Outro que non sabe do que fala, que vai por aí sen máis propósito que enchernos a cachola de andrómenas. Poden comprobalo vostedes mesmos nesta entrevista e máis no editorial deste mes de Le Monde Diplomatique (en español). Lembren que un editorial seu do 97 foi a semente do movemento altermundista Attac, Asociación pola Taxación das Transaccións Financeiras e pola Axuda aos Cidadáns (que estupidez máis gorda!).
Non teñan medo, non se lle entende nada, como bo francés de Redondela que é, entre outros motivos porque en lugar da sinatura rutilante prefire o coñecemento e o compromiso, palabras xa desacreditadas o século pasado.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
novembro
(31)
- Partido político para as vindeiras autonómicas
- Novidades discográficas do Piamonte
- Non lle fagan caso a Ignacio Ramonet
- O desproporcionado embigo de don Xerar Ilusión
- O actor sincero
- A derradeira praga de Exipto
- As viaxes ideolóxicas teñen un precio
- A felicidade era a faixa de Camilo José Cela
- Non á abstención, di Vicenç Navarro
- Comandante Fermín Muguruza
- Noticia de penúltima hora local
- Un paxaro dominicano no manglar de Madrid
- E non hai unha app para o iPhone?
- Eran todos do Deportivo
- Canción dos mobles da caverna
- Emigrante sen posibilidade de retorno
- Versión de Rosalía de Castro
- Os cadrados ventos do miserable
- Non votarei a IU
- The complete banker en Dublín
- Paris Hilton mercou uns pementos en Belvís
- Trofeos de caza maior
- Nanorrelato que si lle enviarei a El País
- Nanorrelato que non lle enviei a El País
- Un coñecido empresario de Vilalonga
- Esta noite no Maycar
- A estereotipada chamada da ministra
- O que eu sempre dixen de Tony Blair
- Suicidio do libro de matemáticas
- Un regreso que se quere honrado
- Ten a ONU tantas portas como festas
-
▼
novembro
(31)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário