é Miguel, véxoo “cambiado”, con quén está Miguel?
No patio de butacas había cámaras, pero non críticos, así que tócame a min o ingrato labor de reemplazalos. Como non me pagan polo tema collerei pola vía rápida e sintetizarei seguindo o folleto (que gardo como unha reliquia profana):
- Preludio (D’encanteris i bruixes): Será algunha canción popular catalana. Antes de que saíra a estrela. Aviso de intencións de 22 músicos que te cagas e un director que te cagas.
- El Joraique: Saiamos de aquí! Unha verbena con pretensións intelectuáis e a voz que non se acopla de ningún xeito. Silencio admirativo e demostración de saber estar por parte do público congregado. Primeiras mans que se perden na oscuridade.
- Obstinado en mi error: Sorpresa! Un tema “menor” na carreira de Auserón. Estivo ben. Ningún músico se desmadrou.
- El canto del gallo: a verbena elevada a concepto artístico contemporáneo. Moitos corréronse xa aí (sen un xadeo).
- No más lágrimas: música de cámara para unha telenovela.
- Charla del pescado: Indescriptible. Un pasodoble nunha tarde de toros o entendes, pero ¿esto? Faltaba Lola Flores.
Annabel Lee: A orixinal (brutal) remata cunha guitarra alucinante, que reproduce todo o tormento guapísimo da letra, aquí un admirador de Carlos Santana ou Pat Metheny púxose o mástil erecto e largou un solo de 5 minutos que todos agardaban que rematara coa boca aberta.
- La misteriosa: Non estivo mal. Mantivo o clarinete limpo, chulo. E como menciona aos barcos galegos o sector máis militante do Bloque aproveitou para desafogarse.
- El carro: Eu andaba pendente dun intre para largarme á cafetería por un gin tonic e un pitillo. Non o fixen. A orquestra desapareceu e o mestre Enric Palomar sentou ao piano para que Auserón se puxera emocionante e espido. Perseguían os osos de García Lorca e olé. Todos se puxeron emocionantes e espidos (agás os moteiros, a ver cando tocaban “El tontiño Simón”).
- El tontiño Simón: os moteiros dixeron que ao principio lles costou recoñecela pero que de puta madre, hostia, claro. A min tamén me costou recoñecela... pero xa non me doía o corazón.
- A un perro flaco: Sa-bro-su-ra. Ventos desatados. Etc.
- A cara o cruz: Case foi a mellor, non se saíron moito da orixinal (nestos casos a fidelidade é de agradecer). Sobraban 18 músicos pero bueno.
- La negra flor: Xa daba igual e era a última (cambiaron a orde do repertorio!).
- Semilla negra: As tías dos coros eran moi boas, outra cousa é para qué estaban alí.
Cando rematou La negra Flor xa estabamos na porta. Aos dous días entereime de que tocaron “Veneno en la piel” a modo de bis. Nunca me perdoarei que nolo perdéramos, seguro que foi un colofón apoteósico a tan exquisita bacanal.


Dende entón todo soa de putísima madre, comenzando polos propios discos de Radio Futura.
Sentencia de cabeceira de xornal: ¿por qué os porcos e os idiotas se levan tan ben (e non o recoñecen nin entre eles)?
Agora McLaren recurre a victoria porque uns cantos monoplazas que andaban por alí "a estorbar" a Hamilton levaban a gasofa a unha temperatura non regulamentaria. Pois que a FIA falle ao seu favor, que lle concedan o título a Hamilton e á súa tropa de necios. Todo o puto ano metendo merda nos despachos.
¿Queredes a copa? Tomade a copa.
¿Vinte copas, todas xuntas e de fausto platino? Son vosas.
¿Unha mamadiña e unha oración? Tamén. No problem.
Nos voamos mañán a Helsinki. Tanto nos ten esa conducta, polo demáis tan familiar, e o trofeo. Raikonen é o máis rápido e nós imos de esmorga. Como se temos que armala no hotel.

O novo campeon do mundo


Ao final gañou Raikonen. Kimi Räikkönen, probablemente un dos pilotos menos admirados da historia da Fórmula 1 por preguizán (polo visto F. Alonso visitou máis veces esta tempada a central de McLaren en Inglaterra que el durante todos os anos que pertenceu a esa escudería), por inexpresivo dentro dos circuitos e nas roldas de prensa (non da xogo, pouca publicidade), por puteiro e por borracho.
Raikonen, “Iceman”, corre ou reventa. Se o motor aguanta non hai ninguén tan rápido como el. Como di un amigo co que compartimos un vello amor a Ferrari, esto é un coche de carreiras ou qué carallo é? Festa!

O peludo de Tele 5, a cargante sombra de Alonso, xa pode buscarse outro curro (ademáis a Sexta mercou os dereitos para retransmitir o circo coido que xa para o ano que ven), e Hamilton, tan “valiente e talentoso”, a estas horas aínda debe estar chorando en casa de mamá.
Nos chegamos de noite, pillamos tele e sofá, sacamos a botella de Möet & Chandon e gozámolo tranquilamente, gozamos o triunfo do noso campeón:)
E si, dende logo é moito mellor que todos os xigas de música que se trae o baboso e maleducado do "hacker" que traballa con nos! Tanta filosofía google.
- Avó, tápese, tape esas pernas non lle vaia coller o frío...
- Xa tomou á pirula?
- Ale, descanse, non se me sofoque,
Silencio, coño! Aquí é imposible concentrarse!

Días de 1975



Esto sae dunha lonxana galaxia sepia da miña cabeza. Tiña 3 anos. Franco aínda vivía. Os maiores dicían que eran os Pink Floyd españois. Os pantalóns eran "de tergal" e non de campá. A primeira televisión era un aparato fantasmagórico.

Qué vellos somos, joder!

Para nada é un patético exercicio de nostalxia nin unha exaltación da pobreza dos tempos. Aquela xente dicía "algo".
_

Unha de bolsos

Hai unha corrente artística postmoderna chamada superflat, que critica a vacuidade e o consumismo da cultura xaponesa logo da II Guerra Mundial (guau!). O equipo de marketing de Louis Vuitton contratou ao seu gurú, puxéronlle música de Fantastic Plastic Machine e sacaron esta flipada de spot: o doado que é para unha marca fagocitar toda semente crítica (e perdón pola linguaxe).
Este nadal podiamos agasallar un bolso “Louis Vuitton” con disco FPM dentro á moza (se a nosa economía de pringados nos permitira a arroutada, claro). O que pasa é que o vemos moi hortera.

O último disco dos Planetas é un pouco plasta. Aínda que, a verdade, todos os seus discos, enteiros, son un pouco plastas. Este vídeo semella moi oportuno coa expectación creada para a carreira de Fórmula 1 do domingo.
Temos unha timba montada e eu, invariablemente, aposto por Raikonen. Espalládevos que vai.

Confesions dende a pista de baile


Aquí con suspicacias por cómo se gasta os cartos a SGAE. Madonna fichou pola promotora Live Nation Inc., nunha operación financeira que ascende a 120 millóns de dólares e pola que a artista pasa a ser accionista da empresa. Ignoramos se tal cantidade de pasta abonda para mercar a cidade de Boston, pero dende logo a súa escola de música si. A tía confesou:
"Por primeira vez na miña carreira, o xeito no que a miña música pode chegar aos meus seguidores é ilimitado. Nunca me gustou pensar de xeito limitado e con esta nova asociación, as posibilidades son ilimitadas" .
Quedará de "ilimitada" profesora da escola, e será ela quen diga qué alumnos dan a talla, e mentras os examina soarán, obrigatoriamente, os seus discos.

Os sketchs para switchers (II)

CARTA AL TALLER DE MÚSICS DE BARCELONA, PARA SER LEÍDA EN SU

CONVOCATORIA DEL 21 DE JUNIO DE 2007, DÍA DE LA MÚSICA.


Queridos amigos y compañeros del Taller:

Dado que no puedo asistir a vuestra convocatoria de protesta contra lainiciativa de la SGAE de crear una delegación de la Berklee en Valencia, quiero haceros llegar esta carta de apoyo incondicional, por si creéis oportuno leerla en la rueda de prensa o hacerla pública de otro modo.

La información que me habéis comunicado al respecto me deja preocupado y confuso.

No entiendo cómo la SGAE puede tomar la iniciativa de una operación cultural y financiera de tal envergadura, en beneficio de una escuela privada norteamericana, afectando de forma directa a los intereses de nuestras Escuelas de Música y en particular del Taller de Músics de Barcelona.

Me resulta extraño que la sociedad de recaudación de derechos de autor a la que pertenezco, y a la que considero merecedora de respeto, pueda especular con un negocio así, trazando planes tan condicionantes para el futuro de la música española.

Parece defendible que la SGAE maneje con prudencia y acierto las rentas provenientes de los derechos de los autores, que invierta una parte de ellas en desarrollar la música y la creación en general, en España y en Latinoamérica.

Sería deseable que estimule el contacto, la colaboración y la competencia, en favor de la calidad del aprendizaje, con escuelas extranjeras de prestigio, como es la Berklee de Boston.

Pero es preocupante que se asocie con la Berklee antes de hacerlo con las escuelas que existen entre nosotros. Con ello se decanta por el estilo dominante en el negocio y la política cultural, poco dado a considerar matices y sensibilidades creativas, mostrando su preferencia por un modelo de enseñanza algo distante de nuestras músicas y de nuestro modo de hacer las cosas.

La situación de la música popular en España es enfermiza, de forma endémica, precisamente a causa del predominio de los criterios del negocio internacional sobre las necesidades de la creación autóctona, que en otras condiciones sería capaz de dialogar a menudo con la música de otros pueblos más conscientes de la relevancia social de su música.

En nuestro medio cultural, tan frágil, esos criterios de negocio resultan devastadores. Nos mantienen sometidos a la obligación de empezar una y otra vez desde cero la reconstrucción de un circuito musical que podría ser rico en ideas y materiales, que podría acabar por consolidar un mercado saneado y duradero, si la precipitación, la ambición de fortuna, la manipulación política de la cultura a través de los medios más poderosos, no lo echasen todo por tierra periódicamente, bloqueando toda posible evolución.

Desde mi punto de vista, la SGAE debería contribuir a mantener ese horizonte de fortalecimiento de nuestra creación musical, favoreciendo los proyectos que nacen de la sociedad con voluntad de durar, y no los inquietantes modos de capitalización que dirigen el negocio de la música sin conciencia pública suficiente, imponiendo un dudoso techo en la elaboración de contenidos y criterios artísticos, una losa que empieza ya a pesarnos demasiado.

La labor del Taller de Músics de Barcelona es un modelo de iniciativa musical independiente. Con tesón sostenido durante casi tres décadas, nos ha proporcionado un espacio único para la creación, capaz de renovar y dignificar su entorno urbano. Ha formado a dos generaciones de músicos, promoviendo el acercamiento entre géneros musicales, elaborando ideas y proyectos que se caracterizan por su coraje artístico, contribuyendo primero a elevar nuestras aspiraciones, y luego a hacerlas realidad.

No es comprensible que la SGAE intervenga en el medio de la enseñanza musical arrasando sin contemplaciones, sin respeto suficiente por la tarea del Taller de Músics y de otras escuelas de música españolas, que se mantienen como empresas solventes gracias a su trabajo y su pasión por la música.

Agradezco al Taller todas las sensaciones de estímulo que he encontrado en él: la acogida amistosa, las horas de estudio atento y charla lúcida, la puesta en marcha de proyectos ajenos a toda facilidad mediática o institucional. Para mí es un oasis poético amable, en un circuito frecuentemente hostil hacia sus propios creadores.

Y quiero contribuir a la convocatoria solicitando la atención pública, el debate necesario, reclamando como socio de la SGAE la colaboración de esta entidad para que la política cultural oportunista y las finanzas con poco escrúpulo no ahoguen las iniciativas musicales que nacen de la calle y se atreven a caminar por ella con orgullo.

Larga vida al Taller de Músics de Barcelona.

Con todo mi afecto.

Santiago Auserón.

A cidade da neve


Xa temos unha solución para o Gaiás: o snowboard. Só hai que ollar a flipadura dos tellados. Dicían que o arquitecto, Eisenman, se comportara como un faraónico usureiro presupostando a obra. En realidade foi un visionario.
Logo presentaremos a candidatura da cidade para organizar os xogos olímpicos de inverno do 2024.
Os pistachos son os camaróns dos froitos secos.

Cuestion demografica

Unha elevada porcentaxe de clientes coincide en dispor dun curmán ou cuñado que se adica ao que nós pero "a outro nivel" (coincidindo tamén no tacto á hora de confesalo). Acuden a nós por facernos un favor, por hu-ma-ni-ta-ris-mo, para que vexamos algo de pasta e ter de que comer.
O curmán ou cuñado ou amigo de móvese "a outro nivel"; xamáis lle verás o careto; vivirá entre Madrid e Londres, algún en París e o máis excéntrico en Milán. A estadística, contradictoriamente, non impide que nos fagamos algunhas preguntas:
- ¿Cántos curmáns, cuñados ou amigos de se adican a esto?
- ¿Ser curmán, cuñado, sogro ou amigo de é garantía de Éxito?
- ¿Quén coño curra no Xunta, no supermercado, na mercería, quén é xerente da sucursal do Banco Pastor, mariñeiro ou pediatra?
- ¿Tan "talentosamente" aumentou a natalidade neste país (segundo os medios de moda o mundo divídese entre os que son "talentosos" e os que non)?



Outra perspectiva que é a mesma: nunca compartas os teus coñecimentos nin o teu talentoso talento. Es o meu cuñado ou curmán ou amigo de e es un crack. Dígoche eu que vas saír no EP3.
A aristocracia deixou de selo en canto fixo accesibles as súas miseiras. Non cometas o mesmo erro.


Outra máis: vou casar cunha tía que teña un irmán talentoso, e xa lle mando a el todos os clientes coas súas películas. Eze arte! Arsa, Olé!


ADVERTENCIA: Esto está escrito dende a envexa, o resentimento, o medo, a debilidade, a vanidade mal curada e a estreitez de miras (que se di). Asimílise con moderación pero sen espíritu crítico (que se di), porque o que importa aquí é levarse ben con quen hai que levarse ben. Xa serás re-bel-de (porque ser talentoso "implica" ser un pouco rebelde) cando ninguén te vexa.

Juan Perro no Auditorio de Galicia

Axenda cultural. O día 20 Juan Perro coa Orquestra Taller de Músics. A semblanza que dan do artista e dos músicos na páxina do auditorio chama á asistencia de toda a familia.
O programa no se que enmarca a actuación, Sons da Diversidade, fede un pouco a impostura municipal.

A publicidade no sexo

Este tío está considerado un gurú da publicidade. Curraba para Gucci ou unha desas marcas que crean tendencia (crear tendencia: qué redundante e valeiro). Agora vende os seus propios productos.
Aquí hai flashes da súa estratexia, que moita xente valorará por sofisticada, atrevida e glamourosa :)

O anuncio de Volvo

Este é o anuncio do que falabamos o outro día. Un coche para Montañas Rocosas e banjo. O Stephen Merrit aínda se debe divertir.
Evaristo, con The Cagas, en plan oración rap. Sáese:

Vamos todos a rezar a la discoteque

El portero es un corto mental
que a veces deja pasar sin pagar
a cambio de algunos favores
a tías buenas y camellos

Justo detrás hay un segurata
que sabe judo, taekwondo y karate
para darle unas hostias a algún pringao
vigilar atentamente el water
poli de segunda mano

No dejes la chupa en el guardarropa
que la sala no se hace responsable
de la perdida o deterioro
de los objetos personales
que pagas pa que te guarden

Los camareros están todas muy buenas
pero no te vas a comer nada
porque no necesitan nada de tí
van más puestas que la hostia
pa aguantar toda la noche

A las que bailan les llaman Go Gos
se pegan una gran paliza
para algún día ser estrellas
hoy lo has hecho muy bien cariño
quieres que te acerque a casa?

El disjockey, es el pinchadiscos
es el cura de esta religión
está al día de las novedades
pero a parte de no hacer nada
nadie sabe lo que hace

El camello, está trabajando
es un autentico profesional
todos bailan al son que les pone
y según pasa la noche
va subiendo los precios

Quién es ese? es el rey de la pista
el más guapo el mejor bailarín
se conoce todas las canciones
pero no conoció a John Travolta
ni a la Olivia Newton John

El baboso, se mete de todo
va cayendo contra los demás
mientras deja resbalar sus manos
por las zonas más inconvenientes
de los cuerpos de las parroquianas

Quien es el dueño?
es un hombre importante
puede que hoy tampoco lo veas
porque tiene unos cuantos negocios
y a cambio de un porcentaje
le proteje la madera

A los hijos del bacalao
Bienvenidos!!
Bienvenidos!!

Your ghost

Xa que estamos con sensibles almas neoyorquinas...

Os campos magneticos

Stephen Merrit, o de The magnetic fields, compuxo unha canción para un anuncio de Volvo. Quizáis o mesmo nome do grupo explique o porqué, e a publicidade teña devorada xa a distancia entre un fin e un medio.
Outro día parámonos co tema.
Unha mágoa non atopar esa canción que tanto nos gusta, "I think i need a new heart".

Kabezabolo

Acabo de baixarme o disco de Manolo Cabezabolo, no que rinde homenaxe ao ínclito Loquillo, figura do rock'n'roll, un supervivinte, un tipo lúcido e con-ac-ti-tu-de (e ti, ¿todavía non tes ac-ti-tu-de? ¿a qué estás agardando, pringado?!). Quén se atrevería a sacar un disco co título de "Arte y Ensayo"; ninguén ten tanto valor.
Cando remate de grabar, vou sacar un disco que se chamará "Corte y Confección", só por parecerme a el.

The Hives

O criterio dos xefes

Esta "estridencia" vale de banda sonora para o día de hoxe. Quizáis despidan a unha directora de marketing. Os xefes están trallados e lles sobra amabilidade cando falan entre eles. ¿Criterio? Chúpamela y cállate!; a feira é o luns.
E Morrissey, ¿de qué ruinoso casino de Las Vegas sacou a esa histérica con globos? Para o meu posto.

Les Luthiers

Hai actuacións dos Les Luthiers en youtube!!!

Publico (O columpio de Freire)

O novo xornal brindounos a oportunidade de ler aos novos talentos mediáticos, como Espido Freire, quen superou as nosas espectativas: da estirpe de Lucía Etxebarría ou Juan Manuel de Prada: petardas, pedantes, asépticas, apolíticas, aburridas, anormais e cursis.
Quedámonos con esta nova sobre cómo compartir música en internet a través de blogs.

127.es

A web que montou Kike Sierra, o de Radio Futura, para os novos creadores.

Arquivo do blog

Outro

A seguir

ecoestadistica.com
Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet