O marco. O marco é o impoprtante. Cando falamos de ser unha fiestra (aí es ná), referímonos ao marco. De madeira, de aluminio, en tres posicións reclinables, 12 cores a elexir e garantía antirroubo a pagar en cómodos prazos. Para esta indecorosa cuestión tamén é impoprtante escoller o Banco. Cómo non, amigo copto, sabia é a túa elección: ven ao Santander, queremos ser o teu Banco (a maiúscula é miña). Mañán temos congregación de coptos querellándose; qué facemos, Emilio Botín, qué facemos agora.
Colocarémoslle fiestras gratis. O patrón sempre leva razón. Boga-boga, mariñeiro. Cariño, pellízcame, deslizaremos a soga polo seu pescozo e seremos li(e.
Esto… ¿qué quería dicir?
Home, é un artristra.
Ah…
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
agosto
(18)
- O rap de Tom Waits
- A fisura
- Motivos de despido
- Anuncio de Evax
- Outra aproximación á liberdade (II)
- Revista de vran
- E ela arrasa
- Reformas na urna de cristal
- Un sofá por valo
- A frase do presidente pop
- A rapaza do pelo gris
- A persoa política
- Tiro con arco
- Empresa de prestixio
- Instrumental
- There is a wild man in my head
- Libro de estilo: xogos de palabras, non
- Under the influence
-
▼
agosto
(18)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário