Fun eu quen escribiu unha frase como esta: “Analizar, analizar, non hai nada que analizar; é escribir; estaría ben se contando algo de interés para alguén, neste caso para a lexión de seguidores de Radiohead no país, que ben podía superar en número aos votantes do PPSOE”.
Pregunta: a quen carallo lle importa o estado creativo dunha banda de música pop (ou do que sexa)? A min non, dende logo, é dicir, si, proporcionalmente á medida na que fuxo da miña propia vida, da miña estúpida cabeza. A perpetua distracción. As treguas son falsas ata perder o pudor para soltarlle o rollo ao primeiro que pasa.
Baixei a Cacheiras e topeime nun bar cun ex veciño de Montouto, moi boa xente. Eviteino, porque non quería falar con ninguén, ata que saímos a fumar. Contoume a súa vida, seguín o seu relato e sentinme ben, polo que logo sentinme mal.
Na peixería do supermercado pillei un número que non cheguei a empregar. Pillei bacallau conxelado e trouxen o número nun peto, para botar en “papel e cartón”.
Estou ollando un documental sobre Morrissey, anos resistíndome. Morrissey alimentando o mito de Morrissey.
A quen hostias lle interesa algo tan patético como o autogoberno (el gobérnase para os seus) de Feijóo?
Hai que facilitarlle a vida ao inimigo.
Estou ata os putos collóns, o espacio sóbrame e fáltame e négome a instrumentalizar, falsa puta desculpa, e se o digo é porque o fago.
Oh, serenidade!
_
Pregunta: a quen carallo lle importa o estado creativo dunha banda de música pop (ou do que sexa)? A min non, dende logo, é dicir, si, proporcionalmente á medida na que fuxo da miña propia vida, da miña estúpida cabeza. A perpetua distracción. As treguas son falsas ata perder o pudor para soltarlle o rollo ao primeiro que pasa.
Baixei a Cacheiras e topeime nun bar cun ex veciño de Montouto, moi boa xente. Eviteino, porque non quería falar con ninguén, ata que saímos a fumar. Contoume a súa vida, seguín o seu relato e sentinme ben, polo que logo sentinme mal.
Na peixería do supermercado pillei un número que non cheguei a empregar. Pillei bacallau conxelado e trouxen o número nun peto, para botar en “papel e cartón”.
Estou ollando un documental sobre Morrissey, anos resistíndome. Morrissey alimentando o mito de Morrissey.
A quen hostias lle interesa algo tan patético como o autogoberno (el gobérnase para os seus) de Feijóo?
Hai que facilitarlle a vida ao inimigo.
Estou ata os putos collóns, o espacio sóbrame e fáltame e négome a instrumentalizar, falsa puta desculpa, e se o digo é porque o fago.
Oh, serenidade!
_
Nenhum comentário:
Postar um comentário