Antigamente (eso que está aí á volta da esquina), meterse nun sindicato era unha garantía para buscarse problemas de toda índole. Nos ansiados tempos modernos, non. Nos ansiados tempos modernos ser sindicalista confire prestixio social, as corporacións dermoestéticas ofrécenche descontos para aumentar o tamaño das tetas ou da polla, como xa apuntamos aquí, e as empresas despiden alegremente a todos os traballadores agás aos que están sindicados. Eso é progreso.
Vou solicitar á alta na CEOE.
- Ola, quería darme de alta na Patronal.
- ¿Qué negocios ten vostede?
- Ningún, pero lla chupo por 500 euros sen factura, libres de impostos.
- ¡¿500 euros?!
- Olle, o meu xefe cobra 400 por logos que lle despacho en 5 minutos, así que non me pode discutir que é un precio moi competitivo.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
novembro
(17)
- O álbum de fotos de Touro Sentado
- O novo de Jolie Holland
- Era o que viamos
- Premio nacional de las letras (O moralista autonóm...
- Un disco de Woody Guthrie
- Billy Bragg
- Comunicación e espacio
- Que non me gustaba
- Membro da patronal
- Canción para a distancia
- Artista combativo na busca de fronte
- A vixencia dos Clash
- Sen título
- Chocolate Jesus
- Outra
- Confesións na pista de baile
- Jean-Paul Belmondo andaba ás centolas
-
▼
novembro
(17)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário