Onte limos “La novia robada”, un desos contos que deixas sen ler cando toca, para desfrutalo, descubrilo, "tardíamente", cando un xa non cre posible engancharse a outra lectura que non sexa un manual de Photoshop. Qué pasote. Qué desolador maxisterio.
Hoxe, curioseando, atopamos o conto e a sinatura do autor (para quen lle interese a grafoloxía), aquí.
Onetti é un dos escasos escritores de ficcións que soporta o paso dos anos.
Nenhum comentário:
Postar um comentário