Juan Valdés (carajillo)

Rockers!

A polka no curro

Vouno repetir para que non lle pase desapercibido polo menos ao lector ocasional que se achegue a esta bitácora. "Cemetry Polka", no concerto ese de Atlanta: impresionante, brutal, marabillosa :)
Xa a escoitamos unhas 50 veces, tranquilamente, e sen saír do curro.

Robe "o auténtico"

Robe Iniesta, o de Extremoduro, detivo un concerto e mandou actuar á madeira porque 30 rapaces (de 5.000) estaban escoitándoo sen pagar entrada. Tocaban nun recinto feiral, en Burgos, e claro, podes vallar o lugar, pero algo sempre se verá e se escoitará dende fora, así que o cantante, lider carismático e pai espiritual dos “auténticos”, negouse a que os asistentes foran “víctimas comparativas” do morro desos 30 capullos.
A esta nova engádense comentarios que o sitúan na primeira fila da SGAE. ¿Sorprendente? ¿Para quén? Nin eu, meapilas de inxenuidade comprobada, estou sorprendido.

Hai outros xeitos de defender o teu oficio (si, dixen oficio), mirando, claro que si, pola pasta.

"Moito máis que un nome": un libro de psicoloxía gloss

Estamos fartos do “gloss”, unha tendencia erixida en ditadura, e das letras de pau seco, que se usan indiscriminadamente. E tamén estamos fartos de Melissa Davis, a autora dese manual de autoaxuda para deseñadores chamado “Algo máis que un nome”. Así que a partir de agora imos colarlle ao xefe todos os deseños raros, vellos, complicados e pesados que sexamos capaces.

O novo disco de Josele

Buscar o de Tom Waits na web de Radio 3 levounos a outras historias. A web non nos gusta, e a maioría dos programas (que son os da radio, obviamente) son insufribles. Deso xa temos falado. O positivo da enésima reestructuración da radio é que agora colgan os podcast de todos os programas en internet, gracias ao cal puidemos escoitar o concerto de Waits e hoxe unha entrevista a Josele Santiago, tocando un par de temas do seu "flamante" novo disco.
O que fai este tío merece, cando menos, respecto. Aínda que mellor calamos a boca, que para soltar epítetos grandilocuentes, pelotas, simpáticos ou falsos xa están os xornalistas.

O concerto de Tom Waits

Aquí está o concerto de Tom Waits, en dúas partes. Diego Manrique é un desos paiasos que presenta as cancións de tres en tres, ou de catro en catro, e non as "pisa". Cómo se pode ser tan orgulloso!
Primeira parte.
Segunda parte.
Había que mirar cómo se baixa esto.

Impresionante "Cemetry Polka", dende logo.

Podemos vivir tranquilos

Non sexan estúpidos e deixen de pensar. ¿Acaso non temos, como poden comprobar, xente sobradamente preparada que pensa por nós? Abandoen dunha vez esos idearios políticos extravagantes e anacrónicos. Maduren! E non se esquezan de mercar a fascinante nova novela de Amis, que poderán atopar na sexta planta a un precio excepcional de 19,95 euros.

Qué buena está

Entrevista con Elsa Pataky no mesmo semanal. O mesmo coñecimento: sabíamos que era actriz pero só a víramos nas cartas dos xeados que poñen nas terrazas dos cafés. Cautivadora. Caímos rendidos ante ela principalmente por tres motivos:
1) A luz da súa ollada (todos os homes "miopes" empecinámonos en falar da luz dos ollos ou da faciana das mulleres).
2) As bragas rosas de cordobán e lazo.
3) A naturalidade das súas palabras.
Qué imos engadir. Nas fotos, por suposto, transpira un sex-appeal que nos pon enfermos de desexo.

Hainos cun maxisterio maior que o de Nacho Vidal

Entrevista con Martin Amis nun semanal que se le en todo o estado. Non sabíamos quen era. Soábanos o nome pero nunca léramos nada del (e temo que nunca o leremos: non temos remedio). Suponse que é escritor de best-sellers “serio”. Aínda que el o mesmo preferirá outro “título”.
Pregunta: Su padre, el escritor Kingsley Amis, fue miembro del partido comunista hata 1956, su novela se desarrolla justamente en ese periodo...
Resposta: No se me había ocurrido. La gente suele catalogar a la humanidad en subcategorías [frase para enmarcar]. Mi padre escribió que hay dos clases de gente: los que gustan al sexo opuesto y los que no. ¡Menuda diferencia! Yo prefiero distinguir entre quien tiene motivaciones ideológicas o religiosas y quien no [...]. Yo siempre he rechazado cualquier forma de afiliación política.
Qué dicir! Este home merécese cobrar 4.000 euros por hora, que é o que din que cobra, por ensinar escritura creativa en Manchester.

Divino chat

"O deseño conecta a audiencia coa marca". Pois claro. Aínda o outro día Benedicto XVI, perdón, aínda o outro día eu recibín en audiencia (¿recibín en audiencia?, ¿dise así?), bueno, recibín a Benedicto XVI, quen tivo a deferencia de conectarme co Señor. Estivemos chateando un pouco, falando de tías e de coches. Bo tipo. Ademáis controla mogollón do tema este da xestión de marcas.

Os ianquis son superiores

Os libros ianquis e, por extensión, os libros de agora, son os mellores. Temos que ler un que se titula "Moito máis que un nome", que leva por subtítulo "Unha introducción á xestión de marcas". Chegamos a casa, preparamos algo de cear e dicímonos: ¡veña, a por el! E no puto primeiro párrafo do prólogo sentencian: " As marcas e a súa comercialización están suxeitas á influencia dos deseñadores gráficos".
Preparamos té e procuramos tabaco, repetíndonos a frase... En Nike, empresa á que o libro lle adica un capítulo, vale, quizáis os creativos marcan as pautas a seguir (se nos puxéramos fisnos diríamos que é un proceso de retroalimentación no que os creativos ofrecen sumisamente aos directivos códigos estéticos novos para vender a mesma alienación e a mesma inmundica, ¡yeah! ¡aí queda eso!), pero aquí non, e é normal, claro, porque aquí somos todos uns retrasados mentáis cos collóns máis cativos que unhas canicas, e son as empresas (que non as marcas) as que inflúen nos deseñadores gráficos.

Concerto de Tom Waits

Diego Manrique puxo un concerto que ofreceu este ano Tom Waits en Atlanta. Entre onte e hoxe, no seu programa; 2 horas. A ver se se pode pillar, carallo.

O Elliott este, que polo visto pasou de xogar cos ordenatas nun trip hop denso e oscuro (baixo o nome de The Third Eye) a cantar temas sociáis cunha guitarra acústica, será un tío de puta madre, pero coido que pouco o imos escoitar.

Matt Elliott

Lean esta resposta de Matt Elliott, un músico inglés de orixe balcánico:)
Corre por la red un tema nuevo, ‘La mort de France’, y su opinión sobre Sarkozy.
Mi opinión sobre los fascistas egocéntricos y prostituidos a la corporación que venden a los suyos por nada para lucrarse particularmente y a corto plazo es que deberían ocupar los campos de concentración que planean construir. Mi único consuelo es que cuando está solo, Sarkozy debe llorar como un niño porque su vida no tiene sentido, media república le odia y es tan bajito que tiene complejo. Qué tipo de persona dice “¿A dónde ha llevado la filosofía jamás a nadie?” en un país como Francia.
Coido que se merece que lle escoitemos algún tema.

Pillan a Enrique Bunbury nun renuncio

O Jim Morrison nacional sacou un single no que “plaxia” a un poeta madrileño (morto). O asunto carecería de interés se o rapaz o recoñecera, aplacando así as reivindicacións da familia do poeta. Pero o rapaz saiu, primeiro, dicindo que a acusación de plaxio era unha “chorrada”, que todo escritor “de raza” saca frases de todos os lados, ata das páxinas salmón dos domingos (“que llo digan a Dylan”, soltou a modo de cita de nivel), e logo desapareceu de escea alegando compromisos familiares ata a vindeira semana. Lapsus suficiente para que fagan aparición na obra os abogados da SGAE, ensombrecendo coa súa man negra de leis o que antes era evidente. Temos que protexer aos nosos cachorros.
A familia do poeta (morto) di que con que o recoñeza nos créditos xa está, non pasa nada, a cultura debe ser un organismo vivo e todo eso; non é por pasta.
O representante do artista di que se tiveran que incluir nos créditos dos discos as “referencias” a outros artistas ou escritores, serían impublicables de tochos :)))))))))))))
Escenifican entre todos unha obra de teatro ben cutre, cun ritmo narrativo supeditado aos intereses de catro culturetas reconvertidos en banqueiros e uns diálogos propios de telenovela (pero sen “copiar”, que conste).

Nós mesmos metemos frases ou palabras de outros a modo de guiño, crendo que funcionan, acoplándose coa nosa propia linguaxe (que ademáis sabemos que non nos pertence, que é dada). E a miúdo citamos a outros autores, e orgullosos que nos sentimos de citalos, porque son a hostia e non pasa nada.

Quintana abre videoblog

Os votantes e afiliados do Bloque máis moderados moito se queixan do xiro a ese centro ambiguo que pegou nos últimos anos. Entendo que se queixen: buscaban “emocións fortes” , xa fora pagando a cuota mensual, ou pagando a cuota ideolóxica mensual, ou ambas, e atopáronse cun grupo de goberno feble e intelixente.
Tamén é certo que non deberían queixarse tanto: agora poden presumir do seu desengano.

O concerto de David Byrne

Non nos cansamos de escoitar este concerto. Aquí van dúas mostras "excéntricas" e unha pop.

A directora de marketing

Onte Begoña mandounos un fotomontaxe no que se publicitaba unha película de Quentin Tarantino. Nun cartel saía Uma Thurman cunha catana, e a catana cubría de sangue a parede do edificio, a beirarúa e os taxis brancos. O seu xefe quería un anuncio do mesmo estilo.
- Pero aplicado ao noso concepto de balnearios, claro.
- Ah...
- ¿Pódese facer?
Penso que si. Colgamos o cartel cunha modelo retozando na auga, e metemos a un neno nun buzón de correos cun cacharro de facer burbullas.

Que poñan música

A enfermedade das tertulias, traten da máis candente actualidade ou da filosofía de Andy Warholl entre os 37 e os 38 anos (é o mesmo) contaxiouse a Radio 3. "É que o arquivo de radio nacional é unha xoia", soltou esta noite un intelectual. Parte de razón ten. É unha xoia (dada) milimetricamente ninguneada. Cómo dicilo: non me interesa Andy Warholl, non me interesa a filosofía de Andy Warholl e non me interesa a filosofía de Andy Warholl entre os 37 e os 38 anos.
Recoñezo, aínda así, que aspiro aos meus quince minutos de fama: mercarei unha lata de sopa Campbell, abrireina e "derramareina" sobre a radio. Ah, e farei pensar á xente.

Carta da Igrexa

«Carta colectiva de los obispos españoles a los de todo el mundo con motivo de la guerra de España» (1-7-1937): “Siendo la guerra uno de los azotes más tremendos de la humanidad es a veces el remedio heroico, único, para centrar las cosas en el quicio de la justicia y volverlas al reinado de la paz”.
“La guerra es pues un plebiscito armado (…) la lucha blanca de los comicios de 1936 (…) en las urnas se transformó por la conciencia cívico militar en la lucha cruenta de un pueblo partido en dos tendencias, la espiritual, del lado de los sublevados (…) y de otra parte, la materialista, llámese marxista, comunista y anarquista que quiso sustituir la vieja civilización de España con todos sus factores por la novísima civilización de los soviet rusos.”

Eso é ter dous collóns ben postos, si Señor.

Editors

Recomendación da familia.

Eu, Rne3

Xa temos a Julio Ruiz todos os días, de 10 a 11, en Radio 3. Con este lexendario presentador vainos pasar o mesmo que con Franco: deixaremos que palme aí, con demencia senil, gobernándonos.
Porque eu descubrín aos Planetas. Eu puxen en “Disco Grande” (¿os psicoanalistas non teñen nada que dicir?), eu puxen a primeira maqueta de Fangoria. Eu entrevistei a Simple Minds. Eu asistín ao primeiro concerto de Siniestro Total en España. Eu eu eu eu eu son eu fun eu serei eu e o meu axudante de son. Ecualízame o cu. Amplifica o meu ego (ou ao revés).

En fin, esto é falar do que xa se sabe. O que non se sabe é por qué non só non despediron, na perpetua reconversión política á que someteron Radio 3, a Diego Manrique, senón que ademáis o nomearon subdirector. Aparte de que nos alegremos (a lo menos respéctanlle o seu programa), a primeira resposta que se nos ocurre é que Elvira Lindo, dende o seu loft insonorizado de Manhattan, lóuvao no País: “O idiota, non me preguntedes qué fixo, é un símbolo non só da (nosa) progresía. Convén deixalo aí, á súa bola. Tranquilos: non morde."

Presto