Seguimos no modo matar, poucas veces se deseña sen a necesidade estéril da autocensura e a corrección, cando maquetas páxinas que gardan unha coherencia mais todas distintas, pasando de todo, sen escoitar(te), improvisando, ocorrencias, a única norma é non repetirse e de súpeto tes duascentas ferramentas nas mans e nada de tempo, escoitando impaciente teclado de cabichas, The Raveonettes, The Horrors, The Horrors, The Horrors, The Horrors e algunha lectura do día, Raúl del Pozo escúdase en Josep Pla para denigrar o nacionalismo catalán, a manifa de onte, “sentimental e pueril” e non lembro que máis, gústame como escribes, Raúl del Pozo, como te distancias a golpe de cultura, entendo que naceras na España anónima (a Rafael Reig tamén lle pasa, todo hai que dicilo), pero a min non me vas vender o que ti mercas por contrato. Mans axitan sombras.
_
Nenhum comentário:
Postar um comentário