Onde vai que morreu a lingua galega, cando morreu Rosalía de Castro, cando naceu Rosalía de Castro, cando morreu a nosa avoa, chal negro de la contra a cabeceira da cama, unha biografía de San Agustín, non lle coñecín parella, un tuberculoso morreu esmagado na canteira, non, tío, non te poñas en evidencia, cando Ferrín foi acertadamente elixido presidente da academia de anacardos da RAG.
Falamos unha lingua morta, o que ten moito máis mérito que morbo, síntoo polos intelixentes que aínda buscan na lingua matar ao pai, e tampouco odio a Galicia Bilingüe, só me producen unha mágoa científica.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
novembro
(31)
- Partido político para as vindeiras autonómicas
- Novidades discográficas do Piamonte
- Non lle fagan caso a Ignacio Ramonet
- O desproporcionado embigo de don Xerar Ilusión
- O actor sincero
- A derradeira praga de Exipto
- As viaxes ideolóxicas teñen un precio
- A felicidade era a faixa de Camilo José Cela
- Non á abstención, di Vicenç Navarro
- Comandante Fermín Muguruza
- Noticia de penúltima hora local
- Un paxaro dominicano no manglar de Madrid
- E non hai unha app para o iPhone?
- Eran todos do Deportivo
- Canción dos mobles da caverna
- Emigrante sen posibilidade de retorno
- Versión de Rosalía de Castro
- Os cadrados ventos do miserable
- Non votarei a IU
- The complete banker en Dublín
- Paris Hilton mercou uns pementos en Belvís
- Trofeos de caza maior
- Nanorrelato que si lle enviarei a El País
- Nanorrelato que non lle enviei a El País
- Un coñecido empresario de Vilalonga
- Esta noite no Maycar
- A estereotipada chamada da ministra
- O que eu sempre dixen de Tony Blair
- Suicidio do libro de matemáticas
- Un regreso que se quere honrado
- Ten a ONU tantas portas como festas
-
▼
novembro
(31)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário