As viaxes ideolóxicas teñen un precio

Ir da capital a unha aldea remota, en domingo, é algo complicado senón tes coche; vas exposto ao capricho de certos elementos, colles o tren a Pontevedra e agardas que alí haxa buses; resignación e paciencia, eso debemos dicirnos un xaponés que sacaba fotos do tren como se fora un espía industrial disfrazado de turista e máis eu. Había buses, si, mais non regulares, buses fretados pola Deputación para carrexar xente aos colexios electorais. Observaba como bloqueado o espectáculo, a gran festa da democracia, cando dun deles baixou o mesmo Louzán facéndonos acenos coas mans para que subiramos, come on, qué contento se puxo o xaponés, o presidente da Deputación semellaba un guía turístico en canto se puxo a falar con el, que seguía sacando fotos.

— This is Pontevedra, my friend.
— Oh, pretty!
— I am the boss of... todo esto.
— You are the boss?
— Very important boss, podes creelo, amigo.

Pasoume a cámara para que lles sacara unha foto xuntos.

— He is the boss of... to-do, to-do-es-to, my friend.
— My name is Rafael.
— Oh, my friend’s name is Mi... Miguel. He said vo-votar, votar... ao Bloque. Do you understand? Io, Io votar too, ao Bloque. Karl Marx, independence... It´s good!

Non vaian pensar que me mandou baixar inmediatamente, para nada, farfullou un yo respeto todas las ideologías, ou algo así, e logo, con máis claridade, díxome que era un inxenuo, que lle debía unha e que o precio do billete era de 2 euros con 20 céntimos.
_