Don Xerar Pierrot
Hai unha definición de Pierrot que se pode consultar na Wikipedia e remata así, de aparencia fría e lunar, representa a lei, a orde, o mundo adulto e a represión. Na comedia da arte italiana onde naceu é gracioso ou garda un sentido que transcende o que ven sendo un trending topic con patas como o sería un Boris Yeltsin no seu día con aquel twist.
O iglú de plástico con pista de xeo da Quintana ocorréuselle a el, para cobrar entrada agás cando van os seus fillos e os fillos dos seus amigos e superiores, que sumados aínda deben ser uns cantos e fica prohibida a entrada aos mortais.
Alguén agardaba que soltara algo divertido? El, don Xerar Ilusión, si é un tipo que demostra a cotío o seu sentido do humor (e o seu espírito de traballo), así que deixen de ler esto e lévenlle aos seus fillos, a quen recibirá cos brazos abertos e un sorriso inmaculado.
_
Ollar a tele nunha cociña hostil
Estou soltando unha frase moi longa. Remato a frase. Pausa de tres segundos. Trago saliva para escándalo dos micrófonos. Pausa dun segundo. A sociedade vasca, xa me tardaba esa parte. Xa queda pouco. Punto. Pausa. Cámara dous. Sectores e colectivadades ás que agradecer a preocupación pola súa saúde. Esteamos Unidos. Punto. Punto e final.
A culpa é da miña sogra e os seus tomates ecolóxicos a forza de sulfato. Mencionar a Iñaki sería mencionarme. Pausa, digo punto. Punto. Pausa. Posdata. Grolo ao típico aparente Cabernet Sauvignon. Estamos Unidos. Punto. Centolo da ría a 35 o quilo. Dimito.
_
A culpa é da miña sogra e os seus tomates ecolóxicos a forza de sulfato. Mencionar a Iñaki sería mencionarme. Pausa, digo punto. Punto. Pausa. Posdata. Grolo ao típico aparente Cabernet Sauvignon. Estamos Unidos. Punto. Centolo da ría a 35 o quilo. Dimito.
_
As educadas nécoras do Atlántico Norte
Este ano safo, non ollarei o tradicional discurso do Borbón felicitándolle as festas a todos os españois e soltando aquelo de que vogando xuntos na mesma democrática dirección venceremos á crise e ao terrorismo, que ETA xa non está, bueno, por se acaso. Teño coartada, preparar un pouco tradicional bacallao á biscaíña para 14 persoas ás que non lle gusta o peixe pero non pode faltar na mesa. Por dicilo ao xeito de Chateaubriand: tiven que improvisar o cabalo da miña dubidosa virtude sobre a firme extensión dos medos do país, errático, monstruoso aborto da fortuna.
Pero eu quería falar de cociña, tan irmá da necesidade como da ostentación e xa a fastidiamos, xa se me pegou, non pode un meterse cos coitelos e os tempos coas memorias de Chateaubriand por libro de receitas, ai, perdoa, é que eu non che son moito de peixe, pero está exquisito, de verdade. As nécoras da OTAN ben que as comeron.
_
Pero eu quería falar de cociña, tan irmá da necesidade como da ostentación e xa a fastidiamos, xa se me pegou, non pode un meterse cos coitelos e os tempos coas memorias de Chateaubriand por libro de receitas, ai, perdoa, é que eu non che son moito de peixe, pero está exquisito, de verdade. As nécoras da OTAN ben que as comeron.
_
A quiniela dos ministros e outra illa
Teño unha de 13, a ver se me dá polo menos para volver apostar na próxima. Errei no máis doado, o presidente, que se me foi a pinza e lle puxen Aznar, Aznar macho alfa, quero dicir, porque Aznar femia alfa xa sabían todos que ía ser alcaldesa de Madrid. Os madrileños non lle temen a nada, están por riba das vicisitudes, con perdón, Esperanza Aguirre na Comunidade e Ana Botella na Alcaldía. Xa ten mérito, non me digan que non.
No bar dicían que o van facer moi ben, que é xente moi preparada, con estudios, traballadora, todo eso, mentras eu, coitado, cismaba no último artigo de Vicenç Navarro: La derrota del capital financiero por el pueblo islandés.
_
No bar dicían que o van facer moi ben, que é xente moi preparada, con estudios, traballadora, todo eso, mentras eu, coitado, cismaba no último artigo de Vicenç Navarro: La derrota del capital financiero por el pueblo islandés.
_
Cando a carta de Trichet
Mandounos un amigo unha foto de don Xerar Ilusión montado nun carrusel para felicitarnos o Nadal e, cos ollos asolagados pola emoción, púxenme a buscar fotos do seu xefe en Madrid. Os do seu partido arrancan con ganas, por pouco expulsan aos fotógrafos que cubrían a sesión de investidura no hemiciclo requisándolles carretes ou tarxetas de memoria porque sacaban fotos onde se ollaban "os papeis de Rajoy":
O que está en vermello deben ser as correccións do mestre de primaria; faltas de ortografía, frases mal construídas e manipulación interesada de datos oficias, aínda que os expertos sosteñen que son evidentes erros do seu galáctico equipo económico.
_
O que está en vermello deben ser as correccións do mestre de primaria; faltas de ortografía, frases mal construídas e manipulación interesada de datos oficias, aínda que os expertos sosteñen que son evidentes erros do seu galáctico equipo económico.
_
Sisudos analistas traballando como taquígrafos
Estaba porque xa estaba, madeira de escano, león de titeriteiros de ouro, non foi unha anunciación divina nin un golpe de coraxe; flamante Mariano Rajoy de negro descorreu na súa investidura o veo do seu programa de goberno, que os sisudos analistas criticaron por ser idéntico ao seu ambiguo programa electoral, ese que case todos os partidos pasean polas prazas da nación catro anos menos un día, o chamado día de reflexión. Outrodemo, falan de Rajoy, como podían falar de Rubalcaba (si, diario Público, si), non de Radiohead.
O que hai que pensar, pouco, e escribir, moito, para xustificar un soldo e unha posición. O traballo que se toman para non descorrer o veo descorrido dende a súa fundación no 76 bica o estrafalario. Para qué remitirse a un Cebrián, abonda cun José Ignacio Torreblanca.
_
O que hai que pensar, pouco, e escribir, moito, para xustificar un soldo e unha posición. O traballo que se toman para non descorrer o veo descorrido dende a súa fundación no 76 bica o estrafalario. Para qué remitirse a un Cebrián, abonda cun José Ignacio Torreblanca.
_
Dixo o presidente que estamos mellor que por aí fóra (II)
Que ben lle quedou o do Pompidou, unha desas metáforas das que nunca se cansan os escritores de discursos-solemnes-para-lerdos-e-profanos. “O museo parisiense exhibe sen reparos ascensores, tubaxes e cables, e nós destripamos aquí as dificultades ás que nos enfrontamos”, soltou sen necesidade de facer unha pausa, referíndose ao valioso Foro do Grupo Correo Gallego e repetindo o mantra dos nosos días, que por culpa de outros hai que sacrificarse.
Haberá que ir a París para ollar as longanizas high-tech, Sarkozy pode facer de guía, non por emigrar, que como veu dicir o presidente de todos os galegos non nos é preciso, para nada, aínda que esteamos mal, senón por amarmos a cultura.
_
Haberá que ir a París para ollar as longanizas high-tech, Sarkozy pode facer de guía, non por emigrar, que como veu dicir o presidente de todos os galegos non nos é preciso, para nada, aínda que esteamos mal, senón por amarmos a cultura.
_
Un aplauso para a máquina
O que nunca se gripa, CR7, marcoulle onte á noite tres goles ao Sevilla, sacou peito e dixo que eso serviría para acalar bocas, e que quen o critica non entende de fútbol. Unhas horas despois, convidándonos a madrugar en domingo, o Barça proclamábase en Yokohama campión mundial logo de vencer ao Santos brasileiro sen aparente esforzo.
Dende aquí quero confesar que eu tampouco teño nin puta idea de fútbol, falo por falar, ou por esa envexa que seica produce nos demais como chicles envelenados nunha cadea de montaxe.
_
Dende aquí quero confesar que eu tampouco teño nin puta idea de fútbol, falo por falar, ou por esa envexa que seica produce nos demais como chicles envelenados nunha cadea de montaxe.
_
Xustiza para Ezequiel ou algo así
O que está claro é que cunha pancarta non abonda, un mundo de delincuentes e vendidos e Ezequiel Mosquera é tratado como un criminal, como un tramposo. A min eso non me parece ben, indígname, indígname profundamente, qué queren que lles diga. Dous anos de suspensión polo seu positivo en hidroxietil almidón, din que unha substancia enmascarante de outras, que non che fai correr máis e sen evidencias algunhas de dopaxe. A culpa é súa, claro, por ser un currante e por non chamarse Lance Armstrong ou Alberto Contador.
Estou por achegarme ao Concello e falar con Martiño Noriega (lean o artigo seu que colgaron no Proceso de rexistro) para armar unha boa, outra, máis grande, máis aparatosa, desas que lle sacan a don Xerar Ilusión o imbécil que leva dentro. Ou acaso o hipócrita linchamento dun ciclista galego é unha frivolidade para as elevadas aspiracións do BNG.
_
Estou por achegarme ao Concello e falar con Martiño Noriega (lean o artigo seu que colgaron no Proceso de rexistro) para armar unha boa, outra, máis grande, máis aparatosa, desas que lle sacan a don Xerar Ilusión o imbécil que leva dentro. Ou acaso o hipócrita linchamento dun ciclista galego é unha frivolidade para as elevadas aspiracións do BNG.
_
Rosa Díez pásase ao porno duro
Que me chamen de todo e me acusen de difamación, Rosa Díez vai aliarse con Francisco Álvarez Cascos para ter grupo parlamentario propio no Congreso. Segundo a lei, conseguira os deputados mínimos nas pasadas eleccións, mais non a porcentaxe de votos, polo que argallou unha aliaxe de cobre e estaño, a “lideresa magenta”, como lle chamou un hoxe.
Cantos rombos hai que poñerlle á película, que por suposto emitirase de madrugada para non traumatizar aos nenos? Rosa Díez e Álvarez Cascos, por favor, sacádeme a imaxe da cabeza.
_
Cantos rombos hai que poñerlle á película, que por suposto emitirase de madrugada para non traumatizar aos nenos? Rosa Díez e Álvarez Cascos, por favor, sacádeme a imaxe da cabeza.
_
Grao de dificultade das receitas de cociña
Agora son fan de Mikel López Iturriaga e o seu blog de cociña, El Comidista (antes Ondakín), baixo o paraugas furado de El País. Ás veces publica receitas que me considero capaz de facer ben e que me atraen, e inda que non sexa así sempre me divirte, sobre todo cando describe a dificultade do prato, exemplo: Garavanzos con anchoas, atún e espinacas crúas: dificultade: “para xente que lle falta un fervor”.
Logo ten ese tratamento pop dos asuntos todos, a tecnoloxía e os cacharros, as estrelas da música e as gambas en gabardina, máis por non dar o coñazo que por hortera e superficial. Xa teño os garavanzos en remollo.
_
Logo ten ese tratamento pop dos asuntos todos, a tecnoloxía e os cacharros, as estrelas da música e as gambas en gabardina, máis por non dar o coñazo que por hortera e superficial. Xa teño os garavanzos en remollo.
_
Consellos saídos para deseñadores gráficos
A opinión é un lastre para a creación, dixo el créndose o carallo avantaxado de Hamlet. Pois nada, menos samba e máis traballar, que din.
É coñecida e socorrida a frase de Picasso: a inspiración ten que pillarte currando.
Das musas nada agarden, viven todas no estado de Nebraska, serrallo de Nick Cave, ou eso se deduce de tanto que fala da relación que con elas mantén.
_
É coñecida e socorrida a frase de Picasso: a inspiración ten que pillarte currando.
Das musas nada agarden, viven todas no estado de Nebraska, serrallo de Nick Cave, ou eso se deduce de tanto que fala da relación que con elas mantén.
_
As ligas vermellas de Pepe
Esquecíame de Pepe, o baluarte estratéxico de xenio Mou, eses outro petit Napoleón Bonaparte, desculpádeme por favor desculpádeme, non era a miña intención sabotar os seus 15 minutos de sona. Nin Andy Warhol nin David Bowie, para qué aspirar a 15 minutos se podes acaparar 90 por partido; claro que hai que valer.
Pepe estivo impecable, coño, dentro do seu traxe de Armani, agasallando bicos ás cámaras das damas do barroco salón de té, queredes suspirar ao ollar unha perna miña, así, un pouco máis? Case que o deixamos para outro día, non te ofendas.
_
Pepe estivo impecable, coño, dentro do seu traxe de Armani, agasallando bicos ás cámaras das damas do barroco salón de té, queredes suspirar ao ollar unha perna miña, así, un pouco máis? Case que o deixamos para outro día, non te ofendas.
_
O xenio da consola calva
Será cursi e eslamiado, apradiñará nenos africanos e cederá o seu careto para un xogo carísimo da PlayStation, venderá os iogures de outros por televisión e terá tantos amigos en Facebook e Twitter como Alejandro Sanz e Bisbal, pero ninguén xogará como el. Non é que esta noite contra o Madrid fixera algo que non soubéramos, e sen embargo fixo unha vez máis o que non agardábamos, sorprendéndonos e provocando a nosa admiración, e sempre suave como unha luva, sen berrar o seu protagonismo.
E era como se fixera falta que lle lembrara a súa xenialidade aos afeccionados, en particular a aqueles madridistas que festexaron o seu gol na final de Johannesburgo e o asubiaron hoxe cando foi substituído, co partido nunca resolto.
_
E era como se fixera falta que lle lembrara a súa xenialidade aos afeccionados, en particular a aqueles madridistas que festexaron o seu gol na final de Johannesburgo e o asubiaron hoxe cando foi substituído, co partido nunca resolto.
_
Clásico interesadamente tóxico
Eso de que a historia a escriben os ganadores é unha parvada: a historia escríbena os donos da historia, o que é aplicable a un Madrid-Barça. O Barça demostrou nestos últimos anos que se pode ganar, moito, cun fútbol alucinante, precioso (non preciosista, non de barroco salón de té para damas aburridas que usan máis colonia que auga). Malia a manifesta superioridade do equipo catalán en xogo e títulos, poucos fóra de Catalunya queren recoñecer esa superioridade, e cando o seu ciclo triunfal esmoreza falarase do Real Madrid de non sei cantas copas de champiñóns, esquecendo, como dixo hai uns días Arrigo Sacchi, que só o seu Milan, o Ajax dos 70 e este Barça aportaron algo máis ao fútbol.
Por eso xogadores de talento como Mesut Özil, podendo escoller, escollen ao Real Madrid e a súa pesada historia, para acabar chupando banco e sendo cuestionado.
Por eso a festiva imparcialidade de La Sexta fede.
Deica.
_
Por eso xogadores de talento como Mesut Özil, podendo escoller, escollen ao Real Madrid e a súa pesada historia, para acabar chupando banco e sendo cuestionado.
Por eso a festiva imparcialidade de La Sexta fede.
Deica.
_
Historia de claraboias e samesugas
Sosteñen os de UPyD de Alto Vinalopó, en Valencia, máis criaturas nacidas do axuntamento entre Rosa Díez e Fernando Savater (con Vargas Llosa ollando?), que Sociedad Alkoholica non pode actuar no concerto Aúpa Lumbreiras, debido ao seu historial proetarra e as súas letras indecentes e antidemocráticas.
Como din en Kaosenlared, nada que engadir, nada que comentar, a mocidade botarase a perder se escoita grupos desta ralea; non debe permitirse.
_
Como din en Kaosenlared, nada que engadir, nada que comentar, a mocidade botarase a perder se escoita grupos desta ralea; non debe permitirse.
_
A policía rusa pode facerte unha sangría
Esta é a nova imaxe da policía do tsar, comezando pola muda do seu nome, de “militsiya” a “politsiya”. Querían modernizala, borrar a mala reputación que arrastra, e fóiselles un pouco a man, asociándose inmediatamente coa bandeira francesa ou os postes das barberías (fonte: Gràffica). Dende a Idade Media, os barbeiros colocaban un poste con raias helicoidais na fachada dos seus establecementos. Ademais de barbear, realizaban sangrías con samesugas: o vermello representaba o sangue e o branco a venda; o azul engadíronllo logo nos EE.UU., pola paranoia da bandeira.
Non deixa de ser irónico logo de tanta Guerra Fría, ou a constatación da victoria capitalista, os fillos de Putin copiando cores e raias occidentais, porque no occidente ignórase a bandeira rusa, para venderlle, tanto aos seus conxéneres como a nós, unha imaxe de corpo de seguridade amigo, aliado, civil, contemporáneo. Igual que aquí.
_
Que o explique el mellor
Referímonos, naturalmente, a Vicenç Navarro (si, somos uns pesados). Desta volta fala do BCE e o lobby da banca, explicando con claridade como funciona o negocio para eles, lembrando a famosa carta que lle escribiron a catro mans Jean-Claude Trichet e MAFO a Zapatero, prometéndolle mercar débeda pública se acentuaba o desmantelamento do que resulta que era o estado de benestar na súa máis nidia e redonda expresión.
Esta noite os líderes europeos non durmiron, sacrificáronse en arduas xuntanzas para salvar ao euro. Draghi dixo algo da liquidez dos bancos. Viáselle moi contento a Rajoy de atoparse entre a elite, os vellos bos amigos.
_
Esta noite os líderes europeos non durmiron, sacrificáronse en arduas xuntanzas para salvar ao euro. Draghi dixo algo da liquidez dos bancos. Viáselle moi contento a Rajoy de atoparse entre a elite, os vellos bos amigos.
_
Munición antinorteamericana
O agora ubicuo Vicenç Navarro, a quen esta mentida crise elevará á categoría de antigurú, escribiu o seguinte artigo: “La interpretación neoliberal de EEUU que aparece en los medios españoles: el caso del corresponsal de El País en Washington”. Porque a vida é moi simple, ou estás comigo ou estás contra min, ou era ao revés, Antonio Caño, campión?
_
_
Estaba de bo humor
Os que veñen sendo os Planetas sacaron un disco sen Jota, o cantante. Afinando un pouco máis: o grupo, facéndose chamar Los Pilotos, acaba de publicar o seu primeiro traballo instrumental-experimental-psicodélico. Soa como os videoxogos do paleolítico, cando ías cunha nave verde esquivando asteroides de plástico.
Que Jota non participe no proxecto pode evitar que a balanza da súa carreira se incline definitivamente hacia a máis provocadora mediocridade. Aí gañou un punto.
_
Que Jota non participe no proxecto pode evitar que a balanza da súa carreira se incline definitivamente hacia a máis provocadora mediocridade. Aí gañou un punto.
_
Ten un cerebro que se chama Alfonso
Non é que teña dous ou máis, só ten ese e, afectivamente, chámase Alfonso. Tampouco é que o leve como un moño, unha lapa ou un disco duro externo, pois a relación que con el mantén representa un estadio superior de simbiose entre organismos unicelulares, non se fai notar. É o seu Rasputín, o Rubalcaba do PPdG, sacado das páxinas de Shakespeare pero en bo, nunca cometería unha atrocidade nin conspiraría contra o presidente.
O seu nome completo é Alfonso “Paramecio” Rueda, Conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, cume momentáneo do descerebrado de todos os galegos e fillo de José Antonio Rueda Crespo, xefe do IRYDA en Pontevedra.
_
O seu nome completo é Alfonso “Paramecio” Rueda, Conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, cume momentáneo do descerebrado de todos os galegos e fillo de José Antonio Rueda Crespo, xefe do IRYDA en Pontevedra.
_
Partido político para as vindeiras autonómicas
Asoballaremos o bipartidismo, derrubarémoslle aos xigantes de barro e cobiza os seus viveiros de votos, adeus vomitiva UPyD, prenderemos a Gloria Lago e Anxo Lorenzo nunha gaiola diglósica, sentímolo, bloqueiros e demais familia, alguacís da última esperanza, pero estamos chamados a arrasar. Alfonso Rueda, o presunto cerebro do presidente de todos os galegos, pode convocar eleccións cando queira.
O noso programa é o noso slogan (idea dun redactor do Proceso de rexistro): Peludos para todos. Porque defendemos o dereito a unha morte digna de ácido úrico. Pániker está connosco, e Vicente apúntase a un bombardeo atómico e pon a empanada.
_
Novidades discográficas do Piamonte
Imos coas novidades da semana. Un disco dos Jam que está arrasando agora mesmo en todo o planeta, Sound Affects, e outro dun vello Duke Ellington explicándolle aos modernos Charlie Mingus e Max Roach como ser modernos, Money Jungle, se che gusta o jazz tes que pillalo, díxoo O Gran Cifu. Non, o de Berlusconi non o temos, vaite a Milán, si, xa sei, en Il vero amore, cuarto disco do presidente que votaron os italianos (e non ese tecnócrata formado en Goldman Sachs que resposta ao nome de Mario Monti), “escóitanse 11 pezas con sonoridades napolitanas, pero con toques latinos, mesmo brasileiros”, eso di a frase de promoción.
Sempre lle digo ao xefe que temos que quitar o das peticións, arrincar o teléfono se é preciso, porque lle restan lustre ao programa, algúns non aprenden por moito que me pase con eles, en fin, déixoos cun tema que anos despois interpretará Morrissey, That’s Entertainment. Paul Weller sempre foi máis que un mod.
_
Non lle fagan caso a Ignacio Ramonet
Outro que non sabe do que fala, que vai por aí sen máis propósito que enchernos a cachola de andrómenas. Poden comprobalo vostedes mesmos nesta entrevista e máis no editorial deste mes de Le Monde Diplomatique (en español). Lembren que un editorial seu do 97 foi a semente do movemento altermundista Attac, Asociación pola Taxación das Transaccións Financeiras e pola Axuda aos Cidadáns (que estupidez máis gorda!).
Non teñan medo, non se lle entende nada, como bo francés de Redondela que é, entre outros motivos porque en lugar da sinatura rutilante prefire o coñecemento e o compromiso, palabras xa desacreditadas o século pasado.
_
Non teñan medo, non se lle entende nada, como bo francés de Redondela que é, entre outros motivos porque en lugar da sinatura rutilante prefire o coñecemento e o compromiso, palabras xa desacreditadas o século pasado.
_
O desproporcionado embigo de don Xerar Ilusión
Este é o vídeo do desaloxo da Sala Yago, xa saben, o que okuparon para reivindicalo como dinámico espacio de cultura, denunciando o seu ruín e ruinoso abandono por mor dos intereses particulares de sempre (e o fenómeno falando do inmoble como se estivera máis coidado que Buckingham Palace). Menos mal que lles deu por un cine vello e pequeno, porque se okupan a CdC (non confundir con AC/DC), don Xerar Ilusión chama a Obama para que lle preste aos marines todos, devólvochos mañá, non te preocupes, é que teño aí a uns rapaces que non aprenden.
Ao sisudo analista da vida política do pobo gustaríalle salientar o modesto da okupación, poñela a un lado do fiel, e ao outro a resposta militar do alcalde. De medrar, como é de prever, o descontento social e as protestas, aquí Franco vai quedar como un tipo brando e permisivo.
_
A derradeira praga de Exipto
O sisudo analista da vida política do pobo ergueuse con resaca, que para algo pasou a noite de estudio de televisión en estudio de televisión, iluminando a contertulios e telespectadores coa súa ponderada análise dos resultados electorais e a cachimba unha vez máis confiscada. Malia o seu estado, non ignorou este serán datos non por secundarios menos significativos, como por exemplo que Telmo xa é senador porque el o vale, que Paz Lago continúa o seu meteórico ascenso hacia a nada e que en Sanxenxo UPyD obtivo 66 votos.
Con estos votos o sisudo analista pretende invertir o Libro do Éxodo, “o sangue será o voso sinal nas casas onde morades. Cando eu olle o sangue pasarei de vós, e non haberá entre vós praga exterminadora cando eu fira o país de Exipto”, enrollado que é o colega.
_
Con estos votos o sisudo analista pretende invertir o Libro do Éxodo, “o sangue será o voso sinal nas casas onde morades. Cando eu olle o sangue pasarei de vós, e non haberá entre vós praga exterminadora cando eu fira o país de Exipto”, enrollado que é o colega.
_
As viaxes ideolóxicas teñen un precio
Ir da capital a unha aldea remota, en domingo, é algo complicado senón tes coche; vas exposto ao capricho de certos elementos, colles o tren a Pontevedra e agardas que alí haxa buses; resignación e paciencia, eso debemos dicirnos un xaponés que sacaba fotos do tren como se fora un espía industrial disfrazado de turista e máis eu. Había buses, si, mais non regulares, buses fretados pola Deputación para carrexar xente aos colexios electorais. Observaba como bloqueado o espectáculo, a gran festa da democracia, cando dun deles baixou o mesmo Louzán facéndonos acenos coas mans para que subiramos, come on, qué contento se puxo o xaponés, o presidente da Deputación semellaba un guía turístico en canto se puxo a falar con el, que seguía sacando fotos.
— This is Pontevedra, my friend.
— Oh, pretty!
— I am the boss of... todo esto.
— You are the boss?
— Very important boss, podes creelo, amigo.
Pasoume a cámara para que lles sacara unha foto xuntos.
— He is the boss of... to-do, to-do-es-to, my friend.
— My name is Rafael.
— Oh, my friend’s name is Mi... Miguel. He said vo-votar, votar... ao Bloque. Do you understand? Io, Io votar too, ao Bloque. Karl Marx, independence... It´s good!
Non vaian pensar que me mandou baixar inmediatamente, para nada, farfullou un yo respeto todas las ideologías, ou algo así, e logo, con máis claridade, díxome que era un inxenuo, que lle debía unha e que o precio do billete era de 2 euros con 20 céntimos.
_
— This is Pontevedra, my friend.
— Oh, pretty!
— I am the boss of... todo esto.
— You are the boss?
— Very important boss, podes creelo, amigo.
Pasoume a cámara para que lles sacara unha foto xuntos.
— He is the boss of... to-do, to-do-es-to, my friend.
— My name is Rafael.
— Oh, my friend’s name is Mi... Miguel. He said vo-votar, votar... ao Bloque. Do you understand? Io, Io votar too, ao Bloque. Karl Marx, independence... It´s good!
Non vaian pensar que me mandou baixar inmediatamente, para nada, farfullou un yo respeto todas las ideologías, ou algo así, e logo, con máis claridade, díxome que era un inxenuo, que lle debía unha e que o precio do billete era de 2 euros con 20 céntimos.
_
A felicidade era a faixa de Camilo José Cela
Tempos de bonanza, coido que hai unha teleserie que se chama así con moitos capítulos. Índice Dow Jones: no 89 Camilo José Cela recibe o Premio Nobel e no 91 Jesús Gil y Gil arrasa en Marbella con garda montada e jacuzzi, co que se disparan as expectativas españolas. Sabémolo porque andan estos días coa editora Carmen Balcells por tódolos lados: o escritor ofrecéuselle ao político para escribir unha novela sobre a súa vila (a de Gil y Gil) por 250 millóns de pesetas. Levaría o excelso título de Viaje sentimental a Marbella. Rodarían un anuncio para televisión nun convertible con Marina Castaño ao volante (un Morgan ou un Saab).
Non se sabe porqué non foi arriba o proxecto, pero a letra pequena é marabillosa, a axente considerou, para facer viable o proxecto, mesmo negociar “cun gran banco” a compra dun millón de exemplares para agasallar aos seus clientes. Daquela é que os bancos, ademais de enrollados, eran ilustrados; podían darche a escoller entre a batería de cociña ou o libro dunha gloria nacional.
_
Non se sabe porqué non foi arriba o proxecto, pero a letra pequena é marabillosa, a axente considerou, para facer viable o proxecto, mesmo negociar “cun gran banco” a compra dun millón de exemplares para agasallar aos seus clientes. Daquela é que os bancos, ademais de enrollados, eran ilustrados; podían darche a escoller entre a batería de cociña ou o libro dunha gloria nacional.
_
Non á abstención, di Vicenç Navarro
O novo heroe do rock. É esto quedar ben entre amigos? Difusión de ideas e propostas entre xente non afín? Sexamos realistas, votemos á esquerda.
_
_
Comandante Fermín Muguruza
A min non é que me entusiasmen as dramatizacións que lle meten en Carne Cruda ás entrevistas, pode que para atraer a un público máis novo, nin o sei nin é importante, xa que se fan unha escolma das personaxes que ata agora pasaron polo programa (aínda que non fora fisicamente) e do que no programa falan, onde se meten, o que publicitan, e con quen, como oínte é para estar agradecido. Hai tres días, quenda para Fermín Muguruza.
Non imos facer reviradas apostas como quén cairá antes, unha Ana Pastor en TVE ou un Javier Gallego en Radio 3, o lóxico sería el, pero como a ela lle teñen tantas ganas estos que veñen agora, nunca se sabe. Imaxínense o que nos ven aí, con Muguruza aínda vetado nas comunidades de Madrid e Valencia.
_
Non imos facer reviradas apostas como quén cairá antes, unha Ana Pastor en TVE ou un Javier Gallego en Radio 3, o lóxico sería el, pero como a ela lle teñen tantas ganas estos que veñen agora, nunca se sabe. Imaxínense o que nos ven aí, con Muguruza aínda vetado nas comunidades de Madrid e Valencia.
_
Noticia de penúltima hora local
O ex presidente de escaleira da comunidade do edificio Ansar, sito no céntrico e caro barrio de Ansariño, recoñecido oftalmólogo ao que mesmo lle deron un premio en Atlanta, Georgia, e fillo predilecto desta cidade, explica na súa recén publicada biografía os motivos polos que decidiu no seu día presentarse como candidato ao cargo que as urnas lle concederon, cargo que ostentou con man preclara e mente de ferro durante oito interminables anos. Nin as escaleiras quedaron.
En declaracións a un coñecido xornal de Madrid do que non imos dicir o nome porque non se lembra del nin o corrector, o biografiado asegura que é a primeira vez na historia da nosa democracia que un cargo da súa categoría e responsabilidade explica o seu porqué, espindo a alma ante quen foi o seu electorado.
_
En declaracións a un coñecido xornal de Madrid do que non imos dicir o nome porque non se lembra del nin o corrector, o biografiado asegura que é a primeira vez na historia da nosa democracia que un cargo da súa categoría e responsabilidade explica o seu porqué, espindo a alma ante quen foi o seu electorado.
_
Un paxaro dominicano no manglar de Madrid
Imos con algo fresco, abrir as fiestras aínda que co ar entre tamén a megafonía das eleccións. Este fenómeno é un cantautor moderno, imaxinativo, experimental, tóxico, cun aquel dos 80, dominicano que vive en Madrid. A canción pertence ao EP que editou este ano, Dulus Dominicus, e ofrece máis rock’n’roll que moitos grupos de rock’n’roll.
Dulus Dominicus non é un salmo de igrexa, é un paxaro endémico de La Española (Haití/República Dominicana) ao que alí lle chaman cigua palmera e voa como ave nacional. Aquí presumimos de voitres e quebrantaosos.
_
E non hai unha app para o iPhone?
“Creo haber sido consecuente con el joven que fui. Creo que me encargué de asegurarlo cuando canté sobre los riesgos de envejecer. Abordé el tema varias veces durante el viaje en el Playa Girón. No me quise dejar escapatoria y me advertí de sillas tentadoras, de cansancios y otras oportunidades. Incluso cuando dije, en “Oda a mi generación”, “sigan exigiéndome cada vez más, hasta poder seguir o reventar”, sabía que nada ni nadie me pediría más que yo mismo. Claro que ahora hay un acumulado de vivencias, pero las distancias que pudiera notar de entonces a hoy son más por biología que por convicciones.”
“Yo esperaba ver caducar mis canciones. Habría sido feliz con eso, porque los males que señalé estarían superados y las metas que soñé habrían sido superadas. Más bien me contraría que la realidad no deje que envejezcan. Ojalá mañana mismo dejaran de tener sentido.”
Silvio Rodríguez
Esto e máis nunha entrevista en kaosenlared; hai aí, e en Rebelión, e na propia web do trovador, Zurrón del aprendiz, material para unir puntos sen morriña, sen vicios de cantautor ancorado no seu discurso plasta.
_
“Yo esperaba ver caducar mis canciones. Habría sido feliz con eso, porque los males que señalé estarían superados y las metas que soñé habrían sido superadas. Más bien me contraría que la realidad no deje que envejezcan. Ojalá mañana mismo dejaran de tener sentido.”
Silvio Rodríguez
Esto e máis nunha entrevista en kaosenlared; hai aí, e en Rebelión, e na propia web do trovador, Zurrón del aprendiz, material para unir puntos sen morriña, sen vicios de cantautor ancorado no seu discurso plasta.
_
Eran todos do Deportivo
Non volverei ver, polo de agora, un partido do Celta en Cacheiras, e menos un derbi. Alí estaba eu, unha oliva cercada por 50 caníbales con xersei de marca, berrando, a tele a un volume de concerto de rock, o verde da herba cegador. Non deixarían de min nin as sobras para o can. Cando o gol en propia meta escapóuseme un comentario confiando en que ninguén me escoitaría. Trabucábame: todos desviaron a ollada do televisor hacia min cunha frase escrita na fronte: a por el.
Non é o mesmo ser valente que suicida, así que paguei o viño e largueime. Volverei despois de falar con Abel Caballero, cando me preste o apoio loxístico preciso para enfrontarnos ás hostes de César Augusto Lendoiro. O piano de cola que usa para inaugurar prazas tamén vale.
_
Non é o mesmo ser valente que suicida, así que paguei o viño e largueime. Volverei despois de falar con Abel Caballero, cando me preste o apoio loxístico preciso para enfrontarnos ás hostes de César Augusto Lendoiro. O piano de cola que usa para inaugurar prazas tamén vale.
_
Canción dos mobles da caverna
Non é tan doado escribir unha canción de amor, aínda que a industria se empeñe no contrario coa súa opulenta batería de novidades, a industria e a historia; matamos un mamut, metémonos nunha caverna, descubrimos o lume e sentamos a cantar cancións de amor, aínda seguimos. Segundo os enterados esta canción non é unha canción de amor senón que vai sobre drogas, vaia, e cal é a diferencia? Con razón hai que controlar os sentimentos.
Esta canción de Coque Malla (outro co que quedas mal se saes a defendelo) foi moi popular a través dun anuncio de Ikea. Ao mellor non quería falar nin dunha muller nin dunha droga, e si dos mobles da caverna. Nada cambia para nós, gozosamente.
_
Emigrante sen posibilidade de retorno
Cando puido tornar decatouse de que o país, a terra, o mar no que nacera, xa non existía, onde vai, que fixeron con el, quen son os responsables do que Manuel Rivas chama o escamoteo? Aproveiten para lelo antes de que tamén a el o desaparezan, como na Arxentina de Videla pero seica dentro da máis intachable legalidade.
Non o conta por cego pesimismo, é que lle enxertaron uns eucaliptos, tres rotondas, un paseo marítimo e un AVE na cachola. Que tópico, verdade?
_
Non o conta por cego pesimismo, é que lle enxertaron uns eucaliptos, tres rotondas, un paseo marítimo e un AVE na cachola. Que tópico, verdade?
_
Versión de Rosalía de Castro
Onde vai que morreu a lingua galega, cando morreu Rosalía de Castro, cando naceu Rosalía de Castro, cando morreu a nosa avoa, chal negro de la contra a cabeceira da cama, unha biografía de San Agustín, non lle coñecín parella, un tuberculoso morreu esmagado na canteira, non, tío, non te poñas en evidencia, cando Ferrín foi acertadamente elixido presidente da academia de anacardos da RAG.
Falamos unha lingua morta, o que ten moito máis mérito que morbo, síntoo polos intelixentes que aínda buscan na lingua matar ao pai, e tampouco odio a Galicia Bilingüe, só me producen unha mágoa científica.
_
Falamos unha lingua morta, o que ten moito máis mérito que morbo, síntoo polos intelixentes que aínda buscan na lingua matar ao pai, e tampouco odio a Galicia Bilingüe, só me producen unha mágoa científica.
_
Os cadrados ventos do miserable
Agora que estamos supostamente coas eleccións non me sae da cabeza Paul Heaton, non pola voz nin as cancións, aínda que sexan inseparables desa tranquila turbomix do talento. Non son tan pesado tendo en conta que son quen de escoitar 50 veces unha canción no mesmo día; poño a ligazón por segunda vez á entrevista que lle fixeron en Efe Eme.
Difícil moi difícil escoller unha canción súa, así que tiro pola tanxente e vai unha versión dos Smiths. Ao que non lle guste que fale comigo. Non é proselitismo, só ganas de sangue.
_
Non votarei a IU
Ignoren aos dous que van despois e quédense con Isaac Rosa (está mal dicilo, xa o sei):
Cómodo e doado gañador do debate a cinco de noutronte, IU, Gaspar Llamazares, #llamazaresfuckingboss. Non votarei aos seus porque teño a quen votar aquí en Galicia, aínda que as veces teña gañas de matalos. Si, será FPG se deixan no pobo ou Bloque, qué pasa, Vargas Llosa escribe publirreportaxes para o esperpento de Rosa Díez e a nós van chamarnos tendenciosos?
_
Cómodo e doado gañador do debate a cinco de noutronte, IU, Gaspar Llamazares, #llamazaresfuckingboss. Non votarei aos seus porque teño a quen votar aquí en Galicia, aínda que as veces teña gañas de matalos. Si, será FPG se deixan no pobo ou Bloque, qué pasa, Vargas Llosa escribe publirreportaxes para o esperpento de Rosa Díez e a nós van chamarnos tendenciosos?
_
Paris Hilton mercou uns pementos en Belvís
Era a segunda feira do outono do Mercado entre lusco e fusco (+ magosto da asemblea de San Pedro). No cartaz poñían castañas, comida e bebida “todo o tempo na barra”. Espazo de troco. Cumpriron, claro que cumpriron, non fai falta que nolo conten para saber que cumpriron, a non ser que queiran matarnos de envexa aos que non estivemos alí.
Ao día seguinte, en La Voz de Galicia, xornalismo serio, metían no mesmo saco ao Mercado e Paris Hilton: casualidade, despiste ou aforro de espacio? Nada deso, por alí pasou a rica, loira, hierática e sensual celebrity, para pillar uns pementos de Padrón.
_
Ao día seguinte, en La Voz de Galicia, xornalismo serio, metían no mesmo saco ao Mercado e Paris Hilton: casualidade, despiste ou aforro de espacio? Nada deso, por alí pasou a rica, loira, hierática e sensual celebrity, para pillar uns pementos de Padrón.
_
Trofeos de caza maior
Os fans de Metallica puxeron precio á cabeza de Lou Reed polo disco que perpetraron a medias, Lulu. Polo de agora non hai constancia de que os fans de Lou Reed puxeran precio ás cabezas do grupo anxelino, ou non lle quedan (fans) ou os neoiorquinos van de civilizados.
Na política do presidente de todos os galegos de arrasar Galicia nada fica ao azar: os xabarís tamén deben desaparecer.
Paredes furadas por cornos de veados, canteiros de porcos feros e a cabeza de Lou Reed coa boca atoada de billetes.
_
Na política do presidente de todos os galegos de arrasar Galicia nada fica ao azar: os xabarís tamén deben desaparecer.
Paredes furadas por cornos de veados, canteiros de porcos feros e a cabeza de Lou Reed coa boca atoada de billetes.
_
Nanorrelato que si lle enviarei a El País
Corto e pego do propio xornal, sección política, con esos laranxas tan atrevidos que se gastan. Enviareilles un nanorrelato escrito por un dos seus (a lo menos suponse que estará en nómina), Javier Martín, Obama-McCain, sí; pero R&R, no (un título case sobrenatural, por dicir algo):
“En tierras de bipartidismo absoluto casi todas las teles autonómicas programaron el debate. La excepción corrió a cargo de uno de los reinos del PP, Galicia. Tele Galicia pasó de Rajoy. Ni en sus dos teles ni en sus emisoras de radio recogió el debate en directo. Siguió con su programación habitual, el capítulo 121 del exitoso serial Padre Casares.”
Tamén xa lle vale, qué é eso de “Tele Galicia y sus dos teles”, TVG, coño, que vivimos tempos propicios para chamarnos a ofensa, aiváloquenosallamao, tele galicia, pos anda que vos, jo, en Tele Galicia, ademais do Padre Casares, temos a Gayoso e a Superpiñeiro, e unha poetisa un-der-ground que reinterpreta en horario de máxima audiencia os clásicos de Juan Pardo que non escoitou na súa vida, quero un avogado pero xa.
_
“En tierras de bipartidismo absoluto casi todas las teles autonómicas programaron el debate. La excepción corrió a cargo de uno de los reinos del PP, Galicia. Tele Galicia pasó de Rajoy. Ni en sus dos teles ni en sus emisoras de radio recogió el debate en directo. Siguió con su programación habitual, el capítulo 121 del exitoso serial Padre Casares.”
Tamén xa lle vale, qué é eso de “Tele Galicia y sus dos teles”, TVG, coño, que vivimos tempos propicios para chamarnos a ofensa, aiváloquenosallamao, tele galicia, pos anda que vos, jo, en Tele Galicia, ademais do Padre Casares, temos a Gayoso e a Superpiñeiro, e unha poetisa un-der-ground que reinterpreta en horario de máxima audiencia os clásicos de Juan Pardo que non escoitou na súa vida, quero un avogado pero xa.
_
Nanorrelato que non lle enviei a El País
Tiñan que cubrir a campaña electoral e non dispuñan de 540.000 euros como Rubalcaba e Rajoy, os titáns da telexenia (esa enfermidade tan rara), polo que decidiron incentivar aos seus lectores para colaborar e sentirse escritores e xornalistas por un día. Tres coleccións de premio para o gañador do concurso, todas da casa: relatos breves, poesía e música clásica. Máximo: 280 caracteres. A Vargas Llosa gardáronlle a extensa tribuna do domingo para que pedira o voto por UPyD como interesante complemento do PP.
Estou con El País, en canto me pareceron máis ríxidos e artificiais os debates dos xornalistas, dos sisudos analistas, sobre o debate, que o debate dos líderes políticos. Como diría Sampedro, para qué queremos liberdade de opinión se non temos liberdade de pensamento.
_
Estou con El País, en canto me pareceron máis ríxidos e artificiais os debates dos xornalistas, dos sisudos analistas, sobre o debate, que o debate dos líderes políticos. Como diría Sampedro, para qué queremos liberdade de opinión se non temos liberdade de pensamento.
_
Un coñecido empresario de Vilalonga
Hai un blog que parecemos ler todos os lilainos da diáspora (agás o cool Manuel Jabois), As Cousas de Sanxenxo. Non escribo diáspora por fardar ou esaxerar, trátase máis ben deso tan de moda gracias ás axencias de cualificación que chaman profecías de autocumprimento, inda que non teñamos onde, fuxiremos. Nunha profecía de autocumprimento reparaban a semana pasada na citada bitácora: Paz Lago será a nova alcaldesa do pobo. Borrárana das listas para recuncar no Senado, polo que lle foi chorar a “un coñecido empresario de Vilalonga afincado na Coruña”. O coñecido empresario de Vilalonga púxoa en contacto co presidente de todos os galegos, quen á súa vez rectificou a Louzán para que a incluíse como candidata ao Congreso, coa fin de engordar o seu currículo e poder convertila na indiscutible sucesora de Catalina. O empresariado local concederíalle a súa bendición.
Garda certa semellanza con outra profecía desas: Ana Botella, a amada dona de Josemari sin Complejos, será alcaldesa de Madrid, mais aí non me meto, se queren saber algo do asunto poden ler a Jabois, que para algo ascendeu ao lexítimo prestixio do xornal El Mundo, para falar de mulleres e pallas, basto voyeur da prosa de Francisco Umbral (a envexa corróeme, unha vez máis).
_
Garda certa semellanza con outra profecía desas: Ana Botella, a amada dona de Josemari sin Complejos, será alcaldesa de Madrid, mais aí non me meto, se queren saber algo do asunto poden ler a Jabois, que para algo ascendeu ao lexítimo prestixio do xornal El Mundo, para falar de mulleres e pallas, basto voyeur da prosa de Francisco Umbral (a envexa corróeme, unha vez máis).
_
Esta noite no Maycar
Nun par de horas comeza o circo da campaña electoral, un ruidoso circo dentro do tétrico e ruidoso circo da democracia; trapecistas, funámbulos, pallasos, homes-bala, domadores dos drogados leóns do Congreso. Todos á rúa armados de vasoira, barreño e cola, porque o marketing non puido desterrar nin tan históricos instrumentos nin a vontade dos afiliados, malia ser a democracia unha ditadura do marketing, ou precisamente por eso.
Afortunadamente para Pablo Iglesias, Felipe González pasou rápido de Pablo Iglesias, co cal hoxe en día non identificamos ao un co outro. Este valo, de feito, é inconcibible nos nosos días. Vémonos logo, que hoxe vaiche ser boa.
_
A estereotipada chamada da ministra
Chama a ministra de cultura, Ángeles González-Sinde, a Santiago Auserón; o xurado, un xurado, concedeulle o premio Nacional de Músicas Actuales. Non sei como consiguen os números de teléfono, non creo que alguén como Auserón coincida con xente do poder en festas mundanas, oe, pásame o teu número, podes pensar en política ou sexo, en economía sempre, non, non creo que fora así, ansiolíticos telefónicas (idealicémolo un pouco).
A primeira vez que o escoito, Nacional de Músicas Actuales. O famoso xurado argumenta a súa decisión con estereotipos, mais o premio suponse que o merece. Opina Diego Manrique, quen sería máis normal que tivera o seu número.
_
A primeira vez que o escoito, Nacional de Músicas Actuales. O famoso xurado argumenta a súa decisión con estereotipos, mais o premio suponse que o merece. Opina Diego Manrique, quen sería máis normal que tivera o seu número.
_
O que eu sempre dixen de Tony Blair
Pero ben explicado, que para eso o artigo é de Vicenç Navarro. Non pretendemos facerlle a competencia ao Proceso de rexistro, ou si, queremos roubarlle ata o derradeiro lector, pero non sei eu se daremos. Lean, lean (a este paso voltaremos aos tempos nos que a alfabetización será considerada perigosa e, agora, antidemocrática).
Ler unha merda detrás de outra, aí non hai problema.
Les o Proceso de rexistro? Es un pringado.
Les A caixa de texto? Fin de semana en Las Vegas con todos os gastos pagados, entra no noso Facebook.
Primeiro hai que ler o artigo de Vicenç Navarro, amigo. Entendelo non é difícil se fuches á escola e aprendiches o básico.
_
Ler unha merda detrás de outra, aí non hai problema.
Les o Proceso de rexistro? Es un pringado.
Les A caixa de texto? Fin de semana en Las Vegas con todos os gastos pagados, entra no noso Facebook.
Primeiro hai que ler o artigo de Vicenç Navarro, amigo. Entendelo non é difícil se fuches á escola e aprendiches o básico.
_
Suicidio do libro de matemáticas
Algúns fixo que o coñecen, por que se suicida un libro de matemáticas? Porque ten moitos problemas. É un chiste malo, mais cando cho conta a túa filla, vivíndoo e sen enrollarse, riste, con baba ou sen baba, riste. Xa se sabe, un chiste malo ben contado ten gracia, e ao revés, un chiste bo mal contado irrita. Un, que é un negado que nin sequera o tenta, sabe do que fala.
Os petit-suisse (normandos, non suízos) obran miragres dentro dunha xeración; á súa idade o seu pai non sabería nin o que era o suicidio, sen entrar en valoracións morais, e para ela é unha palabra comprendida máis.
_
Os petit-suisse (normandos, non suízos) obran miragres dentro dunha xeración; á súa idade o seu pai non sabería nin o que era o suicidio, sen entrar en valoracións morais, e para ela é unha palabra comprendida máis.
_
Un regreso que se quere honrado
Quen o ía imaxinar, estamos afeitos a que volvan xuntarse grupos coa pretensión de demostrar que teñen algo novo que dicir. A pre-ten-sión-de-de-mos-trar, así é, non o achaquen á miña pedantería (que se o prefiren adiante). Sempre se me antollou máis criticable eso que o evidente interés en explotar unha marca de réditos deficientes. Política Antonio Vega, os cartos nunca veñen mal, e a min nin che conto. Antonio Vega si, Jane’s Addiction non, podería resumirse.
Regresan os Primitives, de existencia tan breve como o seu grande éxito, Crash, dous minutos e medio. Pode que tampouco traian nada de interese, pero é unha desas reunificacións das que te alegras, e non da reunificación de Alemaña.
_
Ten a ONU tantas portas como festas
Sábese do poder de organizacións como a UNESCO, semellante á concellería de cultura e deportes de calquer vila, organiza as festas patronais e mesmo trae ao adestrador do Real Madrid para que imparta unha conferencia maxistral no Pazo de Congresos. Malia tan pírrica capacidade de mobilización, os EE.UU. non lle perdoan a simbólica decisión de admitir a Palestina como estado membro de pleno dereito. Os maiores, a ONU, xa lles dixeran que non hai unhas semanas. É como se pretenderan agora entrar por unha porta traseira.
As represalias foron fulminantes; EE.UU. retiroulle o apoio económico á organización, despoxándoa do 22% do seu orzamento, e Israel acelerou a construcción de colonias nos territorios palestinos ocupados, e os países que votaron a favor que se preparen porque poden quedar sen festas e sen patrón.
_
As represalias foron fulminantes; EE.UU. retiroulle o apoio económico á organización, despoxándoa do 22% do seu orzamento, e Israel acelerou a construcción de colonias nos territorios palestinos ocupados, e os países que votaron a favor que se preparen porque poden quedar sen festas e sen patrón.
_
Eleuterio Moitopobo
— Oye tío, qué me estás contando -dille don Xerar Ilusión a un dos conselleiros de Rajoy, quen de súpeto ausenta a súa atención porque cre ver a Angelina Jolie entrando en San Francisco.
Yo veo cosas, Mariano, más allá de Ponferrada, ah sí, no me digas, pues no lo sabía oye, pero está muy bien saberlo, lalalá.
No me digas que no es un plan magistral, claro que si, Dolores, claro que si, de rechupete, e un dos conselleiros aperta o puño en sinal de victoria, esta é nosa.
O cu, estalle tocando o cu? Non, tranquilos morbosos, estalle alisando a saia, o que pasa é que o presidente de todos os galegos todo o olla.
_
A localizada deslocalización do xornalismo
O do Correo é un caso de superación xornalística sen precedentes mundiais. A cúpula do PP xuntábase en Santiago para dar a coñecer o programa co que darán a brasa durante a campaña electoral, e o Correo, El Correo Gallego, diario de la capital de Galicia, cobre o acontecemento dende Madrid, eso cómo se fai, estaban no Convento de San Francisco, a redacción do xornal está a dez minutos camiñando, no Preguntoiro, qué querían, a perspectiva da distancia?
Aquí lles deixo a proba: “Rajoy anuncia que cambiará la ley del aborto para proteger a las menores”, MADRID. E.P. E.P. son as iniciais do xornalista ou o pseudónimo do anfitrión, o presidente de todos os galegos?
_
Aquí lles deixo a proba: “Rajoy anuncia que cambiará la ley del aborto para proteger a las menores”, MADRID. E.P. E.P. son as iniciais do xornalista ou o pseudónimo do anfitrión, o presidente de todos os galegos?
_
Kimi Räikkönen, de profesión tipógrafo
Todos saben o aburrido que pode ser conducir un bólido de Fórmula 1. Cuarto a 20 segundos do terceiro e 41 por diante do quinto, coa carreira estabilizada, os tempos estabilizados, o humor dos mecánicos estabilizado e as nubes estabilizadas. O único que podes facer é pasarte aos rallyes, como fixo o noso compatriota Räikkönen.
Non é el o que conduce neste vídeo, xa quixéramos, oe, xa que estás, fai aí, non sei, unha Edwardian Script, ou unha Young Baroque, garántese a diversión.
_
O misterio do envoltorio dos caramelos
Non soubemos comunicar as nosas medidas, velaí o mantrameaculpa de PP e PSOE cando non se sinten apoiados pola cidadanía que lles vota, por aquelo de non perder o servicio no seu particular partido de tenis. Admitímolo, admitimos que non se expresaron con claridade e nada máis. Se tan conscientes son delo, por que caen no mesmo erro? O PP pretende quentar a precampaña repartindo caramelos como marketing de guerrilla, sorpresa, no interior dos papeis de parafina lense proclamas contra o ogro con o de Rubalcaba.
Limón: “Dice Rubalcaba que si gana no hará recortes sociales. El mayor recorte social son cinco millones de parados”
Laranxa: “Dice Rubalcaba que si gana no hará recortes sociales... Que se lo diga a las madres, pensionistas, parados...”
Xa que estás cúrrate un pouco o tema. Eu chego do mitin do PP, logo de encherme a pinchos de empanada e tortilla, cos petos a rebentar de caramelos, e dígolle á miña filla, ai toma, filliña, para ti todos, pero antes de tomalos tes que ler o que poñen por dentro, que está moi ben, moi doce e acedo e divertido.
Despois din que non hai cartos: púlense unha pasta nunha campaña dirixida por unha axencia in-ter-na-cio-nal, oia vostede, algún amigo creativo, para quitarlle aos nenos as ganas de tomar lambonadas.
Como campaña de prevención da carie non estaría mal.
_
Limón: “Dice Rubalcaba que si gana no hará recortes sociales. El mayor recorte social son cinco millones de parados”
Laranxa: “Dice Rubalcaba que si gana no hará recortes sociales... Que se lo diga a las madres, pensionistas, parados...”
Xa que estás cúrrate un pouco o tema. Eu chego do mitin do PP, logo de encherme a pinchos de empanada e tortilla, cos petos a rebentar de caramelos, e dígolle á miña filla, ai toma, filliña, para ti todos, pero antes de tomalos tes que ler o que poñen por dentro, que está moi ben, moi doce e acedo e divertido.
Despois din que non hai cartos: púlense unha pasta nunha campaña dirixida por unha axencia in-ter-na-cio-nal, oia vostede, algún amigo creativo, para quitarlle aos nenos as ganas de tomar lambonadas.
Como campaña de prevención da carie non estaría mal.
_
urxenciasmecanicas.es
Non a vaian tomar agora coa AVT. A AVT, e falo con coñecemento de causa, é como unha ITV moral, revísante todo, as luces, os neumáticos, as transmisións, as buxías, o aceite. Se vostede ten algún elemento de si mesmo avariado, xa se encargan eles de chamar ao taller.
— Escoita, mándoche aquí a un que anda mal de nacionalismo español.
— Cantos anos ten?
— Coarenta.
— Ese vaiche ser defecto de fábrica, dígocho eu, pero nada, ti manda, ti manda.
A xente debera mirarse cada seis meses; o outro día, na mani, contáronme dun que pensaba que os dos bancos eran uns ladróns, así foi por urxencias.
_
— Escoita, mándoche aquí a un que anda mal de nacionalismo español.
— Cantos anos ten?
— Coarenta.
— Ese vaiche ser defecto de fábrica, dígocho eu, pero nada, ti manda, ti manda.
A xente debera mirarse cada seis meses; o outro día, na mani, contáronme dun que pensaba que os dos bancos eran uns ladróns, así foi por urxencias.
_
Bestas inquedas antes da pronunciación
Están animadas as rúas con tantas manifestacións que debemos saber a que indignada turba nos unimos. O outro día, logo do comunicado de ETA, despisteime, e cando me din conta estaba insultando a Zapatero cos da AVT, porque a Conferencia de Paz de Donostia era “un insulto ás víctimas”, “a culminación dun proxecto negociado entre ETA e o Goberno”. Poden preguntarlle ao experto na (anti)materia, Jaime Mayor Oreja, que alí estaba acompañado de Iturgáiz, o eurodeputado, Rosa Díez, para quen o loito non exclúe o fashion, e outros persoeiros da democracia. Nun intre de silencio sobrevoounos o riso de Savater como a lingua do Espírito Santo.
Aproveitei a euforia para entrar nunha librería e mercar o último libro de Aznar, para que mo asinara, pero por problemas de axenda non puido asistir. Josemari sin Complejos de Botella y Montaraz está madurando as súas palabras en Praga, case se pode escoitar no ar o ferver do seu pensamento, como as entrañas da terra antes de vomitar lava.
_
Aproveitei a euforia para entrar nunha librería e mercar o último libro de Aznar, para que mo asinara, pero por problemas de axenda non puido asistir. Josemari sin Complejos de Botella y Montaraz está madurando as súas palabras en Praga, case se pode escoitar no ar o ferver do seu pensamento, como as entrañas da terra antes de vomitar lava.
_
Autorretrato de Jerry Miller
O do escudeiro de Eilen Jewell é un xeito de tocar rico, discreto e dialogante; contención e liberdade. Nada de masturbarse ante o espello da caterva, non é o pistoleiro máis rápido do oeste nin ganas, non, a vida non é longa, pero se non che importa, gustaríalle tocar ben esta canción. Sombreiro de angulosas sombras na faciana loira e seca, quizais algún día salgada, todo o que che podería interesar del xa o contou Faulkner, non te molestes porque os ollos están ao fondo.
Falei del noutras ocasións contando o mesmo, só quería poñerlle algo de letra ao vídeo que topei esta noite, unha gravación de estudio de Sweet Rose na que se pode apreciar o talento do guitarrista, esta vez tocado de pucha, servindo á rapariga.
_
Eilen Jewell tocou en Cangas
Que se di pronto. Os de Cangas arrastraron de sempre sona de bravos, mais agora decóbrennos o seu sensible corazón musical, sobriña tenrura. SalaSon, patrocinado por Frigoríficos do Morrazo. Foi onte ou nontronte. Non fun, non lin nada, só sei que era. Concerto de Eilen Jewell, co mozo ás baquetas, o gominas tranquilas ao contrabaixo e á guitarra o grande, enorme Jerry Miller oculto no seu sombreiro de cowboy e as súas botas de pel de cocrodilo.
A raíña dos tons menores, a autora do mar de bágoas, mandacarallo cos de Cangas e os Frigoríficos do Morrazo. Qué piropos lle soltarían, pregúntase a miña violenta envexa, asomándose como se estivera ao outro lado.
_
A raíña dos tons menores, a autora do mar de bágoas, mandacarallo cos de Cangas e os Frigoríficos do Morrazo. Qué piropos lle soltarían, pregúntase a miña violenta envexa, asomándose como se estivera ao outro lado.
_
O minuto occidental
Volcánica personaxe, Sánchez Dragó, co carisma por diante, falareille aos meus netos del, pode estar tranquilo, pasarei horas falando del. Din que ofendeu, que lles “produxo bochas”, aos do 15-M cunha frase: “ya que el tonto de Hessel ha publicado ¡Indignaos!, yo escribiré Resignados y Divertidos.
Oh, qué polémico, qué enxeñoso, qué radical! Curso de filosofía oriental por correspondencia, chamadas ao profesor a 5 euros o minuto occidental.
_
Oh, qué polémico, qué enxeñoso, qué radical! Curso de filosofía oriental por correspondencia, chamadas ao profesor a 5 euros o minuto occidental.
_
Estudio sociolóxico abortado
Recoñezo que quixen facer un suave, inocente estudio sociolóxico: teñen conciencia política os deseñadores gráficos?
En Pienso Luego Existo falaban do logotipo de Novagalicia (banco), así que só tiña que deixar un comentario, non ofensivo, como pedindo desculpas por anticipado e sen enrollarme por opinar que o logotipo era o espello gráfico da operación fusión de caixas e transformación inmediata en banco. Non é un sitio político e respéctase, pero quería comprobar se son tantos os profesionais que esquecen o porqué dos imperativos. O deseño gráfico, o que podemos chamar deseño comercial, non é inocente, non é unha experiencia estética pura, ou yeah!
Xa mencionei a un dos máis humildes responsables do traballo, comentario número 10. Tiven que agardar ata o 18 para ler un comentario... político, e ben, con coñecemento do mundo do deseño aínda que non falara do cian ou da Peignot, con gracia, sen cargar.
Despois perdín todo interés nun traballo científico, cando relín o limiar dun dos máis humildes responsables: “Intentaré comentar algunos aspectos del diseño, para que podáis juzgar el trabajo mejor.”
Tío, eu non quero xulgar o traballo mellor, eu quero xulgalo superficialmente e criticar ao presidente de todos os galegos, e ti aparaces en plan excusatio non petita, accusatio manifesta, qué ben acabo de quedar, ves, no fondo é todo o mesmo, estamos todos mojados, los santos y los malvados, dentro de un mismo tonel, guapa canción.
_
En Pienso Luego Existo falaban do logotipo de Novagalicia (banco), así que só tiña que deixar un comentario, non ofensivo, como pedindo desculpas por anticipado e sen enrollarme por opinar que o logotipo era o espello gráfico da operación fusión de caixas e transformación inmediata en banco. Non é un sitio político e respéctase, pero quería comprobar se son tantos os profesionais que esquecen o porqué dos imperativos. O deseño gráfico, o que podemos chamar deseño comercial, non é inocente, non é unha experiencia estética pura, ou yeah!
Xa mencionei a un dos máis humildes responsables do traballo, comentario número 10. Tiven que agardar ata o 18 para ler un comentario... político, e ben, con coñecemento do mundo do deseño aínda que non falara do cian ou da Peignot, con gracia, sen cargar.
Despois perdín todo interés nun traballo científico, cando relín o limiar dun dos máis humildes responsables: “Intentaré comentar algunos aspectos del diseño, para que podáis juzgar el trabajo mejor.”
Tío, eu non quero xulgar o traballo mellor, eu quero xulgalo superficialmente e criticar ao presidente de todos os galegos, e ti aparaces en plan excusatio non petita, accusatio manifesta, qué ben acabo de quedar, ves, no fondo é todo o mesmo, estamos todos mojados, los santos y los malvados, dentro de un mismo tonel, guapa canción.
_
Contralogos
Estase a falar do logotipo do novo banco, Galicianova. Un dos máis humildes responsables defendíase, defendía o traballo, en Pienso Logo Existo; tiñan que buscarse a vida a partir da imaxe de Novacaixagalicia. Argumentou a defensa confesando que traballaba nun estudio importante para un cliente importante, case pedindo compaixón, sentíanse capados e aí mosqueeime e non por min, canta xente cumpre o expediente mellor en imprentas de provincias. O cliente manda, non o saberán moitos.
Non nos gustou o logotipo nin o que se fixo coas caixas, aborrecemos un pouco este sistema bancario, así que queremos organizar un concurso alternativo, qué imaxe lle porías ti a Novagalicia. Unha proposta miña para comezar, cun banqueiro entre George Grosz e cine mudo.
_
Non deixou de min un pensamento
Regreso á banda sonora doutra serie, True Blood, que está moi ben, pero nada é comparable ao de Nova Orleáns. Unha das cancións que non sei se foron grabadas expresamente para a serie é un dúo, Neko Case e Nick Cave actualizando un clásico de The Zombies, o típico grupo que os músicos adoran, os críticos citan e nós nada, a velasvir.
Suponse que é terrorífica porque a serie vai de vampiros e outras criaturas do señor alcalde. Cada un escoita o que quere. Eu escoito a Neko Case abalanzándoseme grrrrrrrrrrrrrrrrau (esaxérese ben) como unha tigresa.
_
Incrementar os seus esforzos
Tiñamos a un publicista xenial metido na casa e nós, como sempre, sen enterarnos. Samuel Juárez, conselleiro de Medio Rural, goza dende hoxe da miña máis profunda admiración. Coido que foi nunha entrevista na SER, aproveitando que estaba de finde en Madrid asistindo á Conferencia Sectorial de Agricultura, que é unha conferencia moi seria onde falan con moita seriedade de agricultura e xamais de esquí acuático. Alí déronlle pé a que lle amosara o slogan do futuro á humanidade consumista: “deben incrementar os seus esforzos”. Ninguén desexará xa incrementar clientes, beneficios ou aparellos. Todos incrementaremos os nosos esforzos.
Slogan de Coca-Cola: (ti) es feliz.
Slogan do Conselleiro: vostede incrementará os seus esforzos.
Referíase á tarefa de apagar os incendios, pero un recoñece unha frase cando “ten potencial”. Esta xente vai moi adiantada, por eso cando arde o monte un está en Madrid e outro en Montevideo, xa nin sequera se molestan en sacarse unha foto de heroes, ao pouco de chegar á Xunta repartiron e amarraron, agora o problema non vai con eles.
_
Slogan de Coca-Cola: (ti) es feliz.
Slogan do Conselleiro: vostede incrementará os seus esforzos.
Referíase á tarefa de apagar os incendios, pero un recoñece unha frase cando “ten potencial”. Esta xente vai moi adiantada, por eso cando arde o monte un está en Madrid e outro en Montevideo, xa nin sequera se molestan en sacarse unha foto de heroes, ao pouco de chegar á Xunta repartiron e amarraron, agora o problema non vai con eles.
_
Algunhas frases do lume
Ahí tenemos la excelente gestión del TONTO DEL CULO que nos han puesto como presidente de la Xunta de Galicia.
Cuando empezaron los recortes, lo primero que se atacó (si si, atacó) fueron los dispositivos creados por el Bloque Nacionalista Galego, daba igual que el éxito fuese patente....
Las consecuencias, a la vista están de todos, casi toda la provincia de Ourense huele a monte quemado, al igual que Compostela en el día de ayer.
Y el TONTO DEL CULO muy ocupado haciéndole campaña al Sr. Rajoy.
Y no hay que olvidar la perla de su conselleiro de Medio Rural: "No tiene sentido limpiar el monte para evitar los incendios"
lamejordemiportal, sus votantes están haciendo lo que hicieron toda la vida, paseando por el monte con mechero y lata de gasolina.
Y el TONTO DEL CULO, lo mismo, mirando de trapichear votos allá por Argentina o Uruguay.
¿Que Galicia se quema? Para ellos como si desaparece, y más ahora que han conseguido saquearla....
Estas están sacadas do Público e daí que as escriban en castelán os extremistas da inversión lingüística. Van dar as once da noite e nas webs do Correo e o Faro adícanse a achantar a nova dos lumes, a ver se sabes onde a puxemos, tralarítralará, lembra que podes consultar o mapa web, o primeiro que a atope será agasallado cunha finde no Balneario da Toxa.
Claro que se atopa a nova, pero é insultantemente obvio o tratamento, a relevancia que dan a este outro despistado xenocidio, premio, qué intelixente nos saíu vostede, si señor, moi ben moi ben.
_
Cuando empezaron los recortes, lo primero que se atacó (si si, atacó) fueron los dispositivos creados por el Bloque Nacionalista Galego, daba igual que el éxito fuese patente....
Las consecuencias, a la vista están de todos, casi toda la provincia de Ourense huele a monte quemado, al igual que Compostela en el día de ayer.
Y el TONTO DEL CULO muy ocupado haciéndole campaña al Sr. Rajoy.
Y no hay que olvidar la perla de su conselleiro de Medio Rural: "No tiene sentido limpiar el monte para evitar los incendios"
lamejordemiportal, sus votantes están haciendo lo que hicieron toda la vida, paseando por el monte con mechero y lata de gasolina.
Y el TONTO DEL CULO, lo mismo, mirando de trapichear votos allá por Argentina o Uruguay.
¿Que Galicia se quema? Para ellos como si desaparece, y más ahora que han conseguido saquearla....
Estas están sacadas do Público e daí que as escriban en castelán os extremistas da inversión lingüística. Van dar as once da noite e nas webs do Correo e o Faro adícanse a achantar a nova dos lumes, a ver se sabes onde a puxemos, tralarítralará, lembra que podes consultar o mapa web, o primeiro que a atope será agasallado cunha finde no Balneario da Toxa.
Claro que se atopa a nova, pero é insultantemente obvio o tratamento, a relevancia que dan a este outro despistado xenocidio, premio, qué intelixente nos saíu vostede, si señor, moi ben moi ben.
_
O pracer e a carraxe
Esquézanse do somnolento intercambio de cifras entre convocantes e policía os días de manifestación. Onte, en Santiago e moitas cidades do mundo, disque 951, eramos catro matados, número que se deduce comodamente das palabras do Grande Gurú Josemari Sin Complejos: “extrema esquerda marxinal antisistema”. Dixo tamén que “a súa representatividade non é importante na vida española”, e dixo ben, na medida na que a (súa) vida española non é importante para nós, pa, non te poñas intelectual que te pos malo, vai daí.
Unha tarde guapa con parte da familia alí e logo índolle tomar algo pola Raíña. O que si tardamos en comprender é que mentras falabamos e pediamos unha táboa mixta no Abrigadoiro, o presidente de todos os galegos, de xira recadavotos no exilio, ordenara queimar o monte.
_
Unha tarde guapa con parte da familia alí e logo índolle tomar algo pola Raíña. O que si tardamos en comprender é que mentras falabamos e pediamos unha táboa mixta no Abrigadoiro, o presidente de todos os galegos, de xira recadavotos no exilio, ordenara queimar o monte.
_
Se o que lle interesa é a guerra ou a saúde
Continuemos coas nosas clases de botica. Hoxe tocan unhas pastillas ás que lle puxeron de nome, non sen moita retranca, Lyrica. Mañá vostedes entran en guerra cun país, o que máis rabia lles dea, eu que non teño interés en non ser previsible vou escoller EE.UU. Vale. Que armas empregaría? Bombas nucleares, bacteriolóxicas, avións kamikazes, kalashnikov? Non, unha pastilla desas na Coca-Cola dos soldados e ás dúas horas o Pentágono sácame a bandeira branca, se é que dan. Rendición incondicional.
O prospecto é para enmarcar como exemplo de literatura farmacéutica, e non minte. A muller chama por teléfono para dicir que se vai matar na autoestrada por culpa da pastilla. Un opiáceo para corrixir, que non aliviar, unha doenza de columna.
_
O prospecto é para enmarcar como exemplo de literatura farmacéutica, e non minte. A muller chama por teléfono para dicir que se vai matar na autoestrada por culpa da pastilla. Un opiáceo para corrixir, que non aliviar, unha doenza de columna.
_
Fin da húmida noite de pedra
A forza de profundos e escuros
despreciamos a nosa identidade
fomos galegos
poden chamarlle romanticismo do XVIII
mais inda nos queda a tarefa
de ofrecerlle un futuro aos rapaces
e sacar daí aos merdeiros que se gobernan.
_
despreciamos a nosa identidade
fomos galegos
poden chamarlle romanticismo do XVIII
mais inda nos queda a tarefa
de ofrecerlle un futuro aos rapaces
e sacar daí aos merdeiros que se gobernan.
_
Son o puto José Coronado de Grecia
Si, funciona, é como o Activia, nin Radiohead nin os Cravos de Cristos Ferruxentos, vou ben no galpón, uralita mental, cando teña 80 anos e me presente ao Goncourt só me darán 10 euros mais un prestixio que te cagas. Mola. Nunca serei boa persoa como Manuel Rivas e eso que teño unha filla.
O iogur é verde, intestino niquelao, tampouco é tan difícil, só se trata de ler as instruccións do actor, que é un dos nosos.
_
O iogur é verde, intestino niquelao, tampouco é tan difícil, só se trata de ler as instruccións do actor, que é un dos nosos.
_
Hai outros motivos ponderables
A saber por que me lembrei hoxe de Tam Tam Go! Suponse que é como un crime laico. Unha vez, entrándome, ao saber que era de Sanxenxo, dixéronme en plan perdoavidas que comprendían a miña atractiva esquizofrenia, porque o atractivo daquela era eso, Sanxenxo malo e pijo, algo que che quitaba o sono, “this is the coastal town that they forgot to close down”, e me dixen, oh, para quedar ben vou poñer unha que fala da Guerra Civil, Así baila el pelícano, nada, non non, dilettantes, rollo 40 Latinos, vou poñer Un juramento entre tú y yo.
Que decepción, imaxínense, eu tiña unha polla prometedora e resulta que poño unha canción de Tam Tam Go! Rían os que crean que estou defendendo a miña virilidade. Eu estou defendendo a un grupo de pop que gozou da súa merecida gloria, non importa se non me cren, ou si, impórtame tanto que me agacho dos veciños e solto sobradas.
_
Antón está de viaxe (XV)
Vostede non se preocupe, a dor non lle vai escapar, tome a pastilla e durma; cando esperte a dor seguirá aquí nesta casa.
_
_
Disentería, noite de autos
Dise de aquel que nun futuro hipotético disentirá da opinión dos outros. Xa saben o que opinaba Sartre dos outros, non importa se Loquillo ou Robe Iniesta se preocupan por desprestixialo, a Sartre, quero dicir, cos seus razoamentos prestados, oye, nena, yo soy hijo de republicano, estupendo, te la chupo por 50, fíjate tú.
Sei que a sabiduría significa silencio, comprensión e paciencia. Non son sabio, certamente, tan só camareiro, e non pretendo poñerlles unha copa a Humphrey Bogart e Lauren Bacall.
_
Sei que a sabiduría significa silencio, comprensión e paciencia. Non son sabio, certamente, tan só camareiro, e non pretendo poñerlles unha copa a Humphrey Bogart e Lauren Bacall.
_
Don Xerar Ilusión tamén pagará por esto
Agora resulta que Irán tramaba un atentado contra as embaixadas de Arabia Saudí e Israel en Washington, aburríanse, qué podían facer, pois achantar uns caramelos explosivos nas casas dos diplomáticos que son amigos dos EE.UU. Os rapaces son así, e se son fundamentalistas que cren en Alá e na auga poden poñerse a rezar. Complot, palabra sempre en suposto desuso. Complot iraniano, enténdaseme ben porque eu estou do lado dos bos da película. Son un xenio da autocensura.
Qué opina unha xornalista rigorosa como Ángeles Espinosa?
Desculpen se non me molesto en pescudalo, acabo de enterarme de que trocan un soldado israelí por 1.027 presos palestinos. Estou moi ocupado facendo números, inculcándolle o odio absurdo á miña filla e escollendo pedras para tirarlle a don Xerar Ilusión, que é o que temos a man aquí.
_
Qué opina unha xornalista rigorosa como Ángeles Espinosa?
Desculpen se non me molesto en pescudalo, acabo de enterarme de que trocan un soldado israelí por 1.027 presos palestinos. Estou moi ocupado facendo números, inculcándolle o odio absurdo á miña filla e escollendo pedras para tirarlle a don Xerar Ilusión, que é o que temos a man aquí.
_
Ana Pastor cada día máis guapa
O que quero dicir é que a min impórtame tanto a independencia de RTVE como o cultivo da ameixa no deserto do Gobi. Poden servir a quen queiran, poden non servir a ninguén ou crer no que fan, mais as últimas semanas están retratando o obvio, a prepotente, ridícula, groseira aspiración da xente do PP. E o do PSOE é aínda peor, sempre disfrazándose. Fomentan interesadamente o debate entre o correcto e o incorrecto.
"¿Qué nombre se pondrá @anapastor_tve tras el #20n? dicen por ahí que será @anapastor_canalsur"
"No te lo tomes a mal, solo era curiosidad, en el fondo me caes bien"
"Vaya vaya, yo no he insultado a nadie y estoy recibiendo una retahíla de ataques contra mi persona bastante curiosos"
"me dan miedo los #anapastorboys..."
"Estoy alucinando con los #anapastorboys insultos y amenazas!"
"Por favor, ya he dicho que Ana Pastor me cae bien, solo hice un comentario por su nick que me parecía gracioso. Jamás he amenazado a Ana Pastor, era una broma que le haría a cualquier amigo, lo habéis exagerado vosotros"
"Pido públicamente perdón si he ofendido a alguien, no era en absoluto mi intención, se están sobreexagerando las cosas"
Esta é a gradación do incorrecto ao correcto no twitter do tal Ángel Míguez, secretario de presidencia de Les Corts Valencianas e membro das Nuevas Generaciones del PP. Era para matalos a todos e, ao final, darlle un bico á presentadora porque si.
_
"¿Qué nombre se pondrá @anapastor_tve tras el #20n? dicen por ahí que será @anapastor_canalsur"
"No te lo tomes a mal, solo era curiosidad, en el fondo me caes bien"
"Vaya vaya, yo no he insultado a nadie y estoy recibiendo una retahíla de ataques contra mi persona bastante curiosos"
"me dan miedo los #anapastorboys..."
"Estoy alucinando con los #anapastorboys insultos y amenazas!"
"Por favor, ya he dicho que Ana Pastor me cae bien, solo hice un comentario por su nick que me parecía gracioso. Jamás he amenazado a Ana Pastor, era una broma que le haría a cualquier amigo, lo habéis exagerado vosotros"
"Pido públicamente perdón si he ofendido a alguien, no era en absoluto mi intención, se están sobreexagerando las cosas"
Esta é a gradación do incorrecto ao correcto no twitter do tal Ángel Míguez, secretario de presidencia de Les Corts Valencianas e membro das Nuevas Generaciones del PP. Era para matalos a todos e, ao final, darlle un bico á presentadora porque si.
_
Para o ano que llo dean a MAFO
Nobel de economía este ano para dous estadounidenses, Thomas J. Sargent e Christopher A. Sims, polas súas investigacións respecto ás “causas e efectos macroeconómicos das variacións dos tipos de interese”. Saen os dous na foto coa satisfacción do traballo ben feito, e 10 millóns de coroas suecas, pouco máis dun millón de euros, vale, caralludo, e de que vai o conto? Opinaron un MAFO, un Trichet, unha Lagarde, un Josemari sin Prejuicios?
Xente que sabe, sen dúbida.
_
Xente que sabe, sen dúbida.
_
O corazón popular nunca minte
O presidente de todos os galegos logo de ser interpelado sobre o asunto das prexubilacións millonarias dos directivos de Novacaixagalicia. Que se encargue MAFO, que nin eu que sei desto me explico como permitiu que esas persoas se levaran tantos cartos, e non me amolar que estou cantando o Himno Galego. Así, con sentimento, coa man no corazón.
A mellor frase que lin en toda a prensa de hoxe era dun anónimo. Dicía así: “maldito sexa!!!”
Insensible! Non te decatas de que con actitudes así intoxícase o nacemento dunha esperanza financeira en Galicia.
_
Mardi Gras
Que non puideron levarse nin a auga enfurecida nin os políticos. Aquí Creigthon Bernette (John Goodman) descobrendo os usos de Youtube, explicándolle aos ianquis a sinistra xestión das autoridades ao paso do Katrina por Nova Orleáns, na serie Treme. Coido que se lle entende bastante ben.
Recomendo encarecidamente a serie. Crible. Contaxiosa. Orgullo dunha cidade arrasada, esquecida, cando non menospreciada polos propios norteamericanos por vella e distinta (e arrasada).
A música, a banda sonora da cidade, é flipante, exuberante. Saen músicos coñecidos como se foran uns actores máis. E queren celebrar o Mardi Gras, follar e comer ben (non ese hedonismo curto e gordo que tanto se leva).
Déixoos cos créditos e John Boutté (imaxínense: é un dos temas máis frouxos).
_
Recomendo encarecidamente a serie. Crible. Contaxiosa. Orgullo dunha cidade arrasada, esquecida, cando non menospreciada polos propios norteamericanos por vella e distinta (e arrasada).
A música, a banda sonora da cidade, é flipante, exuberante. Saen músicos coñecidos como se foran uns actores máis. E queren celebrar o Mardi Gras, follar e comer ben (non ese hedonismo curto e gordo que tanto se leva).
Déixoos cos créditos e John Boutté (imaxínense: é un dos temas máis frouxos).
_
Os valedores da moral aférranse ao que faga falta
Non coñecen límites. Por non repetir o título de Pascual Serrano, Que no decaiga ETA. Lean e ollen a sinxela manipulación das fotos, por un lado, e do logo da banda terrorista, por outro.
_
_
Outra homenaxe a Steve Jobs
Non queda máis remedio, motivado pola cantidade de soberbias estupideces que se leron durante as últimas 48 horas. Únome abertamente á gran familia de descerebrados escravos cursis do Mac e de Apple. Envío mensaxe a rememberingsteve@apple.com. Ben simple, tan simple como un dos atallos de teclado máis queridos polos deseñadores. Dende Santiago de Compostela:
Comando - Z, tío, lémbrate, dalle a Comando - Z
Por se alguén non sabe como van estas máquinas capitalistas, alienantes obxectos de desexo: Comando - Z ven sendo desfacer acción, darlle para atrás porque o que acabas de facer non che convence.
_
Comando - Z, tío, lémbrate, dalle a Comando - Z
Por se alguén non sabe como van estas máquinas capitalistas, alienantes obxectos de desexo: Comando - Z ven sendo desfacer acción, darlle para atrás porque o que acabas de facer non che convence.
_
Traballo para o sisudo analista da vida política do pobo
Achéganse as eleccións como o estrondo dun camión baleiro. O pincho de empanada de berberechos é unha urna de Ikea que se reparte de portal en portal. Gloria democrática, orgasmos de Santa Teresa nos flyers do máis perseverante, Mariano Rajoy e as súas hostes, atención, Aznar ten algo que dicirlle a España, cedan o seu twitter. O medo a algúns pertúrballes o sentido, co que fan lecturas disparatadas; un exhortaba hoxe ao R de Rubalcaba a unha coalición de esquerdas, cos desencantados do PSOE, IU e “outros grupos”.
Eso é desvariar: dende cando alguén do PSOE pásase a IU? Ao revés si, coñecemos uns cantos notables bobochornosos casos, xamais por intereses persoais, pero un home do aparato como o R de Rubalcaba nunca traizoaría aos seus correlixionarios.
_
Eso é desvariar: dende cando alguén do PSOE pásase a IU? Ao revés si, coñecemos uns cantos notables bobochornosos casos, xamais por intereses persoais, pero un home do aparato como o R de Rubalcaba nunca traizoaría aos seus correlixionarios.
_
O tempo non é unha coartada, ao contrario
Unha morea de tempo detrás de El amigo de las tormentas. Co vinilo non lembro mais debeu ser semellante. O último, anfetamínico disco dos Surfin’ Bichos. 1993. O tempo do título non ten que ver co tempo que me levou atopalo. Quero dicir que non hai un tempo, digamos adolescente, para escoitar unha música que despois abandoar como tributo ao ingreso nunha suposta seria prestixiosa idade adulta (a de Loquillo). Será que eu aínda non crecín.
Non o vas escoitar todos os días, pero o subidón non cho quita ninguén. Aí atrás puxen Si tengo que cambiar, hoxe toca Comida china y subfusiles, aínda que podía escoller calquer outra. Alfaro daquela non era un “camiñante kamikaze”, era un foguete.
_
O ascenso aos ceos da rede
"Se Apple inventara Twitter, probablemente non estaría saturado agora mesmo"
"O meu iPhone acaba de cancelar unha chamada, pero quizais estaba simplemente gardando un intre de silencio"
"Lamentemos a morte dun home que nunca poderá ser substituído por un modelo mellor"
"DEP Steve Jobs e gracias por crear un mundo no que nunca tiven que mercar un Zune"
Logo están as crianzas irreductibles, exemplos de coherencia e compromiso, oia:
"Público homenajeando a un capitalista...
Entre otras cosas, es lógico que Público esté al lado de personas ricas; teniendo de dueño a Jaime Roures, es lógico. Este último tiene colecciones ingentes de arte, es dueño de Mediapro, La Secta, Diario Púbico etc. etc. etc. Cientos de millones rellenan sus bolsillos. Es un magnate rojo, es un capitalista marxista. Qué arte, juasjuas.
¡Viva el marxismo y arriba España!"
E un que lle resposta cun pouco de xuízo:
"joeeer es increíble como algunos siguen con sus neuras y fobias, y tambien con sus peloteos y filias. Nadie dice que haya que llorar la muerte de un desconocido. Lloramos a los nuestros más cercanos éso está claro, no hace falta que nos lo recordéis algunos. Y también está claro que los que han tenido malas experiencias con sus productos no le vayan a echar de menos.
Así, no derramaré ninguna lágrima por Jobs. Pero soy uno de esos usuarios satisfechos con sus productos. Porque apenas he tenido problemas ni con el mac, ni con el iphone ni con el ipad.
Por ello, le agradezco lo que ha hecho para facilitarme la vida personal y profesional... aunque no ha sido gratis ni mucho menos, no le ensalcen como si fuera un altruista. Ha sido un empresario. Un buen empresario en lo que se refiere a los productos que ha ofrecido a sus clientes. No es poco, por supuesto."
_
"O meu iPhone acaba de cancelar unha chamada, pero quizais estaba simplemente gardando un intre de silencio"
"Lamentemos a morte dun home que nunca poderá ser substituído por un modelo mellor"
"DEP Steve Jobs e gracias por crear un mundo no que nunca tiven que mercar un Zune"
Logo están as crianzas irreductibles, exemplos de coherencia e compromiso, oia:
"Público homenajeando a un capitalista...
Entre otras cosas, es lógico que Público esté al lado de personas ricas; teniendo de dueño a Jaime Roures, es lógico. Este último tiene colecciones ingentes de arte, es dueño de Mediapro, La Secta, Diario Púbico etc. etc. etc. Cientos de millones rellenan sus bolsillos. Es un magnate rojo, es un capitalista marxista. Qué arte, juasjuas.
¡Viva el marxismo y arriba España!"
E un que lle resposta cun pouco de xuízo:
"joeeer es increíble como algunos siguen con sus neuras y fobias, y tambien con sus peloteos y filias. Nadie dice que haya que llorar la muerte de un desconocido. Lloramos a los nuestros más cercanos éso está claro, no hace falta que nos lo recordéis algunos. Y también está claro que los que han tenido malas experiencias con sus productos no le vayan a echar de menos.
Así, no derramaré ninguna lágrima por Jobs. Pero soy uno de esos usuarios satisfechos con sus productos. Porque apenas he tenido problemas ni con el mac, ni con el iphone ni con el ipad.
Por ello, le agradezco lo que ha hecho para facilitarme la vida personal y profesional... aunque no ha sido gratis ni mucho menos, no le ensalcen como si fuera un altruista. Ha sido un empresario. Un buen empresario en lo que se refiere a los productos que ha ofrecido a sus clientes. No es poco, por supuesto."
_
Himno ao Raíces Galegas
Educando estudiantes de madrugada dende 1974
o bar nunca gozou do prestixio dos culturetas
de Conde Roa
que só se dignaban aparecer detrás dun polvo antilustrado
especialidade bocata de peituga completo
pásame o tabasco
foto descolorida que sobreviviu a un par de reformas
a galeguización do nome sobre un mascarón de proa
do que Pepe e Vicente non teñen nada que dicir
agora que se van retirando coa discreción
que a sorna outorga.
_
o bar nunca gozou do prestixio dos culturetas
de Conde Roa
que só se dignaban aparecer detrás dun polvo antilustrado
especialidade bocata de peituga completo
pásame o tabasco
foto descolorida que sobreviviu a un par de reformas
a galeguización do nome sobre un mascarón de proa
do que Pepe e Vicente non teñen nada que dicir
agora que se van retirando coa discreción
que a sorna outorga.
_
O indomable iPhone 5 de Mao
Hoxe é día de nervios para adictos aos produtos Apple, que non teñen por que ser maqueiros, ou si, e axentes de bolsa. As 7 da tarde é a hora. A compañía non desvelou se presentará un iPhone 4 mellorado e máis económico ou o iPhone 5. Ao mellor é porque nin eles, nin Tim Cook, o saben. Tim Cook, por certo, O Herdeiro, parécese a Bill Gates, O Filántropo, pero non o comenten por aí que poden arruinarlle o negocio. Os nervios son exclusivamente occidentais, eso si, porque os chineses, tan crecidos eles, xa andan co iPhone 5 dende hai semanas, e por 32 euros.
Algúns, pagados por Apple, como lles gusta proclamar a moitos gallardos antisistema dixitais, aseguran que o iPhone 5 da China píllase sen garantía e cunha “indomable pantalla táctil resistiva”. O de indomable pase, pero que sexa "resistiva" é como para preocuparse, a ver qué perigoso xoguete colles coas mans. Pode que o armara O Gran Temoneiro.
_
Algúns, pagados por Apple, como lles gusta proclamar a moitos gallardos antisistema dixitais, aseguran que o iPhone 5 da China píllase sen garantía e cunha “indomable pantalla táctil resistiva”. O de indomable pase, pero que sexa "resistiva" é como para preocuparse, a ver qué perigoso xoguete colles coas mans. Pode que o armara O Gran Temoneiro.
_
O novo de Tom Waits
Tom Waits - Bad As Me by antirecords
O vídeo é promoción. O audio é unha das cancións que van en Bad as me, disque para o 24 deste mes nas tendas. Promoción e canción gardan algo en común, o laranxa, unha histeria e un marketing aos que a lo menos eu non estou afeito, aínda que se lle dará unha oportunidade, e se é preciso varias. Non me tomen por un que vai de listo; son un tipo conservador, como Paco Rodríguez, levo mal os cambios.
Se un artista me gusta ten que ir moi lonxe para que pase do seu novo traballo. Non me interesan nin a liberdade nin a radicalidade nin a humildade nin o compromiso nin a poesía pornorevolucionaria do (suposto) S. XXI.
_
Onde o negocio é menor
Hoxe o do Faro ergueuse con ganas de demostrar enxeño: “De Lucas canta un bolero a Machín”. Machín é o adestrador do Numancia, a quen dobregou o Celta, dúas gardenias para ti, non sei se pensando xa no ascenso, no partido contra o Depor ou en resposta á afronta oficial do club soriano, que dende a súa web quentou o partido calificando de trampón ao dianteiro celeste, lembrando o último polémico enfrontamento da tempada pasada.
O fútbol resiste en campos de segunda, podes faltarlle ao contrario coa naturalidade inherente ao xogo. Non vas facerlle nada malo, só te ofende unha decisión arbitral e o expresas, sen esa frixidez e mentida corrección dun Florentino ou un Rosell.
_
O fútbol resiste en campos de segunda, podes faltarlle ao contrario coa naturalidade inherente ao xogo. Non vas facerlle nada malo, só te ofende unha decisión arbitral e o expresas, sen esa frixidez e mentida corrección dun Florentino ou un Rosell.
_
Corsarios
Xeso estibo as orquídeas
do seu pescozo sal e cinzas
achas os brazos
faísca borracha
aparello de minchas
esteiro entroido Hölderlin deuses subcontratados
como un lugre descarnado
na tebra pesada.
_
do seu pescozo sal e cinzas
achas os brazos
faísca borracha
aparello de minchas
esteiro entroido Hölderlin deuses subcontratados
como un lugre descarnado
na tebra pesada.
_
Por que en Briefing Galego escriben en castelán?
En Quienes somos poñen:
Acabáis de entrar en el Mayor Escaparate de la Publicidad en Galicia.
Punto de unión entre anunciantes, agencias y los mejores creativos gallegos. Si eres agencia podrás ver los trabajos de los mejores creativos gallegos y permitir a los anunciantes que vean tus campañas, si eres creativo aquí podrás mostrar tus trabajos a las agencias gallegas y si eres anunciante aquí puedes encontrar la mejor publicidad gallega.
Con esta web se pretende mostrar el gran trabajo publicitario que se hace en nuestra comunidad. Solo tienes que mandarnos los trabajos de tu agencia o los tuyos como freelance y nosotros los daremos a conocer.
¡Qué tus campañas no queden en el cajón de tu mesa!
Co que seguimos sen saber quen son.
Ademais da insultante falta de creatividade do nome; deben pensar que o anglicismo lles dá nivel e xa está. E a cabeceira, en fin, estaría ben para unha peli de terror de serie b. E eso do lugar onde máis ideas choven, ademais de cursi e tópico, non garda relación co propósito da web nin co que se entende por briefing.
_
Acabáis de entrar en el Mayor Escaparate de la Publicidad en Galicia.
Punto de unión entre anunciantes, agencias y los mejores creativos gallegos. Si eres agencia podrás ver los trabajos de los mejores creativos gallegos y permitir a los anunciantes que vean tus campañas, si eres creativo aquí podrás mostrar tus trabajos a las agencias gallegas y si eres anunciante aquí puedes encontrar la mejor publicidad gallega.
Con esta web se pretende mostrar el gran trabajo publicitario que se hace en nuestra comunidad. Solo tienes que mandarnos los trabajos de tu agencia o los tuyos como freelance y nosotros los daremos a conocer.
¡Qué tus campañas no queden en el cajón de tu mesa!
Co que seguimos sen saber quen son.
Ademais da insultante falta de creatividade do nome; deben pensar que o anglicismo lles dá nivel e xa está. E a cabeceira, en fin, estaría ben para unha peli de terror de serie b. E eso do lugar onde máis ideas choven, ademais de cursi e tópico, non garda relación co propósito da web nin co que se entende por briefing.
_
Todo o contrario á morriña
Unha desas entrevistas que les cada moitos anos, porque a personaxe non é mediática como un Bono. Paul Heaton, ex Housemartins e Beautiful South. Un tipo raro por normal, que coñeceu o éxito planetario e continúa o seu camiño sen perder a curiosidade e a modestia. Comprometido, modesto (insisto), adulto (non como Loquillo que tanto farda), intelixente e pándego. Escoitalo falar de política, relixión, música ou fútbol é unha gozada; as ideas claras, sen a grandilocuencia, o perverso infantilismo de U2, de quen lembra a cobiza de pagar impostos en Holanda.
Podedes lela en Efe Eme, a día de hoxe non ten precio; é tan difícil atopar a unha estrela da música que non te enerve coas súas meditadísimas ideas para salvar o planeta, cando non te piden descaradamente o voto para os seus amigos presidentes. El prefire coller a bicicleta e ir tocar de pub en pub.
_
A segunda privatización dos callos
A doutrina do shock é un produto de think tank, de partidos maioritarios e corporacións multinacionais. Goldman Sachs, que dixo o artista. Think tank, tanque de pensamento que aquí adoita traducirse en eufemismos como laboratorio de ideas ou centro de pensamento. Canto máis neoliberais son, máis se esforzan en vendernos centrismo e moderación, mentras aplican a política do medo diario, non protestemos, non nos queixemos, agradezamos o pouco ou nada que temos. Nas vilas esa política aplícase peneirada polo carácter e a información dos alcaldes. Haberá algúns que nin saiban de qué falamos, outros pensarán que é algo de fóra, como a morte en México, que non afecta á súa comunidade, e outros, con delirios de grandeza, acomodarán a prestixiosa teoría aos seus intereses. E logo está don Xerar Ilusión.
Don Xerar Ilusión non aplica a doutrina do shock. El é anterior e superior a ela, como se nacera así, amo, estúpido, maleducado, paranoico, agre, arrogante e analfabeto. Poden estar seguros, este home é alcalde de Santiago de Compostela, e entre ocorrencia e ocorrencia, é capaz de prohibir ata o uso de condóns. Polo de agora eu xa temo que quite os callos dos xoves nos bares, os que che poñen co viño ou a caña, qué dispendio é ese, o que queira unha tapa de callos que a pague.
Ademáis, os callos, agás cando te nomean encomendador de honra da confraría da festa dos callos, é unha comida vulgar e mala para a saúde, con toda esa graxa e tantas calorías; o médico quitoullos; o señor alcalde tomará de primeiro unha ensalada de percebes do Roncudo con escuma de crisantemos moderados e reducción de PP.
Marchando.
_
Don Xerar Ilusión non aplica a doutrina do shock. El é anterior e superior a ela, como se nacera así, amo, estúpido, maleducado, paranoico, agre, arrogante e analfabeto. Poden estar seguros, este home é alcalde de Santiago de Compostela, e entre ocorrencia e ocorrencia, é capaz de prohibir ata o uso de condóns. Polo de agora eu xa temo que quite os callos dos xoves nos bares, os que che poñen co viño ou a caña, qué dispendio é ese, o que queira unha tapa de callos que a pague.
Ademáis, os callos, agás cando te nomean encomendador de honra da confraría da festa dos callos, é unha comida vulgar e mala para a saúde, con toda esa graxa e tantas calorías; o médico quitoullos; o señor alcalde tomará de primeiro unha ensalada de percebes do Roncudo con escuma de crisantemos moderados e reducción de PP.
Marchando.
_
Os Radiohead de Conde Roa
Concerto de Wilco en televisión, presentando o seu novo traballo, The whole love. A Wilco chámanlle os Radiohead norteamericanos, como a Café Tacuba os Radiohead latinos. Ignoro se hai máis Radioheads noutros continentes, seguro que si, Radioheads chineses, hindúes (imaxínense o rollo brahmánico avant garde) ou nixerianos.
Imos xuntarnos uns cantos colegas no faiado, que é o equivalente á garaxe ianqui, e formaremos os Radiohead galegos. Recibiremos boas críticas e venderemos moitos discos.
_
Un logotipo azul
Que ollan nesta imaxe? Primeiro digan o que ollan e logo saiban qué representa. É o novo logotipo dos Dereitos Humanos, escollido entre máis de 15.000 propostas de 190 países. O autor é un rapaz serbio, Predrag Stakić. Titulouno Free as a man. Integrou unha man e o voo dun paxaro, suponse que a pomba de sempre.
Funciona, mais unha mente retorcida xa dixo que ollaba unha garra branca estrangulando á pomba. Eu ollo un fouciño lanzado como un bumerán. Vainos retratar a todos.
_
Quen é Elena Salgado para chamarlle inmoral a un broker?
Tanto teatro malo farta. Todo farta, pero o malo máis, non fai falta ter estudios para sabelo. Coñezo un psicólogo que sostén que estos políticos, e os que veñen con gañas de reescribir a historia, porque non lles abonda co seu curso natural, non son hipócritas, acreditan no que din e no que fan.
- Peor mo pos.
- Por que peor?
- Coño, o psicólogo es ti! Porque entón autoengánanse, aínda que por suposto primeiro pretenden enganar aos demais.
- É unha percepción...
- Como que é unha percepción! Non estás na consulta, carallo!
- O que importa non é se eu estou na consulta ou non...
Se ZP e os seus ministros e ministras iranse de astutos, mentras nós discutimos no bar sobre as portas da percepción e pedimos outra ronda.
_
- Peor mo pos.
- Por que peor?
- Coño, o psicólogo es ti! Porque entón autoengánanse, aínda que por suposto primeiro pretenden enganar aos demais.
- É unha percepción...
- Como que é unha percepción! Non estás na consulta, carallo!
- O que importa non é se eu estou na consulta ou non...
Se ZP e os seus ministros e ministras iranse de astutos, mentras nós discutimos no bar sobre as portas da percepción e pedimos outra ronda.
_
Canto pides por este polbo de estrelas
Disco de homenaxe a Family, efémeros ata a actitude: sacaron un disco, Un soplo en el corazón, e desapareceron. Javier Aramburu e Iñaki Gametxogoikoetxea. Aramburu era coñecido como deseñador de portadas e cartafois de moitos discos do estado. Despois de dicirlle non a Los Planetas, din que se adica ao que en verdade lle gusta, o surf. A min o surf pouco me di, asócioo con mozos de película subidos a unha interminable onda californiana, esquivando quenllas como aquí a Garda Civil esquiva rotondas (non, non foron tempos); pero apláudoo.
A homenaxe, nesta canción, corre a cargo de Fernando Alfaro, e aproveito para desmentir a noticia que difundiron algúns medios: Aramburu non sae nos créditos de La vida es extraña y rara. As ilustracións son de Pedro Herraiz (tampouco son de Joaquín Gómez Gálvez) e o deseño gráfico de porelamordedios, o estudio, si, de Joaquín Gómez Gálvez.
_
Como aforrar 1.350.000 euros
A min non me pregunten, que nos petos do pantalón non me colle nin un billete de 5 (vaiche ser o programa da lavadora). Se queren sabelo teñen que preguntarlle a Marcos Guisasola, concelleiro de economía, emprego e comercio (coido que non me deixo nada atrás) de Sanxenxo. Logo dun estudio polo miúdo da “situación”, “pretende racionalizar os custos ordinarios dos distintos departamentos municipais, maximizando o rendemento dos traballadores e eliminando gastos que se poden considerar prescindibles” (Diario de Pontevedra).
Aínda que non queira, coido que entendo o que quere facer. O que xa non entendo é a segunda parte, referida á “xestión dos alugueres de locais e naves comerciais que a administración local SOPORTA no municipio”. A quen lle vai regatear rebaixas ou demoras, a Telmo e a quen máis?
_
Aínda que non queira, coido que entendo o que quere facer. O que xa non entendo é a segunda parte, referida á “xestión dos alugueres de locais e naves comerciais que a administración local SOPORTA no municipio”. A quen lle vai regatear rebaixas ou demoras, a Telmo e a quen máis?
_
Pode que Naomi Klein tamén sexa unha marca
Supoño que coñecen a autora de best sellers como No Logo ou A doutrina do shock. Este é o trailer promocional do primeiro. A contracultura tamén vende, só hai que seguir os pasos (de marketing) axeitados. Debate. Deslexitímaa o vender? Sería de necios e inxenuos pensalo, pero comprobamos que a tía, tan radical ela, demostra unha hipocrisía na que non reparariamos de non ir por aí como apóstolo redentor. No Logo está protexido por dereitos de autor e foi reeditado por unha multinacional.
Lembremos que á xornalista canadense saíronlle dous compatriotas respondóns, Joseph Heath e Andrew Potter, pouco sospeitosos de xograres do capitalismo, que escribiron un libro titulado Rebelarse vende: o negocio da contracultura. Boa xente.
_
Mou dende a perspectiva dun xornalista guiri
De paso define o que sería un bo xornalista deportivo. John Carlin.
_
_
Cuestión de amizade
Saben cando un chiste se repite, aburre, cae pesado como un castelo de naipes que un non sopra. É semellante ao peche da edición dixital de A Nosa Terra. Logo da impresa unha vez máis. As doas do rosario non chegan a nada, máis carbón, máis líquido de acendido.
A política segue sendo vella. Saquemos de aí ao Austero I porque a crise dos medios non é só estructural, austero acariñando a miseria para nós, sobrado para el que é a súa caricatura e os seus amigos que son moitos.
_
A política segue sendo vella. Saquemos de aí ao Austero I porque a crise dos medios non é só estructural, austero acariñando a miseria para nós, sobrado para el que é a súa caricatura e os seus amigos que son moitos.
_
O titular medido ao milímetro
“Abbas desafía a Israel y a Estados Unidos al llamar a la puerta de la ONU”. E eso qué quere dicir, señores do editorial de, como non, El País, o xornal civilizado en español por excelencia?
Tranquilos, era unha pregunta retórica, non me vaian respostar.
Estou mosqueado, paranoico, se queren: a última columna de Isaac Rosa é deste martes, 20 de setembro, e falaba do tema coa súa soltura e cordura e regularidade habituais; días de asuntos propios, está enfermo, está depurado? As vacacións pillounas en agosto e un pensa onde e cando trazan a raia que separa a un Isaac Rosa dun Rafael Reig.
_
Tranquilos, era unha pregunta retórica, non me vaian respostar.
Estou mosqueado, paranoico, se queren: a última columna de Isaac Rosa é deste martes, 20 de setembro, e falaba do tema coa súa soltura e cordura e regularidade habituais; días de asuntos propios, está enfermo, está depurado? As vacacións pillounas en agosto e un pensa onde e cando trazan a raia que separa a un Isaac Rosa dun Rafael Reig.
_
Matar por unha tipografía
O mundo do deseño gráfico non transcorre alleo ao real, que ven sendo o que contan os xornais, a televisión e internet. Páxina de sucesos. Asasinan no seu piso de Argüelles á neta de Richard Gans. Richard Gans era o fillo dun médico austríaco que se estableceu en España en 1874; foille ben importando de Alemaña trebellos de artes gráficas, máquinas e impresoras, primeiro, e montando a súa propia fundición tipográfica, despois (aforrábase tanta viaxe).
Sospeitan que o móbil do crime é a inmensa fortuna da familia. Por que non uns tipos de chumbo: Gótico Cervantes, Helios, Vulcano...? Liña de investigación imposible, verdade?
Os interesados no suceso poden ler a nova en gràffica. Os interesados no legado da fundición, na evolución da industria e as tendencias da época, na súa historia, poden entrar en Unos Tipos Duros.
A que non adiviñan para qué usaron Franco e os seus colegas toda a maquinaria que lle requisaron á empresa durante a guerra? Unha pista, que recoñezo que é unha pregunta difícil: non era para imprimir panfletos e libelos.
Claim do folleto: Romana, 1ª y 2ª con Romana Negra Ancha/ Novedad. Muy llamativo y propio para reclamos y anuncios!!!
_
Sospeitan que o móbil do crime é a inmensa fortuna da familia. Por que non uns tipos de chumbo: Gótico Cervantes, Helios, Vulcano...? Liña de investigación imposible, verdade?
Os interesados no suceso poden ler a nova en gràffica. Os interesados no legado da fundición, na evolución da industria e as tendencias da época, na súa historia, poden entrar en Unos Tipos Duros.
A que non adiviñan para qué usaron Franco e os seus colegas toda a maquinaria que lle requisaron á empresa durante a guerra? Unha pista, que recoñezo que é unha pregunta difícil: non era para imprimir panfletos e libelos.
Claim do folleto: Romana, 1ª y 2ª con Romana Negra Ancha/ Novedad. Muy llamativo y propio para reclamos y anuncios!!!
_
Eduardo Galeano en Carne Cruda
Díxolle Onetti a Galeano dicíndolle que era un proverbio chinés:
“Las únicas palabras que deben existir son las palabras mejores que el silencio.”
Cóntao Galeano na entrevista que lle fixeron en Carne Cruda o pasado 22 de xuño.
_
“Las únicas palabras que deben existir son las palabras mejores que el silencio.”
Cóntao Galeano na entrevista que lle fixeron en Carne Cruda o pasado 22 de xuño.
_
Está en condicións de anunciar
Aquí saen xuntos don Xerar Ilusión de Vinagre e Compostela co presidente de todos os galegos. Soños húmidos, esta vez en castelán, no almorzo do Forum Europa, que aquí na terra do presidente patrocinan Audasa e Itínere. Temas de interese para esa máscara negra que chaman a opinión pública. Investimentos concertados, 50 millóns de euros, e botellón.
Que se patrocinan os soños ou o almorzo? As empresas patrocinan, e os rexedores, tan sacrificados eles polo ben da cidadanía, fan o que saben facer, magas. Xa me gustaría a min sentar ao seu carón.
_
A Esperanza crécenlle os animais peludos
Está a educación pública convocando folgas para que a xente se entere de como a están saqueando os xerifaltes do estado, comezando por Esperanza Aguirre en Madrid e o presidente de todos os galegos en Galicia. Ríanse dos laboratorios de ideas. A historia xa a coñecen: os profesores son uns privilexiados, uns lacazáns, cobran máis que Mourinho e sen facer pretemporada. Os profesores son inimigos dos pais. Se hai que repetilo repítese, para eso están os medios; a consigna e o martelo, sutilísimos, non me digan que non.
Lembráronse esta mañá en Radio 3 dunha canción dos Super Furry Animals, The teacher, que describe en primeira persoa as amarguras da xornada de traballo dun mestre. Non hai porqué escoitala, por suposto, podemos matricular aos rapaces nun colexio concertado ou privado, que molan máis e garanten boas notas.
_
Assinar:
Postagens (Atom)
Outro
A seguir
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.