O tempo non é unha coartada, ao contrario

Unha morea de tempo detrás de El amigo de las tormentas. Co vinilo non lembro mais debeu ser semellante. O último, anfetamínico disco dos Surfin’ Bichos. 1993. O tempo do título non ten que ver co tempo que me levou atopalo. Quero dicir que non hai un tempo, digamos adolescente, para escoitar unha música que despois abandoar como tributo ao ingreso nunha suposta seria prestixiosa idade adulta (a de Loquillo). Será que eu aínda non crecín.

Non o vas escoitar todos os días, pero o subidón non cho quita ninguén. Aí atrás puxen Si tengo que cambiar, hoxe toca Comida china y subfusiles, aínda que podía escoller calquer outra. Alfaro daquela non era un “camiñante kamikaze”, era un foguete.
_