Xa temos a Julio Ruiz todos os días, de 10 a 11, en Radio 3. Con este lexendario presentador vainos pasar o mesmo que con Franco: deixaremos que palme aí, con demencia senil, gobernándonos.
Porque eu descubrín aos Planetas. Eu puxen en “Disco Grande” (¿os psicoanalistas non teñen nada que dicir?), eu puxen a primeira maqueta de Fangoria. Eu entrevistei a Simple Minds. Eu asistín ao primeiro concerto de Siniestro Total en España. Eu eu eu eu eu son eu fun eu serei eu e o meu axudante de son. Ecualízame o cu. Amplifica o meu ego (ou ao revés).
En fin, esto é falar do que xa se sabe. O que non se sabe é por qué non só non despediron, na perpetua reconversión política á que someteron Radio 3, a Diego Manrique, senón que ademáis o nomearon subdirector. Aparte de que nos alegremos (a lo menos respéctanlle o seu programa), a primeira resposta que se nos ocurre é que Elvira Lindo, dende o seu loft insonorizado de Manhattan, lóuvao no País: “O idiota, non me preguntedes qué fixo, é un símbolo non só da (nosa) progresía. Convén deixalo aí, á súa bola. Tranquilos: non morde."
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
setembro
(23)
- Juan Valdés (carajillo)
- Rockers!
- A polka no curro
- Robe "o auténtico"
- "Moito máis que un nome": un libro de psicoloxía g...
- O novo disco de Josele
- O concerto de Tom Waits
- Podemos vivir tranquilos
- Qué buena está
- Hainos cun maxisterio maior que o de Nacho Vidal
- Divino chat
- Os ianquis son superiores
- Concerto de Tom Waits
- Matt Elliott
- Pillan a Enrique Bunbury nun renuncio
- Quintana abre videoblog
- O concerto de David Byrne
- A directora de marketing
- Que poñan música
- Carta da Igrexa
- Editors
- Eu, Rne3
- Presto
-
▼
setembro
(23)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário