Mou non se vende

Hoxe coido que non había nova ningunha sobre Mourinho en El País. As Festas. O Descanso. Eu quero que non se esquezan del, quero participar no seu circo, alimentar o seu infantil ego. Tantos ruído e furia, tanto special one, tanto para que? Para que se quede. Se eu son o presidente do Real Madrid obrígoo a cumprir o contrato, inda que o incumpra porque pode; pronúnciome ante Os Sagrados Medios: a miña vontade é que remate cando menos a tempada no club, que pelexe pola Champions (a poder ser por métodos deportivos e sen declaracións bla bla bla) e logo que se vaia.

Se marcha agora, que legado á altura da súa vaidade deixa? Unha liga e unha Copa de Su Majestad El Rey de Fútbol, gañadas ademais nun miserable clima de refrega inventada? Inda que gañe a puta Champions, xa dixen corenta veces que por títulos que non sexa, mesmo que lle dean as máximas condecoracións militares, a presidencia do goberno que el considere, un Nobel de algo, e que Berlusconi lle busque unha moza que o faga feliz se pode.
_

Gústame Marta Echeverría

Libro sobre Nacho Vegas. Repito a preposición: sobre. Non o considero necesario. Na editorial venden que non é a haxiografía dunha pequena estrela do rock. Máis ao meu favor. O autor, Carlos Prieto, ancorándose en Cajas de música difíciles de parar, retrata a un artista que aparentemente evoluciona dun egotismo de noite e heroína a unha conciencia de clase, asturiana, que evita con solvencia, ás veces con certo academicismo, a obviedade.

Dígoo eu sen ter lido nada do libro. Será interesante, mais prefiro as cancións, e iso que contou na radio de que canta cancións de Víctor Jara na casa. Que escriban sobre Bob Dylan e nos deixen tranquilos, Marta, ti sabes.
_

Vai ser defecto da máquina

Un madridista de incógnito, o que non deixa de ser un oxímoro, observa a Messi nunha pachanga entre amigos. Pásanlle o balón e arma a perna para rematar así como lle ven e esvara con tan mala sorte que dispara hacia a portería do seu equipo; misteriosamente, o balón cambia de idea e volve como un sutil torpedo á portería contraria. Gol.

Comentan que agora CR7 fica unha ou dúas horas máis nos adestramentos tentando que lle saia algo semellante, practicando cunha máquina que lle pasa a pelota.
_

O verídico enxeño da xente

Un tuit que me enviou un amigo:

- Douche 50 euros e fasme un logo bonito do meu restaurante.
- Ok. Douche 5 euros e sácasme unhas cigalas e un solombo pouco feito.
_

A sintaxe do neno

Descarga de balde.
_

A macabra danza da privatización das miñas mans

Os idiotas, os perdedores que non saen nas películas, os mortos, esa é, basicamente, a miña xente.
_

#deusvososeñor

O Vaticano en Twitter dende hai uns días ou semanas. El País celébrao: seica xa era hora de que se modernizara. Non sei quen ten máis gañas de que se queimen con eles, se O Xornal ou A Igrexa. Xa tuitea Bieito XVI (así sexa a través dos seus community manager, espíritos santos da rede)? Tampouco é tanto xesto; o revolucionario, perdón, o milagroso, sería que lle habilitaran unha conta ao seu deus, e que este se dignara por fin dirixirse á humanidade (pregaria: só son 140 caracteres, enróllate). Imaxinen o estilo:

@deusvososeñor: No ceo almorzando café con leite e torradas con queixo Philadelphia, que ademais de estar divino axúdame a coidar a figura.

@deusvososeñor: Tarde no faladoiro de Tomé de Aquino. Non entendo nada, abúrrome inmortalmente. Moito discorrer e nin un canapé barato.

@deusvososeñor: Encarneime na directora do FMI e folleime ao adestrador de pádel de Aznar. Con esta xente dá gusto. Son os que me fan sentir orgulloso da miña Creación.

Ou algo un pouco máis clásico:

@deusvososeñor: En verdade dígovos que aquel que pretenda penetrar a miña inabarcable conciencia será borrado da miña listaxe de amigos no Facebook.
_

Wert está inspirado

Galopa galopa, xinete de FAES, sobre o elemental lombo do fascismo. Perdón, Lei Orgánica de Mellora da Calidade Educativa. Un respecto. Moito curro e inda así interesadas incongruencias: imponse un modelo, mais se as “comunidades históricas” o incumpren non pasa nada, págaselle unha escola privada ás familias que desexen unha educación en castelán. Pagamos, cos nosos impostos, unha escola privada e en castelán. Creamos máis escolas privadas e en castelán. Desmantelamos a ensinanza pública e metemos o dedo na chaga da situación do galego (sobre todo), o catalán e o éuscaro.

Con esta astucia non se entende que o ministro só sexa ministro e inda non recibira un Premio Nobel (porque o afecto tamén é importante, que llo pregunten a CR7).

Se non temos nada contra o castelán, eu mesmo enténdoo perfectamente, por exemplo:

“Delincuentes juveniles ayer
hoy hombres peligrosos
viejas caras, nuevas caras
pero las mismas cabezas.

Qué les empujará?
No viven sólo esperan
van agotados de esperar.

Agotados de esperar el fin!”
[...]

Matiz: non esgotados de agardar a fin, a nosa fin: desesperados, saídos.
_

Pílula de costumismo

Soltou o neopresidente no seu debate de investidura no Hórreo:

- Un novo rexurdir de Galicia que sexa no século XXI a versión social e económica do que foi o Rexurdimento cultural no XIX.

E unha nai que limpaba grelos na cociña coa TVG posta dixo para si, ai, filliño, míntete, minte e rouba todo o que queiras, pero deixa as drogas que son moi malas, que o sei eu. Entón, o neopresidente, que goza duns adiantos tecnolóxicos dos que non goza a NASA e puido escoitala, replicoulle, tenteando o nó da gravata antes de fixarse na cámara:

- Amable y sufrida señora, el pueblo gallego confía en mí, por eso me eligió, y yo no los defraudaré, se lo aseguro, no defraudaré al pueblo gallego y no la defraudaré a usted que forma parte de este gran pueblo, porque mi compromiso con el pueblo gallego...

- Manolo, fai algo, colle o mando a distancia e quita iso, que teño as mans molladas!
_

O xenio que xamais será recoñecido

Borrazás cita a Erik Satie, a propósito dos Premios da Cultura Galega: “Non abonda con rexeitar a Lexión de Honra, o importante é non ter feito nada para merecela”.
_

Sobre vivenda e pobo

Esto é de Isaac Rosa, co seu silandeiro compromiso de cirurxián.

Esto, dun poeta do Días de Raia.

_

Carta aberta a Tomás

Estimado moderno director de Radio 3:

Por que carallo temos que escoitar todo o puto día a versión do Heroes de Bowie que se puideron evitar Amaral? Eu inda tiven a sorte de non escoitala, pero comentan que é peor que as dez pragas de Exipto. Que Radio 3 non é nin unha radiofórmula nin un centro de acollida para artistas con pretensións, animal!

Os cartos os cartos os cartos, vendede, privatizade dunha vez RTVE, Radio 3, que estou dicindo, eso está feito; será Julio Ruiz o que corte, sen querer por suposto, a túa cabeza.

Tirando doadamente de Wikipedia:

Pragas sufridas por israelitas e exipcios:
- Aarón estende a súa man sobre as augas de Exipto e as ras cubriron a terra de Exipto.
- Aarón golpea co caxato a terra e todo o po do país convértese en piollos. [editar]

Pragas sufridas exclusivamente polos exipcios:
- Aarón golpea coa vara o río Nilo e convirte a auga en sangue.
- Toda clase de insectos invade o país.
- Cae unha terrible peste sobre o gando dos exipcios.
- Aarón recolle cinza dun forno e Moisés espárcea cara o ceo diante do faraón, causando úlceras ós exipcios.
- Cae do ceo unha gran treboada de sarabia e lume.
- As lagostas arrasan os cultivos dos exipcios.
- As tebras cubren o ceo de Exipto durante tres días.
- Morte dos primoxénitos de todos os exipcios e tamén dos do gando. Os hebreos identificáronse sacrificando un año dun ano de idade e marcando a porta das súas casas co seu sangue, para que a praga non os atacara pola noite.

Espalládevos que vou centrar, Aarón, colega, ti es un trepa de película, pero non o único.

Atentamente, oe.
_

A mensaxe é o no que un cre cando lle preguntan

O mellor guitarrista da historia, sen recato, por motivos nos que non me vou deter, saca disco. Johnny Marr camiñando so. A saber o que opina Morrissey. Eu opino que conserva intacta a súa capacidade para asinar melodías inmortais para o barrio, pero que están obrigatoriamente capadas. Tantos anos tocando para tanta xente, músico de estudio e directo, entreténdose como se fuxira do peso do seu propio nome.

Un desatou o seu narcisismo, o outro preferiu facerse invisible.

Este é o adianto do que publicará en 2013, e sen embargo non podo evitar que referirme a el sexa outro exercicio de nostalxia (e xa van dous seguidos: mal rollo). Por iso está ben conservar os discos dos Smiths sen escoitalos.
_

Esos discos difíciles que estás orgulloso de gardar

Enfastía dicilo: non ten a voz nin o talento literario do seu irmán, pero é un bo tipo. Luis Auserón, lembremos que unhas cantas cancións de Radio Futura son súas. Novo disco, esta vez fixándose descarado e tranquilo no rock norteamericano. Non, a un non é que lle entusiasme, pero hai que recoñecerlle a inquedanza e a honestidade. Non vive de rendas.

Está gardado o vinilo do seu primeiro traballo; Josele Santiago, Enrique Sierra, Raimundo Amador, Ezra Pound, unha seria constelación, de cando encargabas a rareza na tenda.
_

Pouco máis dun metro escaso

Estimación do seguimento, así como soa, da folga, simpática guerra de cifras:

   
_

A eso na miña terra chámanlle ir provocando

Non se lembra unha manifestación motivada por unha causa que non fora grave e xusta, dende os Prestige en fila á lingua, mais na de hoxe advertíase algo distinto, os rostros coñecidos, si, de persoas máis vellas, máis vellas e máis pobres, máis fracas e máis gordas e máis vaciladas. Non é un domingo político que aproveitas para tomar un viño cos colegas. Maioría silandeira? Me cago na puta que pariu a presidentes, expresidentes e xente da súa caste.

Tuit de Paula Prado, concelleira de Familia do Concello de Santiago: Con @mariacastelao secuestradas en un comercio del Ensanche por los q apelan al libre ejercicio de los derechos. Zara. Cantos obreiros do metal precisamos.
_

Que pasou en Vallecas?

Non creo que o problema de Morrissey sexa o endeusamento, como apunta algún crítico de ambiguo ego, porque todo indica amablemente que xa naceu así (do contrario non sería Morrissey); o problema son os anos, a lonxitude da súa carreira.
_

Bruxelas redacta informes

Aquí límpanse o cu con eles e escachan coa risa: Terceiro informe do Comité de Expertos con respecto a España en relación coa Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias.
_

Sinaturas do máis prestixioso xornal

As nobres sinaturas nobres de El País, esa máquina expendedora de demócratas que gasta corazón de carballo americano, non como outros, as nobres sinaturas, dicía, enviaron unha carta ao Comité de Redacción do xornal para amosar a súa “preocupación polos acontecementos que está a vivir EL PAÍS”, así como “inquietude e malestar polos casos de censura que denunciou o comité profesional nos últimos días, vinculados ao ERE que afectaría a un terzo do cadro de persoal”. Ollo que non é un manifesto desos, é unha carta. Os da competencia salientan o compromiso do Premio Nobel. A listaxe de sinaturas é a seguinte (vou pasar o traballo, e boto algunhas en falla):

Julián Casanova: nin puta idea.
Jorge Edwards: Pinocho de Pinochet.
Diego Galán: creo que é crítico de cine.
Antonio García Maldonado: nin puta idea.
Marcos Giralt Torrente: nin puta idea.
Jordi García: nin puta idea, son un iletrado.
Almudena Grandes: non lin o libro ese tan transgresor, grazas.
Elvira Lindo: disparen!
Diego Manrique: ai que listiño nos saiu o rapaz.
Javier Marías: unha ovella inglesa, unha ovella madrileña, unha ovella inglesa, unha ovella madrileña...
Rosa Montero: Rosa, canto tempo! Inda non apadrinaches un elefante africano que resultou ser de ETA?
Reyes Mate: nin puta idea, síntoo, de verdade.
Antonio Muñoz Molina: o que lía a Onetti: uns libros, un Instituto Cervantes! Enterrádeo coa muller, non se nos vaia poñer sentimental.
Josep Ramoneda: é analista político, as balas non lle fan nada.
José María Ridao: sóame de algo, pero non caio.
Manuel Rivas: quen che mandaría a ti meterte onde non te chaman?
Maruja Torres: non gasten munición.
Fernando Savater:
David Trueba: debe ser irmán do outro Trueba.
Mario Vargas Llosa: premio!
Manuel Vincent: desaparecerá El País e el continuará coa súa iniciática columna dos domingos.
Ángel Viñas: estou preguizoso, nin puta idea.
_

Non precisamos ser especiais, grazas

Dende que Guardiola colleu ao Barça, o Celta foi posiblemente o único equipo que pasou polo Camp Nou cometendo menos faltas que o anfitrión. Sempre nos rimos deste tipo de estatísticas, mais neste caso os números coido que demostran a aposta polo fútbol limpo, asociativo e creativo de Paco Herrera e os seus xogadores. Colóquense en fronte Barça, Madrid ou a U.S. Navy. Tampouco imos escusarnos no clamoroso fóra de xogo de Jordi Alba no terceiro gol; perdemos 3-1 contra o mellor equipo do mundo, con Messi negado e Xavi sen gobernar o partido.

Rían Mourinho e a súa cohorte de aduladores: o Celta, cun orzamento infinitamente menor, apenas cambiou o seu debuxo táctico para enfrontarse aos culés, non como fan os animosos que se cren os mellores, sinalados por non sei que avesa graza divina.
_

O erro dos culpables

Primeiro comino a ler esta nova: Cando defender o galego é delito.

Agora expoño a miña sinxela conclusión: matalos, matar a esos enfermos tardofranquistas, era pouco. Non o digo en sentido figurado. Vítimas da súa propia paranoia que andan polo seu estreito mundo adiante coa impunidade do acomplexado nacionalismo español (e veña a trasfegar cartos). “A petición da Fiscalía é de 46 anos de prisión, penas de entre 4 e 7 anos para os encausados, e 34.000 euros de multa”, outrocarallo, eu para eso mátoos (e non lles estou a chamar brandos aos detidos); se vou pasar uns anos no cárcere a lo menos que sexa despois de facerlle un servizo á humanidade, non por chamarlle calquera parvada a Gloria Lago ou Rosa Díez (non estaban Savater e Alfrediño Conde na manifa?).
_

O agradecido traballo de non saber

Andaba dividido, quería saber máis e negábame. Dita a experiencia que o exceso de información cárgase aquelo sobre o que tes tanta curiosidade. Dayna Kurtz non vai ser unha excepción; devecía por ler entrevistas e críticas, ollar fotos, embeberme. A loita dá os seus froitos porque si, sempre rematas lendo, mais cun control/descontrol que non te arruina o que buscas, que se hai sorte coincide coa imaxe idealizada que te creaches ao descubrir, neste caso, a Dayna Kurtz. Intre de deixalo. Nin saber nin ler nin falar nin escribir. Escoitar cancións.

Un pouco como o que comentaba hai uns días Rafael Reig sobre Constantino Bértolo e o seu libro, Lenin. El revolucionario que no sabía demasiado, pois sostiña o ruso que a revolución, a praxe, ensina o que non se sabe, aí queda eso! Como revolucionario guiado, todo pola causa, escoito a Dayna Kurtz.
_

A morte de Iván Dmitrievitch

Sombras do papel mollado da Praza da Quintana. Outono, papel de ourizos. Ana rematou a xornada na tenda, detén a carreira e agarra o sombreiro quente como se posara para un anuncio. Alguén tiña que ofrecerlle un paraugas, ourizo de auga que se pecha sobre a treboada. Iván chámaa con acenos para que se achegue ao seu posto de salchichas, baixo os soportais da Casa da Conga, leva tres días alí, é moi estraño; o Concello non permite máis postos de comida na zona vella, agás durante a feira medieval, que os de castañas agora e os de xeados no verán.

- Por favor, lévese un dos meus paraugas -dille Iván.
- Vivo aquí ao lado, grazas -respóstalle ela, sen pisar o chanzo, molesta polo cheiro a chucrut e aceite queimado.
- Por favor...
- Por que?
- Non entendo...
- Por que? Por que me ofrece un paraugas? Por que está aquí vendendo salchichas?

Unha moza tan guapa non debe camiñar así baixo a choiva, estropeará a bonita roupa, enfermará, e percibe o medo, non, non é nada malo, só o paraugas, para ela, e unha salchicha con mostaza doce, é máis fermosa que San Petersburgo pero non come, non alemán, ruso, por favor, eu xa me vou, a policía perségueme pero é normal e non pregunte.

- Que fai en Galicia? Fala galego...

Non pregunte, vaia, vaia, aceptou o paraugas e con el a salchicha, se mañá inda anda por aquí devólvollo, non quixo carto ningún e comezou a camiñar, Ana. Ficaba Iván Dmitrievitch ollando como se esvaía na auga o esqueleto da súa beleza cando o abordaron catro tipos de traxe caro malo, dous agarraron del, outro meteulle a cabeza nun saco negro e o cuarto arramplou co carro fumeante.
_

Crónica do Celta-Depor

O Celta gañou 3-0. O fúnebre soño do presidente no palco, entre un e outro, estableceu o 1-1. Somos os mellores!
_

O pasaporte está no corazón

O grupo El Correo celebrou onte a XXIII edición de los Gallegos del Año. Nada que obxectar sobre os galardoados, mais como puideron esquecerse de Vargas Llosa (prefiro pensar que se esqueceron)? Acaso non o merecía máis que o resto? Así nos vai, así nos vai. Que O Escribidor non é galego? Por favor, non me sexan mexericas, eso non é relevante para o caso. Tampouco era español e agora o é.
_

E hoxe, Premio FAES a la Libertad!

Aquí teñen ao Escribidor preparado para recibir outro premio, uns días despois, esta vez, o que xa é un valor en si mesmo, de mans do ínclito Aznar, co que departe co enxeño e sabedoría característicos de ámbolos dous. A medida do profundo e alado da súa conversa está na expresión de Mariano, escoito pero non entendo o que din, estos intelectuais é que non saben falar como falamos as persoas normais, como esa maioría silenciosa que me apoia.

- Don Mario, es usted el puto amo.
- Llámame Mario a secas, hombre, que ya son años, y el puto amo lo eres tú; yo sólo soy un pobre escribidor al que nunca le otorgarán el Nobel.
- Pero no te lo dieron el año pasado?
- Hostia, es verdad, se me había olvidado!
- Hombre... se podría hacer algo... para que fueras el primero al que se lo dan dos veces.
- La verdad, uno también come y tiene familia, qué vulgar, verdad?, y el dinero me vendría muy bien, si... me vendría muy bien.
- Tú déjame a mi.

Inda non sabemos se o único que se vai levar é unha escultura alucinante como aquela do rei, mais supoñemos que non, sería de mal gusto non estenderlle un xeneroso cheque.
_

Paciencia hai que ter co sisudo analista

Chegou do pobo de madrugada, prexudicado e disposto a que ninguén lle arruinara o discurso, paciencia hai que ter, logo de pasar unha festiva xornada electoral entre familiares e amigos e sen enterarse de nada ata eso das dez. Mal Jorquera mal. Romántico, falando, nas escaleiras do colexio, decidira votar ao Bloque e non a AGE. É AGE presente e futuro? É, mais agárdannos catro obscenos negros anos. Quedemos con Isaac Rosa e a “análise directa e (pro)positiva”, que dixo un que sabe, do Días de Raia.

Paseaba pola estación cun polbo mutilado e un queixo de pau santo mentras se lle confundían horarios e declaracións do PP nas pantallas. Á farmacia por un bote xigante de vaselina; para esmagar ao repugnante presidente e o seu repugnante séquito.
_

Unha entrevista para a posteridade

Endexamais, na historia do invento da democracia, os cidadáns tivéramos oportunidade de ler unha entrevista na que o candidato a presidente respostara ás preguntas dun medio de comunicación con semellante franqueza e claridade. Foi posible grazas ao Dioivo e, naturalmente, ao candidato. Entrará nos anais todos. Pénseno (antes de votar) porque non é o mesmo un candidato que vai saír na Enciclopedia a outro que nin na folla parroquial. Pasma a interacción entrevistador-entrevistado, como o primeiro logra que o político, un político importante, se aveña a un cuestionario que xa na segunda pregunta se convirte en fluído diálogo. Unha xoia.
_

A miña filla é unha terrorista (eu non)

Volveron a facelo, meteron ETA nunha frase na que se referían á folga convocada para mañá polas ANPAs para lanzar a sospeita, para criminalizar ao colectivo. Desaparece ETA e os corifeos de Aznar e Mayor Oreja continúan. Tódolos xornalistas que van de civilizados coincidiron esta mañá en (pretender) denuncialo, cada un ao seu xeito. Habería que investigar a conexión desos profesionais.

Eu, como home e pai de lei, estou preocupado porque a miña filla non vai querer ir a clase, e teño que convencela de que eso está moi feo, que só van faltar os malos, os fillos de familias sanguinarias.
_

Os problemas de espacio do Midas da literatura (e xa)

O dereito de cita está regulado. Quero dicir que se ti citas a un novelista, pensador ou poeta, suponse que dos de prestixio, non tes que pagar nada, só tes que lembrarte de escribir a frase entre aspas. Podes meter algo que liches de Walter Benjamin nun texto teu, é legal e segundo como o fagas quedará ben ou quedarás como un pedante. Citas a Flaubert e Flaubert non vai ver un can na súa tumba, mais non porque estea morto, porque foi parvo.

Vargas Llosa, mesmo defunto, cada vez que o cites, logo de escoitar o son dunha caixa rexistradora, cobrarache unha pasta. Xa se encarga o teu banco.

- E por que cobra tanto como suxires por unha cita?
- Coño, quen o cita?
- De tódolos xeitos os teus febles, pobres argumentos nútrense da envexa, a frustración e a preguiza dos fracasados.
- Vale, non che digo que non, amigo nutricionista.
_

Os problemas de espacio do Midas da literatura (II)

- Hostia, que recibimos hoxe unha obra de Vargas Llosa!
- Mario Vargas Llosa preséntase ao noso certame? Pois terá que gañar el e non lle podemos dar catro pesos e unha ración de polbo.
- Bueno, unha ración de polbo si, que non se come como aquí.
- Por favor, señores... en todo caso unha ración deconstruída, haberá que contactar con algún cociñeiro moderno.
- Pepe Solla?
- Non, joder, ese é de aquí, eu digo un Ferran Adrià, non imos quedar mal.
- E o polbo á feira pódese deconstruír?
- Paco, ti sabes o que é deconstruír?
- Claro, por quen me tomas, pásano aí por uns trebellos e sae unha cousa distinta co sabor concentrado.
- Vale, si, algo así pero mellor contado... A ver... Contía económica?
- Onde vai o tesoureiro?
- Acaba de marchar, dixo que se sentía indisposto.
- Pois que se tome unha aspirina pero xa.
_

Os problemas de espacio do Midas da literatura

O goberno mexicano, que non ten nada mellor de que ocuparse, creou o Premio Internacional Carlos Fuentes a la Creación Literaria en Idioma Español. Dotárono con 250.000 dólares e o gañador desta primeira edición foi... Vargas Llosa! Este home é un fenómeno, penso que de presentarse ao XXIV certame de relato curto de Chandrexa de Queixa, tamén gañaría, e no concello apañaríanse para que non se levara un cheque que os deixara de miserables. Xa os do Planeta, se non lembro mal, subiran de 50 a 100 millóns de pesetas a contía do premio cando llo outorgaron a el.

Que asombrosa capacidade de cativalos a todos, editores, escritores, críticos, presidentes de goberno, banqueiros, Grandes Defensores da Liberdade en Xeral. Non sei se lle quedará sitio no faiado dalgunha das súas casas para gardar a escultura-para-quedar-ben coa que acompañan aos cartos.
_

Días de 2012

Fun eu quen escribiu unha frase como esta: “Analizar, analizar, non hai nada que analizar; é escribir; estaría ben se contando algo de interés para alguén, neste caso para a lexión de seguidores de Radiohead no país, que ben podía superar en número aos votantes do PPSOE”.

Pregunta: a quen carallo lle importa o estado creativo dunha banda de música pop (ou do que sexa)? A min non, dende logo, é dicir, si, proporcionalmente á medida na que fuxo da miña propia vida, da miña estúpida cabeza. A perpetua distracción. As treguas son falsas ata perder o pudor para soltarlle o rollo ao primeiro que pasa.

Baixei a Cacheiras e topeime nun bar cun ex veciño de Montouto, moi boa xente. Eviteino, porque non quería falar con ninguén, ata que saímos a fumar. Contoume a súa vida, seguín o seu relato e sentinme ben, polo que logo sentinme mal.

Na peixería do supermercado pillei un número que non cheguei a empregar. Pillei bacallau conxelado e trouxen o número nun peto, para botar en “papel e cartón”.

Estou ollando un documental sobre Morrissey, anos resistíndome. Morrissey alimentando o mito de Morrissey.

A quen hostias lle interesa algo tan patético como o autogoberno (el gobérnase para os seus) de Feijóo?

Hai que facilitarlle a vida ao inimigo.

Estou ata os putos collóns, o espacio sóbrame e fáltame e négome a instrumentalizar, falsa puta desculpa, e se o digo é porque o fago.

Oh, serenidade!
_

O estado das cousas de Radiohead

Watch Radiohead on PBS. See more from Austin City Limits.

Este é un concerto pequeno de Radiohead alá en Austin, Texas, terra de promisión, se nos agarramos aos tópicos, a lo menos para os Bush. Pequeno de curto, que non se tiran dúas ou catro horas, non íntimo nin acústico, que tampouco nos vai. Traémolo, unha porque case sempre nos gusta, e outra porque dá a medida de por onde anda o grupo despois de publicar o, deixémolo en difícil, The king of limbs. Apenas unha hora, comezan polo material novo e rematan co clásico. Ao que subscribe o novo non lle entra e non pensa esforzarse (máis), mais aplaude a coherencia, o son está moi ben, son profesionais.

Analizar, analizar, non hai nada que analizar; é escribir; estaría ben se contando algo de interés para alguén, neste caso para a lexión de seguidores de Radiohead no país, que ben podía superar en número aos votantes do PPSOE. E si, o título da entrada está sacado daquel disco de Kortatu.
_

Vicioso

Upside Down, Left To Right: A Letterpress Film from Danny Cooke on Vimeo.
_

O desexado afundimento da nave de Cebrián

Pere Rusiñol, ex El País, explica con claridade pedagóxica (pedagóxica, non demagóxica), a ruína do grupo PRISA, que ten outra desembocadura esta semana nun ERE que afectará a máis de 130 escuros traballadores. Tamén estiveron vivindo por riba das súas posibilidades. Os que fican son directivos, editorialistas e sinaturas. Esos non viviron por riba das súas posibilidades e conforman o valor da marca, claro que si.

Os despidos suponse que entristecen a calquera persoa cunha sensibilidade civilizada. O afundimento das empresas de Juan Luis Cebrián e a súa vontade de adoutrinamento, coido que non.
_

O café do noso presidente

Apetécelles outro? Visiten feijoo2012, a moka non ten límite.

_

Aproveitando uns días no D.F.

Eu tamén asinei un contrato con Pemex, e polo precio de dous floteis desos agasallo un puticlub con todo o que ten que ter un puticlub dentro, maiormente altos cargos da Xunta (sublime depravación!). Vou arrasar nas vindeiras eleccións, xa veredes. Se ao final se constrúen ou non, os floteis, eso a quen carallo lle importa?
_

Secuencia de silos

_

Tres puntos e a emoción da moza

Entrou e marcou e todos descobremos que se trouxera de Corea á súa Sara Carbonero. Moito máis guapa que a orixinal, por suposto, a un lado da portería que Park Chu-Young perforou con tranquilidade e alegría. Non se pode dicir que se gañara gracias a el, gañou o equipo xogando ao que sabe, esta vez con recompensa, de novo desordenado e inseguro atrás, por iso lle empatou o Xetafe e o gol de Park foi o dos tres puntos. Arsène Wenger, o do Arsenal, non sabe o que se perde, claro que os ingleses non xogan como os galegos. Agora a gozar, que veñen as xornadas máis duras, primeiro vingarse do Granada e logo, todo seguido, Sevilla, Real Madrid, Deportivo e Barcelona.

O pracer da vitoria, anécdota, foi dobre, en tanto este cronista ollou a retransmisión por unha canle boliviana: dous profesionais que sabían falar e seguir o partido e non ocultaban o moito que lles gustaba o Celta, tanto polo xogo que despregan na actualidade como pola súa historia. Ademais de rirse das imaxes que lles servían dende España.
_

Deshabilitáronse os comentarios para este vídeo

Hai que recoñecer que é moi cómodo sobrevivir, porque vivir non é, contra PP e PSOE, atrincheirarse nun lugar con Wi-Fi e indignarse e rirse coas que montan os dous. Algúns estáncanse para sempre nesa postura, negra auga, imposible movelos ou alentalos a participar nunha alternativa, como esos rapaces que se tiran horas co portátil na cafetería sen tomar nada, falando polo Skype, nun intre histórico: moitos terán que erguerse (inclúome) da trincheira, xa non confortable, unha trincheira de Guerra Civil, con arames de espiños, sen munición, con fame e frío e lama e asediados... polos cascos azuis.

Non é doado, certo, un escoita este rock publicitario (case unha redundancia) das xuventudes do PP e non pode evitar escachar coa risa e a vergoña allea. Por iso o avezado community manager deshabilitou os comentarios para o vídeo, estarían queimándose con el un usuario detrás de outro.
_

Cales son os móbiles das súas señorías?

Porque ese é o carallo, cales on os móbiles dos parlamentarios para perpetrar semellante desafección por aqueles que os elixiron? Como a pregunta se nos queda grande, reformulámola: cales son os móbiles dos parlamentarios? Nos últimos anos, Blackberry. Coa escusa-comodín de aforrar e modernizarse, o Parlamento sacou a concurso o suministro, mantemento e consumo durante tres anos de internet, telefonía fixa e móbil. Internet e fixo xa están adxudicados a Telefónica, fica o dos móbiles, que antes era obrigatorio que viñeran en galego e agora xa non, seica pillalos para configurar en galego é máis caro ou imposible segundo a marca. Serán iPhones: os usuarios de Mac sabemos da xordeira en Cupertino coa nosa lingua.

Por outra banda, Parlamento/Xunta/PP/Amigos si considera innegociable que os novos ordenadores portátiles empreguen Windows 7 Professional, en detrimento do software libre introducido na anterior lexislatura. Esta xa é unha pregunta máis doada de respostar, mesmo estúpida: Por que? Porque temos que mover os cartos, ti tamén fas cada pregunta. Cada portátil será adquirido coa súa correspondente indivisible impresora, non vaia ser que as súas señorías teñan que compartir tinta, 1.200 euros + IVE a parella, e entón a seguinte, última pregunta que nos facemos é: outroraio, que tanto teñen que imprimir, as listas de convidados das vodas das súas fillas e fillos?
_

Dayna Kurtz non estivo en Galicia

Hai unha elegante tempestade nesta muller, intérprete apaixoada e medida, compositora audaz, perseguidora de cancións esquecidas, unha e outra vez desforrando os caixóns baleiros de jazz, blues, soul, rock, folk. Como adoita pasarlle aos grandes artistas norteamericanos, como lle pasou á súa adorada Nina Simone, o recoñecemento gózao en Europa, porque ao outro lado do Atlántico están demasiado ocupados descobrendo produtos de mercadotecnia, fetiches prefabricados e melosos ata a náusea como Diana Krall.

Contan que tocou por algún garito da península, sen a súa estupenda banda, a guitarra rota, trasfegando coñac ao ritmo dunha fecha por tema. A Galicia non veu, así que haberá que situarlle o país no mapa porque lle gusta o bo xantar, como aos de Nova Orleáns.
_

Os miserables por Gabriel Pacheco

O ilustrador mexicano adapta o libro de Víctor Hugo. Soberbio. Aquí poden ler algunhas consideracións sobre o seu propio traballo. Aquí o seu blog.
_

Os horizontes titulares do presidente

Deixen de queixarse polos recortes en educación, abandoen a loita, tiren as súas erradas reivindicacións á papeleira, rápido, antes de que un veciño se lles ría na cara; non é que se estean cargando a educación, é que sobra; para que se lle vai pagar a 100 profesores de historia, por exemplo, cando xa o noso presidente imparte leccións sobre a materia nas roldas de prensa? Só hai que poñer a tele!

- Y tú, hijo de quien vienes siendo?
- Yo trabajo en el grupo PRISA, señor presidente.
- Muy bien, muy bien, un gran grupo de comunicación; pues escribe, hijo, escribe lo que voy a decir con solemnidad: “uno no puede declararse independiente de la realidad, y la realidad es que Cataluña, Galicia, País Vasco, Andalucía... el conjunto de comunidades autónomas... la realidad es que todas somos España desde hace 500 años”.

Un non pode declararse independente da realidade, profunda observación, algúns poetas deben estar alucinando nas súas tumbas, este home é unha mina, non sei que vou facer cando o deixe ou o boten.
_

O acento no erro

Esto dixerono uns cantos comentando o novo logotipo de General Optica: canto dano fixeron esos “deseñadores” que convencidos afirmaban: as maiusculas non se acentuan. Optica, non vaias a optica, por moitos lentes que te poñas non lle vas pillar o acento a palabra. Somos uns repugnantes, se nos puxeramos a traballar e non criticaramos tanto, fixo que o mundo iria mellor, Mairena non sexas coñazo.

E unha guerra perdida, grandes e pequenos estan convencidos de que as maiusculas non se acentuan, un xefe meu mesmo dicia que quedaban mal acentuadas, que era antiestetico, e sabia moito do asunto.

É unha guerra perdida, mais como dicía o outro, eu quero darme o gusto de gañar unha batalla, e meter aos prisioneiros nun campo de concentración con cursos intensivos de ortotipografía, vocábulo desagradable, que remedio, como zapatos ortopédicos para corrixir a edición de texto.
_

Esta é das que se fan cortas

_

Juan Valdés con gotas

Hai prioridades como proporcionarlle traballo e comida ao pobo; esa lóxica perversa, interiorizada, que hoxe repetiu a vicepresidenta do goberno de España, a feliz boca dereita de Mariano. Representaba a súa preocupación pola manifestación de Barcelona. Raúl del Pozo non deixa de ser efectista citando a Josep Pla, respectado exemplo de payés sensato, práctico, o pobo o que quere é que haxa pan nas panaderías e que os autobuses funcionen, vaia, estamos de acordo, resulta que para que haxa pan (comestible) nas panaderías, o panadeiro ten que saber que levadura empregar, e ten que cobrar o que é xusto, para os clientes e para el, non o precio que lle impoñan dende as mafias de Madrid, Bruxelas ou Washington. A independencia non é atavismo, si, ten un compoñente de identidade e orgullo, mais tamén, o principal, de economía.

Non é pecharse, ao contrario, se a miña pel é gobernada por outros, eu non podo decidir sobre a miña relación cos demáis, movereime na vida ao arbitrio de intereses alleos e non quero negar a relación cos demáis, quero escoller eu con quen me xunto e en que condicións (como se me pego un tiro). 

Lembrouno o outro día Paco Rodríguez, con ton de avó aburrindo, tanto ten: sen soberanía non hai socialismo, o avó Carlos, carallo, non dá pasado de moda e ben que o xubilan a diario.

Déixoos cos anuncios, hainos moi bos, e está aquel que fai de Juan Valdés subindo en burro polos Andes, ca-fé-au-tén-ti-co, "porque Dios lo quiere así, solo, Dios lo quiere así, cortao, Dios lo quiere así, con leche, Dios lo quiere así, carajillo, Dios lo quiere así... Nescafé".
_

A velocidade é a miña verdadeira vocación

Seguimos no modo matar, poucas veces se deseña sen a necesidade estéril da autocensura e a corrección, cando maquetas páxinas que gardan unha coherencia mais todas distintas, pasando de todo, sen escoitar(te), improvisando, ocorrencias, a única norma é non repetirse e de súpeto tes duascentas ferramentas nas mans e nada de tempo, escoitando impaciente teclado de cabichas, The Raveonettes, The Horrors, The Horrors, The Horrors, The Horrors e algunha lectura do día, Raúl del Pozo escúdase en Josep Pla para denigrar o nacionalismo catalán, a manifa de onte, “sentimental e pueril” e non lembro que máis, gústame como escribes, Raúl del Pozo, como te distancias a golpe de cultura, entendo que naceras na España anónima (a Rafael Reig tamén lle pasa, todo hai que dicilo), pero a min non me vas vender o que ti mercas por contrato. Mans axitan sombras.
_

Rolexdeluxe

Así funcionan, el e máis o seu reflexo de rebaixas, como un luxurioso reloxo suízo, que te cravo o meu minuteiro, que pose ao sol, que confianza transmite, porque xa o dixo o seu xefe, España precisa un goberno que transmita confianza, e Galicia non precisa goberno, e moito menos autogoberno, abonda cunhas racións de polbo á feira para os acólitos e unhas fotos.

Acabo de decatarme do que pon no letreiro, un que é lento; “Joya”, os de publicidade estaban inspirados. “O marco incomparable da portada de Feijoo”, como di Xosé Manuel Pereiro.
_

Quixera ser como eles para rebentar

Están arrasando, non se sorprendan se Scarlett Johansson declara algo. Son de Southen-on-Sea, que debe ser algo así como o Sanxenxo da Gran Bretaña, no esteiro do Támesis, preto de Londres. Abonda cos datos. Son anfetamínicos, se queren saber que música fan e se desfilan para o NME, pregúntenlle aos de Pitchfork; eu non saín do primeiro disco deseñando unha axenda de duascentas páxinas que tiña que estar hai unha semana.

Expulsados da sala Mobydick de Madrid logo de cargarse parte do decorado, censurados na MTV por un vídeo “de mal gusto”. A vida é marketing para os que andan rebotados, en Inglaterra; cartos e portadas. Son uns pallasos e fano moi ben.
_

Receita doada de sopa Kaurismäki

Inauguramos a nosa sección de cociña cunha sopa en honor a Aki Kaurismäki. Sinxelo prato de culler, aparentemente como as películas do director, aparentemente porque, mentras a sopa non ten dificultade nin truco, o seu cine si; hai unha ollada profunda, humanista, comprometida e irónica detrás do esquematismo da cámara. O outro está tirado: rustrir cebola e porro relados, engadirlle, tamén relados, cenoria e pemento vermello e verde, chícharos, logo o caldo, fideos e, aos 5 minutos, uns dados de salmón fresco, apagas e deixas outros 5 minutos. Serves con ar de alfavaca. Opcional: podes poñerte o mandil escoitando aos Leningrad Cowboys ou, como fixemos nós, a banda sonora da segunda tempada de Treme.

Mesturamos unha popular receita finlandesa e unha sopa minestrone de Arguiñano, tomándonos algunhas licenzas; de caldo empregamos a auga de cocer uns langostinos o día anterior; o pemento verde era pemento italiano e pemento de Arnoia; o vermello, do piquillo: eran os que había na neveira (mentras non teñamos que vendela para comer). Se non lles sae, a nós non nos conten películas.
_

Un tema que non está no tempo

Non sei se vostedes empregan, se poden empregar con senso, a palabra exquisito a miúdo; nós pronunciámola como se fora a primeira vez. Exquisito é este inglés que tira as súas cancións dos distintos estilos da tradición popular estadounidense con limpa devoción de frade ou augardenteiro. Non é un fan de Elvis, o seu non é un grupo de rockabilly, é abondo máis, a voz destila unha traballadísima augardente de algodón.

Outono de novidades discográficas como ourizos de castañas, ourizos cool como os de The XX ou The Raveonettes, ou máis familiares, Bob Dylan, Van Morrison, dos que xa daremos conta se a bolseira quere. Hoxe ficamos con Paul Ansell’s Number Nine.
_

Nacer para que te chamen de todo

Non, a min tampouco me gusta o cabezallo de eldiario.es, nin me gusta nin me desgusta, neutro, “funcionalismo racional suízo”, como dixo un, e ao ler os comentarios de tantos o corpo pídeme defendelo. Quédame algo de humildade e de respecto (respiro con alivio). Moitos que din ser deseñadores non sei que frustracións arrastran. Trolls? Algúns serán trolls, outros son directamente subnormais: a frecha xira á dereita e non á esquerda, imperdoable, o diario tiña que ser horizontal, que todos mandáramos o noso logotipo e despois se votara ao mellor, faltaría máis, democracia real xa, a Helvética é un fiable instrumento de alienación de masas, sábeno ata Aznar e Frijolito.

1º: O director xa dixo que non ía ser un xornal de esquerdas, senón “aberto”, a frecha circular está ben explicada, inda que, admítese, non moi conseguida a súa integración para formar o d (mellora en tamaños grandes).

2º: É o xornal de quen o edita, en ningún sitio se dixo que sería o xornal onde todos podemos meter os pezuños.

3º: Calquera deseñador con algo máis que coñecemento dos filtros de Photoshop está en contra desos concursos “horizontais” que tanto dano lle fan á profesión.

4º: O recurso da Helvética e do azul non será orixinal, pero si correcto, e os responsables teñen que pensar en parvadas como financiación, mercado, consenso, sostibilidade. Os xenios, as mentes preclaras, naturalmente, poden saltarse esa parte.

Sempre me pareceu grotesco eso que venden dende que existe internet que chaman “interactividade” e “á carta”, conceptos moi pouco desenrolados porque esta xente inda non pode ler EXACTAMENTE o que lle gustaría ler, que por suposto é o que deberiamos ler todos.
_

O elefante pasado de Fabio Capello

Propóñolles un pasatempo, identificar neste vídeo ao adestrador italiano, pai espiritual de Mourinho, pai espiritual, á súa vez, de si mesmo e do mundo tal como sae nas wikipedias e xornais de prestixio. Non se fíen da data, a canción é de canda min, que aparento quince anos na gloria inda que teña algúns máis. Steely Dan, a quen tiven o gusto de coñecer lendo algo sobre o seu disco Gaucho, aí atrás, en 1980. Unha pista:

Parécese a Lou Reed, pero nada que ver (máis delgado).

O pasado, ese territorio que nos venden por fascículos en setembro, o teu primeiro amor, camisa lunares, Aníbal cruzando os Alpes ao lombo dos seus elefantes, ignorando as preguntas do psicoanalista sobre Roma.
_

O espello da política

Rebumbio máis ou menos combativo que se armou co despido de Javier Gallego e a cancelación do seu programa diario “Carne Cruda” en Radio 3. Mesmo algún que di estar do seu lado solta estupideces, mais ningunha comparable á de Tomás F. Flores, odire, reclamado por El Mundo, xornal no que colabora, para defenderse do que se lle acusa, despido improcedente: “Carne Cruda” seica era un programa “sensacionalista” e “kamikaze”, propio dunha emisora pirata, sen o rigor que se lle supón ao produto de RTVE; desaparecelo non resposta a unha coerción ideolóxica.

A moitos resultaralle familiar esta lóxica manipulada, semellante á que empregan para desprestixiar ao presidente dun país, Hugo Chávez o primeiro, tachándoo de demagóxico porque nacionaliza recursos cos que garantirlle á xente traballo e sustento (que ridículo: traballo e sustento!).

Continúa co teu pro-gra-ma-de-van-gar-da, cabrón (merda, pegóuseme o sensacionalismo, agora vanme botar a min tamén).

Inciso: non me comparen o caso de Javier Gallego co de Diego Manrique: este último controla moito de música, e de chismes, e el mesmo está feito un chisme pesado, retrógrado, detrás da súa aberta máscara; o seu si que non foi ideolóxico.
_

Tomás F. Flores é un cabrón

É todo o que teño que engadir logo de ler a carta de despedida de Javier Gallego en Zona Crítica. Inda que reciba ordes “de arriba”, non podía negarse, mesmo dimitir para non ser cómplice da caza de bruxas (sempre patéticas)? Non, non podía, ti alucinas, non é parvo. Nunca me cheirou ben.
_

Disciplina inglesa 15815

Un título para un bestseller, non me digan que non, Mariano a dama de ferro, Mariano e o misterio da cripta embruxada, O código Frijolito, mais este non, este ten que ser Mariano e a dama de ferro, bondage, como pronunciaría Mariano a palabra bondage, con máscara? BDSM, as siglas dánselle ben. Escravo e ama que, a través das nádegas translúcidas e grises do primeiro, flaxela ás poboacións. Disciplina inglesa, pouco importa que a imparta unha alemá.

Habería cancións moi axeitadas para o caso de grupos como Radiohead, 2+2=5, mais prefiro a Parálisis Permanente, que había tempo que non os escoitaba e son máis suxerentes, máis abertos, podes sentir o coiro, saborear a bóla da mordaza.
_

Queda un doce goberno

Adiantaron como prevían as eleccións para o da Xunta, decisión de Patxi López e asesores e Mariano e asesores que o presidente de todos os galegos se coidou de anunciar en Galicia, o parafuso fixando o ruxido de tigre ao corazón, cumprindo a súa palabra. Non imos entrar nos motivos do lehendakari, abonda cos do PP, que quere dous anos sen molestias en Madrid, entoando o seu éxito estival “Temos maioría absoluta”, para rematar as obras de demolición.

- Que tampoco son tantas hai que dacatarse, non se trata só de recuperar uns poucos dereitos, senón de reformar en profundidade o sistema, non, non, de rachar cunha democracia falsa, inxusta, ominosa, colonialista...!

Un que vai quecendo pola banda, desculpen, a verdade é que só quedan 55 días, ao que lle abafen estas présas da política sempre pode tirar para Sanxenxo, onde a vida é apracible, doce, como demostran os seus concelleiros nesta foto da Feira do mel; tulipas e iogures e filloas.
_

Que ben fixen en quedar na casa, noxo queixo

Do Praza Pública:

Pola capela ardente pasou o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, que cualificou a Pousa Antelo de "galego cen por cento", un galego "dos que necesitamos nos momentos de dificultade”, dixo. Feijoo concluíu que “Pousa Antelo é un dos derradeiros que marcaron unha forma de entender o país, unha forma de defender o país, dentro e fóra de Galicia. É un galego dos pés á cabeza que dedicou case un século da súa vida a sortear obstáculos sen cambiar de forma de entender a súa defensa de Galicia e poñendo sempre a defensa de Galicia por riba dos distintos obstáculos que tivo a súa vida”.

Vendo queixo do país, vendo queixo do país!, barato!, vexan!, vexan e proben o meu queixo do país!, au-tén-ti-co, au-tén-ti-co-quei-xo-do-país, desconto espacial para os empadroados en Lugo e Ourense, achéguense, comproben a calidade dos nosos queixos, elaborados con tanto esforzo e agarimo en Génova, ai Frijolito, non sabes o emocionante que é ollarte aí, transido e marcial, non sabes o que te quero, non o sabes ben.
_

Facturas escatolóxicas sen declarar

Terei que escribir a necrolóxica, pensei ao enterarme da morte de Avelino Pousa Antelo, este ano que me empurra á especialización no xénero (sentimento, afastamento, documentación, habilidade), fino xeito de dicir este ano que me meteu a cabeza no váter e aquí estamos, tira da cadea se queres. Afortunadamente, antes de poñerme ollei o vídeo que colgaron en Praza Pública e logo fun xantar que eran horas. Así remata el a súa intervención na Quintana 2009, “vai sendo hora de pensar que temos que facer algunha función importante que é ir xantar”, quitándolle importancia ao resto, é dicir, dándolla, mais ríndose do eco da megafonía.

Mañá ás doce instalarán a capela ardente no centro cultural da Ramallosa, a carón do Concello de Teo. Eu desta non vou, o mesmo me atopo co vómito ofimático de Frijolito e non teño gañas de montala, o mestre non se merece espectáculo tan pobre. O que queira saber del non ten máis que escoitar a nova cicatriz do vento. Bo proveito.
_

Un palanquín de pancartas coléricas

Non hai manifestación seria dende aquela esquecida Ronda Non; en canto conseguiron protexer as súas parcelas, moitos dos afectados recoñeceron que só defendían o seu interés particular, non abertamente, enténdese, se hai que facer unha estrada para unha urbanización que fenda o rural do concello con sacho sen escrúpulo, pois bueno, home, tampouco é para tanto, son cartos, mentres non pase pola miña casa. Mais para mañá ás 11 está convocada unha inédita, a dos afectados polas preferentes de Novagalicia Banco, que promete trasladar por un día a protesta do país de Santiago a Sanxenxo.

Fálase dunhas cinco mil persoas, ignoramos o número exacto de estafados polos ladróns de colo amidonado e piso coa sinatura de Telmo; suponse que a Praza do Mar será a Quintana; será a Taberna do Náutico o María Castaña (aproveitamos para facer un algo de publicidade subliminar)? Algún que eu me sei vai ter choio abondo.
_

O xuíz que saca petróleo dos casos perdidos

Que opinar de Julian Assange? Un non atopa moita diferencia entre chegar a presidente de goberno ou de escaleira e chegar a fundador de Wikileaks; algún mecanismo lento e retorcido ten que traballar aí dentro. Lembremos que foron xornais como El País os primeiros en vendernos a súa interminable mercancía desclasificada, e que esa mercancía que ía tumbar gobernos podía ser publicada na prensa rosa. Non é por pasarnos con el, semella unha vítima inxenua, ou cando menos enganada.

Ecuador concédelle asilo diplomático e seguimos igual: pasaríallo Suecia a EE.UU. para que alí o axustizaran como lles gusta? O único que ten claro o sisudo analista da vida política do pobo é que non debeu aceptar a defensa de Garzón.
_

Efectos secundarios do litio

Un murmurio expándese por internet como ondas na auga: que Iago Aspas só faga retweets de frases de Bob Marley non pode ser coincidencia. Picado pola cóbrega da curiosidade inútil, decidín investigar, e que o de Moaña tome por ideólogo de 140 caracteres a un xamaicano universal pode ou non pode ser coincidencia, daríalle por aí como lle podía dar por Phil Collins ou Loquillo, que me perdoe a comparación, pero é irrelevante para o caso. O que non é coincidencia é o seguinte retweet: 

“El Depor ficha a Marchena y se pone en cabeza en la pugna por el descenso a Segunda División”

Esto si é Iago Aspas, sen coincidencia, rivalidade futbolística, con franqueza futbolística, nada de baballóns reprimidos que logo a van montando por aí, Iago Aspas sempre lle desexará o peor ao Depor e non pasa nada, non mata coruñeses. Everyhing’s gonna be alright.
_

O que non me gusta do mercado ecolóxico dos Tilos

Sen pudor. Á hora de pesar e cobrar, case todos redondean hacia baixo, e piden permiso ou perdón se non teñen unha desas luvas de plástico para “manipular” froita e verdura; non valoran o seu traballo e eu enténdoos porque, que me desculpen, non traballo no campo, a min tamén me pasa. O traballo de cada un pode estar máis ou menos conseguido, pero todos están traballados: fica o longo cambio de mentalidade, pero xa se vai andando.
_

Sesión de terapia no Hórreo

O foco na cara, que se vexa ben. Os demócratas interrogan a un preso de idiotez, polo seu ben:

- Sofre vostede neurose obsesiva en relación ao noso presidente?
- Si.
(Electrochoque)
- Sofre vostede neurose obsesiva en relación ao noso presidente?
- Si.
(Electrochoque)
- Sofre vostede neurose obsesiva en relación ao noso presidente?
- Si.
(Electrochoque)
- Sinte vostede atracción sexual polo noso...
- Esa si que é boa!
(Dous electrochoques)
- Sinte vostede atracción sexual polo noso presidente?
(Vómito, un electrochoque)
- Medite as súas respostas: é o noso presidente azul o príncipe da austeridade e a democracia?
- Ti que cres?
(Tres electrochoques)
- O noso presidente é galego?
- Si home si, como Galicia Bilingüe e Rosa Díez e Fernando...
(Catro electrochoques)
- Sofre vostede neurose obsesiva en relación a...?
- Si.
(Cinco electrochoques)
- Envexa xudeomasónica pola maioría absoluta do presidente de todos os galegos, o noso presidente?
- Chúpame...
(Cinco electrochoques, fel)
- Como andamos de marxismo trasnoitado?
- En forma, inda que se pode mellorar.
(Seis electrochoques e unha patada nos collóns, máis fel)

Remata a sesión. Chaman á señora da limpeza.
_

Instrucións para o salto de pértega

Despois non vaian dicindo por aí que non cubrimos as olimpíadas, enviamos a todos os nosos atletas frustrados a dar severa conta do que facían os conxéneres en Londres, caso do presidente, que como os reis de antes, na batalla, van diante, para insuflarlle valor ás tropas (non se confunda insuflar con sulfatar, termo abondo máis nobre). Como nos xogos non se pode ir armado de espada nin con estandartes de lingua de dragón, o presidente decidiu que atacaría con pértega, espalládevos que vou centrar.

O presidente, a quen as aspiracións non lle impiden ser un rapaz guiado, agarrou a pértega por un extremo e botou a correr cravándoa, a pértega, na fenda metálica que o elevou por riba do listón dos 6,14 da democracia de Serguéi Bubka, récord mundial, ovación do público, antes de caír fóra do colchón.
_

Capítulo serenísimo de terror

Andaba o noso presidente xogando cunha pantasma, tirándolle da corda, confiado, escoltado por unha muller guapa e un home serio, se tiro por aquí deixo espida á pantasma, Paloma, son un mago, un bruxo capaz de comunicarse co máis alá, olla, e Paloma ría cun riso perfecto que non lle costou manter cando se desvelou a identidade da pantasma, mesmo semella dirixirse a el, ola, señor Fraga, que ben o vexo, mentras Frijolito revelaba unha falsa sorpresa e unha curiosa repugnancia, ahhhhhhh, esto non pode ser real.

Que lle desagradaba tanto, a entreperna de don Manuel, os dous metros e máis de seiscentos quilos de bronce? Tanto ten porque o finado xa non manda, máis albariño, para un día que pode deixádeo gozar, porque el tamén ten ao Estado na cabeza.
_

Aguanta unha lexislatura e xa terás

A xente de goberno enfróntase a un grave problema: non pode gozar das súas vacacións, ou cando menos non pode deixar que a ollen gozando das súas vacacións, a imaxe dun político importante como Rajoy ficaría moi danada de ser sorprendido fumando na praza de touros de Pontevedra ou tomándose unha caña cos amigos na Taberna do Náutico en Sanxenxo, advírteno os seus correlixionarios, os fotógrafos axexan acazapados nos lugares máis inverosímiles, nos sumidoiros, detrás dos farois, soterrados na area, da soidade do pazo á tristura de contratar un camareiro para que te sirva na casa coas persianas baixadas, que vida máis puta nos tocou vivir, estimado colega italiano, que vida máis puta, comentará con resignación, coidándose de que ninguén máis oe o que di, en fin, aguanta unha lexislatura e xa terás tempo para un lecer de altura, escoita, estou feito un poeta, estimado colega español.

O sisudo analista da vida política do pobo recomenda para o caso ignorar lecturas para quedar ben, queimar a Maquiavelo, que non hai quen o entenda, e disfrazarse con eficacia, que para eso se lle paga ao equipo de asesores, sabendo escoller para cada ocasión entre un solemne abano de traxes, de Spiderman a chacal, de criado a turista ninfómana con pareu e sombreiro de palla, ponme outra, cariño, non sexas malo.

En Días de raia, desesperados na captura de lectores, enviamos un equipo de 64 fotógrafos, asesorados pola BBC, a Sanxenxo, na procura da instantánea sensacionalista do vran, mentras que para a praza pontevedresa servirémonos do sinal de Canal+, agardando que as cámaras que lle colocan aos miuras nas hastas capten o inefable intre no que presidente de España e presidente da Xunta, coa bendición do presidente Louzán, se tocan os collóns.
_

Coas bólas ao sol (coa camisa posta)

Información dos demos da CIG, esos que ademais de cheirar a xufre e camiñar ameazantes con cornos e rabo, provocando trastornos no tráfico da grande cidade europea, non saben o que é traballar. Poden lela aquí.
_

Adiviña para os que asubían

Idiota de probada fiabilidade, que xa ninguén pide extravagancias como ter vergoña ou algunha idea de goberno, asegura na entrega das medallas de non-Galicia, o parafuso apertando inda a man ao corazón, sen descontextualizar porque carece de contexto, “grande exemplo dunha comunidade que sae do seu letargo sen rupturas internas e sen caer na tentación do ensimismamento empobrecedor”.

Quen é o grande exemplo da película? Non-Galicia, el ou o que lle escribe as sandeces?

Non se apresuren á hora de respostar, pode que o idiota non precise escribán, e pode tamén que Galicia non exista máis que o día de non-Galicia (será casualidade o quitar a palabra nazón do himno).
_

Ata as fanecas están enganchadas

Unha das primeiras disciplinas en valerse dos adiantos tecnolóxicos é sempre a publicidade, o exemplo témolo no WhatsApp, unha revolución no xeito de comunicarse das persoas que conseguirá que se maten aqueles que antes se prometían amor eterno (para que logo digan que xa non hai romanticismo). Nun bar de menú do día e fútbol está escrito, xiz sobre encerado: Fai os teus pedidos por WhatsApp, embaixo o número de teléfono e embaixo deste, entre paréntese, para confirmar pedido respostaremos Ok.

Antóllanseche unhas fanecas frescas, Ok. Con Franco as fanecas eran máis frescas, Ok. As fanecas frescas son máis traballadoras que os funcionarios, Ok. Tes fanecas?, non, esto é unha hamburguesería seria, trabúcase vostede de número, para un pouco co teléfono, Gonzalo, e dille á túa nai que se poña a ver como andamos de cebolas.
_

Sidra sen escanciar de 1934

Esta non é unha canción triste. Fuximos da peste do sentimentalismo e as patrias pequenas. Orgullo, exemplo, exemplo de palabras das que se apropiaron. Eles din orgullo e está ben. Os mineiros din orgullo e está mal. Dinamita e silencio. Non é preciso explicar, explicariamos só para quedar ben, non se trata deso. Derivámosvos non encarecidamente, con carraxe, ao artigo de hoxe de Isaac Rosa, e á canción popular asturiana.

Opina Corcobado que non hai que pasarse cando se canta un bolero porque a letra xa é excesiva, como esta Historia que nos tiraron á cara os ladróns de sempre. Os mineiros son un exemplo imperecedoiro dos que non se deixan roubar sen conciencia.
_

Xeometría faise a interesante

Outra esperanza branca para Inglaterra, din non sen malicia que herdeira de P. J. Harvey. Murmurio e tormento, devota do flamenco, cunha Fender Telecaster, acompañada de armonio e batería, os beizos entallados en vermello, pestanas como reixas disparadas, blusas vermellas, pantalón negro, tacóns altos e abelorios de ouro, a melena recollida con dor, xente como Brian Eno ou Nick Cave xa lle xurou amor eterno.

Non sei quen me aburre máis nestos días, se Nick Cave ou P. J. Harvey. A Anna Calvi, que así se chama a personaxe, haberá que escoitala máis: escoiteina hoxe e inda non me aclaro, con esa emoción de Euclides poñéndose duro nas clases.
_

As ovas do emprendedor

Pegándolle á prensa salmón, que andamos escasos de bifeníl policlorinado, atopamos esta entrevista ao director do que será diario.es, Ignacio Escolar, na que explica o modelo de xestión no que se sustentará, no marco das actuais crises económica e xornalística. Ideoloxicamente asegura que non se posicionarán á esquerda, como podían pensar lectores de Público, senón que serán “abertos”, o que me parece estupendo, porque Público non era de esquerdas.

Economía e finanzas na súa cor natural, reza o lema da páxina, mais non é a prensa salmón acuicultura? Máis salmón, máis rodaballo, máis salmón que volve ás súas augas doces para procrear páxinas, espazos para sisudos analistas económicos.
_

Estas son as túas posibilidades

_

Morno carro de ósos 15.820

Imos tirar do fío dos Roots, esta vez arroupando, vestindo unha das novas cancións de Fiona Apple. Falso grupo de hip hop se atendemos ao tópico, instrumentistas sobrados que demostran decotío cualidades proscritas no mundo do rock como versatilidade e profesionalidade (non prefabricadas). Nin bling-bling nin discos raiados nin rimas raiadas. Músicos que viven do seu oficio, que a día de hoxe si, cobrarán unha pasta, tamén o escolleron e curraron.

A canción non pasará a historia, non a meterán en ningunha desas constantes divertidas listas do mellor de, mais é un exemplo de como se pode entender a música, como dicía Ferrín: non se pode ser poeta tódolos días.
_

A forca ilustrada do xornal

“(Libertad de movimientos) Suelo decir que no sé lo que es la libertad, pero como en muchas otras cosas el argumento más sólido que tengo no es más que una alegoría: la de las cuerdas de la marioneta: cuantas más, más libertad.” Rafael Sánchez Ferlosio


Aquí uns debuxos de Mikel Urmeneta, que algúns coñecerán polas afortunadas camisetas de Kukuxumusu. Trazo groso, deixándose levar. Natural born majadero, o amante dos cinco continentes. Persoa que viaxou pouco, recoñezo que me rebela que publique en sitios como El País. Como se soubera da súa ca-li-da-de-hu-ma-na. Como se o tivera idealizado gratuitamente, porque nunca atopei nel algo que me toleara. Na trincheira o inimigo é frontal innegociable.

O que chama grafotuits non descubre nada, mais como veño dicindo ultimamente, é outro manifestando o seu noxo: lecturas sexuais da crise e a prima de risco, ladróns e caveiras e Rajoy e Bankia e Merkel. Pode que o seu enxeño sexa obvio, inútil ou mercado.
_

Ética número 15.824

Un pouco de música escondida. A canción tócalle aos Roots, banda de hip-hop de Filadelfia considerada unanimemente a mellor do mundo, a mellor banda de hip-hop de Filadelfia do mundo, digo eu, como se chega a esa unanimidade. Pensaba que eran máis arriscados, pode ser un problema persoal. Misturan eso que chaman neo soul con jazz, rap e rock, neso si hai unanimidade. Son residentes no popular Late night with Jimmy Fallon da NBC. Contan que o seu directo é unha apisoadora, as baquetas unha fantasía de cilindros. Tocan no Sónar o sábado, unha escusa como calquera outra para pasarse por Barcelona.

Son modélicos, acordo, instrumental e moralmente, o que enfastía un pouco bastante: o seu líder, Questlove, considerado tamén por unanimidade un dos mellores bateras do mundo (de Filadelfia) é obamamaníaco, e dos Sixers. O do baloncesto paréceme ben, que lle queira roubar a carteira a Hillary Clinton xa non tanto.
_

Chumbo na cachola

Quizais non poidan asistir ao taller porque lles cadra mal viven a catrocentos quilómetros de Bangkok o coche esmorece no taller non dispoñen de “140 euros de nada”, non importa, fagan un esforzo, tipógrafos do mundo, apúntense, din que o taller xa está completo pero pensan “liar máis”. Se malia o que digo eu e o que din eles non se animan, a lo menos entren na súa páxina; deseño limpo e artesán, textos hilarantes. 

Non todos os deseñadores e impresores serían capaces de construír frase tan guapa, “12 horas de saturnismo y uñas sucias”, non é por meterme con ninguén, é por salientar o que fan estos serios pirados.
_

Evaristo da homenaxe ao plaxio

Un logotipo abalaba á puta cara da xente como vía que ninguén lle tusía foi chamar outro logotipo
dous logotipos abalaban á puta cara da xente como vían que ninguén lles tusía foron chamar outro logotipo
tres logotipos abalaban á puta cara da xente como vían que ninguén lles tusía foron chamar outro logotipo
catro logotipos abalaban á puta cara da xente como vían que ninguén lles tusía foron chamar outro logotipo
cinco logotipos abalaban á puta cara da xente como vían que ninguén lles tusía foron chamar outro logotipo
seis logotipos abalaban á puta cara da xente como vían que ninguén lles tusía foron chamar outro logotipo
sete logotipos abalaban á puta cara da xente como vían que ninguén lles tusía foron chamar outro logotipo
oito logotipos abalaban á puta cara da xente era insoportable comezou a loita chegou a policía eran demasiados logotipos eran demasiados logotipos eran demasiados logotipos.
_

Un calote de segunda

Tivo que saír outro intelixente a criticar aos seareiros de fútbol. Chámase Pablo Dorado e comeza así o seu artigo en Sermos Galiza: “Entendo perfectamente a ledicia de milleiros de galegos e galegas polo ascenso do Deportivo da Coruña e do Celta de Vigo a primeira división.” Con esa frase xa sabes o que vai vir despois, e máis se reparas no título, Uns calotes de primeira. Pode un aforrarse a lectura porque si, o fútbol é un negocio pouco exemplar para os nenos, os clubes deben unha pasta, os xogadores asinan contratos escandalosos, as federacións son niños de corrupción... e por último, de colofón: esos milleiros de galegos e galegas deberían saír á rúa, non para celebrar triunfos ou ascensos, senón para esixir que os seus clubes paguen os seus impostos, que non ten porqué ser sempre a clase traballadora a que apoquine, ou sexa, que esos milleiros e milleiras de galegos e galegas son uns pobres alienados, a ver se vos enterades.

Menos mal que o rapaz, ademais de intelixente, é clase traballadora, demostra conciencia de clase. Os galegos e galegas deberían estarlle agradecido por abrirlles os ollos.

Un currante ten que ler libros, informarse correctamente, prescindir do fútbol e a tele e o alcohol e o tabaco e o bocata de salchichón que fabrica unha truculenta multinacional, tantos opios.

Un currante, ao chegar a casa, o que ten que facer é ler a “cráneos previlegiados” como Pablo Dorado, ou a calquera outro porque non sei se se decataron, pero neste mundo retrasados apenas hai, case todos son de intelixentes para arriba.
_

Manual de épica para Djukic

Chegas tarde a Balaídos, o partido é ás sete e media e a sobremesa é longa, con augardentes e cigarros. Algúns respectan eso que din os preparadores físicos de que non se pode follar antes de xogar ao fútbol, inda que hai gurús para tódolos gustos e petos. Átaste as botas con desgana. Saúdas aos do equipo contrario, quedas para despois. No medio do partido sacas o móbil, ollas o correo e reservas mesa no restaurante para eso das once, hoxe vai ser boa, 85 puntos, 2 roubos do Deportivo, notable participación da canteira para un fútbol notable e moitos goles.

Estupendo que o adestrador do Valladolid, pelexando polo ascenso directo, exercite a retranca, mais uns anos na Coruña non son suficientes para graduarse nunha materia que non é unha materia. O Celta regresa a primeira. Sei dun desencantado do fútbol (dérase de baixa como socio e non polos resultados) ao que lle faría ilusión. Treme Mourinho, ala Celta.
_

Atopan os anteollos de Buddy Holly en Nova Orleáns

_

A canción infantil segundo Evaristo

Obama condecorou a Bob Dylan coa Medalla da Liberdade, o máximo honor civil que che pode caer en Estados Unidos. Podían darlla a Evaristo (La Polla Records, The Meas, The Kagas); entregaríalla Rajoy ou Soraya, agora que anda por alí sacándose fotos con xente importante (chámanlle ofensiva diplomática), aplaudirían e soltarían un bonito discurso sobre a palabra, a liberdade (tranquilos, non sucederá).
_

As alcachofas o mesmo son granadas

Agora é Karlos Arguiñano quen, de novo, populariza a cociña. Ás dotes de comunicador que demostrou ao longo dos anos en distintas canles de televisión, medrando como empresario ao tempo que entraba nos fogares da península, máis ameno que didáctico e estaba ben así, para ensinar a manexarse con potas e alcachofas, engadiu recentemente o comentario político, a análise da actualidade, los recortes en sanidad y educación me tienen asombrado, los gánsters que han estado manejando la economía mundial, gánsters, si, son unos auténticos gánsters, y encima ahora hay que apollarlos a esos, a los gorileros, reafirma, apresurándose algúns a respostar que un cociñeiro ten que limitarse a cociñar.

Non teman, non acabará escribindo en Le Monde diplomatique, aínda que estaría simpático, a liberdade non é esa palabra tan sobada e baleira, deso se trata, un cociñeiro que semella flamexar un xamón asado cunha copa de coñac mentras se bebe o resto da botella pode falar do que lle pete sen que ninguén se escandalice; non lle envexa nada a moitos pensadores, é unha voz máis e hoxe prepararei unha receita súa.
_

Xa están aquí

Os interesados en seguir a este colectivo que entende a axitación social como sentar arredor dunha caldeirada de raia (ou eso entendín eu), non teñen máis que visitar o seu blog, se queren.
_

E xa queda menos para o ascenso

O equipo marcaba goles e o partido nunca estaba sentenciado, como se destaparan a mala hora e a ansiedade, os falsos medos atávicos, como se os do Xerez trouxeran botellas fermentadas de meigallos. Oloroso Frijolito, si, xa sei, Oloroso non ten a culpa, nin é de Xerez inda que se o fora tampouco se ía notar a diferencia, co parafuso fixando a man solemne ao corazón de eucalipto, desculpen a obviedade, a algúns non se nos pasará o desexo de matalo, sabendo que o asasinato lle quedaría tan grande, nin o día do ascenso.

A crónica do partido teñen onde lela, dende o Faro e o Atlántico a Praza Pública e o Dioivo e Sermos Galiza. O xute de Álex López non foi épico, xogar con dez non foi épico, porque faltan Tarragona e Córdoba e porque non nos gusta a épica, gústanos o fútbol do Celta.
_

Non te metas con el

Entrevista co 17 de maio, que é hoxe.
_

Instrucións para ler ao profe

Non se precisa o apoio loxístico da armada nin un teléfono para consultar dúbidas, abonda con saber ler e posuír coñecementos elementais de matemáticas. Agora que todo o mundo está conectado (primeiro a escola, despois internet), o interesado no seu maxisterio non ten máis que escribir en Google vnavarro.org e premer enter no teclado co que venden os ordenadores. A partir deste primeiro paso, tirando de scroll como un fío de Ariadna, o normal é que saias do grotesco labirinto que nos inculcan como poder e verdade.

Tan doado ou máis que o prospecto do Frenadol, e como no anuncio, se queres, se non queres entón considerarase que es subnormal e precisas axuda, haberá que armarse de paciencia e convencerte así sexas Garda Civil de misa de 11 ou escolta de Aznar. Efectos beneficiosos para a deusa saúde garantidos.
_

Antón está de viaxe (XVI)

O comisario estaba escribindo un libro que se titularía A groseira morte de Antón Reboiras. O escenario queríao impecable, mais había elementos que o estragaban. Un brazo apoiado na bañeira e outro dentro, como se estivera observando os arabescos que formaba o sangue na auga agora fría; a cabeza hacia atrás non caída, altiva de falar co seu reflexo nos azulexos embazados, que para chulo no inferno aí ía el, e ao carón a coitela de afeitar, o tetrazepán, o vodka e a nota, non podía ser e receaba do feito mesmo, non era dese tipo de xente, era unha morte demasiado estética para alguén tan groseiro e a estética era tamén groseira, a non ser que.

Entre os xeonllos flexionados flotaba unha maqueta do iate que lle comisaran o ano pasado e que alí seguía, no peirao máis caro do norte, eso tampouco tiña sentido, nin como mensaxe nin como abandono ao sentimentalismo, e mentras os outros o saturaban de información e os flashes iluminaban o baño como lóstregos, el comezaba a desvariar, Marat, a morte é revolucionaria, o coñac non.
_

Olimpíadas de 1920

Xa se sabe que a historia está para fantasear con ela, dende os tempos de Heródoto ou Plinio o Vello aos libros de texto das escolas actuais. Feitos gravados nun palimpsesto salientado polo rigor, a ideoloxía, a relixión, a ciencia, a desaprensión, o fanatismo, a literatura, a estupidez e outros moitos inventos do ser humano. Tarántula de tinta tecendo épocas e séculos, tarántula que obedece á súa natureza, aínda que algúns se arroguen alimentala como unha mascota a exhibir no salón da casa. Feitos pasados lexitiman prédicas actuais. Historia do fútbol en España, relación dos xogadores que a representaron nos xogos olímpicos de Amberes en 1920:

Zamora (Barcelona), Eizaguirre (Real Sociedad), Otero (R. Vigo), Arrate (R. Sociedad), Carrasco (Real Unión de Irún), Samitier (Barcelona), Artola (R. Sociedad), Belaustigoitia (Athlético de Bilbao), Sancho (Barcelona), Eguiazábal (R. Unión de Irún), Sabino (Athlético), Pagaza (Arenas de Guecho), Moncho (Vigo), Sesúmaga (R. Unión de Irún), González (Vigo), Patricio (R. Unión de Irún), Vázquez (R. Unión de Irún), Pichichi (Athlético), Acedo (Athlético), Silverol (R. Sociedad)

Podían deixar de aburrir con eso de que a historia a escriben os vencedores. Hegel e Cutty Sark. Nin rastro do Madrid nin do Deportivo de La Coruña, a Gdansk do Caudillo, que de seguida unificou a nación que coñecemos, a que sae nos libros, e fichou a Alfredo Di Estéfano para conquistar Europa do único xeito que podía. A versión non ten obrigatoriamente que divertilos ou convencelos.
_

Xa sabemos (tarde) onde quedaron españois e alemáns

Terei que morderme a boca, non vaia ser que rompa o establecido revelando o nome dun “coñecido hotel compostelán de catro estrelas, coñecido pola súa tranquilidade e o seu spa”, vaia trapallada, o guapo era averigualo con antelación para poder deslumbrar aos privilexiados padais de Europa con pratos de cociña molecular deconstruídos con dinamita. O spa sempre se podería reconstruír, alguén traballaría. Fundación Konrad Adenauer: Reaxustando a relación entre Europa e os Estados nación - As leccións da crise. 

Supoño que formo parte da Unidade de Xestión de Activos Singulares de Novagalicia Banco.

Frijolito non, tamén estivo alí, de anfitrión, eloxiado (en castelán feminino) como “pioneiro á vangarda” da austeridade, aínda que en Madrid non o queiran ver. Fican, sen atentado terrorista, as leccións que, máis que impartir, se reparten entre eles, e unha “masaxe de relaxación xeral con aceite de ouro” (existe).
_

Gaivotas na caluga de Valladolid

Un peixe lúa aparece ás veces nas nosas costas. Peixe grande e raro, cando asoma vello ou esgotado, ergue a aleta dorsal sobre as ondas de chumbo como se fora unha vela (non unha quenlla), ladeándose para que o vento o leve, servindo de branco ás gaivotas. Un exemplar chegou hoxe a Balaídos na segunda parte. As gaivotas sobrevoaban a herba diante das cámaras, o Barça B perdeu o balón e o Celta atopou por fin a rede de Oier. Primeiro atopouna, logo percutiu ata catro veces.

Perdera o Deportivo e gañara o Valladolid e o siso pediría esos resultados ao revés, non importa, todo é posible, aínda poden as gaivotas albiscar máis peixes lúa. O equipo demostrou xogo, estado de forma e fame predadora. E falta a media hora de Cartaxena.
_

O segredo está na pel

Poden ler en Gràffica o que opina un deseñador sobre os concursos tan de moda. Ao que convocou Heineken agora hai que sumarlle, por exemplo, o de Telepizza, empresas prósperas que non poden permitirse pagarlle a uns profesionais, + democracia, calquera pode ser o autor dun logotipo importante, vencer entre milleiros de propostas, alimentar o seu ego e levarse 1.000 euros.

Empresas prósperas, empresas modernas, pretas, adoran á xente, son coma ti e coma nin, son como as enerxéticas, sensibles, sempre preocupadas pola túa ledicia e a salvación do planeta verde que te quiero verde, verde viento, verdes ramas.

Eu presentareime ao de Telepizza; como queren algo continuista, simple, voulles mandar un bongó; a pel será a pizza e os triángulos na madeira, as porcións: telepizza, o segredo está na pel (dos traballadores). 

Como se dicía antigamente, cada un que obre en conciencia.
_

A vila foi visitada por María Cristina de Habsburgo-Lorena

Imos cun pouco de punk da casa (o da casa é un claim infalible, intocable, dende antes de que nos meteran o anglicismo). Chámanse Terbutalina e saíron do fermoso e castigado concello de Muros. Agradecidos ficamos a quen nos puxo sobre a súa pista. O seu primeiro disco, Broncodilatador, pódese escoitar e descargar aquí, onde explican marabillosamente de que van. Resume:

“Cada dose de BRONCODILATADOR contén vinte e pico minutos de gastropunk a toda hostia”

Lembran aos primeiros Siniestro Total, o sisudo analista mareará con que se punk e garaxe e ska e surf, a quen lle importa se nos quitan vinte anos do lombo en minuto e medio, eso si, baixo receita médica.
_

Gloria a Mourinho nas alturas

Todo para el e os que o imitan (non é difícil imitar a un mediocre). Longa vida ao fútbol avaro disfrazado de estupideces. É certo que o Barça perdeu inspiración e criterio, acosado permanentemente por ducias de equipos miserables, mais nada que reprocharlle, ao contrario, merécese tódolos recoñecementos, á marxe de títulos para aparentemente machos. Case mellor así, a ver se os de Guardiola poden volver a xogar nun campo de fútbol e non nun puto campo de minas.

Por certo, estou co PP, hai moito que cambiar en TVE, comezando polos que retransmiten os partidos, que producen arcadas e non por madridismo.

Desta volta o Barça era, é, algo máis que un club cinguíndose ao futbolístico. Que lles aproveite a todos os comemerdas.

E a comparación entre Messi e Ronaldo é e sempre será gratuíta e grotesca.

Ala, xa poden ler o Marca, a David Gistau e a Manuel Jabois (ai a envexa).
_

Deseñador un pouco anticapitalista

Esto é de Andrés Requena. Se queren ollar máis, entren na súa web. Se queren saber, piquen onde about, aí ten o pertinente autorretrato: contra a non información diaria e a favor de Guardiola, remata declarándolle amor eterno a Messi. Os deseñadores son xente moi rara, e agora que o penso, poucos debe haber do Madrid. Por algo será.
_