Xa pasou. Xa actuou Café Tacuba en Caldas e xa mo contaron (e non mo contou ningún jodido subnormal, ningún esnob de merda, ningún listillo, ningún borrego). Non importa; sei que acabarei véndoos. Como a Morrissey, como vin tantos concertos nestos últimos anos, sen ganas, arruinados no esceario e doblemente arruinado eu.
Irei, direi que paso de ir pero irei. Irá un montón de xente guapa, esa xente quererá que eu vaia (aínda que afortunadamente xa moi pouca xente). Cómo, por qué non vas ir! E asegurarei que non voltarei cair, que nunca máis, ja-ja-ja!
“Y poco a poco crece la ira
en tu corazón...”
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
julho
(32)
- Vacacións
- A perplexidade dos que nos ancoramos no pasado
- Artigo de Javier Ortiz
- Frases
- Novo Passat CC
- A segunda morte do tritón
- Onetti
- O amor en Gante
- Día do Carme. Foguetes en Bueu. Lentos, retardados...
- Tres fotos do concerto de Café Tacuba
- Nick Cave para a BBC
- A liberación de Ingrid Betancourt
- O martini que non
- Envexa
- As bandas sonoras de René Aubry
- Primal Scream
- O crítico radical
- Un grupo de música
- Kafka na SGAE (un acto)
- A vella agarrada
- Entrevista a Beck
- A bienal do crime
- Hai xente que pensa (modus operandi)
- Non somos "fibers"
- Malí e os porcos áulicos
- A familia Diabaté
- A irmá de Shakespeare
- Recomendación da semana para trasnoitados anónimos...
- Diccionario de deseño
- Sigamos con romanticismo "do de antes". A grabació...
- Si te matas
- Un butrón nas altas esferas
-
▼
julho
(32)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário