Un paxaro dominicano no manglar de Madrid
Imos con algo fresco, abrir as fiestras aínda que co ar entre tamén a megafonía das eleccións. Este fenómeno é un cantautor moderno, imaxinativo, experimental, tóxico, cun aquel dos 80, dominicano que vive en Madrid. A canción pertence ao EP que editou este ano, Dulus Dominicus, e ofrece máis rock’n’roll que moitos grupos de rock’n’roll.
Dulus Dominicus non é un salmo de igrexa, é un paxaro endémico de La Española (Haití/República Dominicana) ao que alí lle chaman cigua palmera e voa como ave nacional. Aquí presumimos de voitres e quebrantaosos.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
novembro
(31)
- Partido político para as vindeiras autonómicas
- Novidades discográficas do Piamonte
- Non lle fagan caso a Ignacio Ramonet
- O desproporcionado embigo de don Xerar Ilusión
- O actor sincero
- A derradeira praga de Exipto
- As viaxes ideolóxicas teñen un precio
- A felicidade era a faixa de Camilo José Cela
- Non á abstención, di Vicenç Navarro
- Comandante Fermín Muguruza
- Noticia de penúltima hora local
- Un paxaro dominicano no manglar de Madrid
- E non hai unha app para o iPhone?
- Eran todos do Deportivo
- Canción dos mobles da caverna
- Emigrante sen posibilidade de retorno
- Versión de Rosalía de Castro
- Os cadrados ventos do miserable
- Non votarei a IU
- The complete banker en Dublín
- Paris Hilton mercou uns pementos en Belvís
- Trofeos de caza maior
- Nanorrelato que si lle enviarei a El País
- Nanorrelato que non lle enviei a El País
- Un coñecido empresario de Vilalonga
- Esta noite no Maycar
- A estereotipada chamada da ministra
- O que eu sempre dixen de Tony Blair
- Suicidio do libro de matemáticas
- Un regreso que se quere honrado
- Ten a ONU tantas portas como festas
-
▼
novembro
(31)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário