Un butrón nas altas esferas

A miúdo os medios contan como “desapareceron” cadros dun museo “menor” ou dunha colección privada: munches. matisses, picassos, gauguines... Semella que o de roubar en pinacotecas coma o Louvre ou o Prado está máis jodido, ou que os ladróns, que ademáis de ladróns son uns desaprensivos que se lucran coa Cultura, pensan que lle van sacar moita máis pasta a un picasso que a un tiziano, por exemplo. Non o sei, nunca estiven nunha poxa en Sotheby’s nin en Christie’s nin “frecuento” coleccionistas de arte, pero estou convencido de que os ladróns fan o correcto: roubar o que ten máis valor no mercado actual.
¿Alguén se imaxina, por outro lado, a Stéphane Breitwieser roubando no Guggenheim ou no MOMA? ¿Para qué? O valor desos edificios reside nos faraónicos soños dos arquitectos e os “mecenas” que os fixeron posibles, movendo unha pasta. ¿Qué roubas alí? ¿Unha tele de plasma e un mando a distancia? (coidado, porque ese mando a distancia está colocado á distancia exacta da pantalla, representando a distancia á que o ser humano se atopa de si mesmo!)
O ideal sería levantarse o chiringuito, para vendelo no mercado negro por pezas (enteiro sería un cantazo, claro, ou non, se gardas amistades decentes nas altas esferas), pero ¿cómo fas? Dende logo, non se che ocurra facer un butrón.