Era a segunda feira do outono do Mercado entre lusco e fusco (+ magosto da asemblea de San Pedro). No cartaz poñían castañas, comida e bebida “todo o tempo na barra”. Espazo de troco. Cumpriron, claro que cumpriron, non fai falta que nolo conten para saber que cumpriron, a non ser que queiran matarnos de envexa aos que non estivemos alí.
Ao día seguinte, en La Voz de Galicia, xornalismo serio, metían no mesmo saco ao Mercado e Paris Hilton: casualidade, despiste ou aforro de espacio? Nada deso, por alí pasou a rica, loira, hierática e sensual celebrity, para pillar uns pementos de Padrón.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
novembro
(31)
- Partido político para as vindeiras autonómicas
- Novidades discográficas do Piamonte
- Non lle fagan caso a Ignacio Ramonet
- O desproporcionado embigo de don Xerar Ilusión
- O actor sincero
- A derradeira praga de Exipto
- As viaxes ideolóxicas teñen un precio
- A felicidade era a faixa de Camilo José Cela
- Non á abstención, di Vicenç Navarro
- Comandante Fermín Muguruza
- Noticia de penúltima hora local
- Un paxaro dominicano no manglar de Madrid
- E non hai unha app para o iPhone?
- Eran todos do Deportivo
- Canción dos mobles da caverna
- Emigrante sen posibilidade de retorno
- Versión de Rosalía de Castro
- Os cadrados ventos do miserable
- Non votarei a IU
- The complete banker en Dublín
- Paris Hilton mercou uns pementos en Belvís
- Trofeos de caza maior
- Nanorrelato que si lle enviarei a El País
- Nanorrelato que non lle enviei a El País
- Un coñecido empresario de Vilalonga
- Esta noite no Maycar
- A estereotipada chamada da ministra
- O que eu sempre dixen de Tony Blair
- Suicidio do libro de matemáticas
- Un regreso que se quere honrado
- Ten a ONU tantas portas como festas
-
▼
novembro
(31)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
2 comentários:
Xa disía eu que á loira aquela coa que liguei non se lle entendía nada...
Eu pensando que era o viño (un viñaso!) e resulta que era de fóra e falaba estranxeiro...
Ah, que calado o tiñas, truán!
Postar um comentário