Lean esta resposta de Matt Elliott, un músico inglés de orixe balcánico:)
Corre por la red un tema nuevo, ‘La mort de France’, y su opinión sobre Sarkozy.
Mi opinión sobre los fascistas egocéntricos y prostituidos a la corporación que venden a los suyos por nada para lucrarse particularmente y a corto plazo es que deberían ocupar los campos de concentración que planean construir. Mi único consuelo es que cuando está solo, Sarkozy debe llorar como un niño porque su vida no tiene sentido, media república le odia y es tan bajito que tiene complejo. Qué tipo de persona dice “¿A dónde ha llevado la filosofía jamás a nadie?” en un país como Francia.
Coido que se merece que lle escoitemos algún tema.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
setembro
(23)
- Juan Valdés (carajillo)
- Rockers!
- A polka no curro
- Robe "o auténtico"
- "Moito máis que un nome": un libro de psicoloxía g...
- O novo disco de Josele
- O concerto de Tom Waits
- Podemos vivir tranquilos
- Qué buena está
- Hainos cun maxisterio maior que o de Nacho Vidal
- Divino chat
- Os ianquis son superiores
- Concerto de Tom Waits
- Matt Elliott
- Pillan a Enrique Bunbury nun renuncio
- Quintana abre videoblog
- O concerto de David Byrne
- A directora de marketing
- Que poñan música
- Carta da Igrexa
- Editors
- Eu, Rne3
- Presto
-
▼
setembro
(23)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário