Esquecíame de Pepe, o baluarte estratéxico de xenio Mou, eses outro petit Napoleón Bonaparte, desculpádeme por favor desculpádeme, non era a miña intención sabotar os seus 15 minutos de sona. Nin Andy Warhol nin David Bowie, para qué aspirar a 15 minutos se podes acaparar 90 por partido; claro que hai que valer.
Pepe estivo impecable, coño, dentro do seu traxe de Armani, agasallando bicos ás cámaras das damas do barroco salón de té, queredes suspirar ao ollar unha perna miña, así, un pouco máis? Case que o deixamos para outro día, non te ofendas.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
dezembro
(24)
- Don Xerar Pierrot
- iJam
- Ollar a tele nunha cociña hostil
- As educadas nécoras do Atlántico Norte
- Campaña para pillar socios
- A quiniela dos ministros e outra illa
- Cando a carta de Trichet
- Sisudos analistas traballando como taquígrafos
- Dixo o presidente que estamos mellor que por aí fó...
- Dixo o presidente que estamos mellor que por aí fóra
- Un aplauso para a máquina
- Xustiza para Ezequiel ou algo así
- Rosa Díez pásase ao porno duro
- Grao de dificultade das receitas de cociña
- Consellos saídos para deseñadores gráficos
- As ligas vermellas de Pepe
- O xenio da consola calva
- Clásico interesadamente tóxico
- Historia de claraboias e samesugas
- A policía rusa pode facerte unha sangría
- Que o explique el mellor
- Munición antinorteamericana
- Estaba de bo humor
- Ten un cerebro que se chama Alfonso
-
▼
dezembro
(24)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário