As educadas nécoras do Atlántico Norte

Este ano safo, non ollarei o tradicional discurso do Borbón felicitándolle as festas a todos os españois e soltando aquelo de que vogando xuntos na mesma democrática dirección venceremos á crise e ao terrorismo, que ETA xa non está, bueno, por se acaso. Teño coartada, preparar un pouco tradicional bacallao á biscaíña para 14 persoas ás que non lle gusta o peixe pero non pode faltar na mesa. Por dicilo ao xeito de Chateaubriand: tiven que improvisar o cabalo da miña dubidosa virtude sobre a firme extensión dos medos do país, errático, monstruoso aborto da fortuna.

Pero eu quería falar de cociña, tan irmá da necesidade como da ostentación e xa a fastidiamos, xa se me pegou, non pode un meterse cos coitelos e os tempos coas memorias de Chateaubriand por libro de receitas, ai, perdoa, é que eu non che son moito de peixe, pero está exquisito, de verdade. As nécoras da OTAN ben que as comeron.
_