O comisario estaba escribindo un libro que se titularía A groseira morte de Antón Reboiras. O escenario queríao impecable, mais había elementos que o estragaban. Un brazo apoiado na bañeira e outro dentro, como se estivera observando os arabescos que formaba o sangue na auga agora fría; a cabeza hacia atrás non caída, altiva de falar co seu reflexo nos azulexos embazados, que para chulo no inferno aí ía el, e ao carón a coitela de afeitar, o tetrazepán, o vodka e a nota, non podía ser e receaba do feito mesmo, non era dese tipo de xente, era unha morte demasiado estética para alguén tan groseiro e a estética era tamén groseira, a non ser que.
Entre os xeonllos flexionados flotaba unha maqueta do iate que lle comisaran o ano pasado e que alí seguía, no peirao máis caro do norte, eso tampouco tiña sentido, nin como mensaxe nin como abandono ao sentimentalismo, e mentras os outros o saturaban de información e os flashes iluminaban o baño como lóstregos, el comezaba a desvariar, Marat, a morte é revolucionaria, o coñac non.
_
Entre os xeonllos flexionados flotaba unha maqueta do iate que lle comisaran o ano pasado e que alí seguía, no peirao máis caro do norte, eso tampouco tiña sentido, nin como mensaxe nin como abandono ao sentimentalismo, e mentras os outros o saturaban de información e os flashes iluminaban o baño como lóstregos, el comezaba a desvariar, Marat, a morte é revolucionaria, o coñac non.
_
Nenhum comentário:
Postar um comentário