A tarde pechados na urna de cristal pulindo o tema do concurso. O xefe, a súa amiga publicista e aquí un ignorante. Ela encarregouse dos timings, o naming, o brainstorming e o briefing, ademáis dos textos.
- Conquerir unha imaxe de marca que cale no imaxenio colectivo, ese é o tema.
- Será "subconsciente colectivo".
- Non, imaxenio. O imaxenio é un valor obxectivable, que se pode acadar cun enfoque correcto das sesións de traballo, mentras que subconsciente é un valor pasivo...
- Ah, eu pensaba que era a televisión dixital que venden os de telefónica...
- Señores -corta o xefe-, nos estamos desviando, o prazo acábase e eu estou saturado e empezo a estar nervioso e a non saber nin qué estamos facendo.
- Reláxete, home -dille ela-, ¿por qué non saes un rato fora? Non hai que perder a intelixencia emocional.
- ¿A qué?
- ¿Non sabes que é? Ei deixarte un libro que teño moi bo sobre intelixencia emocional. Podo deixarcho a ti tamén, Miguel, ¿queres?
- Oh, si, queimar libros é moi liberador.
- Bueno, centrémonos, por favor, cen-tré-mo-nos.
Esta tía é que non é exactamente un ser humán, é máis ben un libro de autoaxuda con patas, coa boca chea de tecnicismos e mentiras e unha vaidade e unha cobiza ás que só lle pon freo a súa propia estupidez.
O productor de Russian Red
O disco de Russian Red está moi guapo. Ata a portada. A única mácula vai a cargo do productor, a quen podían levar preso que non nos perdiamos nada. Moito currou para enrarecer unha voz que en directo soa natural e cargada de matices. O tío sacouse unha grabación metálica e como no valeiro, e se lle das caña no mp3 chega ser desagradable. Aínda pretenderá que lle dean un premio.
Ao productor agora dáselle tanto ou máis pulo que a quen compón e interpreta as cancións; trátano como un gurú tecnolóxico que garante un son e unhas ventas. Está ben para os artistas mediocres, que non é o caso.
Xogando aos abogados
Imos deixar un comentario nunha bitácora do noso pobo, por un post publicado recentemente. Moléstanos que se escriba con tantas contradiccións sen asumir (o noso é todo un mapa de contradiccións, pero nós mesmos somos ese mapa), contradiccións que comenzan pola propia linguaxe:
- “Ínclito e inepto”: mal, tío, non podes xuntar un calificativo que se supón é sarcástico (e manido) cun descalificativo. Podías poñerlle “ínclito y proverbial”, por exemplo, ou, senon estás para prontos florentinos, “aprovechado e inepto”, ou “subnormal y cabrón”, o que ti consideres.
- Na cabeceira asegúrase unha “visión aséptica” e “máximo respeto hacia las personas, no permitiendo alusiones descalificantes de su vida familiar y personal”. Carallo, menos mal que se corta!
O que nos molesta, no fondo, sabemos que non son as patéticas pretensións do autor. Moléstanos que o concellal aludido sexa concellal.
- “Ínclito e inepto”: mal, tío, non podes xuntar un calificativo que se supón é sarcástico (e manido) cun descalificativo. Podías poñerlle “ínclito y proverbial”, por exemplo, ou, senon estás para prontos florentinos, “aprovechado e inepto”, ou “subnormal y cabrón”, o que ti consideres.
- Na cabeceira asegúrase unha “visión aséptica” e “máximo respeto hacia las personas, no permitiendo alusiones descalificantes de su vida familiar y personal”. Carallo, menos mal que se corta!
O que nos molesta, no fondo, sabemos que non son as patéticas pretensións do autor. Moléstanos que o concellal aludido sexa concellal.
Un proxecto con nome
Outra cantante folkie, a revelación do 2007. Ultimamente buscamos rock e só atopamos movidas neste plan. Preferímolo (preferímola) a todos esos grupos que gardan quenda na SGAE e na MTV. Unha nena de 22 anos cun discurso delicado, estrano e fora de onda, a quen se lle nota unha admirable convicción en todo o que fai. Podía facer súa aquela canción de Corcobado:
"Siendo la noche de hiedra
los nervios dorados se doblan
y la luna es un susurro de tambor"
A orixe de Russian Red é tan coñecida como reveladora: montou unha banda á que non lle puxo nome ata que se "apropiou" do nome dunha marca de pintalabios que lle gustaba moito.
Os do PSOE son uns cachondos mentais
A FAES de José María Aznar obtivo unha axuda de 884.550 euros do Ministerio de Asuntos Exteriores para diversos programas destinados ao "fortalecemento de institucións democráticas, o fortalecemento de partidos políticos, a defensa dos dereitos humáns e a divulgación de valores de cooperación internacional". Tanto fortalecemento ben vale un esforzo máis dos contribuintes, na-tu-ral-men-te.
A esto hai que sumarlle o que lle soltou o Ministerio de Cultura para o seu programa de actividades, 2,89 millóns de euros, o que a convirte na fundación política con máis axudas do Estado (3,7 millóns de euros), abondo máis que a propia fundación do PSOE, a Fundación Pablo Iglesias.
A esto hai que sumarlle o que lle soltou o Ministerio de Cultura para o seu programa de actividades, 2,89 millóns de euros, o que a convirte na fundación política con máis axudas do Estado (3,7 millóns de euros), abondo máis que a propia fundación do PSOE, a Fundación Pablo Iglesias.
feijoo.tv
O meu nome é Feijoo, Alberto Núñes Feijoo, e quero apresentarvos a nosa campaña para as prósimas elecsións. A que mola eso que fixeron os meus creativos coas letras? parese como nas películas de James Bond (a min é que me justa moito o axente 007, vin todas as súas pelis). FEIJ009... jo, teño o mellor equipo de publisistas do mundo. Vos ijual non entendedes o consepto porque é aljo moi modersno, así vanjuardista, pero non vos preocupedes que eu estou con todos os jalejos e jalejas. En feijoo.tv poderedes verme polas siudades e aldeas de Jalisia fasendo país e preocupándome por todos os jalejiños e jalejiñas, ai qué riquiños e qué riquiñas me son.
Bueno. Se queredes, tamén podedes visitarme en Facebook (xa teño máis de 420 amijos).
Non me vou dispidir sen aproveitar antes este espasio que me brindan os amijos da Caixa de texto para saúdar a nosa querida amija e colaboradora dese lugar tan idílico e tan jalejo que é Parada do Sil, Silvia Carreño, Secretaria Ejecutiva de Comunicación y Relaciones Institucionales del Comité Regional de Novas Xeracións del Partido Popular de Galicia (colle folgos).
Penso en ti nas duras xornadas de campaña, Silvia, eso axúdame a sejir adiante. Espero verte pronto.
---
- ¿Qué tal quedó?
- Un discurso emocionante, jefe.
- A mi aún me saltan las lágrimas...
- Humm... no sé
- Qué palabras tan sentidas y con tanto coraje para nuestra querida madre patria.
- Bueno, pero me van a votar?!
- Pues claro, jefe, quién no le va a votar a usted, con ese porte, con ese programa político, con ese sex appeal, con ese...
- Bueno, ya vale, venga, vamos con otro vídeo.
Bueno. Se queredes, tamén podedes visitarme en Facebook (xa teño máis de 420 amijos).
Non me vou dispidir sen aproveitar antes este espasio que me brindan os amijos da Caixa de texto para saúdar a nosa querida amija e colaboradora dese lugar tan idílico e tan jalejo que é Parada do Sil, Silvia Carreño, Secretaria Ejecutiva de Comunicación y Relaciones Institucionales del Comité Regional de Novas Xeracións del Partido Popular de Galicia (colle folgos).
Penso en ti nas duras xornadas de campaña, Silvia, eso axúdame a sejir adiante. Espero verte pronto.
---
- ¿Qué tal quedó?
- Un discurso emocionante, jefe.
- A mi aún me saltan las lágrimas...
- Humm... no sé
- Qué palabras tan sentidas y con tanto coraje para nuestra querida madre patria.
- Bueno, pero me van a votar?!
- Pues claro, jefe, quién no le va a votar a usted, con ese porte, con ese programa político, con ese sex appeal, con ese...
- Bueno, ya vale, venga, vamos con otro vídeo.
A película de Mauro Gioia
O proxecto doutro artista po-li-fa-cé-ti-co, o napolitano Mauro Gioia. Un achegamento á música de Nino Rota, o das bandas sonoras, dende o rock e o cabaret. Colaboran con el, entre outras, a antes mencionada Catherine Ringer e Sharleen Spiteri, coa que ataca unha famosa canción do "Padriño" de Coppola.
Ficamos co deseño da portada: pop coa icónica e esaxerada Anita Ekberg de "La Dolce Vita". A ver quen consigue o disco no e-mule.
A antiga vangarda
O grupo de Catherine Ringer, Les Rita Mitsouko, a quen descubrimos hoxe por unha web premiada na influinte The FWA. Bailarina, cantante, performer, escritora, cabareteira e actriz porno (nos seus tempos), esta rapaza francesa é ben completa.
Naceu en Suresnes, extrarradio de París que aquí coñecemos polo derradeiro congreso do PSOE como PSOE.
O embigo mal disimulado
Fotografiarse. Apuntalar a evidencia de ter estado e ter vivido; velaí a redundancia e a necedade.
Como esos intelectuais que “recomendan” non escribir, ou a lo menos non publicar, ata que es “vello”, mentras eles escriben cunha fidelidade enfermiza o seu diario. Cando chegan aos 65 (ou a edade que consideren), sacan todos os libros do armario, a suprema autobiografía, a autohomenaxe disfrazada de “perspectiva” e de “tempo”, dúas palabras valeiras, a haxiografía con pretensións de reflexo dunha Época.
Como esos intelectuais que “recomendan” non escribir, ou a lo menos non publicar, ata que es “vello”, mentras eles escriben cunha fidelidade enfermiza o seu diario. Cando chegan aos 65 (ou a edade que consideren), sacan todos os libros do armario, a suprema autobiografía, a autohomenaxe disfrazada de “perspectiva” e de “tempo”, dúas palabras valeiras, a haxiografía con pretensións de reflexo dunha Época.
Esclarecidos
Imos con algo máis cercano (máis íntimo, se se quere). Esclarecidos, que este ano tampouco vai aparecer no in-dis-pen-sa-ble "Zeitgeist" de Google. Esclarecidos era un grupo intelixente e non facía ruído, ademáis de estar formado por xente xa entrada en anos, con familia, cun traballo para vivir... en fin, todo eso que aborrecen as estrelas e os fans das estrelas. Lembramos a Cristina Lliso, as cancións, as colaboracións de Corcobado, e pensamos que hoxe os etiquetarían como “banda de pop adulto” ou algunha sandez polo estilo.
Despóis montaron Lliso, un grupo electrónico, máis experimental e desacomplexado, que desgraciadamente, non sei por qué, perdímonos. Non os busquedes en Google, en Google buscade Bibiana Aído e Sarah Palin, e Kate Perry, que é hiper-mega-transgresora.
Os soños de aluminio de Michael Stipe
Os discos que máis nos gustan dos grupos grandes non son os primeiros, nin os máis oscuros, nin os cañeiros nin os últimos nin os superventas nin os raros nin as edicións limitadas nin os experimentais. Gústannos os discos normais, como o "New adventures in hi-fi", de R.E.M. Cando o cantante semella dicir, sen máis resorte publicitario que o que lle pide o corpo:
- Ola, somos R.E.M. e esto é o que nos gusta e o que sabemos facer. E facémolo ben.
A canción, "E-bow the letter", está guapa en estudio, con Patti Smith, pero nos fixo gracia o rollo e as pintas que se gastan aquí, con Tom Yorke, nun concerto pola liberdade do Tíbet.
Subvencióname
Temos novo xornal “galego”. Seica do grupo do ex director de La Voz de Galicia, o mesmo que convertiu A Nosa Terra nunha revista do corazón. Coas subvencións que vai recibir, ademáis, poderá tapar algún burato, subvencións que aínda non sabemos por qué reciben: ¿polo arriscadísimo exceso de redactar un par de páxinas en galego? ¿por colegas? ¿por contar o que teñen que contar? ¿un pouco por todo?
O caso é que esto, independentemente do ton , non é máis que contar o que xa se sabe e se saberá. Habería que facer algo, ¿non?
O caso é que esto, independentemente do ton , non é máis que contar o que xa se sabe e se saberá. Habería que facer algo, ¿non?
Viaxe a Porto (II)
A bandeira está por todas partes, comenzando polas cartas dos restaurantes. Aínda cumpre a función de símbolo telúrico, de referencia que aglutina o orgullo dun pobo, función que aquí herdaron algúns logotipos extranxeiros e certos grupos de rock.
O mesmo aquí está tamén por todas partes e non nos decatamos. Valor de marca, que lle din.
O mesmo aquí está tamén por todas partes e non nos decatamos. Valor de marca, que lle din.
Viaxe a Porto
Os que leron o post anterior saberán que non baixamos a Porto, senon a Ikea, en Matosinhos. Durmimos en Porto e andivemos por Porto, si, pero a razón da viaxe era o Ikea. Pouco lle puidemos “sacar” nunhas horas e non está mal así.
¿Por qué temos que aproveitar algo das viaxes, por modestas que sexan, en vez de aproveitar as viaxes algo de nós?
“A baixa” encantoume. Ía predisposto, claro. O esteiro do Douro, chumbo e verde; as barcas cos bocois de viño, aínda que xa só estiveran aí para que os guiris lles sacaramos fotos; as adegas, a maioría ametralladas con enormes marcas inglesas, á outra beira do río; unhas gaivotas orondas roubándolle os restos a gatos sibilantes, nun calexón de mariñeiros onde se repartían cruces pintadas nalgunhas portas; o lixo con esclerose múltiple; o novo tranvía, con forma de tren de alta velocidade, cruzando a ponte Dom Luis, baixo un ceo de azulexos grises e húmidos; a vella de delantal con lamparóns transparentes de lexía, que nos foi por unha cervexa á froitería do lado.
Non imos apuntar nada máis aquí. Non queremos ferir a sensibilidade de catro nacións e algunhas persoas, e apenas foron unhas horas. Gustounos (ou nos facía moita falla).
Os mércores en Ikea
Os mércores non agasallan armarios estilo imperio ou lámparas de araña (coas súas correspondentes instruccións de montaxe). O que pasa é que os sábados todos os centros se colapsan, e queren chamar ao público a mercar durante a semana. Ofrecendo descontos en determinados productos, por suposto.
De progreso a relixión, así poderíase definir a traxectoria da multinacional sueca e o seu eslogan “ármeo-vostede-mesmo” (ao final sempre nos picamos).
Baixo as etiquetas
O que se ve neste vídeo é, aparentemente, do máis normal: unha tía actuando coa súa banda. Se se investiga un pouco quen é (Neko Case, máis coñecida como membro de The New Pornographers) o que se ve é unha heroína, supervivinte dun volcán mediático que a quixo sepultar baixo as etiquetas. Algúns exemplos:
- Country alternativo.
- Honky tonky postmoderno.
- Americana noir (un crítico que ía de fisno).
- Power pop atmosférico (guau!).
Unha personaxe interesante, en todo caso, que se atreve con Tom Waits e que canta con Howe Gelb, quen á súa vez nos abraiara coa súa "Red right hand".
O álbum de fotos de Touro Sentado
De continuar así remataremos nunha reserva india de Nebraska ou por aí. Fumando en pipa con Touro Sentado ao noso carón, aferrado á súa botella de Jack Daniel’s, tragándose un tripi detrás de outro e amosándonos un esmerado álbum de fotos:
- Aquí eu con Josemari. El ensinarme falar. El mostrarme o camiño.
- Aquí eu con Bush e muller. Amigos grandes. Muller de Touro Sentado morrer en hospital e Touro Sentado pagar factura de collóns. Josemari dicir eso ser normal. Josemari ter razón intelixente.
- Aquí eu con Al Gore. El dicir os bisontes son importantes. Non matar bisontes. Ti Touro Sentado mala persoa moi, moito arrepentido. Touro Sentado chorar por alma de Touro Sentado.
Primeiro chora, si, logo cuspe desfigurado de carraxe e xura matar a Touro Sentado. A semana pasada recibiu unha carta de Madrid.
- Aquí eu con Josemari. El ensinarme falar. El mostrarme o camiño.
- Aquí eu con Bush e muller. Amigos grandes. Muller de Touro Sentado morrer en hospital e Touro Sentado pagar factura de collóns. Josemari dicir eso ser normal. Josemari ter razón intelixente.
- Aquí eu con Al Gore. El dicir os bisontes son importantes. Non matar bisontes. Ti Touro Sentado mala persoa moi, moito arrepentido. Touro Sentado chorar por alma de Touro Sentado.
Primeiro chora, si, logo cuspe desfigurado de carraxe e xura matar a Touro Sentado. A semana pasada recibiu unha carta de Madrid.
O novo de Jolie Holland
Qué guapa puxeron á nosa extraterrestre pelirroxa favorita. Publicou novo disco e como mínimo hai que tentalo. Se fixo "Old fashioned morphine" pode facer o que lle veña en gana. O disco titúlase "The living and the dead" e semella que segue a súa bola, inventando unha morea de vellos cacharros sonoros que refulxen coma un xade magmático e glacial (yeah!).
Vos deixamos cun tema extraído do albume, "Mexico City". Baquetas de po, motor dunha radio dos anos 50, sentimento cristalino como un arroio da montaña.
Era o que viamos
arquipélago
illas brancas
afastadas polo mesmo desexo
aquí na ría
néboa morna sobre as barcas
sen misterio
brazo de granito e ferruxe
e un cartel da Xunta
illas brancas
afastadas polo mesmo desexo
aquí na ría
néboa morna sobre as barcas
sen misterio
brazo de granito e ferruxe
e un cartel da Xunta
Premio nacional de las letras (O moralista autonómico)
Tempos aqueles nos que os fascistas presumían de camisa e pistola. Obviamente, non os botamos de menos. Acontece que os fascistas multiplicáronse, abandoaron as aparatosas pistolas e mercaron a legalidade e a ilegalidade, a moral, a maxistratura, o estado de dereito, a relixión católica, o ateísmo, a ciencia, o sexo, os ovos Kinder, os partidos de fútbol do Canal +, a política de privacidade e así un longo etc. Ata as obras completas de Juan Goytisolo mercaron, e lle deron un premio e todo (non se lle pode esixir que renuncie a el, como seguro que pretenderán “os auténticos”).
Un disco de Woody Guthrie
Esto está sacado de dous volumes non de tributo a Woody Guthrie. A filla do cantautor norteamericano que levaba escrito na guitarra “this machine kills fascist” pasoulle unha morea de letras inéditas a Billy Bragg, o derradeiro laborista británico. Este chamou a Wilco e xuntos sacaron “Mermaid Avenue”.
Ata nos enteramos de que que o vello Guthrie soñaba con Ingrid Bergman.
Comunicación e espacio
O cliente "tipo" enténdese que queira aproveitar ata o derradeiro milímetro do papel e do deseño que paga. Enténdese, tamén, que o xefe estea do seu lado, aínda que finxa (tan mal) estar do teu. Eles priman a comunicación, aparentemente; priman a ocupación inmediata de información (como algo “intransitivo”); nós primamos o deseño, as veces seguros de que “transmite” e “seduce”, de que “funciona”, ou sexa como debe ser: primeiro o reclamo e logo a letra pequena, non unha letra pequena masiva e logo un reclamo ridículo. Pero deso só estamos seguros en contadas ocasións. É o malo que ten non currar para Nike, nin ser un freelance desos que se cren freelance.
As veces amosámoslle ao xefe probas con escandalosos espacios en branco, e notamos como loita, como se lembra do seu profesor de artes gráficas: “o conxunto debe respirar”.
As veces amosámoslle ao xefe probas con escandalosos espacios en branco, e notamos como loita, como se lembra do seu profesor de artes gráficas: “o conxunto debe respirar”.
Que non me gustaba
Os Lemonheads nunca nos dixeron nada, e Suzanne Vega tampouco (vale, gustábannos os seus cortes de pelo). O que si nos entra con facilidade son as versións que fan os primeiros de temas tan populares como Mrs. Robinson, de Simon & Garfunkel, ou Luka.
- ¿Nunca che gustou Suzanne Vega?
- Non...
- Veña, ¿non che gustaba, con ese rollo que se traía de intelectual neoiorquina, de libreira liberada, fráxil, obstinada e accesible?
- Non...
- Esa curva do nariz e esos ollos...
- Non...
- Oh, tiñas 17 anos...
- Non teño ningún disco dela...
- Pero che gustaba, recoñéceo dunha vez.
En lugar do vídeo oficial colgamos outro que semella máis interesante. E non, non me gustaba.
Membro da patronal
Antigamente (eso que está aí á volta da esquina), meterse nun sindicato era unha garantía para buscarse problemas de toda índole. Nos ansiados tempos modernos, non. Nos ansiados tempos modernos ser sindicalista confire prestixio social, as corporacións dermoestéticas ofrécenche descontos para aumentar o tamaño das tetas ou da polla, como xa apuntamos aquí, e as empresas despiden alegremente a todos os traballadores agás aos que están sindicados. Eso é progreso.
Vou solicitar á alta na CEOE.
- Ola, quería darme de alta na Patronal.
- ¿Qué negocios ten vostede?
- Ningún, pero lla chupo por 500 euros sen factura, libres de impostos.
- ¡¿500 euros?!
- Olle, o meu xefe cobra 400 por logos que lle despacho en 5 minutos, así que non me pode discutir que é un precio moi competitivo.
Vou solicitar á alta na CEOE.
- Ola, quería darme de alta na Patronal.
- ¿Qué negocios ten vostede?
- Ningún, pero lla chupo por 500 euros sen factura, libres de impostos.
- ¡¿500 euros?!
- Olle, o meu xefe cobra 400 por logos que lle despacho en 5 minutos, así que non me pode discutir que é un precio moi competitivo.
Canción para a distancia
millo de prata
micrófono loiro
aceptaches a vida
que te fixo tan amablemente cruel
leve estatua e riel
de desexos condeados a si mesmos
caen
caimos os paxaros nocturnos
micrófono loiro
aceptaches a vida
que te fixo tan amablemente cruel
leve estatua e riel
de desexos condeados a si mesmos
caen
caimos os paxaros nocturnos
Artista combativo na busca de fronte
Este é o autorretrato do Fermín Muguruza da actualidade. Un artista que busca a súa identidade en frontes cada vez máis difusos. Lonxe fican os tempos inmediatos de Kortatu. El segue a súa carreira cunha meritoria e coherente inquedanza.
Hoxe en día, o enemigo, máis que invisible, é abstracto. Compre redeseñarse, que diría Salvador Pániker.
A vixencia dos Clash
Estos días todos falan do directo que se acaba de publicar dos Clash, “Live at the Shea Stadium”. Grabado en Nova York, en 1982, e como teloneiros dos Who, mostra a un grupo pletórico e entregado. ¿Por qué non se editou ata agora? Joe Strummer terá a resposta.
O vídeo é unha versión de Gorillaz do “Rock The Casbah”, aínda que tampouco é que se matara, o señor Damon Albarn.
Sen título
Algún desaprensivo “desclasificou” para o youtube as imaxes de “Rank”, como se foran documentos da CIA. Non, non o imos ver, por moitas razóns.
Chocolate Jesus
Chocolate Jesus é unha canción de Tom Waits que nos ven á cabeza polo triunfo de Barack Obama (non ten que ver coa cor da pel). En EE.UU. din que están de festa. En Europa xa estamos todos borrachos coma preas, ou case todos, porque algún aínda recela de que o seu mandato transcurra con normalidade, en caso de que chegue gobernar, porque o poden asasinar antes. Ilusos: EE.UU. só mata (ou tenta matar) aos enemigos de EE.UU., e Obama é amigo dos EE.UU., como proba, por exemplo, que a financiación da súa campaña electoral sexa a máis cara da historia.
Así que, tranquilos e felices, xuntemos as mans, ergamos a vista ao ceo e cantemos, todos xuntos e unidos, a epifanía, o segundo advenimiento de Xesuscristo á Terra.
Así que, tranquilos e felices, xuntemos as mans, ergamos a vista ao ceo e cantemos, todos xuntos e unidos, a epifanía, o segundo advenimiento de Xesuscristo á Terra.
Confesións na pista de baile
Qué escándalo as declaracións da Súa Maxestade A Raíña de España. Que non se apaguen as luces. Que xire a bola de espellos.
De qué se escandaliza a xente? De que diga que un matrimonio gay non é un matrimonio e de que os nenos veñen en cigoña dende París? Se aos homosexuais agora lles da por casar como casaban nas boas familias de toda a vida, alá eles; berlina enjaezada e arroz.
O debate de se a Monarquía pode incumplir esa cláusula do Contrato que lle obriga a estar calada é gratuito e ocioso. Quén se plantexa se a familia real ten dereito a unha inserción laboral, a unha guillotina sen ferruxe ou ao exilio? Todo o mundo fala do guapa e intelixente que é a princesiña, e o partido socialista é máis monárquico que a propia Monarquía, e xa non digamos que o PP, que ao fin e ao cabo sempre se adicou ao seu, con Borbóns, sen Borbóns e co que faga falla.
De qué se escandaliza a xente? De que diga que un matrimonio gay non é un matrimonio e de que os nenos veñen en cigoña dende París? Se aos homosexuais agora lles da por casar como casaban nas boas familias de toda a vida, alá eles; berlina enjaezada e arroz.
O debate de se a Monarquía pode incumplir esa cláusula do Contrato que lle obriga a estar calada é gratuito e ocioso. Quén se plantexa se a familia real ten dereito a unha inserción laboral, a unha guillotina sen ferruxe ou ao exilio? Todo o mundo fala do guapa e intelixente que é a princesiña, e o partido socialista é máis monárquico que a propia Monarquía, e xa non digamos que o PP, que ao fin e ao cabo sempre se adicou ao seu, con Borbóns, sen Borbóns e co que faga falla.
Jean-Paul Belmondo andaba ás centolas
Sempre nos gustou esta versión de “Wave of Mutilation”, surfeira e contida (xa eles lle chamaron UK surf). E sempre nos fixo unha gracia parva a letra:
“Camiñando pola area cos crustáceos
atoparei o meu camiño a Mariana”
E lle encasquetan imaxes dunha peli na que sae o actor francés.
Ryan Adams con Emmylou Harris (Unha de ciumes)
Que saibas, cabrón, que cantas coma o carallo. As túas cancións son malas e fedorentas. Retírese, chingao, puritita pena es lo que da, así nomás se lo cuento, pendejo, hijo de la gran chingada. Unha guitarra de culebras cegas e podres é o que tocas. ¿Sabes o que é a auga e o xabón? Qué vas saber, burro, animal, analfabeto, anacoluto, vergamorta, botarate, mofeta, fuck you, hostia, se te pillo déixote sen cobertura...
Voulez-vous coucher avec moi (ce soir)? Hostias en vinagre, anda e que te follen, el paseíllo, mequetrefe, mefistófeles de pacotilla, cago’napatronal, o sindicato vertical e o acento circunflexo, dehgrasiao, malnasío, saco de grasa, paquete de unto caducado, así gañes un concurso de OT e vendas un unplugged.
bastardo, mamón, capullo, meapilas
Ryan Adams, ex neno malo
Este tío foi enfant terrible da industria. Un compositor máis que prolífico, espídico, que chegou sacar tres discos (e un bo) en menos dun ano. Cando a fama, tirouse aos affaires e os speedballs. Subíase colocadísimo aos escearios e o público, para burlarse, pedíalle que tocara cancións de Bryan Adams.
Agora din que se centrou, pagando o precio estipulado para casos coma o seu: facturar unha música moi coidada, pero sen alma nin forza.
Tipografías galegas e chistes en Macuarium
Un foro do máis recomendable, o Macuarium. Aquí vai unha mostra.
Moi útil para dúbidas de software; aínda que a miúdo os profanos non nos enteramos de nada, sempre lle vas pillando algo.
Moi útil para dúbidas de software; aínda que a miúdo os profanos non nos enteramos de nada, sempre lle vas pillando algo.
O diaño aduaneiro
Esta foto é no Pazo do Pardo, co tema do Instituto Cervantes de fondo. Antóxasenos moi elocuente. Ou o é ou flipamos de máis, pero inclinámonos a pensar que o é. Vargas Llosa semella dicir:
- Que sí, mi querido ZP, que eres un fenómeno.
E entre o suspiro e a gargallada pensa: "ay, inocente, inocente, no te queda nada".
O de diaño aduaneiro é unha improvisada traslación do "diablo cojuelo" castelán.
Unha querella para Dostoievski
A proliferación de cidadáns ofendidos xa é unha epidemia. A hipocresía alíase coa falla de orgullo e coas leis que promulgan gobernos advenedizos, colosais operacións de cosmética que abranguen todo o espectro político.
- Víctimas do terrorismo esixen compensacións (depende de qué terrorismo).
- A Organización da festa da fabada de Monforte reclama indemnizacións polo que consideran un agravio comparativo os orzamentos destinados pola Xunta á festa dos callos de Chantada.
- Non me gusta o novo disco de Morrissey. Vou falar cos meus abogados: é posible que emprenda accións legais e interpoña unha demanda para que “o meu artista” saque un disco que me guste, ou, do contrario, carrexe cos gastos do psicólogo ao que terei que acudir por escoitar un disco que non me gusta.
- A miña noiva deixoume. Eso non é xusto. Eu son bo e alto e guapo e traballador e ata teño ese punto picante que fai que ela se derrita. Quero que entre en razón e volte comigo ou me verei obrigado a escribirlle unha carta ao defensor do pobo (que ademáis é amigo do meu pai).
- Ah, e os toreros. Non, non estamos a favor de matar aos toreros. Somos xente civilizada e repudiamos a lei do talión. O que pedimos é que se lles inhabilite para tan infame actividade e, non sei, que acudan a unhas charlas formativas de sensibilización para cos dereitos dos animais.
Final previsile: qué lonxe estamos dos “humillados e ofendidos” de Dostoievski. Vou querellarme coa familia do escritor ruso, que ademáis, polo que sabemos, era un putero e un ludópata empedernido, e eso non se pode tolerar (menudo exemplo para os rapaces!).
- Víctimas do terrorismo esixen compensacións (depende de qué terrorismo).
- A Organización da festa da fabada de Monforte reclama indemnizacións polo que consideran un agravio comparativo os orzamentos destinados pola Xunta á festa dos callos de Chantada.
- Non me gusta o novo disco de Morrissey. Vou falar cos meus abogados: é posible que emprenda accións legais e interpoña unha demanda para que “o meu artista” saque un disco que me guste, ou, do contrario, carrexe cos gastos do psicólogo ao que terei que acudir por escoitar un disco que non me gusta.
- A miña noiva deixoume. Eso non é xusto. Eu son bo e alto e guapo e traballador e ata teño ese punto picante que fai que ela se derrita. Quero que entre en razón e volte comigo ou me verei obrigado a escribirlle unha carta ao defensor do pobo (que ademáis é amigo do meu pai).
- Ah, e os toreros. Non, non estamos a favor de matar aos toreros. Somos xente civilizada e repudiamos a lei do talión. O que pedimos é que se lles inhabilite para tan infame actividade e, non sei, que acudan a unhas charlas formativas de sensibilización para cos dereitos dos animais.
Final previsile: qué lonxe estamos dos “humillados e ofendidos” de Dostoievski. Vou querellarme coa familia do escritor ruso, que ademáis, polo que sabemos, era un putero e un ludópata empedernido, e eso non se pode tolerar (menudo exemplo para os rapaces!).
Foro de tradutores
h
traducción español-latín
es solución para la humanidad
Juan
Traducción español-latin
Buenas,
¿alguien sabría decirme la tradiucción al latín de VAGABUNDO ESPIRITUAL?
Mil gracias,
Juan.
Anonymous
traduccion español-latin
necesito saber una pagina web que pueda traducir español-latin y latin-español, y si tienes recomendaciones por favor, denme las paginas webs y programas por gavor. grazie!
liliana
Por favor me gustaria que dijeras quien eres
y para qué lo quieres, pues asi parece que no tiene ninguna importancia.
Anonymous
Traducción Español-Latin
Hola me gustaria traducir una frase del castellano al latín, a ver si hay un alma caritativa que me lo pueda traducir.Si alguien controla que me lo diga y le envio la frase por email.
Un saludo a todos ustedes.
carlos
Re: traduccion español-latin
eres muy guapa
h
te digo quien soy pero por favor traducímelo
Estoy escribiendo un libro (algo de historia) por eso quería traducir esa frase.
Espeero respuesta.
Julio
q??
acaso eres gay??
Furico
estaras siempre conmigo
estare siempre contigo
traducción español-latín
es solución para la humanidad
Juan
Traducción español-latin
Buenas,
¿alguien sabría decirme la tradiucción al latín de VAGABUNDO ESPIRITUAL?
Mil gracias,
Juan.
Anonymous
traduccion español-latin
necesito saber una pagina web que pueda traducir español-latin y latin-español, y si tienes recomendaciones por favor, denme las paginas webs y programas por gavor. grazie!
liliana
Por favor me gustaria que dijeras quien eres
y para qué lo quieres, pues asi parece que no tiene ninguna importancia.
Anonymous
Traducción Español-Latin
Hola me gustaria traducir una frase del castellano al latín, a ver si hay un alma caritativa que me lo pueda traducir.Si alguien controla que me lo diga y le envio la frase por email.
Un saludo a todos ustedes.
carlos
Re: traduccion español-latin
eres muy guapa
h
te digo quien soy pero por favor traducímelo
Estoy escribiendo un libro (algo de historia) por eso quería traducir esa frase.
Espeero respuesta.
Julio
q??
acaso eres gay??
Furico
estaras siempre conmigo
estare siempre contigo
Falando co mac
Onte fedellamos por primeira vez na Terminal do Trebello. Metemos un código i El respostounos: "true" (os oráculos e deuses de agora só manexan inglés, qué lle imos facer). Ficamos un pouco estranados, ollando para a xanela onde parpadeaba o cursor.
- ¿Eso é todo?
E o cursor non se movía do sitio. Vaia trapallada.
- ¿Eso é todo?
E o cursor non se movía do sitio. Vaia trapallada.
Queda unha carreira
Que Miss Hamilton gañe o campeonato de Fórmula 1 é inverosímil só en acepción popular. Ten que gañar porque é O Elexido. Para eso o prepararon. Unha vez conquiste o ansiado título, xa se preocuparán de darlle un curso acelerado (non é un xogo de palabras) para que lle caia simpático ao persoal. Ademáis, sabemos (a información é PODER, din) que é feliz, que conta cunha noiva marabillosa, unha familia que o apoia incondicionalmente e Ron Dennis, o humilde mecánico.
¿Para qué lles vou contar máis? Un ano desastroso: Fernando Alonso segue raiando, este gaña o mundial e noso heroe, Raikkonen, non cambia para os rallies. Teremos que cambiar nós de afección.
¿Para qué lles vou contar máis? Un ano desastroso: Fernando Alonso segue raiando, este gaña o mundial e noso heroe, Raikkonen, non cambia para os rallies. Teremos que cambiar nós de afección.
Valoración da música
"No vale esa simpleza de que la música se divide en buena y mala. En verdad, cualquier música, de la más sublime a la más abyecta, puede ser buena o mala, según el momento: resulta reconfortante si acompaña a la situación, odiosa si no encaja. Sirve o no sirve."
Diego Manrique
Diego Manrique
O ar fresco que trae a cantante norteamericana
Despois de escoitar a Emmylou Harris escoitas música sen máscaras nin prexuicios autoimpostos ou adquiridos, persoais ou colectivos, sen ironía (que diría a propia cantante), sen cinismo, costume nin sentimentalismo.
Unha luz máis
Imos colocar outro foco sobre Emmylou Harris coa entrevista/artigo de Diego Manrique, do xoves pasado. Todo o que temos que engadir non ten relación coa páxina. Comprobamos a entrada que tiñamos referente a ela e o vídeo que colgamos con Elvis Costello xa non vai. Se alguén está interesado en escoitar as súas cancións, de todos os xeitos, que pase do Youtube e das grabacións de televisión, e que busque os seus discos.
Por outra parte, esto non é un blog para escoitar música, nin moito menos. Damos conta de gustos e fobias, mais en absoluto é un lugar axeitado para desfrutar das cancións.
_
Por outra parte, esto non é un blog para escoitar música, nin moito menos. Damos conta de gustos e fobias, mais en absoluto é un lugar axeitado para desfrutar das cancións.
_
601.000 euros (Ao chillido de "Pe")
A J. J. Millás o ano pasado déronlle o Planeta por unha novela, e este ano concedéronlle o Premio Nacional de Narrativa pola mesma novela (avecíñanse malos tempos, e hai que gardar algún aforro debaixo do colchón e ir pensando na xubilación). E onte fallaron o Planeta de este ano, and the winner is... ¡Fernando Savater, por su heroica lucha en defensa de una lengua en peligro!
Aplaudan!
Aplaudan!
Un gran día
Baixamos un disco de Emmylou Harris, "Luxury liner". Moitas gracias ao Sr. Mondongo, responsable do blog Reino de Mondongo. Ademáis de novedades máis ou menos bizarras, este tío permite baixar música fascinante. De Emmylou Harris coido que ten cinco discos, e tamén ten de Gram Parsons, dos Flying Burrito Brothers, dixie, bluegrass...
O noso primeiro disco de Emmylou Harris, a quen adoramos. Xa lle poden ir dando a todos os cuarentas e a todos os indies que hai que tragar a cotío.
O noso primeiro disco de Emmylou Harris, a quen adoramos. Xa lle poden ir dando a todos os cuarentas e a todos os indies que hai que tragar a cotío.
Ikea: música por pezas
Agora que nos interesan máis os entresixos da industria da música que a música mesma, e que os Cure xa non aportan nada novo (aínda que non fan o ridículo como outros, eso si), imos recuperar un clásico, ou, para ser precisos, un anaco descoñecido e espeluznante dun clásico, "A Forest".
O vídeo está cortado hacia o final, pero o interesante está xustamente antes, aquí a partir do minuto 7. Subídelle o volume todo o que poidades.
O mosqueo de Robert Smith
Outro asunto relacionado co novo material dos Cure é a venta no iTunes Store do EP cos catro singles de adianto, maniobra comercial da discográfica que sublevou ao propio Robert Smith, quen sacou un comunicado na páxina oficial do grupo pedíndolle á xente que non merque o que considera unha estafa.
O vello arrancacorazóns
A saída ao mercado do novo disco dos Cure posponse por segunda vez. Coméntase que Robert Smith quere grabalo de novo, e entregar dous discos (dobles) oficiáis: un producido por el e outro por non sei quen. Se a estas grabacións engadimos as previsibles caras b, bonus tracks, rarezas, remixes e bootlegs, o material non lle vai coller aos fans nun iPod de 120 xigas. Está ben eso de ofrecer “algo máis” aos amantes dos grupos, a vella e entrañable historia das caras b, pero tampouco hai que abusar; a algúns pasaralle o que lles pasaba a aquelas personaxes de Boris Vian: ela quería casar e el pulíase a pasta nos libros dun filósofo... ata que o filósofo anuncia que vai publicar unha enciclopedia, o que para ela significará a ruptura co seu amor, polo que colle e o mata (ao filósofo, claro, cando a quen debería matar é ao mozo).
A procura de osos
E xa que estamos co “sagrado” e coas tumbas dos mortos (ou dos vivos, eu xa me perdo). ¿Por qué este gran artista non saqueou, por exemplo, a tumba de Lorca? ¿Porque era famosa? ¿Porque lla cambiaron de sitio agora que andan a remexer camposantos e fosas comúns coa excusa da hipócrita lei de memoria histórica? ¿Porque dúas palabras de Lorca ían rechinar no eixo da canción como un porco no San Martiño?
Outro artista auténtico
Kepa Junkera, un músico que tamén tirou dos mesmos versos que Bunbury pero recoñecéndoo (nunca saberemos con qué resultado, porque non o escoitaremos), afirmou na primeira resaca da polémica, na televisión vasca, que non merecía controversia nin accións legáis, que eran asuntos superficiais de xente superficial.
Razón non lle falla, pero a modo, a ver se por tocar a trikitixa vai ser o Guardián das Esencias Sagradas (cando o tío saca un disco con Miguel Bosé, Ramoncín e o resto da tropa).
Razón non lle falla, pero a modo, a ver se por tocar a trikitixa vai ser o Guardián das Esencias Sagradas (cando o tío saca un disco con Miguel Bosé, Ramoncín e o resto da tropa).
Qué bo era
¿Ten vostede algún familiar morto que escribira parvadas? Non tire da cisterna, no fondo do wc pode haber papel do cu con anotacións, contrate un bo abogado inmediatamente.
Abogados e plaxio
¿Qué andan a enredar? O tema é moi sinxelo:
- Se non se recoñece nos créditos é plaxio: por omisión preténdese pasar por propio o que é alleo.
- Se é unha imaxe ou frase que queda forzada dentro do teu texto, “cantando”, aínda que a recoñezas nos créditos é plaxio. E máis que plaxio é necedade.
- Se a recoñeces, e queda ben dentro do teu texto, ou mesmo o “inspira”, pero sen renunciar xamáis ao teu propio discurso (que debera ser algo natural), non é plaxio (claro que para eso hai que ter un discurso propio: ¿hai unha asignatura chamada discurso propio nesos talleres fabulosos de escritura creativa? seguro que si).
- Se non se recoñece nos créditos é plaxio: por omisión preténdese pasar por propio o que é alleo.
- Se é unha imaxe ou frase que queda forzada dentro do teu texto, “cantando”, aínda que a recoñezas nos créditos é plaxio. E máis que plaxio é necedade.
- Se a recoñeces, e queda ben dentro do teu texto, ou mesmo o “inspira”, pero sen renunciar xamáis ao teu propio discurso (que debera ser algo natural), non é plaxio (claro que para eso hai que ter un discurso propio: ¿hai unha asignatura chamada discurso propio nesos talleres fabulosos de escritura creativa? seguro que si).
No cabodano de Poe
Nontronte escoitamos unha lembranza “intelectual” da morte de Edgar A. Poe e ficamos estranados: botamos contas e facíanse 159 anos do seu pasamento; o mesmo eran fanáticos da súa obra e da súa figura, pensamos, pero onte puxéronse no mesmo plan con Espronceda, quen finou hai 200 anos. 200 anos non é mesmo que 159, é unha cifra redonda que se presta a que as autoridades solten algo de pasta: unha tataraneta descubre unha placa na rúa natal, en presencia dos reis e do presidente do goberno e do ministro de cultura, un estudioso da súa obra recopila, prologa e publica as cartas que lle escribiu a unha amante (que estaba liada co seu editor)… e os outsiders reivindican a súa influencia.
Luis Cernuda o di moito mellor ca nos:
BIRDS IN THE NIGHT
El gobierno francés, ¿o fue el gobierno inglés?, puso una lápida
En esa casa de 8 Great College Street, Camden Town, Londres,
Adonde en una habitación Rimbaud y Verlaine, rara pareja,
Vivieron, bebieron, trabajaron, fornicaron,
Durante algunas breves semanas tormentosas.
Al acto inaugural asistieron sin duda embajador y alcalde,
Todos aquellos que fueran enemigos de Verlaine y Rimbaud cuando vivían.
La casa es triste y pobre, como el barrio,
Con la tristeza sórdida que va con lo que es pobre,
No la tristeza funeral de lo que es rico sin espíritu.
Cuando la tarde cae, como en el tiempo de ellos,
Sobre su acera, húmedo y gris el aire, un organillo
Suena, y los vecinos, de vuelta del trabajo,
Bailan unos, los jóvenes, los otros van a la taberna.
Corta fue la amistad singular de Verlaine el borracho
Y de Rimbaud el golfo, querellándose largamente.
Mas podemos pensar que acaso un buen instante
Hubo para los dos, al menos si recordaba cada uno
Que dejaron atrás la madre inaguantable y la aburrida esposa.
Pero la libertad no es de este mundo, y los libertos,
En ruptura con todo, tuvieron que pagarla a precio alto.
Sí, estuvieron ahí, la lápida lo dice, tras el muro,
Presos de su destino: la amistad imposible, la amargura
De la separación, el escándalo luego; y para éste
El proceso, la cárcel por dos años, gracias a sus costumbres
Que sociedad y ley condenan, hoy al menos; para aquél a solas
Errar desde un rincón a otro de la tierra,
Huyendo a nuestro mundo y su progreso renombrado.
El silencio del uno y la locuacidad banal del otro
Se compensaron. Rimbaud rechazó la mano que oprimía
Su vida; Verlaine la besa, aceptando su castigo.
Uno arrastra en el cinto el oro que ha ganado; el otro
Lo malgasta en ajenjo y mujerzuelas. Pero ambos
En entredicho siempre de las autoridades, de la gente
Que con trabajo ajeno se enriquece y triunfa.
Entonces hasta la negra prostituta tenía derecho de insultarles;
Hoy, como el tiempo ha pasado, como pasa en el mundo,
Vida al margen de todo, sodomía, borrachera, versos escarnecidos,
Ya no importan en ellos, y Francia usa de ambos nombres y ambas obras
Para mayor gloria de Francia y su arte lógico.
Sus actos y sus pasos se investigan, dando al público
Detalles íntimos de sus vidas. Nadie se asusta ahora, ni protesta.
"¿Verlaine? Vaya, amigo mío, un sátiro, un verdadero sátiro.
Cuando de la mujer se trata; bien normal era el hombre,
Igual que usted y que yo. ¿Rimbaud? Católico sincero, como está demostrado."
Y se recitan trozos del “Barco Ebrio” y del soneto a las “Vocales”.
Mas de Verlaine no se recita nada, porque no está de moda
Como el otro, del que se lanzan textos falsos en edición de lujo;
Poetas mozos de todos los países hablan mucho de él en sus provincias.
¿Oyen los muertos lo que los vivos dicen luego de ellos?
Ojalá nada oigan: ha de ser un alivio ese silencio interminable
Para aquellos que vivieron por la palabra y murieron por ella,
Como Rimbaud y Verlaine. Pero el silencio allá no evita
Acá la farsa elogiosa repugnante. Alguna vez deseó uno
Que la humanidad tuviese una sola cabeza, para así cortársela.
Tal vez exageraba: si fuera sólo una cucaracha, y aplastarla.
Cáenos ben, eso si, o tío anónimo que todos os anos, o 7 de outubro, “deposita” unha botella de bourbon e unhas rosas na tumba de Poe. ¿Estará vivo aínda?
Luis Cernuda o di moito mellor ca nos:
BIRDS IN THE NIGHT
El gobierno francés, ¿o fue el gobierno inglés?, puso una lápida
En esa casa de 8 Great College Street, Camden Town, Londres,
Adonde en una habitación Rimbaud y Verlaine, rara pareja,
Vivieron, bebieron, trabajaron, fornicaron,
Durante algunas breves semanas tormentosas.
Al acto inaugural asistieron sin duda embajador y alcalde,
Todos aquellos que fueran enemigos de Verlaine y Rimbaud cuando vivían.
La casa es triste y pobre, como el barrio,
Con la tristeza sórdida que va con lo que es pobre,
No la tristeza funeral de lo que es rico sin espíritu.
Cuando la tarde cae, como en el tiempo de ellos,
Sobre su acera, húmedo y gris el aire, un organillo
Suena, y los vecinos, de vuelta del trabajo,
Bailan unos, los jóvenes, los otros van a la taberna.
Corta fue la amistad singular de Verlaine el borracho
Y de Rimbaud el golfo, querellándose largamente.
Mas podemos pensar que acaso un buen instante
Hubo para los dos, al menos si recordaba cada uno
Que dejaron atrás la madre inaguantable y la aburrida esposa.
Pero la libertad no es de este mundo, y los libertos,
En ruptura con todo, tuvieron que pagarla a precio alto.
Sí, estuvieron ahí, la lápida lo dice, tras el muro,
Presos de su destino: la amistad imposible, la amargura
De la separación, el escándalo luego; y para éste
El proceso, la cárcel por dos años, gracias a sus costumbres
Que sociedad y ley condenan, hoy al menos; para aquél a solas
Errar desde un rincón a otro de la tierra,
Huyendo a nuestro mundo y su progreso renombrado.
El silencio del uno y la locuacidad banal del otro
Se compensaron. Rimbaud rechazó la mano que oprimía
Su vida; Verlaine la besa, aceptando su castigo.
Uno arrastra en el cinto el oro que ha ganado; el otro
Lo malgasta en ajenjo y mujerzuelas. Pero ambos
En entredicho siempre de las autoridades, de la gente
Que con trabajo ajeno se enriquece y triunfa.
Entonces hasta la negra prostituta tenía derecho de insultarles;
Hoy, como el tiempo ha pasado, como pasa en el mundo,
Vida al margen de todo, sodomía, borrachera, versos escarnecidos,
Ya no importan en ellos, y Francia usa de ambos nombres y ambas obras
Para mayor gloria de Francia y su arte lógico.
Sus actos y sus pasos se investigan, dando al público
Detalles íntimos de sus vidas. Nadie se asusta ahora, ni protesta.
"¿Verlaine? Vaya, amigo mío, un sátiro, un verdadero sátiro.
Cuando de la mujer se trata; bien normal era el hombre,
Igual que usted y que yo. ¿Rimbaud? Católico sincero, como está demostrado."
Y se recitan trozos del “Barco Ebrio” y del soneto a las “Vocales”.
Mas de Verlaine no se recita nada, porque no está de moda
Como el otro, del que se lanzan textos falsos en edición de lujo;
Poetas mozos de todos los países hablan mucho de él en sus provincias.
¿Oyen los muertos lo que los vivos dicen luego de ellos?
Ojalá nada oigan: ha de ser un alivio ese silencio interminable
Para aquellos que vivieron por la palabra y murieron por ella,
Como Rimbaud y Verlaine. Pero el silencio allá no evita
Acá la farsa elogiosa repugnante. Alguna vez deseó uno
Que la humanidad tuviese una sola cabeza, para así cortársela.
Tal vez exageraba: si fuera sólo una cucaracha, y aplastarla.
Cáenos ben, eso si, o tío anónimo que todos os anos, o 7 de outubro, “deposita” unha botella de bourbon e unhas rosas na tumba de Poe. ¿Estará vivo aínda?
Pillan nun renuncio a Bunbury (II)
Joder, pillaron outra vez ao Bunbury plaxiando a un poeta, ¡na mesma canción! ¿Este tío senta algunha vez a escribir algo propio ou fai un continuo corta e pega? Se ademáis eso ten que dar un curro de collóns, para que as frases teñan unha continuidade e un sentido (que posiblemente non teñan, claro), e o refrito te quede minimamente natural. A Caixa de Texto recoméndalle que se apunte a un taller desos de escritura creativa (quizáis xa o fixo e de aí os plaxios...), ou que contrate a un negro.
David Eugene Edwards
Este tío, a través de Wovenhand, o seu último proxecto, vai ser laureado en breve como a nova icona da música "alternativa" internacional. Non o dicimos por ir de listos nin porque vaiamos facer del unha desas causas que otorgan un sospeitoso prestixio a quen as defende. É que cumple todos os requisitos. Se fora algo menos arisco podía ser portada do Times.
Os de Mondosonoro din que lle pega ao country, ao gospel, ao blues e ao folckore da Europa do Este. Non o sabemos, pero o tema está guapo.
O "swoosh" e o rap
E tamén están os rapeiros, claro, grandes consumidores da marca. Polo visto agora os únicos rapeiros que din algo interesante son os franceses (léase o artigo de Diego Manrique, no que fala das demandas do presidente da república a un rapeiro). En todo o mundo, incluido en España, imítase ao rap estadounidense, que pasou rápidamente de ser a voz dos marxinados ás proclamas non xa tipo “eu-son-máis-duro-ca-ti" ou “astetasdamiñababysonmáisgrandesqueasdatúababy”, senon ás máis sofisticadas “as miñas cadeas de ouro e as miñas zapatillas son máis caras que as túas”.
O "swoosh" e os nenos
Pódese dicir que o “swoosh” representa a sublimación do éxito dunha marca, xa que empuxa aos nenos ata o asasinato, se é preciso, por calzar unhas zapatillas con ese logo. Eso por un lado, por outro, representa tamén unha práctica empresarial mundialmente recoñecida e imitada, que goza de rendida admiración e que, sen embargo, inclúe na súa cadea de producción a escravitude de nenos do terceiro mundo.
O "swoosh"
Todo o mundo coñece o logo de Nike, ¿verdade? Algúns coñecerán tamén a exemplar historia da súa creación: modesta empresa de complementos deportivos contrata (1971) a unha deseñadora recén titulada, que “irradia ilusión”, unha tal Carolyn Davidson. O responsable de Nike, Phil Knight, cando lle entrega o traballo, dille: “non é que me guste moito, pero vivirei con elo”. Precisaba un deseño para a franxa das zapatillas e pedíralle algo que representara movimento e estabilidade. Pagoulle 35 dólares, o suficiente (?) para que ela montara a súa axencia de deseño, e en 1983, consolidado xa o éxito mundial da marca, recompensárona con accións da empresa (os ianquis son todos unhas persoas estupendas, non como aquí...).
O deseño ten un nome: “swoosh” (hai que pronuncialo como se leváramos toda a vida pronunciándoo). É indiscutible que “funcionou”, pero non nos fai falla ler outro tratado de xestión de marcas para saber que puido non funcionar, ou que “o responsable” puido rexeitalo, esixir outro deseño ben distinto ou contratar a outro profesional (bueno, nos EE.UU. eso non pasa, vale).
Repetimos: o deseño funcionou ata explorar límites de popularidade, aceptación e rendibilidade ata entón descoñecidos. Foi, pois, moi positivo para a empresa e para a autora. Agora ben, coidamos que lle fixo e lle fai moito dano ao deseño, non por malo, porque non é malo, todo o que en deseño funciona é bo, e se non che gusta é problema teu; o dano radica na cantidade de deseñadores que se matarán buscando o seu “swoosh”, como antigamente andaban detrás da pedra filosofal ou do santo grial.
Persoalmente non temos problema, somos anticuados e preguizáns, non irradiamos ilusión algunha e non vivimos na Terra da Liberdade e as Oportunidades. Ás 9 saímos do curro e tiramos para o bar.
O deseño ten un nome: “swoosh” (hai que pronuncialo como se leváramos toda a vida pronunciándoo). É indiscutible que “funcionou”, pero non nos fai falla ler outro tratado de xestión de marcas para saber que puido non funcionar, ou que “o responsable” puido rexeitalo, esixir outro deseño ben distinto ou contratar a outro profesional (bueno, nos EE.UU. eso non pasa, vale).
Repetimos: o deseño funcionou ata explorar límites de popularidade, aceptación e rendibilidade ata entón descoñecidos. Foi, pois, moi positivo para a empresa e para a autora. Agora ben, coidamos que lle fixo e lle fai moito dano ao deseño, non por malo, porque non é malo, todo o que en deseño funciona é bo, e se non che gusta é problema teu; o dano radica na cantidade de deseñadores que se matarán buscando o seu “swoosh”, como antigamente andaban detrás da pedra filosofal ou do santo grial.
Persoalmente non temos problema, somos anticuados e preguizáns, non irradiamos ilusión algunha e non vivimos na Terra da Liberdade e as Oportunidades. Ás 9 saímos do curro e tiramos para o bar.
Un placer soportable
Hai un hotel en Camboya cunha soa habitación, The One Hotel Angkor. Arquitectura colonial, “celestial nymphs”, unha rúa poboada de bares, cafés, restaurantes e galerías de arte, e todos os luxos, como por exemplo:
• Cama king size de deseño exclusivo
• Liño de Frette
• Televisor LCD de 32''
• iBook
• iPod con accesorios
• Bañeira de granito para dúas persoas
• Terraza no alto do hotel
• Jacuzzi
• Ducha exterior
• Internet Wireless
“You have our undivided attention”, aseguran. Nun sitio así, ¿para qué queres un iPod e un iBook?
• Cama king size de deseño exclusivo
• Liño de Frette
• Televisor LCD de 32''
• iBook
• iPod con accesorios
• Bañeira de granito para dúas persoas
• Terraza no alto do hotel
• Jacuzzi
• Ducha exterior
• Internet Wireless
“You have our undivided attention”, aseguran. Nun sitio así, ¿para qué queres un iPod e un iBook?
Todos os dereitos reservados
Esta é dun hotel de Las Vegas. O primeiro que pensamos, con certa tenrura, foi o infantís que son os ianquis. E o segundo que ese humor doado e trivial non ten porqué molestarlle a ninguén, e que abonda xa de tanta faus-ta-crí-ti-ca-da-ra-zón-pu-ra e outras pesadeces.
O fotógrafo, sen embargo, debe ser un estirado: preocupouse de blindar a foto, se ben esquecendo algo tan elemental como as capturas de imaxe.
Venus en texto
Andabamos buscando fotos de hoteis guapas e atopamos esta. Como o xefe non nos vai deixar usala porque o único que lle vería de interesante sería o escote e esta empresa é tan seria como púdica, e porque ten todos os dereitos reservados (a foto, o escote non sabemos), pois a colgamos aquí.
O título é do propio fotógrafo, un rapaz parisino chamado Mockery, e que non se queixe que aínda lle facemos publicidade.
"God and Gun"
Non, non é o novo disco de Guns & Roses, é o novo libro de Sánchez Ferlosio. Temos mono.
A polka no curro
Vouno repetir para que non lle pase desapercibido polo menos ao lector ocasional que se achegue a esta bitácora. "Cemetry Polka", no concerto ese de Atlanta: impresionante, brutal, marabillosa :)
Xa a escoitamos unhas 50 veces, tranquilamente, e sen saír do curro.
Xa a escoitamos unhas 50 veces, tranquilamente, e sen saír do curro.
Robe "o auténtico"
Robe Iniesta, o de Extremoduro, detivo un concerto e mandou actuar á madeira porque 30 rapaces (de 5.000) estaban escoitándoo sen pagar entrada. Tocaban nun recinto feiral, en Burgos, e claro, podes vallar o lugar, pero algo sempre se verá e se escoitará dende fora, así que o cantante, lider carismático e pai espiritual dos “auténticos”, negouse a que os asistentes foran “víctimas comparativas” do morro desos 30 capullos.
A esta nova engádense comentarios que o sitúan na primeira fila da SGAE. ¿Sorprendente? ¿Para quén? Nin eu, meapilas de inxenuidade comprobada, estou sorprendido.
Hai outros xeitos de defender o teu oficio (si, dixen oficio), mirando, claro que si, pola pasta.
A esta nova engádense comentarios que o sitúan na primeira fila da SGAE. ¿Sorprendente? ¿Para quén? Nin eu, meapilas de inxenuidade comprobada, estou sorprendido.
Hai outros xeitos de defender o teu oficio (si, dixen oficio), mirando, claro que si, pola pasta.
"Moito máis que un nome": un libro de psicoloxía gloss
Estamos fartos do “gloss”, unha tendencia erixida en ditadura, e das letras de pau seco, que se usan indiscriminadamente. E tamén estamos fartos de Melissa Davis, a autora dese manual de autoaxuda para deseñadores chamado “Algo máis que un nome”. Así que a partir de agora imos colarlle ao xefe todos os deseños raros, vellos, complicados e pesados que sexamos capaces.
O novo disco de Josele
Buscar o de Tom Waits na web de Radio 3 levounos a outras historias. A web non nos gusta, e a maioría dos programas (que son os da radio, obviamente) son insufribles. Deso xa temos falado. O positivo da enésima reestructuración da radio é que agora colgan os podcast de todos os programas en internet, gracias ao cal puidemos escoitar o concerto de Waits e hoxe unha entrevista a Josele Santiago, tocando un par de temas do seu "flamante" novo disco.
O que fai este tío merece, cando menos, respecto. Aínda que mellor calamos a boca, que para soltar epítetos grandilocuentes, pelotas, simpáticos ou falsos xa están os xornalistas.
O que fai este tío merece, cando menos, respecto. Aínda que mellor calamos a boca, que para soltar epítetos grandilocuentes, pelotas, simpáticos ou falsos xa están os xornalistas.
O concerto de Tom Waits
Aquí está o concerto de Tom Waits, en dúas partes. Diego Manrique é un desos paiasos que presenta as cancións de tres en tres, ou de catro en catro, e non as "pisa". Cómo se pode ser tan orgulloso!
Primeira parte.
Segunda parte.
Había que mirar cómo se baixa esto.
Impresionante "Cemetry Polka", dende logo.
Primeira parte.
Segunda parte.
Había que mirar cómo se baixa esto.
Impresionante "Cemetry Polka", dende logo.
Podemos vivir tranquilos
Non sexan estúpidos e deixen de pensar. ¿Acaso non temos, como poden comprobar, xente sobradamente preparada que pensa por nós? Abandoen dunha vez esos idearios políticos extravagantes e anacrónicos. Maduren! E non se esquezan de mercar a fascinante nova novela de Amis, que poderán atopar na sexta planta a un precio excepcional de 19,95 euros.
Qué buena está
Entrevista con Elsa Pataky no mesmo semanal. O mesmo coñecimento: sabíamos que era actriz pero só a víramos nas cartas dos xeados que poñen nas terrazas dos cafés. Cautivadora. Caímos rendidos ante ela principalmente por tres motivos:
1) A luz da súa ollada (todos os homes "miopes" empecinámonos en falar da luz dos ollos ou da faciana das mulleres).
2) As bragas rosas de cordobán e lazo.
3) A naturalidade das súas palabras.
Qué imos engadir. Nas fotos, por suposto, transpira un sex-appeal que nos pon enfermos de desexo.
1) A luz da súa ollada (todos os homes "miopes" empecinámonos en falar da luz dos ollos ou da faciana das mulleres).
2) As bragas rosas de cordobán e lazo.
3) A naturalidade das súas palabras.
Qué imos engadir. Nas fotos, por suposto, transpira un sex-appeal que nos pon enfermos de desexo.
Hainos cun maxisterio maior que o de Nacho Vidal
Entrevista con Martin Amis nun semanal que se le en todo o estado. Non sabíamos quen era. Soábanos o nome pero nunca léramos nada del (e temo que nunca o leremos: non temos remedio). Suponse que é escritor de best-sellers “serio”. Aínda que el o mesmo preferirá outro “título”.
Pregunta: Su padre, el escritor Kingsley Amis, fue miembro del partido comunista hata 1956, su novela se desarrolla justamente en ese periodo...
Resposta: No se me había ocurrido. La gente suele catalogar a la humanidad en subcategorías [frase para enmarcar]. Mi padre escribió que hay dos clases de gente: los que gustan al sexo opuesto y los que no. ¡Menuda diferencia! Yo prefiero distinguir entre quien tiene motivaciones ideológicas o religiosas y quien no [...]. Yo siempre he rechazado cualquier forma de afiliación política.
Qué dicir! Este home merécese cobrar 4.000 euros por hora, que é o que din que cobra, por ensinar escritura creativa en Manchester.
Pregunta: Su padre, el escritor Kingsley Amis, fue miembro del partido comunista hata 1956, su novela se desarrolla justamente en ese periodo...
Resposta: No se me había ocurrido. La gente suele catalogar a la humanidad en subcategorías [frase para enmarcar]. Mi padre escribió que hay dos clases de gente: los que gustan al sexo opuesto y los que no. ¡Menuda diferencia! Yo prefiero distinguir entre quien tiene motivaciones ideológicas o religiosas y quien no [...]. Yo siempre he rechazado cualquier forma de afiliación política.
Qué dicir! Este home merécese cobrar 4.000 euros por hora, que é o que din que cobra, por ensinar escritura creativa en Manchester.
Divino chat
"O deseño conecta a audiencia coa marca". Pois claro. Aínda o outro día Benedicto XVI, perdón, aínda o outro día eu recibín en audiencia (¿recibín en audiencia?, ¿dise así?), bueno, recibín a Benedicto XVI, quen tivo a deferencia de conectarme co Señor. Estivemos chateando un pouco, falando de tías e de coches. Bo tipo. Ademáis controla mogollón do tema este da xestión de marcas.
Os ianquis son superiores
Os libros ianquis e, por extensión, os libros de agora, son os mellores. Temos que ler un que se titula "Moito máis que un nome", que leva por subtítulo "Unha introducción á xestión de marcas". Chegamos a casa, preparamos algo de cear e dicímonos: ¡veña, a por el! E no puto primeiro párrafo do prólogo sentencian: " As marcas e a súa comercialización están suxeitas á influencia dos deseñadores gráficos".
Preparamos té e procuramos tabaco, repetíndonos a frase... En Nike, empresa á que o libro lle adica un capítulo, vale, quizáis os creativos marcan as pautas a seguir (se nos puxéramos fisnos diríamos que é un proceso de retroalimentación no que os creativos ofrecen sumisamente aos directivos códigos estéticos novos para vender a mesma alienación e a mesma inmundica, ¡yeah! ¡aí queda eso!), pero aquí non, e é normal, claro, porque aquí somos todos uns retrasados mentáis cos collóns máis cativos que unhas canicas, e son as empresas (que non as marcas) as que inflúen nos deseñadores gráficos.
Preparamos té e procuramos tabaco, repetíndonos a frase... En Nike, empresa á que o libro lle adica un capítulo, vale, quizáis os creativos marcan as pautas a seguir (se nos puxéramos fisnos diríamos que é un proceso de retroalimentación no que os creativos ofrecen sumisamente aos directivos códigos estéticos novos para vender a mesma alienación e a mesma inmundica, ¡yeah! ¡aí queda eso!), pero aquí non, e é normal, claro, porque aquí somos todos uns retrasados mentáis cos collóns máis cativos que unhas canicas, e son as empresas (que non as marcas) as que inflúen nos deseñadores gráficos.
Concerto de Tom Waits
Diego Manrique puxo un concerto que ofreceu este ano Tom Waits en Atlanta. Entre onte e hoxe, no seu programa; 2 horas. A ver se se pode pillar, carallo.
O Elliott este, que polo visto pasou de xogar cos ordenatas nun trip hop denso e oscuro (baixo o nome de The Third Eye) a cantar temas sociáis cunha guitarra acústica, será un tío de puta madre, pero coido que pouco o imos escoitar.
O Elliott este, que polo visto pasou de xogar cos ordenatas nun trip hop denso e oscuro (baixo o nome de The Third Eye) a cantar temas sociáis cunha guitarra acústica, será un tío de puta madre, pero coido que pouco o imos escoitar.
Matt Elliott
Lean esta resposta de Matt Elliott, un músico inglés de orixe balcánico:)
Corre por la red un tema nuevo, ‘La mort de France’, y su opinión sobre Sarkozy.
Mi opinión sobre los fascistas egocéntricos y prostituidos a la corporación que venden a los suyos por nada para lucrarse particularmente y a corto plazo es que deberían ocupar los campos de concentración que planean construir. Mi único consuelo es que cuando está solo, Sarkozy debe llorar como un niño porque su vida no tiene sentido, media república le odia y es tan bajito que tiene complejo. Qué tipo de persona dice “¿A dónde ha llevado la filosofía jamás a nadie?” en un país como Francia.
Coido que se merece que lle escoitemos algún tema.
Corre por la red un tema nuevo, ‘La mort de France’, y su opinión sobre Sarkozy.
Mi opinión sobre los fascistas egocéntricos y prostituidos a la corporación que venden a los suyos por nada para lucrarse particularmente y a corto plazo es que deberían ocupar los campos de concentración que planean construir. Mi único consuelo es que cuando está solo, Sarkozy debe llorar como un niño porque su vida no tiene sentido, media república le odia y es tan bajito que tiene complejo. Qué tipo de persona dice “¿A dónde ha llevado la filosofía jamás a nadie?” en un país como Francia.
Coido que se merece que lle escoitemos algún tema.
Pillan a Enrique Bunbury nun renuncio
O Jim Morrison nacional sacou un single no que “plaxia” a un poeta madrileño (morto). O asunto carecería de interés se o rapaz o recoñecera, aplacando así as reivindicacións da familia do poeta. Pero o rapaz saiu, primeiro, dicindo que a acusación de plaxio era unha “chorrada”, que todo escritor “de raza” saca frases de todos os lados, ata das páxinas salmón dos domingos (“que llo digan a Dylan”, soltou a modo de cita de nivel), e logo desapareceu de escea alegando compromisos familiares ata a vindeira semana. Lapsus suficiente para que fagan aparición na obra os abogados da SGAE, ensombrecendo coa súa man negra de leis o que antes era evidente. Temos que protexer aos nosos cachorros.
A familia do poeta (morto) di que con que o recoñeza nos créditos xa está, non pasa nada, a cultura debe ser un organismo vivo e todo eso; non é por pasta.
O representante do artista di que se tiveran que incluir nos créditos dos discos as “referencias” a outros artistas ou escritores, serían impublicables de tochos :)))))))))))))
Escenifican entre todos unha obra de teatro ben cutre, cun ritmo narrativo supeditado aos intereses de catro culturetas reconvertidos en banqueiros e uns diálogos propios de telenovela (pero sen “copiar”, que conste).
Nós mesmos metemos frases ou palabras de outros a modo de guiño, crendo que funcionan, acoplándose coa nosa propia linguaxe (que ademáis sabemos que non nos pertence, que é dada). E a miúdo citamos a outros autores, e orgullosos que nos sentimos de citalos, porque son a hostia e non pasa nada.
A familia do poeta (morto) di que con que o recoñeza nos créditos xa está, non pasa nada, a cultura debe ser un organismo vivo e todo eso; non é por pasta.
O representante do artista di que se tiveran que incluir nos créditos dos discos as “referencias” a outros artistas ou escritores, serían impublicables de tochos :)))))))))))))
Escenifican entre todos unha obra de teatro ben cutre, cun ritmo narrativo supeditado aos intereses de catro culturetas reconvertidos en banqueiros e uns diálogos propios de telenovela (pero sen “copiar”, que conste).
Nós mesmos metemos frases ou palabras de outros a modo de guiño, crendo que funcionan, acoplándose coa nosa propia linguaxe (que ademáis sabemos que non nos pertence, que é dada). E a miúdo citamos a outros autores, e orgullosos que nos sentimos de citalos, porque son a hostia e non pasa nada.
Quintana abre videoblog
Os votantes e afiliados do Bloque máis moderados moito se queixan do xiro a ese centro ambiguo que pegou nos últimos anos. Entendo que se queixen: buscaban “emocións fortes” , xa fora pagando a cuota mensual, ou pagando a cuota ideolóxica mensual, ou ambas, e atopáronse cun grupo de goberno feble e intelixente.
Tamén é certo que non deberían queixarse tanto: agora poden presumir do seu desengano.
Tamén é certo que non deberían queixarse tanto: agora poden presumir do seu desengano.
O concerto de David Byrne
Non nos cansamos de escoitar este concerto. Aquí van dúas mostras "excéntricas" e unha pop.
A directora de marketing
Onte Begoña mandounos un fotomontaxe no que se publicitaba unha película de Quentin Tarantino. Nun cartel saía Uma Thurman cunha catana, e a catana cubría de sangue a parede do edificio, a beirarúa e os taxis brancos. O seu xefe quería un anuncio do mesmo estilo.
- Pero aplicado ao noso concepto de balnearios, claro.
- Ah...
- ¿Pódese facer?
Penso que si. Colgamos o cartel cunha modelo retozando na auga, e metemos a un neno nun buzón de correos cun cacharro de facer burbullas.
Que poñan música
A enfermedade das tertulias, traten da máis candente actualidade ou da filosofía de Andy Warholl entre os 37 e os 38 anos (é o mesmo) contaxiouse a Radio 3. "É que o arquivo de radio nacional é unha xoia", soltou esta noite un intelectual. Parte de razón ten. É unha xoia (dada) milimetricamente ninguneada. Cómo dicilo: non me interesa Andy Warholl, non me interesa a filosofía de Andy Warholl e non me interesa a filosofía de Andy Warholl entre os 37 e os 38 anos.
Recoñezo, aínda así, que aspiro aos meus quince minutos de fama: mercarei unha lata de sopa Campbell, abrireina e "derramareina" sobre a radio. Ah, e farei pensar á xente.
Recoñezo, aínda así, que aspiro aos meus quince minutos de fama: mercarei unha lata de sopa Campbell, abrireina e "derramareina" sobre a radio. Ah, e farei pensar á xente.
Carta da Igrexa
«Carta colectiva de los obispos españoles a los de todo el mundo con motivo de la guerra de España» (1-7-1937): “Siendo la guerra uno de los azotes más tremendos de la humanidad es a veces el remedio heroico, único, para centrar las cosas en el quicio de la justicia y volverlas al reinado de la paz”.
“La guerra es pues un plebiscito armado (…) la lucha blanca de los comicios de 1936 (…) en las urnas se transformó por la conciencia cívico militar en la lucha cruenta de un pueblo partido en dos tendencias, la espiritual, del lado de los sublevados (…) y de otra parte, la materialista, llámese marxista, comunista y anarquista que quiso sustituir la vieja civilización de España con todos sus factores por la novísima civilización de los soviet rusos.”
Eso é ter dous collóns ben postos, si Señor.
“La guerra es pues un plebiscito armado (…) la lucha blanca de los comicios de 1936 (…) en las urnas se transformó por la conciencia cívico militar en la lucha cruenta de un pueblo partido en dos tendencias, la espiritual, del lado de los sublevados (…) y de otra parte, la materialista, llámese marxista, comunista y anarquista que quiso sustituir la vieja civilización de España con todos sus factores por la novísima civilización de los soviet rusos.”
Eso é ter dous collóns ben postos, si Señor.
Eu, Rne3
Xa temos a Julio Ruiz todos os días, de 10 a 11, en Radio 3. Con este lexendario presentador vainos pasar o mesmo que con Franco: deixaremos que palme aí, con demencia senil, gobernándonos.
Porque eu descubrín aos Planetas. Eu puxen en “Disco Grande” (¿os psicoanalistas non teñen nada que dicir?), eu puxen a primeira maqueta de Fangoria. Eu entrevistei a Simple Minds. Eu asistín ao primeiro concerto de Siniestro Total en España. Eu eu eu eu eu son eu fun eu serei eu e o meu axudante de son. Ecualízame o cu. Amplifica o meu ego (ou ao revés).
En fin, esto é falar do que xa se sabe. O que non se sabe é por qué non só non despediron, na perpetua reconversión política á que someteron Radio 3, a Diego Manrique, senón que ademáis o nomearon subdirector. Aparte de que nos alegremos (a lo menos respéctanlle o seu programa), a primeira resposta que se nos ocurre é que Elvira Lindo, dende o seu loft insonorizado de Manhattan, lóuvao no País: “O idiota, non me preguntedes qué fixo, é un símbolo non só da (nosa) progresía. Convén deixalo aí, á súa bola. Tranquilos: non morde."
Porque eu descubrín aos Planetas. Eu puxen en “Disco Grande” (¿os psicoanalistas non teñen nada que dicir?), eu puxen a primeira maqueta de Fangoria. Eu entrevistei a Simple Minds. Eu asistín ao primeiro concerto de Siniestro Total en España. Eu eu eu eu eu son eu fun eu serei eu e o meu axudante de son. Ecualízame o cu. Amplifica o meu ego (ou ao revés).
En fin, esto é falar do que xa se sabe. O que non se sabe é por qué non só non despediron, na perpetua reconversión política á que someteron Radio 3, a Diego Manrique, senón que ademáis o nomearon subdirector. Aparte de que nos alegremos (a lo menos respéctanlle o seu programa), a primeira resposta que se nos ocurre é que Elvira Lindo, dende o seu loft insonorizado de Manhattan, lóuvao no País: “O idiota, non me preguntedes qué fixo, é un símbolo non só da (nosa) progresía. Convén deixalo aí, á súa bola. Tranquilos: non morde."
David Byrne
Un tipo ben curioso, David Byrne. Esto é dun concerto grabado en Union Chapel, unha igrexa de Londres transformada en exquisita sala de concertos: clásicos dos Talking Heads, temas da súa carreira en solitario e algunha rareza. Funky, ritmos tropicáis e ata Verdi con toda naturalidade.
Xa tiñan sona aqueles concertos da súa antiga banda. Semella que non perdeu as ganas, ese amable atrevimento.
Sharleen Spiteri pásase ao soul
O soul está de moda. Amy Winehouse o puxo de moda ou o soul puxo a Amy Winehouse de moda. Agora tócalle a Sharleen Spiteri, sen tanta polémica barata, con menos sexo e menos drogas. Estética máis vintage que retro. Semella unha boneca de porcelana. Non nos gusta moito.
Aquí podedes ver o vídeo do single que están a radiar, All the times I cried. Xa sona en todas partes. A competencia é dura.
Aquí podedes ver o vídeo do single que están a radiar, All the times I cried. Xa sona en todas partes. A competencia é dura.
Manipuladores
Somos manipuladores: cando escribimos, manipulamos a información que temos sobre un asunto para dar a nosa opinión sobre ese asunto. Desconfíen da xente que di non ser manipuladora.
A sombra do patrón
Non está mal cómo escribe Isaac Rosa, un xoven sevillano que estará moi contento de escribir en Público. Eso é o malo, que o propio xornal o eclipsa, case poderíamos dicir que “o posúe”. Esta é unha parte do artigo de hoxe (quitámoslle as beneméritas alusións ao seu patrón):
"Aznar es un crack, un galáctico, y las grandes compañías se lo rifan. Como a su amigo Blair, que hoy asesora a JP Morgan en sus inversiones. O Schroeder, a sueldo de la Gazprom rusa. ¿Por qué debemos pensar que se benefician de su paso por la política? En el caso de Aznar, apuesto a que Murdoch ni siquiera sabía que había sido presidente de este pequeño país. Puso un anuncio, y Aznar mandó su currículum. Cuando lo fichó, News Corporation dijo valorar “su impresionante comprensión de la política mundial y de las realidades de la globalización.” ¿Es que alguien duda de la competencia de nuestro ex presidente en ambos campos?
Es verdad que Aznar, como Blair y Schroeder, tiene algo que vale su peso en oro: su cartera de clientes, todos sus contactos y amistades. Cuando una empresa busca comerciales, valora que los candidatos tengan “cartera de clientes propia”. Tras presidir un país, codearse con grandes y pequeños, y poner los pies sobre la mesa del gran jefe, seguramente su agenda guarda teléfonos que no tenemos ni usted ni yo. Pero no pensemos mal. Sin su paso por el gobierno, Aznar también tendría hoy ese sueldo, esos anticipos editoriales y esas conferencias de alto caché. Él lo vale."
Non é extraordinario en nada, ¿verdade?, apenas a ironía como un recurso, pero está ben.
"Aznar es un crack, un galáctico, y las grandes compañías se lo rifan. Como a su amigo Blair, que hoy asesora a JP Morgan en sus inversiones. O Schroeder, a sueldo de la Gazprom rusa. ¿Por qué debemos pensar que se benefician de su paso por la política? En el caso de Aznar, apuesto a que Murdoch ni siquiera sabía que había sido presidente de este pequeño país. Puso un anuncio, y Aznar mandó su currículum. Cuando lo fichó, News Corporation dijo valorar “su impresionante comprensión de la política mundial y de las realidades de la globalización.” ¿Es que alguien duda de la competencia de nuestro ex presidente en ambos campos?
Es verdad que Aznar, como Blair y Schroeder, tiene algo que vale su peso en oro: su cartera de clientes, todos sus contactos y amistades. Cuando una empresa busca comerciales, valora que los candidatos tengan “cartera de clientes propia”. Tras presidir un país, codearse con grandes y pequeños, y poner los pies sobre la mesa del gran jefe, seguramente su agenda guarda teléfonos que no tenemos ni usted ni yo. Pero no pensemos mal. Sin su paso por el gobierno, Aznar también tendría hoy ese sueldo, esos anticipos editoriales y esas conferencias de alto caché. Él lo vale."
Non é extraordinario en nada, ¿verdade?, apenas a ironía como un recurso, pero está ben.
A familia
Nunca pensei que fora atopar esto. É un dos "bonus track" da edición en vinilo de"Nada" (doble en vinilo azul, non sei se é un artigo de coleccionistas difícil de atopar; nos pillámosllo no seu día directamente a eles).
Outra dos Enemigos
Imos rematar a semana con outro tema de "Obras escondidas", que aínda non nos cansamos de escoitar. "Soy un ser humano". Algúns dirán que este tío sofre un trastorno bipolar (está de moda) ou que se droga. É o xeito que teñen de soltar a merda que acumulan.
"me he de hablar muy seriamente
esto mío se acabó
quedaré como un amigo
no me guardaré rencor" :)
Unha de tantas cancións de Josele que respetan o espírito do rock & roll (yeah!) dende unha perspectiva rabiosamente persoal.
De como estrañar a mili
Hai varias semblanzas na rede. Refrescando, atopamos aquel suceso de consecuencias veloces: comenzando a desfrutar do éxito (considerable) do seu primeiro LP, "Persecución" (producido, por certo, por Ariel Rot), o grupo trunca a súa traxectoria coa marcha de Ricardo Chirinos, o cantante, que ten que cumprir o servicio militar.
Quén concibe a unha estrela de hoxe deixando de grabar porque ten que facer a mili? De perdurar esta, as discográficas pagaríanlle ao exército para convertir aos famosos en obxectores.
(A RAG non admite semblanza, tanto me ten; unha semblanza non é unha descrición).
Imaxinade a El canto del loco facendo a mili. A mi La Legión! Os tipos tocando esa de "Eres tonto" mentras pasean ao "Santísimo Cristo da Boa Morte", e a cabuxa balando por alí :)
Quén concibe a unha estrela de hoxe deixando de grabar porque ten que facer a mili? De perdurar esta, as discográficas pagaríanlle ao exército para convertir aos famosos en obxectores.
(A RAG non admite semblanza, tanto me ten; unha semblanza non é unha descrición).
Imaxinade a El canto del loco facendo a mili. A mi La Legión! Os tipos tocando esa de "Eres tonto" mentras pasean ao "Santísimo Cristo da Boa Morte", e a cabuxa balando por alí :)
A gramola dos anos 30
Hoxe, primeiro pasmo, puxeron “Lo que quieras oir”, dos Pistones, na radio. Digna rareza da década máis sobada, saqueada, mitificada e inxenua. Tiveran un éxito (efímero) con “El pistolero”, pero o mellor tema era “Metadona”. O segundo pasmo foi atopar os temas na rede. Aguantan moi-ben.
"Lo que quieras oir" está adicada á actriz de cine mudo Gloria Swanson. Buscade o vídeo (non deixan insertalo) con actrices dos anos 30 e 40 (están buenísimas).
Prensa protectora
Os de Público gábanse nunha páxina de que non admiten “anuncios de prostitución”. Normal. Non vaia ser que unha venezolana con 195 de peito lles levante a clientela:
“Anastassia Chávez. 195 de peito. Tigresa amazónica viciosísima. Grego profundo. Visitas.”
Menos mal que os xornáis nos “salvagardan” das arpías que se gastan esos talles imposibles.
“Anastassia Chávez. 195 de peito. Tigresa amazónica viciosísima. Grego profundo. Visitas.”
Menos mal que os xornáis nos “salvagardan” das arpías que se gastan esos talles imposibles.
Os pensamentos de Josele
Estos días recuperamos o disco “Obras Escondidas”, irmán menor do doble “Obras Escocidas”, documento para a posteridade da apoteósica, triunfal xira de despedida dos Enemigos (estivemos no concerto do Multiusos, e logo de 5 horas e 200 bises non remataron con “Satisfaction” por moi pouco).
“Te vi actuando para tu jefe
en su cumpleaños
y te vi alternar en una gran fiesta
en contra de algunas drogas
¿crees que quiero entrar
en tu gran fiesta?
¿lo crees de verdad?
Só é unha canción na que Josele revela de tranqui o que pensa de algúns “famosos artistas”. Non ten ningunha interpretación persoal.
“Te vi actuando para tu jefe
en su cumpleaños
y te vi alternar en una gran fiesta
en contra de algunas drogas
¿crees que quiero entrar
en tu gran fiesta?
¿lo crees de verdad?
Só é unha canción na que Josele revela de tranqui o que pensa de algúns “famosos artistas”. Non ten ningunha interpretación persoal.
A barraca on line
Este é un dos soberbios bastardos temas de Tom Waits, sen Tom Waits. Non sabemos de quen será nin nos interesa. Ten unha guitarra que semella, non sei, grega. Algunha flipadura dun admirador ateniense. Os "beats" en plan chill out dunha web nosa soaban ao mesmo tempo. Coido que estamos preparados xa para pinchar en Ibiza, e forrarnos en sesións dun par de horas.
I like my town with a little drop of poison
Nobody knows they're lining up to go insane
I'm all alone, I smoke my friends down to the filter
But I feel much cleaner after it rains
She left in the fall, that's her picture on the wall
She always had that little drop of poison
She left in the fall, that's her picture on the wall
She always had that little drop of poison
Did the devil make the world while God was sleeping
Someone said you'll never get a wish from a bone
Another wrong goodbye and a hundred sailors
That deep blue sky is my home
She left in the fall, that's her picture on the wall
She always had that little drop of poison
She left in the fall, that's her picture on the wall
She always had that little drop of poison
A rat always knows when he's in with weasels
Here you lose a little every day
I remember when a million was a million
They all have ways to make you pay
They all have ways to make you pay
Convidamos ao lector a cantar ben alto e desafinado, con chispúnchispún e a guitarra do vídeo. Especialmente se está no curro e precisa relaxarse.
Entrevista na radio
Esta mañán escoitamos na radio unha entrevista a Radiohead como en pirulas de 30 segundos. Non vaia ser que digan algo "interesante" ou se extendan. O interesante é o formato do programa "en si", a comunicación moderna e a contracultura dosificada. Entre a faísca cronometrada atopamos un sentido, que pouco ten que ver con, por exemplo, as dúas pirulas que resumimos a continuación:
1) "The bench" marcou a transición entre Pablo Honey e O. K. Computer (e a nós que nos importa).
2) Participando no movimento contra o cumio do G-8 en Colonia démonos conta da debilidade ante o Sistema. Logo emparanoiámonos trasladando esa lectura política ao disco...
A palabra paranoia debeu aparecer en 6 ou 7 das pirulas; sutil xeito de desprestixiar a música que se programa coa etiqueta de moderna, pop ou vangardista.
Claro que ao Tom Yorke xa lle vale, tamén, con tanta paranoia e tanta película.
1) "The bench" marcou a transición entre Pablo Honey e O. K. Computer (e a nós que nos importa).
2) Participando no movimento contra o cumio do G-8 en Colonia démonos conta da debilidade ante o Sistema. Logo emparanoiámonos trasladando esa lectura política ao disco...
A palabra paranoia debeu aparecer en 6 ou 7 das pirulas; sutil xeito de desprestixiar a música que se programa coa etiqueta de moderna, pop ou vangardista.
Claro que ao Tom Yorke xa lle vale, tamén, con tanta paranoia e tanta película.
Dj LAB:B
"O dj é o músico do S. XXI"
Un soño: "traballar en Ibiza, o paraíso da electrónica (?), cobrando millonadas por un par de horas".
Un soño: "traballar en Ibiza, o paraíso da electrónica (?), cobrando millonadas por un par de horas".
Hai que coidar aos colegas
Cando un "colega" pide "un pequeno favor" sempre hai que facerllo. Por colega, obviamente, non entendemos a unha persoa coa que coincides no bar logo do curro; un colega é alguén que, na súa magnanimidade, moléstase en facerte partícipe das súas aventuras filantrópicas (si, señoras e señores, a filantropía existe). Tema aparte é que ti non esteas á altura, como nos pasou a nós.
Un filántropo do pobo que sempre se desvela polos demáis, especialmente polos nenos, aos que adestra nun clube de baloncesto para que non sucumban aos destructivos encantos das drogas e da carne, pediunos un cartel para colocar en "locáis públicos" vendendo un décimo de lotería de nadal: 20 euros o décimo e tres euros a doazón para contribuir modestamente á continuidade do proxecto deportivo-social. Ben.
Hugo, que así se chama o filántropo, quería que lle fixera o cartel cunha foto de Pau Gasol que el, persoalmente, recortara con todo o seu agarimo do Marca (o que crecen os rapaces!). Nós, que somos uns petardos, dixémoslle que esa foto non servía para nada, pero que lle buscabamos unha, que a silueteábamos, etc.
Así o fixemos. Ao día seguinte, no bar, dixo que non, que por algo nos pedira que fixéramos o cartel coa "súa foto", que o fixéramos coa súa foto e que lle deixáramos vinte copias na cafetería que temos en fronte do curro a eso da 11 da mañán, de paso que nos tomamos o café do funcionario.
Os funcionarios que non somos funcionarios non puidemos saír tomar café, e cando fumos xantar deixámoslle unha copia no bar para que a ollara e a ver se daba o seu "visto bo".
Resulta que a ollou e que lle daba "o aprobado", pero: ¿por qué non llas deixáramos á mañán na cafeta, 20 copias? ¡Tivo que recoller o noso ridículo curro pola tarde, e logo gastar 6 euros en fotocopias! ¡Un curro que podía facer el na casa se ningún torpe familiar lle extraviara... o Word!!! ¡Porque xa o facía el de puta madre co Word de toda a vida!
Non tomou nada. Veu "pegarnos o toque", deixarlle claro a todos que este pobo rematará apodrecendo con peña tan negada e egoísta coma nós.
Pero tranquilos: os rapaces seguirán aprendendo a defender en zona, practicarán os tiros libres e comportaranse como deben fora da cancha, comenzando polas duchas.
Un filántropo do pobo que sempre se desvela polos demáis, especialmente polos nenos, aos que adestra nun clube de baloncesto para que non sucumban aos destructivos encantos das drogas e da carne, pediunos un cartel para colocar en "locáis públicos" vendendo un décimo de lotería de nadal: 20 euros o décimo e tres euros a doazón para contribuir modestamente á continuidade do proxecto deportivo-social. Ben.
Hugo, que así se chama o filántropo, quería que lle fixera o cartel cunha foto de Pau Gasol que el, persoalmente, recortara con todo o seu agarimo do Marca (o que crecen os rapaces!). Nós, que somos uns petardos, dixémoslle que esa foto non servía para nada, pero que lle buscabamos unha, que a silueteábamos, etc.
Así o fixemos. Ao día seguinte, no bar, dixo que non, que por algo nos pedira que fixéramos o cartel coa "súa foto", que o fixéramos coa súa foto e que lle deixáramos vinte copias na cafetería que temos en fronte do curro a eso da 11 da mañán, de paso que nos tomamos o café do funcionario.
Os funcionarios que non somos funcionarios non puidemos saír tomar café, e cando fumos xantar deixámoslle unha copia no bar para que a ollara e a ver se daba o seu "visto bo".
Resulta que a ollou e que lle daba "o aprobado", pero: ¿por qué non llas deixáramos á mañán na cafeta, 20 copias? ¡Tivo que recoller o noso ridículo curro pola tarde, e logo gastar 6 euros en fotocopias! ¡Un curro que podía facer el na casa se ningún torpe familiar lle extraviara... o Word!!! ¡Porque xa o facía el de puta madre co Word de toda a vida!
Non tomou nada. Veu "pegarnos o toque", deixarlle claro a todos que este pobo rematará apodrecendo con peña tan negada e egoísta coma nós.
Pero tranquilos: os rapaces seguirán aprendendo a defender en zona, practicarán os tiros libres e comportaranse como deben fora da cancha, comenzando polas duchas.
O anuncio do Golf
Podemos tirar sen medo algún de clásicos da Polla Records como "Revolución" ou "Salve", daquel tema intemporal. Todo cambia para seguir igual, como no anuncio. Vixencia:
"Si en Londres tienen a la Thacher
nosotros tenemos a Ardanza"
Nós, "aquí e agora", temos a Touriño e a ZP. Longa vida aos nosos próceres (e traede máis polbo e máis empanada).
"Si en Londres tienen a la Thacher
nosotros tenemos a Ardanza"
Nós, "aquí e agora", temos a Touriño e a ZP. Longa vida aos nosos próceres (e traede máis polbo e máis empanada).
Qué foi antes
O Estado de Texas non recoñece ao TPI (tribunal penal internacional, chaval). A lo menos non o recoñece en materia de pena de morte. O orgasmatrix organismo internacional, chaval, resbálalle a esos texanos, á gran familia decente ataviada de sombreiros texanos e botas texanas.
- Se un mexicano está "sen máis" ilegal no País da Liberdade e as Oportunidades, depórtase violentamente.
- Se o mesmo mexicano é un criminal no País da Liberdade e as Oportunidades, axustíciase segundo as leis do País da Liberdade e as Oportunidades.
Texas non recoñece ao TPI. O mac non recoñece o disco que lle acabo de meter. Debe ser algo parello.
- Se un mexicano está "sen máis" ilegal no País da Liberdade e as Oportunidades, depórtase violentamente.
- Se o mesmo mexicano é un criminal no País da Liberdade e as Oportunidades, axustíciase segundo as leis do País da Liberdade e as Oportunidades.
Texas non recoñece ao TPI. O mac non recoñece o disco que lle acabo de meter. Debe ser algo parello.
Escritor/a sobradamente preparad@
Qué petarda é a Espido Freire. ¿É eso o que se entende por un bo escritor/a contemporáne@, gañador@ de Premio Planeta e colaborador@ de prestixio en medios serios? No primeiro párrafo dunha columna súa sobre a violencia que sofren as mulleres, escribe que esa violencia xa é algo asumido socialmente, que entra dentro das "convencións normáis". As convencións normáis! ¿Existen convencións normáis e convencións "anormáis"? As convencións anormáis xa non serán convencións, digo eu. Claro que eu son un tip@ cadrad@ e de imaxinación mínima, e nunca gañei o Premio Planeta; seguramente falo dende a frustración, a envexa e o resentimento.
Aforismos?
A liberdade de expresión (esa que defenden tan obstinadamente os medios de comunicación), a liberdade creativa, están por todas partes a todas horas (gracias á obstinación dos medios de comunicación e de algún romántico calculador). Como a Coca-Cola. Cántos se afanan en "contribuir" a esa liberdade. Cántos se ufanan de telo feito.
Non, non somos pesimistas nin "negativos" (que ademáis está considerado "pecado" na sociedade actual). Nin temos nada que xustificar (algunha ventaxa tiña que ter non ser ninguén). Precisamente por eso.
A censura e a autocensura, por se alguén busca un titular efectista para unha entrevista rabiosamente banal, son irmáns incestuosas.
Non, non somos pesimistas nin "negativos" (que ademáis está considerado "pecado" na sociedade actual). Nin temos nada que xustificar (algunha ventaxa tiña que ter non ser ninguén). Precisamente por eso.
A censura e a autocensura, por se alguén busca un titular efectista para unha entrevista rabiosamente banal, son irmáns incestuosas.
Todos os domingos de agosto
Alguén lembrarase dos Sundays, un trío modesto, intrascendente, que gravitou arredor de Londres. Sacaron o primeiro LP e foron entronizados coma os lexítimos herdeiros dos Smiths, o que demostra que os mass media, comenzando polo NME, tiran de drogas duras cando non saben qué facer.
Os Sundays estaban moi ben; modestos, sosos e con melodías prístinas. Unha gozada redescubrilos tan puntualmente, en vacacións.
<>
Os Sundays estaban moi ben; modestos, sosos e con melodías prístinas. Unha gozada redescubrilos tan puntualmente, en vacacións.
<>
Vacacións
O Supremo, grande mago e ilusionista, sacouse da chistera un dos seus abraiantes trucos, i eu, que son un iluso, piquei: birloume así un día das exiguas vacacións. De todos os xeitos, imos de vacacións coas ganas de pasalo ben, de descansar, de comer ben e de visitar países propias de todos os pringados.
Como dixo o gobernador de California en “Terminator”, con aquel galego tan seu: “hei voltar”. E se non voltamos pois tampouco pasa nada. Saúde.
A perplexidade dos que nos ancoramos no pasado
Esto ou o conto ou revento. Teño que preparar un anuncio para unha clínica dermoestética que se insertará na revista da UGT. Si, na revista da UGT! Os seus afiliados gozarán dun 10% de desconto en servicios como:
- Depilación láser.
- Tratamentos faciáis de limpeza con ultrasons.
- Bótox e recheos.
O vello sindicalismo obreiro depilándose e meténdose bótox! É a fin, Nicolás Redondo, é a fin.
- Depilación láser.
- Tratamentos faciáis de limpeza con ultrasons.
- Bótox e recheos.
O vello sindicalismo obreiro depilándose e meténdose bótox! É a fin, Nicolás Redondo, é a fin.
Artigo de Javier Ortiz
De qué nos sonará o que di Javier Ortiz neste artigo? Podemos asegurar que coñecemos aos mariñeiros galegos?
Novo Passat CC
Hai dúas caixas de texto, na publicidade en revista de este coche. Nunha abundan moi desafortunados no reclamo emocional. Na outra enumeran o equipamento de serie.
- Climatizador Bi - zona.
- Tapizados en pel e Alcántara.
- ESP, ABS, EDS, ASR e MSR.
¿Con qué te quedas? Cos acrónimos e coa loira do lado. Nada que elexir.
- Climatizador Bi - zona.
- Tapizados en pel e Alcántara.
- ESP, ABS, EDS, ASR e MSR.
¿Con qué te quedas? Cos acrónimos e coa loira do lado. Nada que elexir.
A segunda morte do tritón
O mar entra na terra. Linguas de Neptuno. Tridentes de sal espichados no cumio do Castrove, cargados de acios entre as augas abertas das Nereidas. O código de barras é a máscara de mercurio do deus e a súa cabalgadura de delfíns.
- ¿Vale así?
- Díxenche que fliparas, pero non tanto.
Debemos escribir sobre o Salnés unhas 80 veces; sempre nos piden o mesmo, que "inventemos". Suicidaríanse antes de ofrecer unha información limpa e concreta (xa sen falar de números!).
As adegas de California promociónanse incidindo na súa tradición e historia, precisamente do que carecen. Entras nas súas webs por arcos de columnas dóricas, e dentro ollas fontes de ninfas mutiladas, centauros comidos polas xestas e a ferruxe. Housewine, since 1986. Aquí, que andamos sobrados de Historia, e non moi amable, habería que facer ao revés, pero quén vende un viño como se fora un producto de alta cosmética, que sería o propio. Non. Ata Martín Códax, unha das empresas máis potentes e, posiblemente, a que máis coida a súa imaxe, na súa páxina non deixa de aburrir con todos os manidos encantos da terra e as fazañas dos devanceiros, aos que tanto amor lles procesan mentras dan réditos.
- ¿Vale así?
- Díxenche que fliparas, pero non tanto.
Debemos escribir sobre o Salnés unhas 80 veces; sempre nos piden o mesmo, que "inventemos". Suicidaríanse antes de ofrecer unha información limpa e concreta (xa sen falar de números!).
As adegas de California promociónanse incidindo na súa tradición e historia, precisamente do que carecen. Entras nas súas webs por arcos de columnas dóricas, e dentro ollas fontes de ninfas mutiladas, centauros comidos polas xestas e a ferruxe. Housewine, since 1986. Aquí, que andamos sobrados de Historia, e non moi amable, habería que facer ao revés, pero quén vende un viño como se fora un producto de alta cosmética, que sería o propio. Non. Ata Martín Códax, unha das empresas máis potentes e, posiblemente, a que máis coida a súa imaxe, na súa páxina non deixa de aburrir con todos os manidos encantos da terra e as fazañas dos devanceiros, aos que tanto amor lles procesan mentras dan réditos.
Onetti
Onte limos “La novia robada”, un desos contos que deixas sen ler cando toca, para desfrutalo, descubrilo, "tardíamente", cando un xa non cre posible engancharse a outra lectura que non sexa un manual de Photoshop. Qué pasote. Qué desolador maxisterio.
Hoxe, curioseando, atopamos o conto e a sinatura do autor (para quen lle interese a grafoloxía), aquí.
Onetti é un dos escasos escritores de ficcións que soporta o paso dos anos.
O amor en Gante
Hoxe imos cun dúo de electro pop belga. Porque si. Els Pynoo e Danny Mommens forman Vive la Fête. Ela é sexy e divertida e ola francesa anos 60 e Serge Gainsbourg e Jane Birkin. El era baixista de dEUS, ou sexa que andaría morto de aburrimento.
Recomendamos a súa web, con toda a música catalogada, información actualizada, deseño currado e acceso a moitas cancións.
Recomendamos a súa web, con toda a música catalogada, información actualizada, deseño currado e acceso a moitas cancións.
Tres fotos do concerto de Café Tacuba
O concerto de Café Tacuba foi un concerto de Café Tacuba. Segundo os fotógrafos, outros que estiveron moi ben foron Koacha. En internet din que fan pop’n’roll. Dende Montpellier. Podedes visitar a súa páxina: www.koacha.com
A liberación de Ingrid Betancourt
Un dos rebeldes das FARC que pillaron cando a liberación de Betancourt asegura que non traicionou á guerrilla. E solta esta frase: "Todo el mundo sabe que [o rescate] fue producto de una inteligencia militar sumamente avanzada, sobre todo en la interceptación de las comunicaciones telefónicas". Tío, cambia de oficio.
Un comandante da forzas armadas de Colombia asegura que non pagaron un peso polo rescate, que a operación non foi unha “performance” do goberno do ínclito Uribe. Por suposto, Betancourt suscribe estas palabras.
Un xornalista e escritor francés, un desos sátrapas invisibles bendecidos polo Goncourt, aporta unha documentación bastante limpa, que só servirá á súa propia gloria de sátrapa invisible, e asegura que Ingrid Betancourt desobedeceu aos seus servicios de seguridade, buscándose un secuestro que contaba con que non durara máis de un ou dous meses e do que sacaría a suficiente popularidade como para gañar as eleccións.
Debía estar morta na selva, e o seu cadáver ser niño de serpes, pero non, danlle a lexión de honor, agasalla un punto a Uribe e permite a Sarkozy reivindicar o papel de Francia.
Ah, e o agónico cautiverio mediático, a fame e as vexacións durante seis anos, a foto que deu a volta ao mundo.
Un comandante da forzas armadas de Colombia asegura que non pagaron un peso polo rescate, que a operación non foi unha “performance” do goberno do ínclito Uribe. Por suposto, Betancourt suscribe estas palabras.
Un xornalista e escritor francés, un desos sátrapas invisibles bendecidos polo Goncourt, aporta unha documentación bastante limpa, que só servirá á súa propia gloria de sátrapa invisible, e asegura que Ingrid Betancourt desobedeceu aos seus servicios de seguridade, buscándose un secuestro que contaba con que non durara máis de un ou dous meses e do que sacaría a suficiente popularidade como para gañar as eleccións.
Debía estar morta na selva, e o seu cadáver ser niño de serpes, pero non, danlle a lexión de honor, agasalla un punto a Uribe e permite a Sarkozy reivindicar o papel de Francia.
Ah, e o agónico cautiverio mediático, a fame e as vexacións durante seis anos, a foto que deu a volta ao mundo.
O martini que non
Este vran hai concertos ata en Sanxenxo, aínda que algún se malogre, provocando entre os lugareños crises de histeria e ansiedade. Foi o que aconteceu o sábado. Estaba prevista a inefable aparición de David Bustamante. O concello habilitara unha carpa onde se podía ler dende lonxe: “APERITIVO CON BUSTAMANTE”. Inexplicablemente (seguro que foi cousa do demo), non escintilaron os ollos da estrela latina entre o vulgo. Non apareceu.
Ademáis, o concello, que non ten cintura ningunha, limitouse a recoller a carpa, en vez de tachar o “con” de “aperitivo con bustamante” e chimparlle enriba un sinxelo “sen” (bueno, “sin”). Polo menos emborracharíamonos.
Agora que o penso é normal que non aparecera. Non mediou Satanás, nin houbo ameaza de bomba reivindicada por algún grupo independentista. Non. Foi o concello quen o espantou escribindo esa frase tan vulgar na carpa: “APERITIVO CON BUSTAMANTE”.
Se puxeran “piscolabis”, ou mellor, “refacción”. “REFACCIÓN CON BUSTAMANTE”, eso xa da máis nivel, ¿non?
Bueno, quédanos Pimpinela (¿escríbese con dous “eles”?). E en Cambados, que sempre nos levan ventaxa, traen a Fangoria e a Deluxe.
Ademáis, o concello, que non ten cintura ningunha, limitouse a recoller a carpa, en vez de tachar o “con” de “aperitivo con bustamante” e chimparlle enriba un sinxelo “sen” (bueno, “sin”). Polo menos emborracharíamonos.
Agora que o penso é normal que non aparecera. Non mediou Satanás, nin houbo ameaza de bomba reivindicada por algún grupo independentista. Non. Foi o concello quen o espantou escribindo esa frase tan vulgar na carpa: “APERITIVO CON BUSTAMANTE”.
Se puxeran “piscolabis”, ou mellor, “refacción”. “REFACCIÓN CON BUSTAMANTE”, eso xa da máis nivel, ¿non?
Bueno, quédanos Pimpinela (¿escríbese con dous “eles”?). E en Cambados, que sempre nos levan ventaxa, traen a Fangoria e a Deluxe.
Envexa
Xa pasou. Xa actuou Café Tacuba en Caldas e xa mo contaron (e non mo contou ningún jodido subnormal, ningún esnob de merda, ningún listillo, ningún borrego). Non importa; sei que acabarei véndoos. Como a Morrissey, como vin tantos concertos nestos últimos anos, sen ganas, arruinados no esceario e doblemente arruinado eu.
Irei, direi que paso de ir pero irei. Irá un montón de xente guapa, esa xente quererá que eu vaia (aínda que afortunadamente xa moi pouca xente). Cómo, por qué non vas ir! E asegurarei que non voltarei cair, que nunca máis, ja-ja-ja!
“Y poco a poco crece la ira
en tu corazón...”
Irei, direi que paso de ir pero irei. Irá un montón de xente guapa, esa xente quererá que eu vaia (aínda que afortunadamente xa moi pouca xente). Cómo, por qué non vas ir! E asegurarei que non voltarei cair, que nunca máis, ja-ja-ja!
“Y poco a poco crece la ira
en tu corazón...”
O crítico radical
O crítico de cine do País Carlos Boyero escribe sobre Tom Waits, a quen idolatra “na distancia”, ou algo así. Primeiro cóntalle a todos os seus lectores unha batalla sonroxantemente tópica, de cando eran novos e ían ver aos Rolling e a Van Morrison e a Santana e a Dylan e fumaban e rían e follaban. Puido engadir que corrían diante dos grises, o seu xefe non tería problema en suscribir a mesma versión. Bueno, este canto a non sei qué xuventude libertaria vai despóis dunha ponderada descripción do que é envellecer (cita a Leonard Cohen).
E xa hacia o final estoupa de lirismo e amor para falar de Waits, poñéndose aínda máis tópico: “Es un estado de ánimo, es el delirio y el analgésico del perdedor, es llenar de belleza el volcán y el desastre cotidiano, es de las cosas más profundas que te pueden ocurrir cuando tienes el hígado roto y el corazón jodido, es el corazón del sábado noche, es el último tren a la ciudad, es las cosas del corazón, es el suelo inmensamente frío, son los halcones nocturnos en el diner, es la chica de Jersey, es noviembre, es el tiempo, es nadie, es la hermosa enfermedad, es la droga que logra establecer una tregua con mis dolores más profundos, es la autodestrucción y la necesidad de vivir, es la autocompasión y el desgarro, es las entrañas de la soledad y del desamparo, es la chulería indefensa y la sensualidad del amanecer, es la necesidad de irse y de quedarse, es la elegía y la obsesión, es un individuo de pinta inquietante y voz incomparable llamado Tom Waits.”
E máis abaixo: “no sé cuántas veces he llorado escuchando a Tom Waits, las que que he sentido en lo más íntimo la expresividad incomparable de lo que le ha ocurrido tantas veces a mi cuerpo y a mi alma.”
E a revelación final: "Y, por supuesto, detesto al dodecafónico, al sádicamente ruidoso, al borracho estruendoso y al cocainómano abrasivo, al ídolo de modernos en cualquier época."
Claro que si, señor Boyero, o Tom Waits bo é o que lle gusta a vostede, que demostra ser persoa con criterio. Aínda que, decúlpeme a ousadía, se Tom Waits lle fixera un exame de redacción, suspendería. Non o tome como algo persoal, escribe vostede moi ben, con personalidade, imaxinación, lucidez e honestidade (qué catro palabras máis guapas, ¿verdade?).
E xa hacia o final estoupa de lirismo e amor para falar de Waits, poñéndose aínda máis tópico: “Es un estado de ánimo, es el delirio y el analgésico del perdedor, es llenar de belleza el volcán y el desastre cotidiano, es de las cosas más profundas que te pueden ocurrir cuando tienes el hígado roto y el corazón jodido, es el corazón del sábado noche, es el último tren a la ciudad, es las cosas del corazón, es el suelo inmensamente frío, son los halcones nocturnos en el diner, es la chica de Jersey, es noviembre, es el tiempo, es nadie, es la hermosa enfermedad, es la droga que logra establecer una tregua con mis dolores más profundos, es la autodestrucción y la necesidad de vivir, es la autocompasión y el desgarro, es las entrañas de la soledad y del desamparo, es la chulería indefensa y la sensualidad del amanecer, es la necesidad de irse y de quedarse, es la elegía y la obsesión, es un individuo de pinta inquietante y voz incomparable llamado Tom Waits.”
E máis abaixo: “no sé cuántas veces he llorado escuchando a Tom Waits, las que que he sentido en lo más íntimo la expresividad incomparable de lo que le ha ocurrido tantas veces a mi cuerpo y a mi alma.”
E a revelación final: "Y, por supuesto, detesto al dodecafónico, al sádicamente ruidoso, al borracho estruendoso y al cocainómano abrasivo, al ídolo de modernos en cualquier época."
Claro que si, señor Boyero, o Tom Waits bo é o que lle gusta a vostede, que demostra ser persoa con criterio. Aínda que, decúlpeme a ousadía, se Tom Waits lle fixera un exame de redacción, suspendería. Non o tome como algo persoal, escribe vostede moi ben, con personalidade, imaxinación, lucidez e honestidade (qué catro palabras máis guapas, ¿verdade?).
Assinar:
Postagens (Atom)
Outro
A seguir
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.