A persoa política

Desculpen o título, que é algo así como industrias e andanzas dun procurador da propiedade. O caso é que ven sendo eso, a persoa política (o rollo grego). A intelixencia, digámolo “en sentido profundo”, queima todos os conflictos e acepta “o que hai”. Por eso a única intelixencia está na dereita. Na dereita da política, queremos dicir; nin idea de se coincide coa dereita do hemisferio ese que temos.
- Por eso Rosendo non pinta nada en Sanxenxo: non hai público para el.
- Ademáis, o tío vai criticando o Sistema (a cursiva é nosa) e logo resulta que cobra por actuar, e fixo que non cobra pouco.
- Eso.
- Qué jeta...
- Bueno, en Portonovo trouxeron aos Enemigos na festa da raia e aínda houbo algo de xente.
- Bueno, si, ¿e quén pagou ese capricho? Porque eso foi un capricho dos do pub, que estaban na organización.
- Os enemigos da música.
- Jaja, eso, si, moi boa.
¿Quén fala? ¿Quén é “a persoa política”? Como dicía O Generalísimo, hágame caso, haga como yo y no se meta en política. Non lle foi tan mal.
<>