Os soños de aluminio de Michael Stipe
Os discos que máis nos gustan dos grupos grandes non son os primeiros, nin os máis oscuros, nin os cañeiros nin os últimos nin os superventas nin os raros nin as edicións limitadas nin os experimentais. Gústannos os discos normais, como o "New adventures in hi-fi", de R.E.M. Cando o cantante semella dicir, sen máis resorte publicitario que o que lle pide o corpo:
- Ola, somos R.E.M. e esto é o que nos gusta e o que sabemos facer. E facémolo ben.
A canción, "E-bow the letter", está guapa en estudio, con Patti Smith, pero nos fixo gracia o rollo e as pintas que se gastan aquí, con Tom Yorke, nun concerto pola liberdade do Tíbet.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
dezembro
(16)
- Imaxenio
- O productor de Russian Red
- Xogando aos abogados
- Un proxecto con nome
- Os do PSOE son uns cachondos mentais
- feijoo.tv
- A película de Mauro Gioia
- A antiga vangarda
- O embigo mal disimulado
- Esclarecidos
- Os soños de aluminio de Michael Stipe
- Subvencióname
- Viaxe a Porto (II)
- Viaxe a Porto
- Os mércores en Ikea
- Baixo as etiquetas
-
▼
dezembro
(16)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário